21 Grams (2003)

Prachtig drama waarin heel goed geacteerd wordt!

Ik werd meegesleurt in de pijnlijke drama's in deze topfilm...ga er wel even voor zitten

Echt een prachtige film. Hou niet echt zo van drama films. Maar deze vond ik toch echt wel goed. Topfilm !!!

meeste mensen ( kinderen ) denken van drama is saai .. maar alsje een echte goede film wilt zien kan ik echt een drama film aanraden ookal klinkt het stom .. ik vindh et vele beter dan ''hersenlose actie''

Aangrijpend! Aanrader. 4,5 sterren.

Een indrukwekkend verhaal dat net iets te lang duurde. Helaas waren sommige scenes langdradig, maar desondanks toch een alleraardigste film.

De acteerprestaties van Del Toro en Watts waren super. Van Penn ben ik niet zo'n fan. 3.5*

Sloom, warrig en voorspelbaar.

Geweldige film, heb hem zojuist gekeken en ben helemaal onder de indruk. Ik denk dat deze film me nog lang bezig gaat houden.

Had mee voorgenomen hier erg voorzichtig mee te zijn maar hij krijgt van mij toch 5 sterren !!

super film!, zit absoluut goed in elkaar. maar het is moeilijk te volgen, alles gaat door elkaar. Maar uiteindelijk word alles erg duidelijk! Super Film! 5*

Vandaag 21 grams gekeken.

Goede film, goed acteerwerk, maar de film doet me heel erg denken aan de film "Momento".

De niet chronologische volgorde van de scenes is de enige overeenkomst die ik zie.

Memento is een trucje... 21 Grams is een meesterwerk.

Helemaal mee eens.

Werkelijk?? Ik vond het dus precies andersom. Zie mijn post op p13 voor verdere uitleg.

Als je Memento dus chronologisch zou 'afspelen' is het een aardig verhaaltje maar niet bijzonder. Het 'verknippen' maakt het dus grappig maar dat had ik na een aantal scènes eigenlijk wel gezien en zat, zodoende, dus weer naar het zelfde 'aardige' verhaaltje te kijken.

Bij 21 Grams kan je discussiëren of het verknippen een duidelijke functie heeft. Zou je dit verhaal echter chronologisch vertellen, blijft het een moordend sterk verhaal met superieur spel van alle acteurs. De vorm is dan niet zó belangrijk.

Zie hier mijn grote verschil tussen deze twee films.

Ik vind dat toch weer eerder andersom gelden. Hoewel ik goed kan begrijpen dat mensen er zoals jij over denken. Het acteerwerk is al gauw beter in 21 Grams, Memento poogt op dat gebied niet zo te overtuigen. Het verhaalconcept is chronologisch gezien bij Memento wel interessanter voor mij dan een chronologische 21 Grams zou zijn, simpelweg een onderwerp meer in mijn stijl. Ik geloof in ieder geval niet in het genoemde grote verschil dat je wilt blootleggen

Dat spelen met de vorm vind ik nu juist zo sterk bij Memento omdat de hoofpersoon daar ook totaal verward is in tijd en ruimte. Het verhaal mag dan mischien wat meer standaard zijn maar dat stoorde mij niet.

21 Grams daarintegen vond ik erg prententieus. Een hoop ellende op elkaar gestapeld en dan vervolgens verknipt om... Ja waarom eigenlijk??. De toon van de film wordt al gezet met die tagline van "they say we all loose 21 gram at the exact moment of our death... everyone" kom op zeg wat een geblaat. Behalve Noami Watts vond ik trouwens het acteerwerk ook vrij matig. Sean Penn straalt niet veel uit en Benicio Del Toro doet zo serieus zijn best zijn karakter gestalte te geven dat het bijna een karikatuur word.

Persoonlijk heb dus ik veel meer met het "aardige" verhaaltje van Memento zal je duidelijk zijn.

Dat mag gelukkig...

Dat vond ik ook ook leuk het eens te horen van iemand die echt objectief in zijn schoenen staat al denk i kdat ik het ook wel objectief bekijk maar je weet nooit.

En Penn straalt inderdaad niets uit, hij spreekt mij dus ook nooit echt aan.

Ik vond dit een erg mooie film. Een goed verhaal, vooral hoe je met alle personages meeleeft en hun keuzes kunt begrijpen, maar ook de harde tegenstellingen die je in de film tegenkomt: wraak vs berusting, leven vs. dood, liefde vs. haat en toeval vs. toch geen toeval. Het is misschien een beetje drama op drama erg overdreven op elkaar gestapeld, maar het komt bij mij erg goed over.

De volgorde waarin het verteld wordt is een beetje vreemd, maar op een bepaalde manier wel passend. Misschien komt dat omdat je als kijker nu al van tevoren weet hoe de personages met elkaar verbonden zijn en je van tevoren al wel aan voelt komen waar het naar toe gaat. Hierdoor komen de harde dramatische scenes misschien wat minder hard aan en blijft het toch prettig om naar te kijken.

In tegenstelling tot Madecineman hierboven vond ik het acteerwerkt zwaar OK (één van de punten waar deze film het mijns inziens van moet hebben): Vooral de rol van Jack, wiens principes en geloof zwaar op de proef gesteld worden, wordt erg overtuigend vertolkt door Benicio del Toro, maar ook mijn achting van Naomi Watts als actrice is nog weer wat verder gestegen. 4,5*

al denk i kdat ik het ook wel objectief bekijk maar je weet nooit.

Je nick doet een enigzins gekleurde blik vermoeden... denk ik

Thin Red Line, Carlitos Way, Dead Man Walking, to name a few. Af en toen kan ik Penn heel goed hebben vond hem alleen hier wat suf.

Hij was erg goed in Carlito's Way maar bij Penn heb ik vaak het probleem dat hij zo charismaloos is, geen uitstraling.

Ik vind juist dat hij een enorme uitstraling heeft en bijna altijd geweldige karakterrollen speelt, maar zo zie je maar weer smaken verschillen.....

Wát een sterke film zeg! Echt een beetje onderste boven van dit meesterwerkje. Alle scenes worden kris kras door elkaar gezet,maar het blijft toch vrij goed te volgen,mits je een beetje geconcentreerd kijkt natuurlijk. Zelden zo'n film gezien en ik moet zeggen dat ik ervan genoten heb. Van het verhaal zelf,maar zéker van de acteerprestaties! Want wat acteren deze 3 personen geweldig,echt grandioos! Zo echt en puur.

Heb lang getwijfeld of ik deze wel wilde zien na alle verhalen over het nogal non-chronologische verhaal vertelling,maar ben erg blij dat ik hem toch gezien heb,want had anders toch een geniaal stuk film gemist!

Kan niets anders dan deze film de volle 5 sterren te geven.

Dit heeft hij ook met de film gedaan. En dit heeft (buiten het geflits waarin mensen zelf nadenken en waarin je terugdenkt aan een bepaalt verhaal) als effect dat je heel sterk tegenstellingen vlak achter elkaar voor je kiezen krijgt. Ik weet niet of dit nou bedoeld of onbedoeld is, ik hoop (en denk) bedoeld. Wat kunnen jullie voor positiefs/negatiefs over de vertelvolgorde zeggen?

Het is inderdaad hoe je zegt, de manier op hoe wij terug denken aan bepaalde dingen. Ik vind op de non chronologische volgorde maar ik heb hem ook in chronologische volgorde gezien (hoe de film ook is opgenomen) en daarbij was zeker ook niks aan te merken. Maar bij de non chronologie is er meer effect, je krijgt een doos losse puzzelstukjes en die moet je zelf goed gaan leggen. Alleen bij de chronologische versie zit er meer rust tussen de dramatische scenes en heb je wat meer tijd om en band te scheppen met de karakters. Al had ik daar in de non chronologische volgorde geen moeite mee, met Cristina althans. Met Jack had ik later ook wel een band maar Cristina was gewoon erg speciaal en fascinerend (komt ook door Naomi natuurlijk), Paul vond ik niets meer dan een irritant personage.

Het personage van Sean Penn was inderdaad erg irritant. hij moest een soort oprechte reddende engel achtige rol spelen, maar hij kwam een beetje over als een emotieloze rondlopende zak met aardappelen. Naomi Watts was erg goed, maar mijn favoriet uit deze film is toch Benicio Del Toro. Hij heeeft echt een hele mooie rol: iemand die zo loopt te worstelen met zichzelf om een goed leven te leiden, die het geloof gevonden en verloren heeft en die kapot gaat aan zijn schuldgevoelens. Hij speelt dat echt geweldig goed. Als je ook zo'n kop en zo'n stem hebt, dan moet je gewoon acteur worden, het zal zonde zijn als hij niet voor de camera zou verschijnen.

Del Toro was inderdaad ook formidabel, een heel erg interessant personage. Maar het personage Cristina vond ik toch veel interessanter, plus mijn idool vertolkt die rol, met een geweldige acteerprestatie. Prachtig hoe zij met emotie kan om gaan.

Vreemd, ik vond Penn formidabel.