Requiem for a Dream (2000)

Nee hoor, ik heb sinds een maand een prima DVD-speler van 'digitally yours' LG. Van de week bovendien regiovrij gehacked.

Yak, toch maar de gulden middenweg gekozen met je 2,5 sterren? valt me nu pas op

Yak, toch maar de gulden middenweg gekozen met je 2,5 sterren? valt me nu pas op

Ik had stiekem gehoopt dat het niemand opgevallen zou zijn, maar oké. Op het gevaar af en weer een hele nieuwe RFAD-discussie te ontketenen.

Die 2,5 is geen gulden middenweg, maar een onvoldoende. Er zit veel moois in, de totaal originele visuele stijl in combinatie met de schitterende muziek vind ik werkelijk adembenemend, laat daar geen misverstand over bestaan.

Maar waar de film totaal spaak op loopt, is eigenlijk een bevestiging van wat ik dacht toen ik deze film voor het eerst zag: RFAD lijkt de kijker persoonlijk te willen aanspreken en loopt constant beschuldigingen te uiten. "Kijk wat Sara hier doet! Zie je dat? Nog een kop koffie! Nog een pil! Nog meer TV!" Precies zoals 'Join us in creating excellence' deed, het programma wat Sara steeds zat te kijken. En dat was nota bene een persiflage op het verkopen van een goed gevoel door dingen te benadrukken die je moet vermijden, zoals op de Amerikaanse TV gebeurt. RFAD als persiflage op zichzelf, dus? Hobbes schreef een paar kilometer hierboven dat RFAD gaat over "de zwakke wilskracht van de mens en zijn manie om gelukkig te worden en zelfs zo ver dat je je laat voorschrijven wat gelukkig zijn is." Precies aan datgene maakt RFAD zich net zo goed schuldig, met de visuele gewelddadigheid waarop je als kijker wordt getrakteerd. Subtiliteit was hier veel meer op zijn plaats geweest. En is de functie van de film een andere, zoals een puur fictief dramatisch gegeven of het verpakken van ellende en totale ontreddering als entertainment, dan vind ik het zelfs nog minder verantwoord.

't is juist het mooie aan RfaD dat het zich schuldig maakt aan dat wat er beschuldigd wordt

en de subtiliteit had hier absoluut niet ingemoeten: dat harde maatk het juist zo duidelijk. je weet dat je zit te kijken en dat je het met de film eens bent, maar aan de andere kant weet je dat jezelf net zo erg bent.

bij subtiliteit kun je jezelf nog verstoppen. bij RfaD kun je geen kant op.

Goede uitleg Yak. Ik stoor me niet zo aan de boodschap, je kan ermee doen wat je wilt.

Het is gewoon het geheel (het visuele geweld, Jennifer Connelly) waar mijn stem op is gebaseerd.

Dat mag je verklaren. Bij die scènes op TV zit je toch met je ogen te rollen om al die mensen die 'Be excited! Be, be excited!' lopen te roepen? RFAD maakt de kijker tot ditzelfde kuddepubliek, maar rost ze in plaats van ze te laten meezingen voor hun muil. Ook een manier.

Tja, ik blijf eigenlijk bij mijn oorspronkelijke stellingname: door hard uit de hoek te komen, laat je de keuze niet meer aan de kijker. Met subtiliteit kun je onder iemands huid gaan zitten, en zo (althans: dat geldt voor mij) veel meer effect sorteren.

Juist dat vind ik zo onbeschoft van deze film. Ik ben namelijk niet zo erg. Ik heb nog nooit drugs gebruikt, en was het ook niet van plan om te doen. Met roken ben ik braaf gestopt. Deel die klappen dan maar uit aan mensen die wél graag kun lichaam verpesten voor het kortstondige genot.

Jawel: film afzetten en een mooie film gaan kijken. Ik krijg echt zin in de wonderlijke pracht van 'Amélie' na het zien van de doffe ellende in 'Requiem for a dream'.

Ik moet bekennen dat ik ook veel liever 'Amélie' zie dan 'Requiem for a Dream', daarin heb je geheel gelijk.

Zonder subtiliteit is het ook wel makkelijk scoren - "oh,oh,oh wat náár allemaal"

"Dancer in the dark" had in mijn ogen hetzelfde euvel.....

mischien ben je wél net zo erg omdát je blijft kijken. je hebt dan toch last van voyeurisme, op sensatie belust etc.

tuurlijk zie je liever Amelie (qua gevoel) omdat die, blijkbaar, veel vrolijker van aard is en die sluit je met een goed gevoel af.

bij RfaD voel je absoluut niet vrolijk (ik persoonlijk voelde me goed beroerd/depressed) en als een film dat bij mij bereikt vind ik dat ongelovelijk knap. En films met een moreel die subtiliteit bevatten zijn er al zat. films als deze heb ik nog niet zo vaak gezien. daarom vind ik RfaD zo bijzonder.

Daar gaat de film toch niet over? Dat is toch niet waar Aronofsky me op wil pakken?

De tweede keer had ik dat gevoel absoluut niet meer, waarschijnlijk omdat ik vantevoren wist hoe ver de film zou gaan. Aan de ene kant kon ik daardoor meer aandacht schenken aan de mooie manier waarop bijvoorbeeld de eindscène gemonteerd is, maar aan de andere kant had ik ook echt zoiets van: juist, is dit nou echt nodig? Een beetje een -idee.

Dan raad ik je bij deze de trilogie van Haneke aan. Deze man confronteert ook, maar laat het veel meer aan de kijker over hoe de film op deze inwerkt, in plaats van een afranseling te verkopen.

Daar hoort 'la Pianiste' niet bij toch? Enige Haneke die ik ken, en die was ook vrij heftig!

Nee, die trilogie bestaat uit Der siebente Kontinent, Benny's Video en 71 Fragmente einer Chronologie des Zufalls.

Jammer dat deze film hier nooit echt veel publiciteit heeft gekregen, ik vind dat deze film best wel bij het grote publiek terecht had mogen komen...

Is nu niet echt het type 'blockbuster'.

Ik lees dat de film gebaseerd is op een boek, en nog wel van de grote Hubert Selby jr, die ook Last Exit To Brookluyn schreef.

Kent iemand het boek ? En (dvd-bezitters) is het gesprek tussen Ellen Burstyn en Selby net zo goed als Vrij Nederland beweert ? En hoe staat Selby tegenover drugs ? Hij lijkt me een ervaringsdeskundige - al weet je maar nooit natuurlijk.

Ik ken het boek. Maar niet het gesprek met Ellen Burnstyn. Mij lijkt me hier een plank misgeslagen. Aronofsky kan niet kiezen in deze mooie film. (geen groot regisseur naar mijn mening) Het verhaal enkel met Ellen Burnstyn had een veel dieper impact gehad. En dat uitgebouwd en verdiept dan. (zoals al eerder verteld door mij: nu teveel vorm en te weinig inhoud; met die andere losers eruitgesneden was het een: One Flew over the Cuckoo's nest geworden). Jammer dat Aronofsky dat niet inzag.

Ik weet niet wat Vrij Nederland precies beweert, maar dat gesprek is echt bijzonder mooi om heen te kijken. Selby is werkelijk een hartverwarmende persoonlijkheid.

Hubert Selby jr. heeft zelfs een rolletje in de film als bewaker. Hij zegt de woorden "That's the trouble with ya New York dope fiends! Ya got a rotten attitude!".

En hij houdt ook maar niet op. Er staat een extra feature op de DVD waarbij je hem echt minutenlang op die manier ziet kletsen, echt geweldig!

Was wel even van de kaart na het bekijken van deze anti-drugs campagne (toch maar ff een sjuss getemd na afloop ).Maar ff zonder gekkigheid: indrukwekkende film, qua sfeer,manier van filmen en niet te vergeten de musica.

4 sterren

Gimli: Zo Gimli, de film waar we zo naar uitkeken. We hebben de film nu drie keer gezien in minder dan een week. We moesten ons nu maar eens een mening gevormd hebben over deze film. Zeg eens, wat vinden we er van?

Gimli 1: Dit was de film waar we gewoon naar uitkeken! En hij was subliem, toch? Volgens mij was hij gewoon fantastisch!

Gimli 2: Is dat wel zo? Ik bedoel, vind je dat echt zo, of is die mening vooral gevormd doordat iedereen deze film over fysiek en geestelijk verval zo fantastisch vind?

Gimli 1: Wat bedoel je nou? De film was toch gewoon mooi? Ik bedoel: de montage, de sfeer, de beklemmendheid...

Gimli 2: De film is alvast goed gemaakt. Sommige beelden, vooral ook in het begin, waren subliem gefilmd. Maar soms doet dat de film niet altijd even goed.

Gimli 1: Ik snap jou niet, Gimli! Je zocht een film als deze; beklemmend, kil, deprimerend. Naargeestig. De muziek en de sfeer spreken boekdelen- boekenkasten vol zelfs! En jij hebt kritiek?

Gimli 2: De sfeer sprak mij zeker wel aan. De muziek was gewoon beklemmend en angstig mooi. Maar wat mij betreft zaten er in het script wat mindere dingen. Niet alles aan deze film was echt goed te noemen.

Gimli 1: Zoals wat, dan? Volgens mij zit je gewoon een beetje azijn te zeiken, Gimli!

Gimli 2: Nou nou, effe dimmen ja. Ik ben wat dat betreft gewoon wat rationeler ingesteld, denk ik.

Ik snap best dat jij het op het eerste gezicht een erg mooie, sublieme film vindt. De film is ook indrukwekkend, en beklemmend. Maar als je na wat kijkbeurten alles eens gaat analyseren, kom je wat mij betreft ook op wat mindere punten.

Gimli 1: Op het eerste gezicht? Na drie kijkbeurten! Wat vindt jij dan minder aan de film?

Gimli 2: Niet zoveel minder, maar toch...iets afbreuk doende aan de rest van de film. Dat de film die beangstigende en kille sfeer over zich heeft, dat klopt. Maar met het verhaal zelf, en met de personen, kon ik me minder vereenzelvigen. Ik kon het gewoon niet altijd zo beklemmend vinden.

Gimli 1: Hoe dat zo dan?

Gimli 2: De personen waren op zich wel tragisch hoor; daar ligt het niet aan. Maar ik kon me persoonlijk niet emotioneel binden aan het lot van die personen, zeg maar. Het lukte gewoon niet.

Gimli 1: Snap ik niets van. Je ziet de vier personen gewoon geestelijk aftakelen, fysiek... Het verval is aanwezig en doet je soms huiveren.

Gimli 2: Soms, OK. Maar ik bedoel: wat weten wij nu eenmaal van die personen? Weinig, toch? We wisten nauwelijks iets van hun diepste emoties. Hun dromen en gedachten. en da's toch nodig om je echt te kunnen vereenzelvigen met die personen. Om te kunnen meevoelen met hun pijn, hun verval. Jij bent wat dat betreft te snel emotioneel.

Gimli 1: Je lult nou maar wat, Gimli. Dat is echt marginaal gelul, wat mij betreft. De film is gewoon beangstigend, op elke manier. We weten wel wat van hun wensen en dromen- al is het inderdaad niet al te veel. Maar toch: we weten van de eenzaamheid en de pijn van de moeder, de droom van het meisje... Zoiets bedoel je?

Gimli 2: Ja, maar het voel gewoon tegen wat dat betreft. De karakters hadden wat mij betreft gewoon weinig diepgang, en we konden ze niet genoeg leren kennen. Op die manier kan ik hun leven en verval niet echt aangrijpend vinden...

Gimli Nou nou, jongens. Rustig aan maar. Kunnen we niet even to the point komen? Even zeggen waar het nu echt op staat?

Gimli 1: OK, dan! Maar: weinig diepgang? Wat had je gewild, dan? Gedistingeerde gentlemen? Dit waren echte typische mensen van de straat, zoals er zo ontelbaar veel van zijn in de grotere steden: zonder hoop, zonder echte toekomst. Dan hoef je geen gecompliceerde persoonlijkheden te verwachten, Gimli!

Gimli 2: Voor een film zou dat toch alvast wel mooi zijn. Maar hoe dan ook: de karakters en het verhaal, wat op zich ook maar magertjes is, maken het dat ik de film niet helemaal ten volle kon waarderen.

Gimli 1: Ik blijf er niets van snappen. Maar goed: verder vond je het wel een mooie film toch?

Gimli 2: Jazeker wel; afgezien van die puntjes was het natuurlijk wel een intrigerende film. Een film, waarvan je er te weinig ziet ook.

Gimli 1: Kijk eens aan, toch nog positief dus. Wat mij betreft is dit een bijzondere film- de muziek, de beklemmendheid, de naargeestige sfeer. Genoeg om te kunnen spreken over een hele mooie film dus.

Gimli 2: Als je die minpuntjes even wegdenkt, krijg je inderdaad een aparte film voor ogen, ja. En van die muziek zou ik de soundtrack wel eens willen horen...

Gimli: Goed, we zijn er uit dus! Er zijn wat meninsgverschillen, maar daar valt wel overheen te komen. Kunnen we nu vervolgens uit jullie beider relaas opmaken, dat de film schokkend, beangstigend en beklemmend is? Dat de sfeer beangstigend en beklemmend is? Maar dat er toch wel wat aan te merken valt op de film?

Mooi! Dan stel ik voor dat we de film voorlopig maar ene goede vier te geven, tegen de 4,5 aan. En dat we bij een volgende kijkbeurt eventueel tot een 4,5 kunnen komen.

He he! Dan zijn we er bij dezen uit. Kan ik me weer gaan bezig houden met echt belangrijke zaken.

hehe

Ik heb nog een mini dwangbuis liggen Gimli, of is het telefoonnummer van mijn shrink al voldoende? ( 0800 ikbennietgek )

Ha ha! Geweldig, Gimli!

Een film met een dubbele persoonlijkheid

Ha ha! Geweldig, Gimli!

Nu ik weer bij adem ben gekomen:

ik wilde net aan jou specifiek vragen of je nog meer films van het meest naargeestige, deprimerende soort kent...

Volgens mij weet jij daar wel wat van af. Ik zag al iets over een Haneke-trilogie? Mooie films?

Ik ben niet echt een kenner van naargeestige films, maar Haneke's trilogie heeft me inderdaad bijzonder geroerd, om het zo maar te zeggen. Vergelijkbaar met Requiem zijn ze echter bepaald niet: 'Benny's Video' uitgezonderd zijn de films zeer, zéér minimalistisch. Ze slepen zich werkelijk voort. Het onthutsende element zit 'm dan ook niet in schreeuwerige beeldtaal, zoals Requiem. 'Benny's Video' is toegankelijker, die zou je echt eens moeten kijken. Ik ben eerlijk gezegd ook wel benieuwd wat je van Haneke's 'Funny games' zou vinden.

Een andere trilogie waar je je aan zou kunnen wagen is die van Von Trier over Europa: 'The element of crime', 'Epidemic' en 'Europa'. Op de laatste na ook zeer kaal, minimalistisch.

Klinkt alvast mooi- naar dat soort films ben ik op zoek. Het mogen "kleine" films zijn, "kleine" verhalen over "kleine" mensen- normale verhalen over normale mensen. Als de films maar echt mooi zijn. Ik ben niet op zoek naar een tweede RFAD, maar naar dat soort kleinere films. Ook de Hal Hartley-films lijken me wel wat!

'Dancer in the dark' al gezien?

Yep, ook mooi, maar net als deze iets te weinig subtiel en iets te veel uitverkoop van emoties, om eerlijk te zijn.

Nee, ik ben nu op zoek naar de echt subtielere, verfijnde, verstilde of intelligente film...