21 Grams (2003)

Het is uiteindelijk verre van een slechte film geworden, maar wat mij betreft had Innaritu de structuur wat beter in de hand moeten houden. In het begin is de cryptische structuur bijzonder fascinerend, omdat je de hoofpersonages in de verschillende fases van hun levens ziet, maar naarmate het (niet bijster originele) verhaal zich ontvouwt, begint het gebrek aan focus behoorlijk te irriteren.

Volgens mij zijn alle chonologische spielereien niet meer dan een verwoede poging om het scenario meer onvoorspelbaarheid mee te geven dan het uiteindelijk heeft. Vooral in het laatste halfuur van de film begint Innaritu op een gegeven moment aan de ontknoping, maar grijpt hij een paar scènes later terug naar een episode in het verleden waar weinig gebeurt, zodat de spanning verdwijnt en de flow van het verhaal compleet kapot gaat.

Toch wordt het nooit vervelend, ondanks het feit dat 21 Grams soms behoorlijk kraakt onder zijn eigen gewicht. De drie hoofdrolspelers, en met name Naomi Watts, zijn in absolute topvorm, wat de film natuurlijk alleen maar een meerwaarde geeft. Alleen jammer dat het verhaal niet iets meer gefocust was.

3.5 sterren.

Ik dacht er even aan om de film te waarderen met 4,5*, al hou ik het toch op 4*. Ik sluit me aan bij de mening van 'Bioscoopzaal'. Op de acteerprestaties valt weinig aan te merken. Toch hadden ze de film zo moeten opbouwen opdat ze de spanning langer konden bewaren. Oke, de puzzel past langzaam in mekaar, maar spanning is er dan weer te weinig. Het is zo van 'Ah ja', maar daar blijft het bij. Jammer. Beschouw hem voor mijn part als het kleine broertje van het meesterwerk 'Memento'.

Het kwam op mij een beetje over alsof de chronologie bewust was misbruikt om het niet al te bijzondere verhaal te compenseren.

Dat gevoel had ik nou ook. Je moet je volgens mij als filmmaker gewoon afvragen in hoeverre het nodig is om het verhaal door elkaar te haspelen. Kill Bill had daar soms ook wat last van ...

Meesterlijke film van Iñárritu. Grofkorrelig geschoten, sfeervol, realistisch, rauw en indringend portret van -met name- de gebeurtenissen voor en na een auto-ongeluk.

Karakters worden geweldig uitgediept, acteerwerk van de allerhoogste plank, zelfde "in your face" gevoel als bij Amores Perros, knap gebrachte morele vraagstukken en hier en daar zelfs lichtelijk filosofisch. Vorm staat juist geheel in dienst van de inhoud, het is dan ook niet zozeer een Memento-puzzel als wel een Irréversible-like spel met emoties.

Ben heel diep onder de indruk, met afstand de beste film van 't IFFR! ..en Alejandro González Iñárritu is nu écht een Hele Grote .

Ben erg blij met je bericht Goodfella! Na de betrekkelijk 'lauwe' reacties is er dus nog hoop voor mij op een hoge waardering. Ik ga 'm vanavond zien!

Ook slechts een 3,5 kapp? Laat dan niemand zich meevoeren door de twijfel, onzekerheid, angst en eenzaamheid van de hoofdpersonen en de ingrijpende beslissingen die ze nemen, impulsief danwel doordacht? Of het razend knap geconstrueerde verhaal? Wat is dat toch mensen?

Puck en ik gaan over 2 uur proberen die drie en halve ster te ontlopen.....;)

21 Grams toont zonder twijfel ijzersterk drama.
Het slaat daarin mijns inziens iets te ver door. Er zit wel erg weinig ordinary daylife in de film. Ook als je een ellendig leven leidt zijn er momenten van relativering en ontspanning. Ik vind dat de film te eenziijdig op de ellende focust.
De acteerprestaties zijn subliem. Ik heb vooral genoten van Naomi Watts. Zij heeft de meest veelzijdige rol. Penn en Del Toro blinken vooral uit in het tonen van getergde gezichten.

Het 'gezeur' over de constructie vind ik nonsens. De film wordt voor het grootste deel gewoon chronologisch verteld, met af en toe een tipje van de sluier over wat komen gaat, of wat eerder gebeurd is wat we nog niet wisten. Af en toe een sprong in de tijd, geheel functioneel binnen de vertelling van het verhaal.
Ook vond ik het wel meevallen met het aantal verhaallijnen naast elkaar. Een film als Short Cuts heeft er dacht ik wel meer. Ik had totaal geen moeite om het overzicht te houden.
Het gaat uiteindelijk om de drie: Watts, Penn en Del Toro.

Er waren een paar dingen in de film die ik niet geloofwaardig vond:
Het geloof van Del Toro en de kerkgemeenschap die getoond wordt vind ik niet geloofwaardig overkomen. De dominee vind ik al helemaal slecht gecast.
Als Del Toro zegt dat hij boete moet doen voor het verkeersongeluk geloof ik er geen snars van wat hij zegt.
E.e.a. maakte dat ik deze verhaallijn totaal niet interessant vond.

Ik vond de film wat te lang. Ik haakte op een gegeven moment af.

Daar ben ik blij om .

Maar momenten van ordinary life passen toch helemaal niet in dit verhaal? Het is allemaal erg donker en tragisch, 'normale' momenten zouden de sfeer niet bepaald ten goede komen denk ik. Hoewel... dat feestje is wel ontzettend knap in het verhaal gemonteerd, prachtig contrast met de dingen die op dat moment elders gebeuren.

En het personage van Penn vind ik een van de meest boeiende karakters van de afgelopen jaren!

Ben het wel met kapp eens. Het leek soms wel een pornofilm voor ellende-fetisjisten (zoals Fast & Furious een soort pornofilm voor autoliefhebbers is)

Haha! Maar wat is daar eigenlijk mis mee? Je verwijt Requiem for a Dream toch ook niet dat er geen vrolijke mensen in rondhuppelen? Of Amelie dat ze geen abortus moet ondergaan nadat ze bruut is verkracht door een gefrustreerde aanbidder?

Sja, kweenie... het kwam een beetje geforceerd op me over. Maar goed, hetwas maar een klein kritiekpuntje voor mij, herkende me alleen wel in kapp's bericht.

Haha

21 Grams maakt als je in de bioscoop zit ontzettend veel indruk, maar achteraf begin je je af te vragen wat nou eigenlijk het punt is dat de regisseur wil maken.

De kracht zit echt in de montage. je ziet drie mensen in een redelijk begrijpbaar verhaaltje, alleen dan worden er ineens lichtelijk verontrustende beelden met diezelfde drie mensen in een totaal andere situatie doorheen gemonteerd en dat is erg fascinerend.

Ja, vind ik ook. Wat Jordy aangeeft, dat je het idee hebt naar allerlei losse scenes te kijken begrijp ik helemaal niet. Alle scenes hebben een duidelijke functie en het wordt nergens verwarrend. Het enige minpunt is, zoals eerder al vermeld, dat ze het einde misschien niet in de 'vooruitblik' hadden moeten verwerken. Daarom wordt het ietwat voorspelbaar.

Verder is het een fantastische film vol treffende observaties, ik vond de personages ook helemaal niet vergezocht, maar juist erg menselijk en de situaties zeer realistisch. Het verhaal is wel wat zwaarmoedig, maar uiteindelijk loont het allemaal.

Bovendien een kans voor mij om na Heat weer eens twee van mijn favoriete acteurs in één film aan het werk te zien. Beide zijn fenomenaal.

Ik ben eigenlijk wel benieuwd naar de stukjes van Pjotr & Puck .

Nou, komt 'ie... (we moesten nog even bijkomen van het festival ).

Deze film was eigenlijk een klap in mijn gezicht, zo zeer werd ik er door geraakt. De hele constructie van de film was in mijn ogen briljant gekozen... doordat de chronologie weg is moet je in feite extra goed opletten om alle informatie over de personages mee te krijgen, wat ervoor zorgt dat het verhaal zich stap voor stap ontwikkelt, precies in het goede tempo, zodat je eigenlijk nog meer schrikt van de schokkende feiten die je langzamerhand te weten komt. Op de een of andere manier biedt deze stijlvorm juist een heldere kijk op de oorzaken en gevolgen van alle acties. Om die reden vind ik dit dus niet 'zomaar een truukje', het heeft een duidelijke functie, en het is gewoon een erg mooie manier om het verhaal te vertellen.
Daarbij wordt het echter dermate subtiel gedaan, dat de spanning erin blijft... ik vond dus ook niet dat het einde al 30 minuten van tevoren duidelijk was, integendeel. Je weet van tevoren niet exact hoe het zal eindigen aangezien je niet weet of het wel de laatste scene was die je gezien hebt. Ik weet niet hoe het met jullie zit, maar ik zag die scene waarin Cristina te horen krijgt dat haar bloed geweigerd is vanwege de coke, en dat ze bovendien zwanger is niet aankomen.

Verder kreeg ik de koude rillingen van het buitengewoon goede acteerwerk... maar daar is iedereen het over eens geloof ik. Dat lullige priesterventje vond ik juist geweldig, zo typisch Amerikaans, hoe hij zichzelf constant zit tegen te spreken... Om maar te zwijgen over de manier waarop Jack z'n strijd met zijn geloof in beeld wordt gebracht... 'hit your sister!' tegen zijn zoon om daarna te preken dat er 'in dit huis niet wordt geslagen'... brrrr
Kortom: 4,5 dikke sterren

Natuurlijk is dat wat anders! En dus illustreert het juíst zijn verwarring hierover, zijn onvermogen om met zijn geloof om te gaan. Daar gaat het hier nu net om, en ja, ik geloof zeker dat er gekken zijn die die dingen verkeerd uitleggen... hoeveel ellende er niet al gebeurd is 'in de naam van God'... allemaal doordat dingen verkeerd zijn begrepen.

Url...wat moet ik nog melden eigenlijk...:)
Wat ik juist fantastisch vond was de manier van het vertellen van het verhaal - ik was reuze benieuwd hoe alles in elkaar zou passen.
Vooral omdat je de volgorde van de gebeurtenissen niet direkt
weet te doorgronden. Dat Iñárritu probeert te verhullen dat de film een erg simpele verhaallijn bevat vind ik dan ook ongelofelijke onzin - juist het goed doseren van informatie maakt deze film zo aangrijpend.
Wat ik erg leuk gedaan vond was de conversatie die Cristina had met haar vriendin toen ze klaar was met baantjes trekken in het zwembad : de reactie die haar vriendin geeft op haar vertrek zit niet in die scene gemonteerd terwijl je Cristina er wel op ziet reageren.
Pas op het eind van de film zie je dat die vriendin haar middelvinger opstak.
Ook het acteerwerk vond ik akelig goed, met name dat van Naomi Watts - bij de scene waarbij Christina te horen krijgt dat haar man en kinderen zijn omgekomen....whoah...hartverscheurend.
De hierboven genoemde scene met de corrigerende tik vond ik ook erg goed en die waarbij Paul zijn eigen hart te zien krijgt behoorlijk morbide...:)
Wat ik me wel afvroeg....pleegt Christina nou zelfmoord in het zwembad, of is dat een moment waarop ze het 'gewoon' erg moeilijk heeft. Je ziet haar namelijk behoorlijk levenloos met haar hoofd onder water in het zwembad drijven.

Je hebt gelijk. Ik denk dat mijn interpretatie niet juist was.

Ik had wel graag een andere uitwerking van die tweestrijd gezien.

met naomi watts, ik vermoed dat dat zowat de nieuwe cameron diaz of michelle pheiffer wordin de film wereld, alleen

beter

+

lekkerder

kijk er naar uit

Minder subtiele alt. poster: link.

Dit is zo'n film die een overweldigende indruk achterlaat als je de bioscoop verlaat. Het duurt even voor de film bezinkt om dan te besluiten wat voor beestige film het gewoon is.

De film doet zn genre drama alle eer aan. Dit is volgens mij voor een groot deel te danken aan de chaotische montage, die hier onterecht wat kritiek krijgt.

Een trage intro is er niet, je wordt meteen meegesleurd in het dramatische verhaal zonder dat je eigenlijk weet waar het over gaat. sterke prestatie. Er zit gewoon geen zwak moment in de film: op het juiste tempo wordt stuk voor stuk de puzzel in mekaar gestoken

Hele sterke prestatie van de 3 hoofdacteurs, maar hebben jullie erop gelet hoe afgeleefd ze eruitzagen?

Naomi is een knap ding, maar zelfs mn moeder ziet er knapper uit dan het personage dat ze speelt (eigenlijk niet helemaal, ma je snapt wat ik wil zeggen...) Dit is geen minpunt want het draagt gewoon enorm bij aan het realisme van de film

Mooie film en fantastisch geacteerd door alledrie, maar de beste vond ik Naomi Watts.

Zat me de laatste weken al af te vragen welke topfilm ik nog eens wilde zien en deze stond toch wel ergens bovenaan, zeker omdat Alejandro González Iñárritu de film heeft geregisseerd.

Net als Amores Perros kon me deze dan ook erg bekoren. De manier waarop de film door elkaar heen loopt, moest ik ff aan wennen de eerste pak-em-beet 20 minuten. Dit komt omdat de verhaallijnen nog niet helemaal duidelijk waren, later is het allemaal erg goed te volgen met een sterk dramatisch verloop.

****