The Fabulous Baker Boys (1989)

Of het kwam door de broertjes Bridges (die allebei een uitstekende rol speelden), door de bloedmooie Michelle Pfeiffer (die ook schitterde) of door de prachtige muziek; ik vond deze film gewoon heel erg mooi. Zo zie je ook eens dat je niet eens zo heel veel drama of inhoud nodig hebt om een goeie film te maken (zie ook bijvoorbeeld What's Eating Gilbert Grape?)

Ook zat de film vol met leuke dialogen, prachtige muziek en mooie beelden.

4* voor deze verrassend leuke film.

The Fabulous Baker Boys is een trage film die baadt in een intieme, melancholische sfeer die de diepmenselijke realiteit achter de glitter en glamour van het podiumwerk treffend weergeeft.

Met deze prima karakterstudie leverde Steve Kloves een mooi regiedebuut af. Kloves schreef ook het scenario dat evenwel door ervaren rot Sydney Pollack onder handen werd genomen.

De broers Beau en Jeff Bridges, die voor de eerste keer samen in één film verschijnen, acteren de pannen van het dak.

Al zal het publiek zich vooral de scène herinneren waarin Michelle Pfeiffer in een rode jurk over de vleugelpiano kronkelt. Vermoedelijk was dit ook Pfeiffers zwoelste rol tot op heden, waarin ze trouwens net als in het geflopte Grease 2 uit '82 haar niet onaardige zangtalenten demonstreert.

The Fabulous Baker Boys zorgde samen met Dangerous Liaisons voor haar grote doorbraak. De blonde filmvenus kreeg voor deze films twee jaar na elkaar ('89 en '90) een Oscarnominatie en haar ster rees de daaropvolgende jaren tot de top van Hollywood, waar ze tot op heden nog steeds schittert.

En hopelijk leeft ze nog lang en gelukkig.

Alle lof voor Jeff Bridges, die dankzij zijn acteerwerk van zijn personage een interessant karakter maakt. Vooral zijn interactie met de andere twee hoofdrolspelers is het aanzien waard. Naast het acteerwerk en wat aardige muziek, biedt de film weinig meer. De film is namelijk vrij standaard, en qua verhaal is het niets wat nog niet eerder gedaan is.

Zo fabuleus zijn die Baker Boys nu eigenlijk ook niet. Net als de film. Aanvankelijk leken de personages meer karikaturen, maar gaandeweg is er dan toch wat meer diepgang en herkenbare gedragingen en leren we ook iets van de showbiz.

De acteurs brengen het er zeer behoorlijk van af.

Jammer dat die mooie evergreens zo slecht gebracht werden.

Er wordt nogal eens vaker lyrisch over deze film gedaan, maar daar snap ik echt niets van. Ik vond hem heel erg saai, terwijl ik toch een fan ben van Jeff Bridges en een sensueel zingende Michelle Pfeifer ook niet echt een afknapper leek, maar toch.

De film gaat eigenlijk gewoon echt helemaal nergens over dan een soort klungelige poging tot het tonen van een driehoeksrelatie, wat we al vaker hebben gezien en veel, veel boeiender; kun je beter aan Fransen over laten, die hebben die markt al lang geleden ingepikt.

fabulous..... hou van het voortkabbelende...laid back sfeertje, makkelijk te volgen en fijne muziek van grusin, ok true..als je jazzleip bent is deze film het einde

Aangename maar nonchalante film die iets te lang duurt om verdragen te worden.

Het verhaal komt relatief traag op gang en lijkt op sommige momenten compleet stuurloos. Een aantal scènes zijn dan ook minder boeiend en noodzakelijk dan andere. Er wordt wel geprobeerd om alles goed af te bakenen, maar dit lukt vaak niet. Daarnaast tref je jammer genoeg heel veel clichés aan en wordt de prent er qua voorspelbaarheid niet minder op.

Af en toe mislukte pogingen tot humor (de audities), maar ook een paar geslaagde oneliners. Het lijkt allemaal wat onstabiel, alsof de makers het ook even niet meer weten. Ik heb trouwens geen idee wat nu precies de functie van dat kleine meisje is, dat zo nu en dan het appartement van Jack binnendringt. Lijkt mij een rol voor de vuilbak.

De acteerprestaties maken gelukkig veel goed, ook al wordt er op een soort verbeten manier geacteerd. De rol van Jeff Bridges is wat twijfelachtig. Op het eerste zicht een interessant figuur, maar eigenlijk loopt hij gewoon zijn broer achterna. Moest hij er alleen voor staan, dan zou hij snel door de mand vallen. Pfeiffer is een zeer prettige verschijning en schittert misschien nog wel het meest. Maar over haar zangtalent valt te debatteren.

Al bij al geen zwakke film, die dankzij de mooie score en pianomuziek nog een halve ster meer verdient.

***

Deze film toont wat achter de 'glamour' en maatpakken schuilgaat; het eenzame en eentonige bestaan van twee broers in rokerige en foute nachtclubs all over the country. Leven vanuit de koffer in onpersoonlijke hotels en altijd onderweg.

Het is leuk om de broertjes Bridges samen te zien spelen. De wat serieuzere Frank Baker heeft ondanks deze onregelmatige baan nog een gezin kunnen stichten, met huisje-boompje-beestje. Jack Baker (Jeff Bridges) heeft geen behoefte om zich te binden en heeft amper nog ambities.

Ze zijn eigenlijk al enkele jaren op hun retour en pianoduo's zijn ook niet meer zo 'in'. Michelle Pfeiffer is de broodnodige versterking en aanvulling als zangeres. Zij drijft de broers echter langzamerhand uit elkaar, wat het aanvankelijke succes ondermijnt.

Als je de poster zo ziet lijkt het een luchtige romantische komedie. Dat is het zeker niet.

Het is uiteindelijk een vrij wrang en serieus verhaal. De muziek en de sfeer weten hier wat luchtigheid tegenover te zetten. De dialogen zijn goed en de cast acteert uitstekend.

De film zit vol sfeervolle jazzy muziek en afwisselende locaties. Uitgekomen in 1989, maar doet zeker niet gedateerd aan.

Enorm sfeervol, in fotografie, met locaties, jazz en een sensuele Pfeiffer in een best heel mooi portret van enkele mensen die een iet bepaald glamoureus leven leiden. Maar ondanks dat allemaal, en het goede spel, vooral van een doorleefde Jeff Bridges, kon de film me maar matig boeien. En dan wordt het wel een lange zit. 2,5*.

Soms vraagt een mens zich af. Hoe moet ik in godsnaam overleven. Het waren de eerste zinnen die Luc De Vos zong op zijn fantastische debuut LP. Het hielp mij om de donkere winteravonden door te komen. Ook Filmhelden hebben het soms moeilijk om zich door het dagdagelijkse leven te worstelen. Neem nu Jack Baker. Elke avond in een verloederde hotelbar dezelfde melodietjes tokkelen op zijn piano, in het gezelschap van ongeïnteresseerde bezoekers en opportunistische managers. Vanaf de eerste scene zien we, voelen we (hoe hij eerste zijn sigaret oplicht bv) : er is weinig arbeidsvreugde te bespeuren bij Jack. Deze personages hebben bij mij altijd al een streepje voor gehad. Eenzame cowboys met littekens, gevallen, bezig met het stof van hun versleten jas af te kloppen. Dit zijn geen superhelden. Maar in het pad van de levenswandel kwamen deze cowboys mij verschillende malen bijstaan in moeilijke momenten. Indiana Jones heeft U misschien entertainment gebracht, Jack Baker gaf mij inzicht en kennis. Want het leven gaat niet zoals gepland. Je moet ontgoochelingen incalculeren. En je kwetst soms mensen om jezelf te beschermen. De cast is een groot deel voor het slagen van de film. Michelle Pfeiffer was nooit zo goed als in deze film (oscar nominatie én een winner van golden globe). Het was het begin van haar glorie periode waar nominaties (voor The Russia house, Love field, The age of innocence) elkaar opvolgden. Nooit gewonnen misschien omdat die films nooit uitschieters waren. En in het nieuwe decennia is ze slechts een schim. Slimme zet om de Baker boys door de broers Bridges te laten spelen. Jef Bridges is perfect de koele macho, Beau Bridges is de nerveuse gezinsman. De vriendschap van de Baker broers staat dan ook centraal. Jack doet zijn job met tegenzin om zijn broer een plezier te doen. Want Frank moet een gezin onderhouden. Dus doen ze samen hun routineuze piano act. Maar de opofferingen beginnen hun tol te eisen. Verwijten worden gemaakt. Doch het scenario kiest geen partij. In een ultieme confrontatie tussen beide broers (na die schitterende tragi komische scene van de telethon) worden de lijnen getekend. Blijven ze die vernederingen slikken omwille van een inkomen of kiezen ze voor artistieke waardering die minder zekerheid biedt ? Maar er zijn ook vrouwenproblemen. Alles veranderde met de komst van Susie Diamond. Ze heeft niet alleen een gouden stem maar ook een verschijning die de ijsklomp van Jack doet smelten. Zo komen we aan die fantastische scene, het moment (luid tromgeroffel !) van de film nl zij in een rood sexy jurk, zingen making whoopi, kronkelend als een tijgerkat op de piano terwijl Jack de piano speelt. Om in te lijsten bij de mooiste momenten op het witte doek. De man die zowel regie als scenario voor zijn rekening nam, een zekere Steve Kloves heeft een eigenaardig traject afgelegd. Zijn volgend project Flesh and bone werd neergesabeld en hij verdween voorgoed als regisseur. Hij kwam terug uit zijn as herrezen als scenarist van Wonderboys – een film dat net niet in mijn lijst is geraakt doch een heerlijke film – en nadien heeft hij de boeken van Harry Potter in script gegoten. Van independant naar mainstream. Ik weet niet of het fantasie wereldje hem lag maar met het scenario van FBB bewijst hij wel voeling te hebben met zijn onderwerp. Met zekere documentaire flair portretteert hij het wereldje waar glamour net niet binnenglipt. Muziek nummers zoals More than you know, Feelings, My funny valentine. Het zijn gebroken liefdesliedjes die al honderden keren zijn gecoverd. Of kijk naar de audities. Pijnlijk maar toch met een light touch. Die scene met Jennifer Tilly is hilarisch. Op het einde kiest Jack voor wat men moet doen nl (voorzichtig) toegeven aan liefde en aan passie voor muziek – de juiste beslissing nemen (nl het hart volgen) zat ook al in het scenario van Wonderboys, trouwens. En nu gaan we slapen. Een nacht vol boze dromen. En de wekker op halfzeven. Als ik troost nodig heb, reserveer ik een tafeltje bij TFBB met Jack aan de piano.

een uittreksel uit mijn boek 'mijn 100 favoriete films' - nr 87 The fabulous Baker boys

Uitstekende film waarin twee pianospelende broers een zangeres inhuren om meer boekingen te krijgen. Een film met een fijne sfeer die bepaald wordt door het rustige tempo, de jazzy muziek, de pianobars en het nachtleven. De interactie tussen de twee broers (en tevens collega's) is realistisch en ook vermakelijk neergezet vol kleine momenten (het feit dat Jeff en Beau Bridges in het echte leven ook broers zijn maakt het alleen maar beter). Maar toch wordt de show gesteeld door Michelle Pfeifer, hier in haar meest sensuele rol (de scene waar ze op de piano zingt is daar het hoogtepunt van).

Drama, met een muzikaal tintje, die me 25 jaar geleden al eens opgevallen was als niet bepaald een topfilm maar wel degelijk en interessant. Iets dat anno 2020 nog steeds klopt.

Een uitermate verveeld beeld van Jack komt naar voren, die plichtmatig zijn schnabbels met broerlief afwerkt. Maar niets is wat het was, de act is uitgekauwd en oud te noemen en vooral wat Jack betreft is de koek op. Overigens een perfecte rol voor Jeff Bridges die ik nog lang na deze film zag als die ene 'dwarskop'. Het teruglopende aantal optredens en tegenvallende inkomsten noopt de mannen iets nieuws te bedenken. De autities zijn rond uit lachwekkend tot Suzie Diamond arriveert die vooral een 'ruwe diamant' blijkt te zijn. Ze schudde de boel na toevoeging eens flink wakker en zorgt niet alleen voor een revival maar ook uiteindelijk voor de nodige kift.

The Fabulous Baker Boys is verre van een snelle of spectaculaire film, maar werpt in eerste instantie een blik op het onzekere artiestenbestaan waar je snel oud nieuws bent en ingehaald door concurrenten. Vergeet niet de abominabele tijden en dagen als kerst en de jaarwisseling en de glans is er reeds stevig af. Daarnaast doe je in het geval als Jack zelden wat je echt wil. Het is een ontnuchterend beeld dat het daarna vooral moet hebben van de wisselwerking tussen de drie hoofdpersoon, en jongens is die er! Vooral Pfeiffer baart opzien als de sex dame met een bek als een scheermes, een rol waavoor ze terecht een Oscarnominatie kreeg. Het is ook het contrasterende beeld tussen de drie die het in het begin behoorlijk vermakelijk maakt.

The Fabulous Baker Boys is al met al een degelijk drama, met puike muziek en prima acteerprestaties. De uiteindelijke boodschap is simpel; blijf niet hangen in iets dat niet vervuld en voldoet, het haalt je namelijk in.