A Beautiful Mind (2001)

Een film die lijdt onder een te dikke laag Hollywood romantiek. Allereerst vind ik Russell Crowe totaal miscast als wiskundig genie. Zijn gespierde torso, overgehouden uit zijn vorige films L.A. Confidential en Gladiator, passen nou niet bepaald bij het beeld wat ik van John Nash had. Daarnaast komt dat vaak moeizame gepruttel uit z'n mond erg geacteerd over. Nergens gedurende ruim twee uur heb ik een moment dat ik vergeet naar een film te kijken.

Ten tweede zijn de waanbeelden en realiteit te weinig met elkaar geheven. Hierdoor wordt het eigenlijk nooit écht beangstigend. In dat opzicht is "Black Swan" vele malen sterker wat de spanning en empathie voor de hoofdpersoon een stuk groter maakt. Eigenlijk is alleen een enkele uitspatting in huis 'schokkend' te noemen. Wat mij betreft is de ontdekking van Nash' geheime garage één van de meest geslaagde momenten in de film

Maar Hollywood zou Hollywood niet zijn als er nog een aantal sterke punten tegenover staan. Behalve de kostuums en kapsels is ook het sfeertje rondom de academie ontzettend authentiek. Het tempo en de montage van de film sluiten hier perfect bij aan. Samen met een sterke score en enkele aardige bijrollen maken "A Beautiful Mind" wel degelijk het aanzien waard.

Kortom: een overschatte Oscar winnaar maar onderhoudend genoeg om er een voldoende aan te geven. 3*

Russell Crowe is een van mijn favoriete acteurs. Ook bij deze film slaagt hij erin om een heel geloofwaardig personage af te leveren. Wel wat jammer dat op deze site de twist wordt verteld, spoilers zouden handig zijn.

Maar goed, de film verder is natuurlijk wel wat zoetsappig en iets te Amerikaans. Echt een typische Oscar-film. Ik ken dit trucje al, maar desalniettemin, zeker een goede film.

Redelijke dramafilm, die mijn verwachtingen toch net niet waar wist te maken.
Het is fijn om Russell Crowe te zien in zijn jonge jaren: voor de verandering ligt de nadruk eens niet op zijn vechtkunsten of zangstem, maar gewoon op zijn acteerwerk. Dat is een verademing: Crowe speelt overtuigend en de chemie met een uitstekende Jennifer Connelly is voelbaar. Vond haar in deze film beter dan in Blood Diamond. De eerste drie kwartier van de film vond ik het leukst, maar zodra de film in het gedeelte belandt dat Nash schizofrenisch bevonden wordt vind ik het wat afzwakken. Het verhaal vind ik hier wat rommelig en ook minder interessant. Een dergelijke plotlijn veel van wat het personage meemaakt berust op waanvoorstellingen werd in een film als Shutter Island veel beter, spannender en overtuigender gebracht ( alhoewel deze film natuurlijk ook op veel aspecten weer verschilt van Shutter Island ).
Het is dan ook vooral het acteerwerk en het drama-aspect dat deze film goed maakt.
Goed, maar verder niet bovengemiddeld. Een ruime 3,5*

A beautiful mind, een film die ik al lange tijd nog moest zien. De hoge waardering beloofde veel. Echter viel de film mij wat tegen.

Russel Crowe, wat ik normaal gesproken een uitstekend acteur vind, vond ik hier absoluut niet overtuigend acteren. De rare manier van praten af en toe, de rare trekjes en het zwijgen van Nash vond ik bijzonder vervelend. Nee, Crowe zat hier naar mijn mening niet lekker in zijn rol. Jennifer Connelly acteerde daarentegen prima.
Het verhaal wist mij wel te boeien. Ik had een totaal ander verhaal voorgesteld toen ik de beschrijving hierboven las. De schizofrenie van Nash zag ik totaal niet aankomen. Wat goed in beeld is gebracht is dat Nash constant twijfelt of hij de personen nu werkelijk ziet of dat dit zijn verbeelding is.
Het eind vond ik dan weer minder. Nash slaagt er na een lange worsteling tegen zijn schizofrenie er dan toch eindelijk in om zijn erkenning te krijgen. Iedereen blij, Nash en zijn vrouw beide huilen. Nee, net iets te sentimenteel.
Verder is de soundtrack overigens weer prima verzorgd door James Horner.

Een slechte film is het zeker niet. Maar top-250 waardig? Dit vind ik toch wat te hoog.

Na gisteren 'The Imitation Game' te hebben herbekeken met m'n zusje -aangezien die hem nog niet gezien had- meteen door gegaan met deze, -aangezien ik juist deze nog niet gezien had-.
Beide films over wiskundige genieën met mentale problemen.

Maar waar het in eerstgenoemde meer over het het werk gaat van Turing, richt deze zich meer op de persoon Nash.
En toch, greep het verhaal van eerstgenoemde me meer aan.

Maar terug naar A Beautiful Mind, het acteerspel was erg goed en het verhaal is natuurlijk hardstikke triest. "de twist" halverwege kwam voor mij trouwens ook onverwacht. M'n zusje vertelde later dat als je goed oplet je wel kon merken dat er dingen niet klopte. Zijn vriend Charles bijvoorbeeld, stond altijd op de achtergrond. Wanneer Nash bijvoorbeeld in de bar was, stond Charles altijd ergens verderop, zich niet mengend in de gesprekken van Nash en z'n schoolvrienden. Achteraf mooie subtiele hints dat hij niet echt aanwezig was.

Al met al was ook dit een prima film, en heb ik me zeker niet verveeld, maar waar ik na The Imitation Game meteen op zoek ging naar meer informatie over Turing, had ik bij deze niet die neiging om hetzelde te doen over Nash.

Misschien komt het doordat het m'n tweede, somewhat soortgelijke film, op rij was, met een beetje teveel excentrieke figuren op een dag, maar ik kom nu niet verder dan 3.5 sterren.

Al ga ik 'm zeker nog een keer terugkijken met een 'fris' hoofd. Wie weet veranderd mijn mening dan nog.

Het leven van John Nash verbeeld als een sprookje, waarin een briljante geest verdwaalt, wonderbaarlijk geneest en uiteindelijk de Nobelprijs wint, dit alles dankzij de onophoudelijke steun en liefde van zijn vrouw. Ongelooflijk, wat een misser. Nul respect voor deze prent.

Een prachtige film over het leven van John Forbes Nash jr. die helaas op 23 mei jl. samen met zijn vrouw verongelukte.

Tom Cruise werd overwogen om de rol van John Forbes Nash jr. te vertolken, maar gelukkig nam Russell Crowe al snel diens plek in. Crowe had eveneens de eer om de bekende econoom op de set te mogen begroeten. Hij was gefascineerd door diens handbewegingen, en probeerde dit eveneens in de film te verwerken. Voor de rol van Alicia Nash kwamen diverse actrices in aanmerking. Het zijn er teveel geweest om op te noemen, maar o.a. onze eigen Famke Janssen en Emily Watson zijn misschien wel de bekendste. Het accent van Watson gooide roet in het eten, en zodoende ging de rol uiteindelijk naar Jennifer Connelly. Vlak na het afronden van de opnames stapte zij met tegenspeler Paul Bettany in het huwelijksbootje. Ook regisseur Ron Howard was niet de eerste keuze. Hij nam de plek in van Robert Redford die wegens andere verplichtingen was verhinderd.

De makers waren van plan om de homoseksualiteit van Nash in de film te verwerken, maar waren bang dat de connectie tussen homoseksualiteit en schizofrenie een verkeerd beeld zou geven. Dit resulteerde in veel kritiek bij kijkers. Ondanks alles werd de film bekroond met 4 Oscars.

Zeker een absolute aanrader!

4,0 *

Het eerste halfuur van deze film bekijk ik regelmatig opnieuw, want daarin is John Nash mijn absolute held. De toewijding waarmee hij zich op zijn studie stort en de ontdekking van het baanbrekende Nash-evenwicht (die schit-te-rend in beeld wordt gebracht) motiveren me telkens weer om mijn cursussen te openen en me vast te bijten in mijn studiegebied.

Daarna wordt het allemaal wat minder. De mysterieuze samenzwering waarin Nash belandt komt amper uit de verf en de onthulling van de ware toedracht gebeurt te abrupt, waardoor het nergens echt spannend of pakkend wordt. En dan is de rek er zeker uit, in hapjes en brokjes krijgen we nog wat beelden uit het leven van Nash voorgeschoteld, zonder dat daar een duidelijke structuur achter zit.

Gelukkig zijn er de acteurs. Russell Crowe eigent zich de maniertjes van de echte John Nash, een man van koelheid en ratio ('I don't believe in luck'), bijzonder goed toe (al kan hij soms ook overdrijven, alsof hij te veel naar Rain Man heeft gekeken), Jennifer Connelly gaat tot het uiterste als Nash' toegewijde vrouw en Paul Bettany en Ed Harris geven door hun geweldige acteerprestaties het flauw geschreven mysterie toch wat meer gewicht en kleur. En de muziek mag dan te prominent naar voren treden, hij is wel erg mooi. Jammer dus dat deze film nergens meer zo goed wordt als in dat briljante eerste halfuur.

Magistrale film. Verdient eigenlijk ook een plaatsje in mijn persoonlijke top 10 allertijden.

Russel Crowe en Ed Harris zijn subliem. 5 sterren

"This class will be a waste of your - and what is infinitely worse - my time."

Weer eens de top 250 aan het afwerken. Ik had van te voren het gevoel dat dit weer zo'n film zou worden die een beetje word overgewaardeerd, maar niets is minder waar.

De film verteld het waargebeurde verhaal van John Nash, de briljante wiskundige, die vast besloten is om met een originele theorie te komen. Hij is echter sociaal niet zo handig en door zijn streven heeft hij het moeilijk op de universiteit. Als het hem eenmaal lukt om naam te maken krijgt hij steeds vaker opdrachten voor de overheid en raakt hij betrokken bij een mysterieus koude-oorlog tafereel.

Russell Crowe heeft een erg sterke rol als John Nash. Weer heel iets anders als de stoere Generaal Maximus, wonderlijk hoe sterk hij zich in het personage heeft weten in te leven. En ook erg knap hoe hij zowel de jonge als de oude John Nash sterk weet neer te zetten. Naast hem hebben Ed Harris, Christopher Plummer en Paul Bettany ook een goede rol. Jennifer Connelly had ik eigenlijk nog nooit als volwassene gezien en ik moet zeggen dat ze er hier nog steeds erg goed uitzag en er als actrice ook enorm op vooruit is gegaan (en ze was al zeker niet slecht), vooral in de laatste helft van de film weet ze de emoties erg natuurlijk over te laten komen.

In de meeste vergelijkbare films zijn het intellectueel taalgebruik en de berekeningen die worden gemaakt een broodje aap of in werkelijkheid kinderlijk eenvoudig, maar hier is het allemaal echt. De echte John Nash heeft namelijk de filmmakers en acteurs geholpen tijdens de productie en Russell Crowe heeft een echte wiskundige als stand-in die een hoop van de berekeningen opschreef. Het verhaal is geromantiseerd en komt op veel punten nauwelijks overeen met het echte leven van John Nash, als je je een beetje gaat verdiepen in de beste man word je ook niet bepaald vrolijk. Het hele charme dat de film heeft zou verdwijnen als ze veel van de dingen die ze hebben gewijzigd of weg hebben gelaten toch in de film hadden opgenomen.

De soundtrack van James Horner is misschien niet zo episch als we van hem gewend zijn, maar de muziek past uitstekend bij de film en helpt de drama enorm. De muziek heeft niet echt gedenkwaardige melodieën maar is van zeer hoge kwaliteit.

De film is mooi opgenomen, nog op echte film en dat is te zien. In het begin heeft het beeld een prachtige oranje gloed die alleen met celluloid bereikt kan worden. Alleen jammer dat ze de film niet in Panavision hebben opgenomen, en eigenlijk waren de minimale special effects (met de nummers) ook niet nodig.

Ik vind het mooi hoe de film helemaal om kan slaan. Dan lijkt het erop dat we simpelweg iemands leven volgen, dan krijgen we te maken met spionage en intriges, dan word het romantiek en dan komen we er ineens achter dat de hoofdpersoon lijd aan Schizofrenie en alles in zijn hoofd zit. De laatste act van de film was dat ook niet bijzonder vrolijk, toch zorgt het einde waar we John als een oude man zien (nog steeds gelukkig met zijn vrouw) weer voor een positieve sfeer. Een van de betere 'true story' films.

Ron Howard flikt het hem weer. Weer een echte topfilm, die zijn plek in de top 250 meer dan verdient heeft. De film boeit van begin tot einde, vermaakt en ontroert.

Voordat ik deze film keek, wist ik amper iets van Nash af, behalve het feit dat hij een wiskundige was. Op sommige punten lijkt de film me redelijk geromantiseerd, waar het niet dat het wel bij deze film past. Realistisch is het dus misschien niet helemaal, maar mede daardoor is het wel een prachtige film geworden om naar te kijken. Nash in gevecht met zichzelf is heerlijk in beeld gebracht, en daardoor kreeg ik sympathie voor hem en zijn vrouw. Dramatiek spat soms van je beeldscherm, mede door de geweldig spelende Crowe en Connelly. Komt zeker in mijn Top 10

Uitstekende film over een briljante wiskundige die benaderd wordt door de overheid vanwege zijn capaciteiten. Een mooi verteld verhaal waarbij de twist op het midden van de film geloofwaardig is en het meteen een heel andere film oplevert zonder onevenwichtig te worden. Mooie aankleding en een prima rol van Russel Crowe.

“Imagine if you suddenly learned that the people, the places, the moments most important to you were not gone, not dead, but worse, had never been. What kind of hell would that be?”

Nog steeds indrukwekkend. Je zou kunnen zeggen dat alles oerdegelijk is (een handelsmerk van Howard), maar hier werkt dat in het voordeel van A Beautiful Mind. En film over een briljant wiskundige met schizofrenie hoeft niet heel “flashy” te zijn, als de personages maar geloofwaardig en interessant zijn en de acteurs goed gekozen.

Dat laatste is zeker het geval. Crowe laat hier zien wat hij allemaal in zijn mars heeft en zelfs de kleinste beweging of oogopslag komt overtuigend over. Vooral in het tweede gedeelte als depressieve Nash maakt hij indruk. Die verdwaasde blik gaat door merg en been. Connelly is altijd sterk en ze weet zowel de liefde voor Nash als de vertwijfeling en frustratie ijzersterk te spelen. De beelden waren mooi en rustig en vooral de scènes op de Princeton Universiteit waren erg sfeervol. Die pennenscene op het laatst en de speech van Nash blijven me toch elke keer weer kippenvel geven. Nogmaals, A Beautiful Mind is oerdegelijk en door de acteurs, het indrukwekkende verhaal en de mooie sfeer blijft de film indruk maken.

Begint misschien wat slapjes maar naarmate de film vordert en we vertrouwd geraken met de mens Nash en wat er met hem aan de hand is, groeit de film uit naar een zeer degelijk niveau.

Het vergt wel een acteur als Russell Crowe om het complexe personage van de nobelprijswinnaar te vertolken. Naast Crowe zijn ook Jennifer Connelly en Ed Harris op hun best.

Ik zag A beautiful mind jaren terug een paar keer en keek vol uit naar deze herziening. Voor mij blijft deze film weergaloos en boet hij nauwelijks in aan kwaliteit. A beautiful mind mag dan wel uit mijn persoonlijke top 10 verdwenen zijn, dat doet niets af aan de afbreuk van de film zelf, maar meer aan de hoge concurrentie van de rest. A beautiful mind doet me enigszins denken aan Scorseses 'Shutter island' met Leonardo DiCaprio. Deze versie is echter wat braver en meer geromantiseerd in tegenstelling tot het rebelsere meer thrillerachtige Shutter Island. Toen ik de film voor het eerst zag kende ik John Nash niet en wist ik ook niet wat hij bereikt had. Het deed me erg onbevangen naar de film kijken en was onmiddellijk onder de indruk.

In de eerste plaats onder de indruk van de uitmuntende acteerprestaties. Russell Crowe vertolkt hier voor mij één van zijn beste personages in zijn carrière als de schizofrene John Nash (nog beter dan pakweg LA Confidential of The insider). Vreemd dat in 2002 Denzel Washington aan de haal ging met het Oscarbeeldje voor beste acteur in Training Day. Hij kreeg die eer eerder wel bij Gladiator ... Crowe geeft een extra dimensie aan John Nash met zijn houterige pinguïnachtige wandeltred en bewegingen. Ook zijn verdwaasde blik toen hij zijn zoon vasthoudt is werkelijk schrijnend en tegelijk top. De immer bevallige Jeniffer Connelly - wat een vrouw (!) - moet alles behalve onderdoen voor Crowe. Met de nodige flair van doortastendheid, angst en wanhoop geeft ze zeer goed gestalte aan Alicia, de echtgenote van Nash. Ook van Ed Harris weten we al langer dat hij steengoede bijrollen kan vertolken.

Ondanks het feit dat er op zich niet zo heel veel gebeurd in de film, blijft de film enorm boeiend. Hij verveelt amper en de 135 minuten zijn in een mum voorbij. De liefdesromance is misschien iets minder, maar met Ed Harris erbij komt er opnieuw wat vaart in de film. De ontdekking van de schizofrenie en de behandeling ervan was interessant om volgen. De klemtoon van de film ligt tegelijk bij zijn wiskundige genialiteit als bij zijn ziekte en welke impact dit laatste heeft op hem en zijn omgeving.

Misschien werd het leven van Nash iets te geromantiseerd voorgesteld, maar toch heb je met Ron Howard een vakman aan boord als je weet welke zorg en inspanningen er geleverd werden om enerzijds de wiskundige formules geloofwaardig over te brengen en tegelijk anderzijds deze complexe materie transparant te maken voor het grote publiek. Knappe film, elke keer weer!

Goede film. Niet één die gemakkelijk wegkijkt, hij is best zwaar en mysterieus, met puzzelstukjes om over na te denken. Het acteerwerk vind ik sterk en het verhaal is mijn ding. Het thema psychische ziektes/problematiek spreekt mij sowieso aan, en de spannende manier waarop het verhaal is uitgewerkt, hield mijn interesse vast, al was dat niet zo vanaf het begin. Toen de film eenmaal op gang kwam, kwam ik erin en had het mij in zijn greep. Één van de betere films. 4*

Degelijk.

Howard is duidelijk een nogal braaf regisseur. Hier stapt hij wel bij vlagen iets meer uit zijn comfortzone. Hij durft hier iets meer dan in zijn algemene film maar het blijft echter een nogal brave film die niet op bizar veel punten weet uit te blinken helaas.

Crowe doet het best goed. Beter dan ik eigenlijk van hem had verwacht. Hij doet hier ook een iets andere rol. Al is hij in het eerste gedeelte van de film niet bepaald geloofwaardig. Vooral omdat hij echt te oud was om nog als studentje rond te lopen. Eenmaal in de meer volwassenen periode maakt hij direct meer indruk.

Visueel niet heel bijzonder uiteindelijk. Bij vlagen degelijke camerabewegingen maar ik vond het in ieder geval erg "veilig" in elkaar gestoken. De gewoonlijke dosis drama, de gewoonlijke dosis biografie. Alhoewel de formule iets anders in elkaar zit, blijft het veilige cinema.

De drama is niet altijd ook met veel impact uitgevoerd. Het blijft een beetje veilige en typerende drama die voorbij komt, met een paar iets intensere scenes tussendoor. Dat maakt de drama iets beter, maar voor de rest blijft het vaak te regulier.

Wel een knappe twist in het middenstuk. En de film blijft wel interessant aangezien er genoeg mystery in de lucht blijft hangen. Dat zorgt ervoor dat de 135 minuten best vlot omgaan. Daarom ken ik de film nog een voldoende toe. Maar voor de rest inderdaad typische oscarbait.

Officer, I saw the driver who hit me, His name was Johnny Walker

Filmpje die nog altijd degelijk en goed te noemen is, maar ooit wel eens grotere indruk maakte.

Wat nu toch wel opvalt is de lange en trage aanloop van omme nabij een uur waar we slechts kennis maken met Nash en zijn sociale contact gestoordheid. Iets wat heden ten dage mij te lang duurt en het niveau heeft en niet bijzonder boeit, slecht grappig en ter informatie. Maar gelukkig verbeterd en verandert de toon na een uur.

Schimmige figuren en gebeurtenissen, paranoia en wantrouwen, geheime opdrachten, de toon hier van wordt uitermate goed en mooi neergezet mede door de prima soundtrack die een hele mooie en indringende terugkerende melodie bezit. Daarna wordt meer dan prima de dubbele toon gevoerd en gebracht. Is het een complot tegen Nash of wordt hij echt gek? Crowe speelt 'de patiënt' erg goed. Helaas zelf ervaring met geesteszieken mensen en van het loopje, naar mate hij oudere wordt, tot de niet begrijpende en verbaasde blikken tijdens het gesprek met Alicia zijn gewoon erg goed en herkenbaar. Tevens ook de onbereikbaarheid en dat shot van de dokter en Alicia terwijl Nash daar binnen ligt. Wat een engelen geduld ook van die vrouw en de later strijd van Nash, van willen zijn, en willen doen om je vervolgens zo te verliezen. Goed bedoeld van zijn kant zelf...

Zoals gezegd, pakkende soundtrack. Uitmuntende prestaties van zowel Connolly, zoals altijd om op te vreten, en Crowe en een boeiend verhaal over de valkuilen van het geniaal zijn en de strijd om met geestesziekte om te gaan. Is er dan niets op aan te merken? Zeker wel, zoals gezegd de aanloop is erg lang en gezapig. Dan de correctheid van de film. Nash had al een kind uit een eerdere relatie dus zo Sheldon Cooper in het kwadraat zal hij toch niet geweest zijn. Dan het feit dat hij in de film relatief snel weer de inrichting uit is terwijl hij in werkelijkheid 35 jaar inrichting in en uit ging aldus Wikipedia. Dan de geruchten van homofilie...ik kan me herinneren dat er destijds veel kritiek op de film was die een te mooi beeld schets van het karakter Nash.

Desondanks is A Beautiful Mind nog een meer dan prima film die vanaf het uur uitermate boeit en gewoon degelijk is.

Erg matig.

Ik ben sowieso al geen fan van Russell Crowe en dat is er na het zien van A Beautiful Mind niet minder op geworden. Hij is gewoon zwak en legt veel te weinig subtiliteit in z'n acteren. Enkele zenuwachtige tics en af en toe de ogen afwenden zijn écht niet voldoende om indruk te maken als getroebleerd wiskundig genie. Ik heb meer genoten van de uitstekende Jennifer Connelly.

Het is ook na het twistje halverwege dat de film wat minder de onemanshow van Crowe is en de andere personages wat meer tot hun recht komen. Ik had wel wat meer ambiguïteit verwacht in die fase, maar Ron Howard houdt ook dat deel erg standaard en braaf. Zo is het eindproduct eigenlijk een stoffige en weinig interessante biopic over John Nash, behalve wiskundig genie ook schizofreen dus.

2

Portret over wiskundige en nobelprijswinnaar John Nash. Vind het mss wel Crowe's mooiste rol; hier kan hij tenminste laten zien wat hij als acteur in zijn mars heeft. Helaas heeft de Australiër na Gladiator niet zoveel dramafilms gedraaid. In zijn gespierde rollen vond ik hem altijd redelijk tegenvallen. Wat het verhaal betreft voelt dit vaak erg met sentiment opgeklopt aan, vooral in de laatste 15 min; zo las ik dat het koppel van elkaar scheidde zo'n acht jaar na hun huwelijk, terwijl men hier laat uitschijnen dat ze nog samen waren ten tijde dat hij de nobelprijs in ontvangst nam. En ook die ergerlijke scène met die pennen. Het was wel goed gevonden om de schizofrenie als een twist te verwerken want ik had het helemaal niet door. A Beautiful Mind is duidelijk een publieksfavoriet : meeslepend is het zeker, alleen jammer van die melige en sentimentele toevoegingen anders was mijn cijfer nog hoger geweest. Nu eindig ik op een zeer nipte 3,5*

A Beautiful Mind is een zeer geslaagde film die dit vooral te danken heeft aan een mooie setting en ijzersterk acteerwerk. Hierdoor ga je echt meeleven en dat is juist de bedoeling met dit genre. Dat het een en ander wellicht zwaar is aangedikt daar hoor je mij niet over. Dat hoort er gewoon bij, toch....Knappe film.

Deze film zo lang geleden gezien, dat veel me ontschoten is. Ik zou zweren dat Nash in deze film de vader van speltheorie, John von Neumann, ontmoet, maar dat die helemaal niets in de ideeën van Nash ziet. Maar daar zag ik deze kijkbeurt helemaal niets van terug.

Gezien mijn usernaam is wel duidelijk dat ik affiniteit met wiskunde heb. Maar deze film vond ik bij herziening erg saai. Het kabbelt maar door, soms een referentie naar een stelling die ik ken, maar die het grote publiek weinig zal zeggen. Verder wat film noir-achtige scènes, maar die zijn te weinig gestileerd om indruk te maken. Als op een gegeven moment duidelijk wordt dat hij schizofreen is, wordt het wat interessanter qua plot. Het is dan wachten op de Nobelprijs, wat vervolgens ook maar duurt.

De muziek is verder ook te dik aangezet. Van die epische muziek als hij naar zijn schrijfsels zit te staren. Ja mensen, het grote genie denkt, maar moet het echt zo overdreven? Het is haast lachwekkend. Soms doet de muziek zelfs aan de Titanic soundtrack denken. Totaal overbodig in een film met dit onderwerp.

Achteraf zie ik dat deze film flink wat Oscars binnen heeft geharkt waaronder die van beste film. Onbegrijpelijk. 0,5*.

Ik ging er eigenlijk zonder voorkennis in, wist alleen dat het een Oscarwinnaar was en dat hij geregisseerd was door een van mijn minst favoriete Hollywood-regisseurs, ook nog eens een saai genre als de biopic- ik ging met frisse tegenzin kijken nu hij nog op Netflix staat.
Het begint vrij matig, maar wordt op een gegeven moment nog wel intrigerend, maar na de (voor mij dan toch) verrassende twist gaat de film als een nachtkaars uit. Een flinke nachtkaars bovendien.

Nu had het alsnog een aardige film kunnen opleveren maar Ron Howard doet wat Ron Howard altijd doet, het sentiment aandikken, er wat zijige muziek overheen gieten, het blijft toch een ongelooflijk saaie regisseur. Ongetwijfeld een vakman maar man wat een zouteloze films maakt hij. Maar ach, Jennifer Connelly was leuk, al zag ze er wat te oud uit voor een student en te jong voor een dame op leeftijd- Crowe was wel geloofwaardig oud geschminkt, verder vond ik hem niet zo slecht in de hoofdrol als ik had verwacht. En de twist dus die waarschijnlijk al bekend was bij heel Moviemeterend Nederland was geslaagd. Daarmee zeker niet de slechtste Oscarwinnaar maar wel onderaan in de middenmoot bungelend.

Die persoon boven mij heeft het over een zouteloze film. En aangedikt sentiment. Ja, daar kan ik me beide goed in vinden. Dat eerste maakte dat de film simpelweg niet boeit, dat tweede maakt dat de film op momenten irriteert. Crowe is prima verder, visueel is het allemaal wel oké en hoewel zouteloos echt heel saai wordt het ook niet maar er zit echt niets bijzonder hierin. Degelijkheid troef. En die twist ziet iedereen toch wel aankomen in zo'n soort film? 2,5*.

Deze na heel lange tijd nog es gekeken. Stiekem vooral voor Jennifer Connelly maar ook getriggerd door wat clipjes die ik gezien had.

Crowe geeft inderdaad een oscar waarderige vertolking van het personage John Nash. Met zijn gedragingen en enkele zeer overtuigende scenes steelt hij wel de show. Jennifer Connelly verandert van verleidster in radeloos naar iemand aan zijn zijde die hem tegen het einde van zijn leven 'redt'. Verder zijn er weinig echt belangrijke personages, maar eigenlijk acteert iedereen op geloofwaardig en hoog niveau.

8 vind ik net wat te hoog dus een 7. Het is toch een beetje clichématige vertolking van iemands leven, maar je wordt er goed ingezogen al is het toch allemaal redelijk braaf en als de paar hoogtepunten die in de film zitten alles is, dan heb je toch wel een beetje een saai leven gehad. We slaan ook vaker wat jaren over, en iedereen ziet er dan nog hetzelfde uit, dat is niet zo geloofwaardig.

Uiteraard zitten er ook weer wat filmische vrijheden in deze film: Nash komt wel heel makkelijk van de medicatie af, zijn hallucinaties waren vooral auditief ipv visueel, maar dat doet niet veel af aan het geheel.