The Stepfather (1987)

Leuk idee bedroevend uitgewerkt!

Ik ben weliswaar halverwege de jaren 80tig geboren, maar buiten dat is er maar weinig goeds gedaan in dat decennium. En deze film geeft dat weer eens mooi weer. De vreselijke muziek en een werkelijk horrible look! maken van deze film een doorn in het oog.

Heel jammer want het idee van een man die gestoord is en de perfecte family wil, is best creepy en mits goed uitgewerkt ook best leuk. Maar helaas, tegen het einde lijkt het nog even een beetje leuk te worden maar een cool einde is zelfs teveel gevraagd.

1 miezerige ster!

Creepy kerel die O'Quinn, die een psychopaat speelt die geobsedeerd is door het perfecte gezinnetje. Heel doorsnee en eigenlijk niet echt goed te noemen, met uitzondering van O quinns acteerprestatie en een speciaal soort suspense die Stepfather een cultstatus bezorgen. Wel een erg absurde wending op het einde, wanneer die Ogilvie de foto van de psychopaat enkel toont aan de tweede Jerry Blake. Hoe ongelooflijk dom dat hij die foto niet de eerste keer bovenhaalde toen hij wél aan het goede adres was .

Af en toe gebeurt het eens dat je op een klassieker stoot die je al jaren wilde zien, maar hetgeen er gek genoeg nooit van gekomen is. Het zien van de remake enkele weken geleden was een goede aanleiding om deze maar eens aan te schaffen. En ik heb er nog geen seconde spijt van.

Waar de stiefvader uit de moderne versie nogal lauwtjes overkomt in bepaalde scènes, levert Terry O'Quinn hier een voortreffelijke vertolking af als Jerry, een gestoorde vent die geobsedeerd is door "het ideale gezin". Zijn maniertjes, mimiek en beredeneerde praatjes waarmee hij iedereen rond zijn vinger windt, maken van hem het type stiefvader dat iedereen geweldig vindt, maar waar je als kind een pesthekel aan hebt. Niemand gelooft Stephanie dan ook als zij ervan overtuigd is dat er iets grondig mis is met Jerry.

Omdat je je al snel identificeert met Stephanie, worden het gevoel van paranoia en de onderhuidse spanning doeltreffend op de kijker geprojecteerd. Nochtans zouden deze aspecten nog beter uit de verf gekomen zijn als sommige scènes wat meer waren uitgediept. De speeltijd had dus gerust een halfuurtje langer gekund, in functie van de zenuwslopende dynamiek tussen vader en dochter. Gelukkig is het script zodanig zorgvuldig uitgewerkt, dat zelfs zonder die extra diepgang de situaties nergens hun geloofwaardigheid verliezen en de dreiging constant voelbaar is. Zo neemt de film telkens wanneer Jerry ontmaskerd dreigt te worden een gruwelijke wending, iets waar je steeds ongemakkelijker van wordt. Als het uiteindelijk tot een confrontatie komt, zit je op het puntje van je stoel om te weten hoe het afloopt.

Hele goede Thriller en een creepy vent die Jerry.

Spanningsopbouw is goed en er wordt heel goed geacteerd.

4 sterren

Erg sterke thriller die volledig wordt gedragen door het sterke acteerwerk van Terry O'Quinn. We nemen een kijkje in het leven van opper-psychopaat Jerry Blake die van gezin naar gezin hopt, van het familiegevoel geniet, maar wanneer hij er genoeg van heeft genadeloos afmaakt. Het verhaaltje gaat niet veel dieper, maar dat is naar mijn mening niet nodig omdat de spanningsopbouw alles goed maakt.

O'Quinn heeft precies de juiste kop voor een dergelijke rol als dit, geweldige mimiek. Een indringende en gestoorde smoel als hij kwaad is en een overdreven brede glimlach als hij happy is. Bizar om te zien hoe hij zonder enig schuldgevoel opereert. Zijn woede-uitbarstingen waren zo overtuigend dat het bijna eng werd. Zoals vele stiefvaders ( in films) liggen niet meteen goed bij hun nieuwe zoon of dochter. Vooral niet als Stefanie in dit geval haar nieuwe pa meteen niet vertrouwd. Dit zorgt dan ook voor continue onderhuidse spanning wanneer de twee samen in beeld zijn. Stefanie is vertolkt door de mooie Schoelen. Jammer dat ze nooit echt is doorgebroken, acteert erg natuurlijk. De muziek is regelmatig erg aanwezig maar altijd een schot in de roos. Op de juiste momenten helpt het mee de spanning op te bouwen terwijl het op andere keren weer erg vrolijk is wat zorgt voor een sterk contrast.

Voor de gore of bodycount hoef je deze niet te gaan kijken, maar als je een spannende thriller zoekt met een overtuigende psychopaat aan het werk is dit je ding. Op naar het vervolg, en dan de remake (zucht..?).

Een stuk spannender en vermakelijker dan die remake... 6.5/10*

Gemene stiefvader, naïef weduwtje en lieve dochter; lekker rechtlijnig. Maar ook voldoende omdat de rol van Jerry strak gespeeld wordt. Vooral toen hij aan het einde alweer bezig was met een nieuw leventje als verzekeringsmedewerker in een ander stadje.

Grappig ook dat het allemaal zo kenmerkend handelt om het ideale blije gezinsleventje, the american dream, een nette buurt waar nooit wat fouts zou gebeuren. Enige jammere is dat het audiovisueel voor het grootste deel tegenvalt en het einde mager is. Maar de spanning is soms aardig, ook omdat er geen tijdrekkende flauwe dramatische zijpaden worden bewandeld.

Klamme handen krijg je er niet van, maar Terry O'Quinn is de moeite waard. Lekker geschift rolletje met zijn obsessie voor het gezinsleven, keurige façade en stoom uit zijn oren wanneer zaken niet gaan zoals stiefvader dat voor ogen heeft. Een gevaarlijke gek die het beste overkomt als je de lol er een beetje van inziet. Met het bloederige decor en het idyllische bladerengevecht als vertrekpunten zet ook Ruben vrij stevig aan, dus gniffelen mag. Het postermomentje is zelfs een regelrechte giller.

Vandaag had ik de film The Stepfather uit 2009 gezien en bij het kijken had ik steeds zoiets van "het komt me allemaal bekend voor". En jawel hoor, die film is niet meer of minder dan een remake van deze sterke thriller die ik vroeger wel eens gezien heb. Ik wist eerlijk gezegd niet dat hij al zou oud is.

Het verhaal en de uitvoering zitten goed in elkaar en het verhaal weet ook te boeien (begint al gelijk met de fraaie opening) en is op bepaalde momenten zelfs spannend. Het sterke punt van deze thriller is natuurlijk Terry O'Quinn die de rol van gestoorde stiefvader uitstekend speelt. Vooral dankzij hem is deze film heerlijk om te kijken. Dat de film ook maar 90 minuten duurt helpt ook een handje, want daardoor wordt het nergens saai of langdradig (de vaart is best hoog).

Erg leuke jaren '80 thriller met een leuk acterende Terry O'Quinn in zijn perfecte huisvader/krankzinnige moordenaar rol. Verder vind ik Jill Schoelen deze keer wel erg aandoenlijk als de tienerdochter. Shelley Hack hobbelt er een beetje bij als weduwe/vrouw en moeder, maar het grootste deel van de film draait toch om de eerste twee personages. Verder is er nog een subplot van iemand die wraak wil nemen op Jerry, maar dat had men ook wel achterwege mogen laten. Het lijkt tenminste al snel duidelijk wat de uitkst daarvan word.
Daarnaast heeft de film ook een erg toffe score van Patrick Moraz (maar 10 film soundtracks volgens imdb). De synths maken het lekker jaren '80 en de melodieën variëren van suspensevol tot poppy (80's stijl).
Een beetje voorspelbaar, maar verder erg vermakelijke jaren '80 thriller die ik kan aanraden aan liefhebbers van films uit die periode.

Goeie film over een tienermeisje die niet goed kan opschieten met haar nieuwe stiefvader. Een simpel maar doeltreffend verhaaltje voor een film als deze. Goed opgebouwd en hier en daar wel spannend. De film overstijgt in ieder geval de gemiddelde slasher. Terry O'Quinn doet het prima in de titelrol en zet zijn personage lekker psychotisch neer.

Voor zover ik me kan herinneren één van de eerste thrillers die ik ooit gezien heb, en mede hierdoor 3.5 sterren.

Deze film drijft het wel erg ver in zijn suburbia haat: de stiefvader is een soort parasiet die zich in schijnbaar perfecte gezinnetjes in inwisselbare dorpjes (die hij uit een '10 best American towns' brochure haalt, let ook op die herhaalde crane shot in het herfstig panorama) nestelt. Een huis heeft toch een vader nodig? Wie zal er anders de bladeren in de voortuin harken? Alle Amerikaanse rituelen als schommelen, de Thanksgiving kalkoen snijden en melige speeches houden op buurtfeesten worden als angstopwekkend voorgesteld en de onderbuikgevoelens die de tienerdochter tegen moeders nieuwe geluk koestert, lijken ook uitsluitend te maken te hebben met een afkeer van oubolligheid (een loutere aanblik op een streng uitziende nieuwe psychiater is genoeg om dat arme mens geen enkele kans te geven). Ondertussen doet één of andere levisdragende slacker in z'n camaro een race tegen de klok om de dames uit hun voorstedelijke nachtmerrie te redden. Het omhakken van het vogelhuis (met een kettingzaag!!!) lijkt dan ook het ultieme pleidooi voor chaos en decadentie. Jedoch: slechts één scène eerder zien we een schuimbekkende NRA-mom in volle ornaat een pistool afvuren en zo haar dochter redden. I don't know, Second Amendment, people..

Ben over het algemeen best te porren voor jaren 80 thrillers, maar The Stepfather kon me helaas niet boeien.
Veel te braaf en voorspelbaar en, afgezien van het acteren van Terry O'Quinn, gangbare genre-fare die maar het beste snel kan worden vergeten. Verder hebben de makers wel erg veel facetten 'geleend' van het twee jaar daarvoor verschenen Blackout (1985) - IMDb En diegenen die willen weten waar Joseph Ruben verder nog de mosterd voor deze film vandaan haalde, ga dan eens grasduinen op het internet naar het verhaal van John List (VS 1925-2008).

Tot slot: dat iemand die al jarenlang dubbellevens leidt, en hiermee weg komt door zijn meticuleuze planning en uitvoering, desondanks eens in de fout kan gaan, daar wil ik qua logica nog wel in meegaan. Maar dat deze persoon dan een double-take doet en zichzelf hardop afvraagt 'Who am I here?', dat vraagt toch echt teveel suspension of disbelief. Als denouement is dit echt om te huilen. Van het lachen, wel te verstaan

De opening is meteen een aandachtstrekker en zet de stemming voor de rest van de film. Alle elementen voor een goeie thriller/slasher zijn aanwezig. Terry O’Quinn doet het schitterend als psychopaat. In zich draagt hij een spanningsveld tussen zijn ideaal van de familiewaarden en het alter ego van de bloeddorstige moordenaar wanneer aan die idealen niet voldaan wordt. De moordenaar komt na verloop van tijd steeds naar boven omdat aan de idealen niet voldaan wordt. Gaandeweg wordt ook duidelijk dat hij een issue heeft met seksualiteit. De rol van het kind binnen de familie moet gespeeld worden door een onschuldige maagdelijke persoon. Wanneer de seksualiteit van Jill Schoelen zich ontwikkelt, gaan dan ook zijn alarmbellen af en verschijnen grote barsten in de schijn die O’Quinn wil ophouden. Naast de frictie die er sowieso al was tussen O’Quinn en Schoelen en wat uiteraard bijdraagt aan de spanning.

Wat mij betreft prima acteerprestaties van alle betrokkenen binnen een prima script. Dit is ook een verhaal over girl power. De mannen leggen allen het loodje. De psychiater en de amateurdetective worden vermoord. De love interest van Schoelen speelt slechts een marginale rol. Het zijn uiteindelijk Shelly Hack en Jill Schoelen die zichzelf bevrijden van de stiefvader. Het eindshot van de film is wat dat betreft ook redelijk symbolisch: het fallische vogelhuisje/nestje opgericht door O’Quinn wordt met de kettingzaag afgezaagd door Schoelen.

The Stepfather was een leuke verrassing. Ik had de film spontaan opgezet en me er wel best mee geamuseerd. Het is voornamelijk de eerste helft die het hem doet. De spanning zit er best goed in en er worden enkele aangename personages geïntroduceerd. Het heeft allemaal een vlot tempo en enkele leuke scènes.

Jammer dat niet elke plotlijn van de personages deftig wordt afgewerkt. Het voelde een beetje als een gedachte achteraf aan. De tweede helft vervalt jammer genoeg iets te hard in slasher-territorium. Ik had liever een meer onderhuidse derde akte gehad dan het standaard gedoe die ons werd voorgeschoteld.

3*

Onmiskenbaar een film uit de jaren 80.Tjonge... wat een opening bezit deze film... man staat voor een spiegel, scheert zijn baard af en gaat de badkamer uit, ruimt nog even gauw een klein speelgoedbootje op voordat hij de trap afdaalt. Deze openingsscène en de daaropvolgende shots zijn eigenlijk de enige onheilspellende horrormomenten en het beste van de hele film. Vanaf daar neemt de stiefvader een jaar later een nieuwe identiteit, echter dan is er nog maar weinig verrassing... en er zijn amper slachtoffers. En toch...wat mij liet blijven kijken is Terry O'Quinn (een acteur van de televisie en vele bijrollen films) want hij is het die de show steelt als sociopaat Jerry die met een verdraaide kijk op "familiewaarden" het perfecte gezin probeert te vormen. Wat uiteraard gedoomd is te mislukken! In zijn kern natuurlijk meer een psychologische thriller maar wel opvallend goed. En blijkbaar vormde de inspiratie voor deze film de echte moordenaar John Emil List (1925-2008)

De film heeft een sterke openingsscène waar ook meteen het grootste horrormoment te bespeuren valt. Daarna evolueert de film meer naar een thriller met een uitstekende Terry O’Quinn die zijn rol als stiefvader heerlijk weet in te vullen. Degelijk zonder meer. 6,5/10