The House of Fear (1945)

Gebaseerd op een van de korte verhalen van Doyle, getiteld The Adventure of the Five Orange Pips. Toch wel de grootste verandering heeft te maken met de inbreng van de Klux Klux Clan in het originele verhaal naar iets anders. Weer erg genoten van Roy William Neill ermee doet, die toch een flinke vinger in de pap had met deze vehicles voor Rathbone en Bruce. De sfeer is ook weer zeer goed. De beste quote komt van inspecteur Lassard: ''Lord love a duck''. 3 sterren

Eentonig.

Toch een ietwat minder Holmes, uit de beroemde serie met Rathbone en Bruce. De sfeer is goed verzorgd, maar redt weinig aan de nogal eentonige setting en vertelling. Het is gewoon wachten op de onthulling die hier ietwat te laat en weinig verrassend op de proppen komt. Slecht wordt het echter nooit.

Redelijk.

Leuke sfeervolle Holmes, met mist, storm, regen, openwaaiende ramen en veel gruwelijk gemutileerde slachtoffers. De "eentonige" setting heeft mij niet gestoord (heerlijk Gotisch) en de clou zag ik toch niet aankomen (ik dacht zelf aan één dader, dus meer And then there were none dan Murder on the Orient Express bij wijze van spreken). En Aubrey Mather is een mooie Alastair, een soort Mr Dick zoals de production notes op mijn DVD vermelden (zéker zoals gespeeld door Lennox Pawle in George Cukors prachtige verfilming uit 1935, waarin de wrede stiefvader van de titelfiguur Mr Murdstone overigens gespeeld werd door... Basil Rathbone).

Watson en inspector Lassard worden een beetje karikaturaal en onnozel neergezet. Ook de simpele altijd lachende Alastair, één van de zeven Comrades, wordt overdreven karikaturaal neergezet. Basil Rathbone is echter uiterst geschikt voor de rol van Sherlock Holmes! Het viel mij overigens op dat hij verbazend veel "Hello" zegt als hij iets heeft ontdekt. Een uitdrukking die je vandaag de dag toch ook vaak hoort in Engelstalige films.

The House of Fear is een leuke film in deze serie, maar zeker niet de beste.

In de tiende film waarin Basil Rathbone Sherlock Holmes en Nigel Bruce, Dr. Watson spelen, draait het om de leden van de Schotse herenclub 'The Good Comrades' Als er twee leden vlak na elkaar overlijden worden ze te hulp geroepen. Het verhaal is een vrije maar ingenieuze bewerking op het korte verhaal The Five Orange Pips. Het tien (zes) kleine indiaantjes -plot levert prima spanning en het huis doet de rest. Bij toeval had ik net voor deze Faces Death (1943) gekeken en herkende dan ook in dit Drearcliff-huis hetzelfde interieur als exterieur als Hulstone Towers uit die film. Er is amusement in de vorm van humor, maar de focus ligt op het mysterie en op de gotische mogelijkheden van een groot oud huis in een geïsoleerde omgeving. Dit is dan ook een zeer stijlvolle bovengemiddelde B-film, die geweldig entertainment biedt.

Slechts één locatie ditmaal, maar wat voor één: het landhuis piept en kraakt aan alle kanten en gelukkig is het in Schotland natuurlijk altijd slecht weer. De heren van de sociëteit leggen achter elkaar het loodje, en een climax à la 10 kleine negertjes had ik persoonlijk ook verwacht, maar het ligt allemaal net iets anders. Minpunten zijn wederom de al eerder genoemde sullige rollen voor Lestrade en Watson, een euvel dat in vrijwel elke Rathbone-Holmes toch wat storend terug komt, een jammerlijke beslissing. Verder een niet-onaardig deel in de reeks, maar zeker niet de beste.

Sherlock Holmes en Dr. Watson onderzoeken de Good Comrades-club, waar mannen in een bepaalde volgorde een voor een worden vermoord. De film speelt zich af in een oud landhuis, wat meehelpt aan een onheilspellende en bijzonder duistere sfeer. Echt horror kan je dit niet echt noemen. Toch zijn de laatste 20 minuten best spannend door wat creepy gebeurtenissen terwijl een hevige storm buiten raast. Het mysterie zelf is nooit heel interessant te noemen maar dankzij het vlotte tempo ben je nooit echt verveeld. Dit is mijn allereerste Sherlock-film met Basil Rathbone en Nigel Bruce en het smaakt wel naar meer. Ik ben zeker benieuwd naar de andere klassiekers met hen in de hoofdrollen.

3*