Bring It On (2000)

Niets aan de hand stervehicel voor Dunst, die de film moeiteloos met haar charme draagt. Het verhaal over rivaliserende cheerleaders mag werkelijk geen naam hebben, maar we mogen blij zijn dat Bring It On aan het eind niet alle cliches boven tafel haalt.

Dushku is een fijne verrassing in deze verder weinig opzienbarende, zeg maar gerust nietszeggende film. Toch 2,5*, want irritant is de film nergens, al had het allemaal wel ietsjes villeiner gemogen...

Wel redelijke cheerleaders film, maar de regisseur zorgt ervoor dat het niet te Cliché word en dus worden ze 2e . Film word overladen met cliché types. En het acteerwerk was niet goed. Maar de dames Gabrielle Union en Eliza Duskhu zijn wel heel mooi
Maar toch was dit niet veel bijzonders

**

Een film die leuk is voor cheerleaders en tienermeisjes.

Niet aan mij besteed, een en al cliché's, überzonnig en hyperblije pubers die dodelijk vermoeiend one-liners over elkaar uitstrooien bij wijze van communicatie, zonder één fatsoenlijke gesprek..

Al doorspoelend waren er toch wel aardige momentjes en leuke dansjes.

It's allright

It's okay

You're gonna pump our gas someday!

Ha ha

Dansen.

Tot zover de essentie van dit clichématig tienerfilmpje. Veel te veel geschiedt volgens het boekje, en daar komen ze slechts zelden mee weg. De audities ergens in het begin waren nog wel lollig, alsook het mooie kotsende meisje iets later. Daarnaast vervalt alles rap in voorspelbare pap, waardoor je elk woord al van mijlenver ziet aanvliegen.

Ik had eerst een tijdje nodig om aan Dunst te wennen. Wat zag ze er anders uit dan ik me haar herinnerde. Opvallend jonger. Nog vreemder was het feit dat dit haast volledig omgekeerd leek op het einde. Alsof de film over een tijdspanne van 10 jaar is opgenomen. Niet dat ze plots op pantoffels en met een looprek kwam aansloffen. Geen zorgen, ze blijft even aantrekkelijk als hoe haar fans haar zouden omschrijven. Over haar acteerwerk kan ik in geen geval klagen. Ze komt geloofwaardig over als kapitein van haar cheerleaderteam. Punt. De rest van de cast volgt hetzelfde pad, en acteert zoals je het zou verwachten in een film als deze. Stereotiep. Als je op het typische taalgebruik, de onstuimige lichaamstaal en de ongecensureerde rivaliteit tussen verschillende ploegen kickt, dan is dit zonder twijfel een aanrader. Veel geblaat, doch spaarzaam met wol, je moet er van houden. Ik heb helaas bitter weinig affiniteit met dit subgenre.

Het verhaal beperkt zich zoals eerder vermeld tot het cheerleaden (oftewel 'juichleiden' in de Lage Landen) en de gelimiteerde escapades van Dunst. Een oordeel wordt derhalve slechts geveld op gebied van regie en eventueel auditieve waarnemingen, daar dat laatste me positief verrast heeft. Leuke, plakkerige muziek bij wijlen. Qua regie is er eveneens niet veel fout gelopen. De regisseur had dan ook enkel iets om handen tijdens het in beeld brengen van de danspasjes. Niet dat dit onderschat moet worden natuurlijk, die cheerleaders durven namelijk wel eens vier meter de lucht in vliegen. Opvallend trouwens dat Dunst zelf tijdens de wedstrijden moeilijk of helemaal niet is te zien. Nogal wiedes wellicht, want erg elegant zag ze er niet uit. Niet om te zeggen dat een paard met een hernia beter werk zou afleveren, mits begeleiding.

Het valt me op hoe weinig ik te vertellen heb over deze film. Al de voorgaande tekst is niet meer of minder dan bladvulsel of absurd geleuter, want de hoofdzaak van de zooi is al samengevat in het eerste woord. Dansen, voor de slechte verstaanders.

Kan eventueel dienen als hersenloze brij, maar indien mogelijk kies je best een andere film die voor dezelfde doeleinden kan dienen.

2,00 (2,25)

Niet echt iets voor mij, deze film. Het verhaal is nogal waardeloos en voor de goede acteerprestaties moet je deze film ook niet gezien hebben. Kirsten Dunst was echt rampzalig vond ik, ik denk niet dat ik haar al slechter heb zien acteren in een film. Nog een negatief punt van de film is het humorgehalte: deze film wil zich profileren als een komedie, maar de grappige scènes zijn me toch compleet ontgaan...

Eigenlijk best een leuke en vrolijke komedie die zich gewoon lekker wegkijkt. Het verhaal stelt natuurlijk niet zo veel voor en is ook best cliché maar de uitvoering was gewoon leuk gedaan en dan vooral de cheerleader-wedstrijden inclusief de bijbehorende deuntjes. Echt veel te lachen valt er trouwens niet (dat is meestal bij een film met alleen maar meiden erin) maar dat neem je op de kop toe want er zitten gewoon veel andere leuke dingen in. Verder zit de film barstensvol met mooie meiden en dat ook nog in korte rokjes dus als man zijnde valt er automatisch al wat te genieten. De cast in de vorm van o.a. Kirsten Dunst, Eliza Dushku en Clare Kramer en deden het eigenlijk ook best wel leuk en Eliza Dushku was natuurlijk heerlijk om te zien

Goeie film over een high-school cheerleaderteam dat er alles aan doet om te winnen. Uitermate vrolijk en ook sexy en charmant filmpje. Een simpel maar vermakelijk verhaaltje met een toch enigzins verrassend einde. De energieke dansroutines zien er goed uit. En dat geldt ook voor de cast die er duidelijke plezier in hadden. Leuke eind-credits en natuurlijk is het geen straf om Kirsten Dunst en Eliza Dushku de hele filmduur in een kort rokje te zien rondlopen.

Weliswaar clichématig maar deze cheerleaderteams hebben enorm veel energie en zetten leuke shows neer. Verschillende mooie meiden met aan kop natuurlijk Kirsten Dunst. Het was leuk om naar ze te kijken en hier en daar zit een klein grapje verstopt (bij die scheet van het broertje in de keuken moest ik hardop lachen). Het gebeuren met Torrance's vriend werd gelukkig nergens echt dramatisch. Geweldige keuze van de regisseur natuurlijk om ze als tweede te laten eindigen en een aangename aftiteling waar nog wat bloopers in zitten.

Our next defeat is scheduled for next Friday, 8 o'clock

Elke filmfan heeft wel zijn guilty pleasures. Een soort film waar je je eigenlijk voor schaamt, bij gebrek aan een beter woord, dat je ze leuk vind. Ik heb al ondervonden dat dat soort films bij mij zich meestal in het chick flick genre situeert en kreeg het gevoel dat Bring It On me wel eens ging kunnen liggen. Om de één of andere reden was ik alleen nog maar de vervolgen (sinds 2009 telt de reeks alweer 5 delen) tegen gekomen maar een paar dagen geleden dan toch het origineel op de kop kunnen tikken bij Blokker.

Al is het wel een enorm brakke uitvoering blijkbaar. De film zat in de 5 voor 5 actie maar het menu ziet er niet uit en de ondertiteling (enkel Nederlands, brr) staat vol met fouten. Sowieso heeft de film een nogal goedkope uitstraling, de credits onder andere, alsof het budget wel erg laag was. Soit, op zich stoort het niet maar het viel me wel op. Bring It On is een film highschool film over cheerleaders dus erg veel verrassingen qua plot verwachtte ik niet. Ik krijg ze ook niet want over de gehele lijn is de film zo enorm voorspelbaar als iets (zelfs winst van de Clovers zag je van mijlenver aankomen) maar toch straalt de film een zekere vrolijkheid die ik wel kan waarderen op zo'n druilerige dag als vandaag. Hier en daar wel wat vervelende personages zoals dat jongere broertje van Torrance maar over het algemeen een genoeg leuke scènes die de mindere momenten rechtvaardigen. Ik ben op zich ook wel verbaasd dat de verschillende stijlen die Torrance opnoemt (vechtsport, musical en wat weet ik nog allemaal) effectief aan bod komen in hun eindroutine. Het zou niet de eerste keer zijn dat dat in dit soort films compleet wordt verwaarloosd.

Kirsten Dunst en Eliza Dushku. De ene is de ultieme Mary-Jane en de andere is als Faith misschien wel één van mijn favoriete personages uit een tv-serie. Reden genoeg dus om Bring It On op zijn minst een kans te geven en het valt op dat beide dames, hoewel toch ietwat verschillend van elkander zijn, een leuke chemie delen. Zeker Dunst weet je helemaal mee te trekken in haar aanstekelijkheid als kapitein. De andere tieners zijn een gradatie minder maar aangezien Dunst & Dushku toch alle aandacht naar zich toe trekken, is dat niet erg. Jesse Bradford ben ik blijkbaar al wel in wat meer films tegen gekomen maar heeft nooit echt een indruk nagelaten. Ook hier voelt hij af en toe aan als een wat flauwe bijrol maar ook hij wordt meegetrokken op de Dunst-trein en geraakt op den duur beter en beter in zijn rol. De leukste scènes zijn dan ook die waar de twee aarzelend flirten.

Vermakelijk, erg vermakelijk. Vooral de tandem Dushku - Dunst zorgt ervoor dat de film zich naar een hoger niveau werkt waardoor ik mijn twijfels heb of de sequels, die er toch allemaal een andere bezetting op nahouden van eenzelfde niveau zullen zijn. Ach, dat zien we dan wel weer maar deze eerste Bring It On mag in ieder geval gezien worden.

3.5*

“If we're gonna be the best, we have to have the best.”

Redelijke tienerfilm over cheerleaders. Bring It On moet het niet hebben van het verhaal, maar de acteurs zijn goed en de dansmoves zijn uitstekend. Daardoor kijkt de film erg lekker weg. Dunst was soms wat vervelend en eigenlijk vond ik Dushku een stuk beter op dreef. Net zoals Union als concurrente. Er is ook nog een romantisch subplotje, maar dat mag geen naam hebben.

Prima.

Geen vervelende film om zo te zien, maar aan de andere kant ook weer niet al te bijzonder. Eigenlijk maakt regisseur Reed er een erg voorspelbaar riedeltje van. Het voordeel van de film is dat het niet al te voorspelbaar loopt maar dat kan de film niet van een onvoldoende (voor Nederlandse begrippen) redden.

High-schoolfilms gaan er bij mij altijd vlot in, maar met deze had ik iets meer moeite. Ik ben er nog niet helemaal achter waarom, maar ik denk vooral het allemaal niet zo lekker doorloopt. Het tempo van de film zit er gewoon niet zo lekker in.

Dunst mag de hoofdrol vertolken, wat ook geen onlogische keuze is geweest. Ze is erg schattig in deze rol, maar Dunst kan natuurlijk ook gewoon goed acteren en dat laat ze hier weer zien. Helaas moet Dunst het wat mij betreft afleggen tegen een uitstekende Dushku.

De film probeert wat intelligenter te zijn door actuele onderwerpen in zijn plot te vermengen, maar ik kan niet zeggen dat de film ze optimaal weet te gebruiken. Als je dat er toch in gaat vermengen, doe het dan volledig en niet halfbakken. Ook van die onderwerpen zoals homoseksualiteit worden wat verwaarloosd. Reed stopt ze er maar voor de "helft" in eigenlijk.

De cheerscenes zijn best leuk, maar je zal de meest stijlvolle scene al in de eerste minuten zien. Alles daarna wordt erg makkelijk in beeld gebracht, het zijn enkele gave trucjes die dan de magie doen. De film kent veel drama en komedie tussen de cheerscenes in, maar niks wil echt heel lekker lopen. Het ontbreekt de film ook een beetje aan luchtigheid.

Gelukkig zijn de personages schattig en sympathiek genoeg. Ondanks dat het tempo niet lekker loopt weet de film op zijn minst nog te vermaken en daar lijkt de film ook voor te gaan. Helaas is het als geheel niet genoeg voor een voldoende, maar het is wel leuk om zo te zien. Ik zal de vervolgen puur voor het vermaak ook eens opzetten op Netflix.

Vriendinlief vond dat ik deze moest zien, want "iedereen heeft deze film gezien". Ik heb zelf een aantal jaar in de VS gewoond, maar met het cheerleaderfenomeen heb ik totaal niets. Het is een aspect van de Amerikaanse cultuur dat ik verafschuw. Toch is deze film niet geheel ondraaglijk, wellicht door de rol van Dushku, die het gebeuren zelf ook met het nodige sarcasme tegemoet gaat, al blijft het ook ergens vreemd dat zo'n personage cheerleader wil worden. Verder is dit een komedie, maar erg scherp is de humor bepaald niet. Wat wel goed is dat het zwarte team uiteindelijk wint, wat tegen het cliché van dit soort films in gaat dat de hoofdpersoon vaak wint. Maar goed, niet geheel ondraaglijk dus, wat zich vertaalt in 1*.

Dancing Glee! Alleen in Amerika zijn de randactiviteiten in scholen belangrijker dan de studies zelf - volgens Hollywood toch - met wedstrijden, regionals, nationals en massa's mediabelangstelling. Geen zang dit keer, maar cheerleading. In grote lijnen is het verhaal wel bekend, maar de film kent toch de nodige charme. Er zijn enkele typische karakters in de groep, maar het zijn geen echte karikaturen. Een film met de nodige charme, leuk om te zien en een warm einde.

De film is visueel niet zo bijzonder, de choreografieën zijn weinig speciaal en het lijkt een cliché high school film. Toch doet de film het beter dan de meeste genre genoten. Door het niet te groots aan te pakken is het net geloofwaardig. De cast doet alles zelf en maakt geen gebruik van stuntacteurs. De film heeft af en toe een sexy knipoog maar het is er nooit over. En haalt er zelfs enkele sociale thema's bij, toch zeker voor een film van 2000 vrij ongewoon. Ook al doet het nooit iets baanbrekend, maar dat hoeft hier ook niet. De film laat een leuk gevoel na, best van genoten!

Wat een merkwaardig land is de VS toch.

Cheerleaders zijn op zich nog best een grappig fenomeen, maar zo ver doorgevoerd als in deze film, dat hoort toch in een parallel universum thuis zou je denken. Maar wellicht is de VS ook wel een soort parallel universum eigenlijk - of in ieder geval is het toch een stuk makkelijker te begrijpen als je daarvan uitgaat.

Filmisch is er maar weinig te melden, het kijkt lekker vlot weg, al vraag ik me wel af hoeveel ongelukken er bij de opnames gebeurd zijn - niet elke film heeft een credit voor een 'Toothless Cheerleader' op de rol staan. Daar keek ik even naar om te checken hoeveel stuntpersonen er meegedaan hadden, maar die zag ik niet zo gauw. Wel 4 stand-ins, en jawel, bloopers tijdens de aftiteling.

Niet een van Dunst' meest indrukwekkende rollen eigenlijk, ze wordt eigenlijk gewoon overklast door Dushku en Union. Best een mooie cast eigenlijk, ook in de onbetekenende bijrolletjes die nooit doorgebroken zijn. En ja, dan kwamen er nog 6 of zo vervolgen, maar daar pas ik geloof ik maar voor, zo te zien aan de gemiddelde scores hebben die maar weinig gemeen met dit origineel.