A Beautiful Mind (2001)

Sterke film met een originele inslag.

Het uitgangspunt van A Beautiful Mind is zeer leuk om naar te kijken, het eerste uur wordt je mede door fantastisch acteerwerk en een interessant plot meegesleurd in de spanning.
Als eenmaal de 2e helft vd film begint, waar de spanning weg ebt, blijft er een sterke drama film over.

Het einde was naar mijn mening wel een beetje afgeraffeld, kreeg niet helemaal een voldaan gevoel hiervan. Wilden de filmmakers de film niet nog langer laten duren?
Maar ik begrijp verder wel waarom de film zo geprezen is, Russel Crowe is gewoon fantastisch, Jennifer Connely speelt een zeer sympathieke rol als vrouw van Crowe en de denkbeeldige mensen in Crowe z'n leven zijn stuk voor stuk zeer interessant weergegeven.

4*

Eerste stem dit jaar...

Weer zo'n bijzonder schyzofreen-verhaaltje. Het begint om eerlijk te zijn nog best wel saai maar uiteindelijk gaat de vaart er wel in. Russel Crowe laat ook opnieuw weer een goede kant zien in dit subtiele werkje. Eerst denk je dat het gewoon gaat over een Wiskundestudent John Nash in de jaren 40 en 50 en later die met zijn vriend studeerd en uiteindelijk zo slim blijkt te zijn waardoor ie van zijn kamergenoot wiskundig informatie moet verzamelen om achter de plek te komen waar een atoombom verstopt ligt (ja, de koude oorlog was ook vol op gang) En dan denk je eerst, oooh het word een wiskundige spionage-film, maar scheinbedriegt. Het hele verhaal is gewoon Schyzofrenie van Nash, ook zijn hele kamergenoot die die opdrachten geeft en eigenlijk alles wat er verder mee te maken heeft. En dan word de film best strange en bijzonder aangezien het ook ten kosten gaat van anderen. Die zogenaamde kamergenoot van Nash vond ik ook schitterend neergezet door Ed Harris en eigenlijk bestaat ie gewoon niet. Net als in Fight Club.

Daarnaast vond ik de decors en de tijdsloop ook heel mooi gemaakt en sfeervol. Ook het einde was erg mooi met hoe hij die waanbeelden probeerde te negeren.

Voor de rest weer een heel bijzonder filmpje.

4,0*

Typisch Hollywood-drama waar het grote publiek wel voor valt. Net als The Shawshank Redemption is A Beautiful Mind zo'n film waar bijna niets verkeerds over te zeggen valt, camerawerk e.d. waren gewoon in orde. Helaas was de uitvoering weer volledig volgens het boekje en was de soundtrack soms iets te nadrukkelijk aanwezig. Het acteerwerk van Crowe vond ik dan weer redelijk goed en ook over Jennifer Connelly kan ik geen verkeerd woord zeggen, maar echt oscar-waardig was het allemaal niet. Wat deze film toch nog een krappe voldoende bezorgt is de mysterieuze sfeer die in de eerste helft van de film hangt omdat je als kijker niet meer met zekerheid weet wat echt is en wat niet.

3.0 sterren

Een erg mooie film om te zien met een sterk spelende Crowe.

In het begin dacht ik nog dat dit een soort van spionage-achtige film zou zijn, maar verre van dit. Je weet natuurlijk ook nog niet wat echt is en wat nep is. Eigenlijk bevind je je als kijker in de positie van John en zie je alles vanuit zijn perceptie en dat is soms niet al te best.

Naar mijn mening vond ik de film nergens te lang of langdradig worden, ik bleef geboeid kijken.

Connelly mag er trouwens wel wezen zeg, wat een mooie dame.

Een dikke 4, 5 sterren.

Prachtig onderwerp voor een verfilming: nobelprijswinnende genialiteit in strijd met schizofrenie.

Maar de uitwerking valt me op sommige vlakken tegen. Het ziet er allemaal wel degelijk uit (niet negatief bedoeld) maar het wil te graag aangrijpend overkomen. Zowat iedere scene met Connelly moet gepaard gaan met lieflijke romantiek of bezorgdheid: een handje op het raam, een handje op z'n wang, een traantje hier en daar, etc.

De (op zich mooie) muziek is tijdens belangrijke momenten wel zo dik aangezet dat het z'n doel voorbijschiet. Sowieso lijkt het orkest geen seconde stil te zijn. More is less..

Er zitten wel een paar mooie scenes in en de hallucinante / schizofrene ervaringen spreken me erg aan, vooral pas in de tweede helft van de film wanneer hij bijvoorbeeld in het schuurtje werkt. Dat er dan weer overal krantenknipsels hangen voelt echter weer zo uitgetekend aan.

Diep onder de indruk van Crowe ben ik trouwens niet. Had vaak het gevoel te kijken naar een acteur die een schizofreen probeert te spelen (als je begrijpt wat ik bedoel). Dat loopje, die puppy's blik, het baardje.. maar naar het einde toe vind ik het wel overtuigend.

Al die pogingen tot emotie ten spijt (of juist daardoor..) ben ik toch meer onder de indruk van het echte levensverhaal van Nash dan deze verfilming.

Zo, heb me toch wel erg vermaakt met deze bijzondere film! Tuurlijk had ik ook wel zo m'n minpuntjes voor mezelf opgesomd: Crowe die wat wisselvallig speelt (zeker niet slecht hoor), een liefdesverhaal wat er wat mij betreft niet echt had ingehoeven (werd later wel duidelijk waarom dat erin is bedacht). Maar verder dan dat kom ik eigenlijk niet. Een steengoede film en heel anders dan ik vantevoren had voorgesteld.

Echt te gek hoe de film je constant op het verkeerde been zet. Komt het nou door die pillen - o nee, want hij slikt ze niet - o misschien komt het juist dan wel dáárdoor? Hoort zijn vrouw nu bij de samenzwering? Zijn het nou wel of geen Russen? Wie hoort er bij het complot en wie niet? Is ie nou gek of geniaal? Knap hoe de regisseur die constante spanning in zo'n film weet te weven.

Deed me soms een beetje denken aan 'The Game', ook door de muziek zo nu en dan. Denk wel de beste film die ik afgelopen tijd gezien heb. Een topper.

Na een goed uur zat ik op een ruim voldoende, totdat de muziek zich ineens door alle voegen en kieren wurgde om maar zoveel mogelijk te benadrukken hoe ellendig John Nash `s situatie wel niet was. Aanvankelijk viel er nog wat te lachen om zijn onhandigheid als het aankwam op vrouwen en sociale contacten, net zoals het mysterieuze aspect niet gelijk de nek werd omgedraaid. Echter gaandeweg liet de regisseur de humor verstoffen en mikte op een bloedserieus drama waar ineens probleem op probleem werd gestapeld, onder begeleiding van dramatische muziek.

Uiteraard moest de film nog even stilstaan bij het moment dat John Nash, zijn loopbaan beloond ziet worden met een prestigieuze, heroïsche prijs......( alsof een gelukkig gezinsleven ook niet een overwinning kan zijn? Om nog maar te zwijgen of John Nash `s sociale fobieën niet bijdroegen aan zijn passie voor wiskunde, overigens een thema dat in Pi al veel beter verbeeld en gevisualiseerd werd ). Het valt uiteindelijk wel te prijzen hoe John Nash zijn ziekte niet helemaal uit weet te bannen maar ermee leert te leven. Het is alleen jammer, dat het allemaal behoorlijk pompeus en weinig ingetogen wordt gebracht. Een dikke 2*

Deze film tot nu toe altijd ontweken, omdat ik er van uit ging dat dit weer de zoveelste Oscarfilm was met een zielige figuur in de hoofdrol....

echter, hoe ver kon ik er wel niet naast zitten..!!

Erg mooie, intrigerende en vooral ook onvoorspelbare film.

Al kijkend werd ik behoorlijk op het verkeerde been gezet. Ik had gelezen dat hoofdpersoon last had van waanvoorstellingen, dus na een tijdje ging bij mij wel iets dagen. Uit tijdschriften geheime codes halen leek niet echt realistisch,
maar wat ik niet verwachte was dat zijn beste schoolvriend en nichtje ook totaal alleen in zijn hoofd bestonden.

Zeer knap en ingenieus script die werkelijkheid en waanideeen goed met elkaar weet te verweven.

Rol van Crowe is zeer goed, want in tegenstelling tot meeste acteurs is hij zo in deze rol opgegaan, dat ik niets meer van hem herken, hij transformeert volledig in het filmkarakter.
Zeker oscarnominatie waardig.

Een negen, ofwel 4,5 ster.

Schitterende film, dijk van een rol van Crowe, mooie soundtrack, gewoon helemaal goed. Erg verrassend hoe Nash bepaalde figuren zelf bedacht heeft, knap hoe dit uitgewerkt en uitgelegd wordt gedurende de film. Vroeg me alleen wel af of je als je schizofreen bent ook bepaalde actie, zoals een achtervolging met de auto, al beschoten wordend, kunt bedenken.. Of is dat niet helemaal realistisch?

4,5*

Hele goede film met onverwachte wending in de film die je eerst niet ziet.

Het is erg goed verwerkt en je krijgt de nodige uitleg.

Ster geacteerd door Crow.

4 sterren

De 1e keer dat je de film ziet en niets weet van het hele verhaal vooraf, simpelweg geweldig! Een dikke aanrader, maar hij is het beste als je echt niets van het verhaal af weet.

4,5 ster

Tijdje geleden gezien en voorwaar, een regelrechte tegenvaller.

Gewoonweg saaie hap die inhoudelijk noch visueel ook maar iets te bieden heeft. Ja, het verhaal zal wel mooi zijn, het werkte voor geen meter bij mij. Dit was een heel erg lange zit. Onbegrijpelijk hoog gemiddelde trouwens.

Slecht.

Helemaal mee eens.

Deze film pakte me gewoon niet, ik vond er niks aan. Eigenlijk zat ik er geen één moment in. Typisch Amerikaans werkje. Ik hoor positief commentaar over de muziek. Die vond ik juist storend. De muziek pakt als het ware verschillende scenes bijeen waardoor je maar weinig overhoud. Het vormt een soort dramatische bundel waarbij je aan het begin al Stop kunt zeggen want je weet toch al hoe 't verder loopt. Echt, ik vond de muziek niet fijn. Er wordt echt zo'n bepaald toontje aan gegeven wat ze beter weg kunnen laten.
Camerawerk was wel oké. Niet bijzonder ofzo.
Ik kan die manier van 'in beeld brengen' soms echt niet uitstaan. Het is allemaal zo standaard en netjes. Er mocht ook wat meer gecut worden om het minder langdradig te maken. Meer shots van verschillende hoeken.
Er zaten ook aardig wat fades in. De enige mooie overgang vond ik van die fiets naar dat strikje op het raam.
De settings waren vrij saai. Dat stuk in het bos bijvoorbeeld hadden ze veel beter kunnen maken, ook al is het geen thriller.
Over Russell klaag ik niet. Ook Harris deed het niet gek maar die zie ik liever in Appaloosa met een hoed op dan hier, in zo'n bijrolletje.
Dan komen we naar het einde... hij geeft die kids weer les en alles gaat weer vrolijk verder. De manier waarop 'ie die pennen ontvangt, zulke dingen daar erger ik me gewoon aan. Dan die toespraak, nog steeds emotioneel terwijl hij al rimpels heeft gekregen intussen. Dan ook nog z'n vrouw aanspreken op het podium. En dan, ja dan wordt het wachten op de American Flag. En hij kwam! Wat een lachertje.

Het verhaal zelf vind ik ook niet boeiend maar dat staat er los van. Ik denk dat de manier van overbrengen het belangrijkst is. Dat wordt hier niet echt subtiel aangepakt.

Tijdje geleden dat ik deze gezien heb, maar ik vond hem toen absoluut niet boeiend. De schizofrenie van Crowe wordt aardig in beeld gebracht, maar dat heb ik al in meerdere films gezien. En vond ik ook toen niet al te boeiend. Er gebeurde nogal weinig, dus kortom een saaie film.

1,5

Deze film is jarenlang mijn absolute favoriet geweest. Hij is sindskort een paar plaatsen gezakt, omdat ik me nu ook wel een beetje kan vinden in de kritieken, dat hij iets te Hollywood, teveel voor het grote publiek, en te gestileerd is bijvoorbeeld.

Maar alsnog verdient hij voor mij een plekje in de top 10, omdat hij zo ontzettend goed slaagt in mij te raken. De eerste keer dat ik hem zag, toen ik een jaar of 15 was, dacht ik nietsvermoedend een film te gaan zien over een wiskundige, een spion. Vrij raar zelfs dat ik hem in de eerste plaats ging kijken, omdat het nou niet echt een thema was wat me op die leeftijd erg aansprak, maar dankzij lovende woorden in de tv-gids destijds, heb ik deze film goddank een kans gegeven.

De plottwist kwam voor mij volledig uit de lucht vallen, en daar ben ik nog steeds ontzettend blij mee. Het sloeg bij me in in als een bom. Op de een of andere manier wist deze film me zo vreselijk te raken, ik heb het laatste half uur volgens mij aan een stuk door gehuild. En ook bij de tweede, derde, vierde en misschien zelfs vijfde kijkbeurt wist deze film me absoluut kippenvel te bezorgen. Mede door de geweldige soundtrack, die altijd aanwezig is, en de film een ontzettend schrijnend gevoel meegeeft. Erg zonde dat hij de Oscar voor Best Original Score moest afstaan aan LOTR, maar dat terzijde.

Nog steeds vind ik het een ontzettend mooi gegeven hoe de film op de helft totaal veranderd. Waar we eerst meegaan met Nash' wiskunde- en spionagepraktijken, wordt het later alleen nog een film over hoe om te gaan met zijn ziekte. Ik kan me helemaal indenken dat dit voor sommigen juist enorm sentimenteel en teleurstellend is dat de film zo'n wending neemt, maar voor mij werkt het nog steeds als een tierelier.

Nog steeds metershoge kippenvel bijvoorbeeld, als Nash zelf ontdekt dat het kleine meisje niet echt is. She never get's old! en zijn vriend en ook zijn werkgever dus inderdaad echt niet bestaan.
Of de scene dat Alicia het tuinhuisje ontdekt, wat weer helemaal beplakt is met knipsels. Geweldig schrijnende scene.
Of het feit dat, en dat is wellicht mijn eigen interpretatie, de auto-achtervolgingsscene geen spannende achtervolgingsmuziek en geschreeuw en drukte bevat, maar juist een heel ingetogen intense achtergrondmuziek heeft. Omdat het niet echt is? Ik weet niet of het de bedoeling van de regisseur was, maar ik vind het wel ontzettend goed werken.
Of de scene dat je voor het eerst door de ogen van anderen ziet dat Nash interactie heeft met een niet bestaand personage. Als hij voor de laatste keer afscheid neemt van Marcee, over haar haar streelt, en je dus ziet dat hij in het luchtledige streelt. Wederom, kippenvel.
En zo kan ik nog wel even doorgaan.

Ontzettend veel sfeer, geweldig geacteerd, het hele gegeven van de waanbeelden is ontzettend netjes, kloppend en gedetailleerd uitgewerkt. De film bekijken met director's comment is een ervaring op zich, omdat je tot zoveel nieuwe inzichten komt. De personages die Nash zich inbeeld zijn bij wijze van hint voordat ze in beeld komen eerst alleen te horen. Marcee rent op een gegeven moment door een veld met duiven, die niet wegvliegen! Je begrijpt gewoon niet dat je dat de eerste keer niet opvalt!

Ondanks de kritieken waar ik me best in kan vinden, werkt deze film bij mij als een trein, dus gewoon 5*.

Wat een prachtige en vooral meeslepende film.

Geweldig acteerwerk door Crowe.

Neem eens de moeite om (bijvoorbeeld Wikipedia) het echte verhaal over Nash te lezen.

Als je dan terugdenkt over de film dan is ie perfect in beeld gebracht en geeft het een zeer getrouw beeld van die man zijn leven.....NET geen 5*

Eindelijk deze film bekeken!

Ik moet zeggen dat ik nooit echt helemaal weg ben van Russel Crowe. Rollen als die in Gladiator zijn hem op het lijf geschreven, maar in een dialoog vond ik hem nooit sterk.

Puur als actieheld waardeer ik hem, niet meer.

Maar dan moet je geconfronteerd worden met deze film. Al m'n bovenstaande bespiegelingen kunnen de prullenbak in. Wat een fenomenale rol zet hij hier neer zeg!

Verreweg de beste acteerprestatie die ik van hem ken!

De film op zich stelde me in zeker opzicht ietwat teleur. Het tempo was soms wel heel erg aan de lage kant waardoor ik me erop betrapte dat ik wat vaker naar buiten zat te kijken en dat soort kleine dingetjes.

Uiteraard kent de film een prachtig verhaal, een indrukwekkend verhaal zelfs. Het lijkt me echt vreselijk wanneer je schizofrenie hebt.

Ook wat voor z'n vrouw natuurlijk, hoe moeilijk is het wel niet om je hele leven met zo'n man door te brengen.

Wat dat betreft zit de film prima in mekaar. Echt superbijzonder vond ik em niet.

3,5 lijkt me prima om mee te beginnen!

A Beautiful Mind is een mooie film die toch ook wel ongegeneerd op de emoties inspeelt. Het is typisch Hollywood, het is te verwachten en toch trap ik er maar al te graag in. In een zekere zin is het daarom ook een echte feel-good film. En dan moet je toch dikke credits geven aan Howard. Hij weet wat hij wil bereiken, en WAT hij doet, doet hij uitstekend. Natuurlijk vinden sommige mensen het gestileerd of zelfs over sentimenteel, maar dat was precies waar Howard voor ging. Het feit dat hij wordt bekroond met een Oscar is eigenlijk de perfecte bevestiging daarvoor. Bedoelt voor de massa en aangeslagen bij de massa.
De muziek vond ik echt 1 van de sterkere punten van de film. Een typische Horner die sterk doet denken aan Deep Impact en Titanic, maar uiteindelijk toch zijn beste werk is. Het is aangenaam en zacht, en in dat opzicht exact hetzelfde als de film.
Centraal staan echter de acteerprestaties van Russel Crowe. Volgens mij een groot discussiepunt (hoe speel je een schizofrene man?), maar ik vond het overtuigend. Ik zag toch wel een bepaalde leegte in de ogen van Crowe, maar tegelijk ook de wetenschap dat hij schizofreen is en in harmonie kan leven met zijn waanbeelden. Connely speelt erg sterk en vooral Ed Harris als het militaire brein van de schizofrene Crowe vond ik geweldig.
Het script zelf is denk ik niet echt bedoeld om de kijker voor de gek te houden, maar meer om de kijker in de hoofdpersoon te verplaatsen. Wat is echt, wat is waanzin? Het geheim wordt daarom ook niet pas tegen het einde ontrafeld, maar al halverwege de film. Dit is geen Prestige waar alles eigenlijk draait om het geheim. Nee het blijft een dramafilm die draait om het leven van Nash en hoe hij (en misschien nog wel belangrijker, zijn vrouw) daarmee omgaan. Dat is een bewuste keuze geweest van Goldsman, maar toch vind ik dat trucje met de schizofrenie leuk uitgevoerd, en houdt je ook weer aan de buis gekluisterd.

Gisteren voor 2 euro gekocht bij de Wibra. Wat een prachtige film voor zo weinig geld. Eerst dacht ik dat de film niet zo boeiend zou worden, in het begin vond ik Russel soms ik best irritant spelen. Maar na de plottwist word alles ontzettend intrigerend. Ik vind het een naar onderwerp, best wel eng ook en deze film geeft er een goed beeld van. Ik heb genoten, de tijd vloog voorbij.

Ik vond het een mooie film! Ik heb hem ook voor 2 euro bemachtigd en hij is zeker het geld waard. De film komt een beetje traag op gang maar gaat gelukkig daarna de goede kant op. Russell Crowe zet een goede rol neer en de rest van de cast ook. Voornamelijk aan de film is dat hij zowat het hele speelduur boeit en dus niet verveeld. Ik vroeg met toch wel af of de rol van Crowe het zich nu allemaal inbeelde of dat het echt was. Het is een angstaanjagend idee. Verder bevat de film mooie muziek en een goed einde. Aanradertje!

4*

Deze eindelijk eens gezien en 'k vond hem een beetje wisselend. Het eerste uur vond 'k erg sterk en ook erg boeiend, maar het tweede uur vond 'k wel wat minder, zeker als dan blijkt dat die spionagezaken niet echt zijn, vond 'k het toch een beetje een domper. Het einde was dan wel weer sterk.
De cast deed het uitstekend alleen vond 'k die studenten (samen met Russel Crowe) wel wat oud voor de film.
Tja, 'k ben wel eens blij dat 'k hem heb gezien, maar misschien dat een tweede kijkbeurt beter zal meevallen (omwille van het tweede uur).

Gelijk krijg je al het idee dat het behelpen is met de personage John Nash, dat door Russell Crowe zo bijzonder wordt gespeeld. Een zonderling die met zijn gave echter zoveel bewonderaars naar zich toetrekt en die voor zichzelf een complete schijnwereld cre‰ert. Het is fenomenaal hoe deze wereld van John Nash weergeven wordt. Als kijker moet je echt scherp blijven opletten om de twee werelden van John Nash uit elkaar te houden.

Het einde is echter wel wat flauw in elkaar gezet met al die steeds ouder wordende personages. Dat neemt echter niet weg dat de acteurs geweldig aanwezig zijn. Naast Russell Crowe heb ik ook erg genoten van Josh Lucas; hij zet zijn rollen altijd zo bekwaam en verzorgd neer (evenals in Sweet Home Alabama).

Het kost soms moeite om je aandacht op "A beautiful mind" te blijven vasthouden, maar als je eenmaal in John Nash zijn wereld wordt meegetrokken dan blijf je ook geboeid door zijn gebeurtenissen.

Nu ik deze film in mijn bezit heb nog eens opnieuw bekeken.

Het is en blijft een prachtige film en hoef ik niets te wijzigen aan mijn eerdere commentaar.

een aparte film, Het eerste uur werd ik een beetje dol van alle cijfertjes die langs kwamen en heb ik bijna de neiging gehad om de film af te zetten. Nadat ik erachter kwam dat hij schizofreen bleek te zijn vond ik het verhaal wat interessanter worden. Film is goed geacteerd maar heeft mij niet zo geboeid.

Een bijzondere man maakt nog geen bijzondere film. Ik vind Crowe doorgaans een aansprekend acteur, maar deze vertolking van John Nash met z'n maniertjes, trekjes en mimiek werkt al vanaf de opening op de zenuwen. Dat slaat al de meeste grond onder de voeten van de film vandaan, Howards saaie en zijige aanpak doet de rest. De waanwereld van Nash bestaat uit niet veel meer dan wat ronddwalende figuurtjes en de bijbehorende worsteling wil ook maar niet loskomen.

Zo'n overdreven momentje als die met de kletterende regen en de huilende baby draait het meteen de nek om, terwijl de maag omdraait als vrouwlief This is real begint te prevelen. De Nash op leeftijd weet gek genoeg nog wel wat sympathie op te wekken, maar dan is de film inmiddels in z'n meest kleffe segment aanbeland om het middelpunt nog eens extra in het zonnetje te zetten. Allemaal volgens het boekje der ontroering. Veel te veilig en zouteloos om een blijvende indruk achter te laten.

De film geeft een prachtig inkijkje in de belevingswereld van een paranoïde schizofreen. Leuk om tijdens het kijken bij jezelf te onderzoeken wanneer je voor het eerst het idee krijgt dat er iets aan de hand is met zijn waarneming.

Toen ik deze film voor het eerst zag was ik zó onder de indruk dat ik meteen de oorspronkelijke biografie van Sylvia Nasar heb gekocht (en verslonden), en ook na vele manier herzien vind ik dit nog altijd een prachtige film met superbe acteerwerk. Volgens mij was dit ook de eerste keer dat ik Paul Bettany zag, en ook die maakte een verpletterende indruk : in het begin zo'n onvoorstelbaar innemend personage (ongeveer die enige die Nash steunt!), en dan… Sindsdien nog diverse uitstekende rollen van hem gezien (Wimbledon, The Da Vinci code, Creation, en natuurlijk de manier waarop hij als Chaucer het beeld binnenwandelt in A knight's tale), maar voor mij begon het híér allemaal met hem. Maar goed, los daarvan is dit natuurlijk vooral Crowe's film; als hij de Oscar niet al het jaar hiervoor had gekregen had ik nog zo net niet geweten of Denzel Washington hem wel had gekregen voor (het overigens ook niet misselijke) Training day. Bij de pennenscène tegen het einde hou ik het echt niet droog.

 

Na heel vaak deze film bekeken te hebben, vind ik hem nog steeds niet saai. Ook dit keer heb ik weer vol aandacht zitten kijken, al ken ik de plotwendingen uit mijn hoofd.
Het blijft gewoon een goed geschreven verhaal, waar de acteurs simpelweg een mooi script hebben gekregen om zich uit te kunnen leven en waar ze eer hebben van hun werk. Tenminste, ik zou een gat in de lucht springen als ik een van de acteurs was.

In het begin viel me nu op dat Crowe wat te oud lijkt als student. Maar met zijn spel maakt hij dat zeker goed. Zijn zenuwtrekjes zorgden bij mij weer voor medelijden. De oudere versies van Nash zijn zowel visueel als qua spel goed gelukt. Zijn wanen en ziekte worden zeer geloofwaardig in beeld gebracht. Wat we ook weer te danken hebben aan het script en de acteurs natuurlijk.
Ook Nash zijn weg na de plotwending blijft bijzonder om te zien.

Zoals ik al zei heb ik veel respect voor hoe Crowe, maar ook de andere acteurs hun rol hebben ingevuld. Er lijkt veel aandacht gegeven te zijn aan de geloofwaardigheid en de emoties binnen deze film. Crowe, Bettany en Harris maken nog steeds indruk op me. Maar ook/zelfs de kleinere rollen zoals de student waar Nash later mee te maken krijgt (in de bieb). Het klopt gewoon.

Ik ben blij dat ik deze op dvd heb: 5*.

Een ijzersterke film met puik acteerwerk van ieder personage. De film voelt voor mijn gevoel soms wat saai aan, en mist een bepaalde vaart die de film nog prettiger weg zou laten kijken. Verder niets aan te merken op deze film.

De soundtrack speelt ook op bijzondere wijze mee op de achtergrond. Russel Crowe zet een zeer goede rol neer. Een film die 4 sterren verdient!