Shadow of a Doubt (1943)

Ik snap heel goed dat dit Hitchcock's favoriete film was. Echt iets waar hij zichzelf helemaal in kwijt kon. Heeft ook echt die morbide humor die alleen Hitchcock kan brengen. Hoewel het natuurlijk een moordplot bevat vond ik de film opvallend licht en bevat het toch best wat humor. Een erg goede combinatie tussen verschillende genres en erg goed geregisseerd. Acteerwerk is ook erg sterk en wat is Teresa Wright een prachtige verschijning. Het einde is wel wat zwak.

De eerste helft van Shadow of a Doubt is aanloop, de tweede helft vond ik behoorlijk spannend. Vooral ook dankzij een goeie rol van Terese Wright als de jonge Charlie, een erg innemend personage. Sommige dingen zien er wat onbeholpen uit maar dat houdt Hitchcock eigenlijk ook in z'n latere werk en ik denk dat hij daar totaal geen belang aan hecht: visueel geloofwaardige actie is geen doel op zich, een bepaalde theatraliteit en zelfs "nepheid" kan sfeer geven. Qua stijl lijkt hij daarom een beetje aan te schurken tegen het expressionisme. Ik kan er wel van genieten en kom zoals meestal bij Hitchcock weer uit op 3,5.

Prachtige film waarin een gezin er naar uitkijkt als hun favoriete oom langs komt voor een bezoek. Het gezinnetje wordt goed neergezet (niet in de laatste plaats vanwege het uitstekende acteerwerk van de gehele cast). Het verhaal heeft een prima opbouw waarbij de spanning langzaam stijgt. Qua humor zit het bij deze film ook zeker wel snor.

Alle Hitchcock-films zijn het wel waard om terug te kijken maar sommige zijn het waarder dan andere. 'Shadow Of A Doubt' moet het niet hebben van de wieheefthetgedaan-invalshoek, maar van de vraag: 'Hij heeft het gedaan, maar hoe vertel ik het mijn ouders?'

Het blijft eigenaardig hoe velen een gevulgariseerde bijnaam als 'The Master of Suspense' (waarschijnlijk bedacht door één of andere filmjournalist die catchy pseudoniemen zocht om een inhoudsloos artikel op te leuken – altijd maar 'Hitchcock' leest niet zo vlot) decennia later nog gebruiken als limitatief criterium om de mans oeuvre aan te toetsen. Ondanks het feit dat Hitchock nooit beweerd heeft 'spanning oproepen' als hoogste artistiek goed te zien, krijg je nog steeds van die verongelijkte reacties in de trant van "hé, hoe flauw, geeft ie gewoon de moordenaar al weg na vijf minuten, dat noemen ze dan the master of suspense, tjonge jonge wat een prutser."

Als je tijdens het kijken van Shadow of a Doubt er echter in slaagt om die door bingewatchen van series onstane tunnelvisie op plotontwikkeling als een louter functioneel instrument van je af te schudden, kom je namelijk tot de conclusie dat de film ten eerste helemaal geen thriller is maar een volbloed drama (Selznick noemde Hitch trouwens 'The Master of Melodrama', maar dat wisten jullie vast al) en ten tweede wel wat meer te bieden heeft dan een halfbakken intrige rond één of andere vervreemde oom. Net als vaker in dergelijke thematiek (zie ook: Teorema) is de indringer maar een artificieel en uiterst inwisselbaar construct dat iets belangrijkers evoceert, in dit geval de groeipijnen van een jong meisje in een levenloze buurt. Het is alsof Hitchcock een willekeurig huis in een willekeurig stadje binnenwandelde (een beetje zoals de faux reportage over de 'All American Family' waar men het in de film over heeft) om daar zonder enige schroom het dagboek van de tienerdochter te doorbladeren en ons vervolgens trakteert op de meest beschamende passages: weerbarstigheid, twijfels en conflicterende gevoelens is wat de klok slaat. De slaapkamer bijvoorbeeld is langs de ene kant een plek van complete apathie en banaliteit (in de openingsscène zien we het hoofdpersonage er in haast vegetatieve toestand een klaagzang voeren over haar saaie leventje), maar langs de andere kant ook een symbool van spanning en ondeugendheid. Wanneer er een (fake) journalist haar kamer wil fotograferen antwoordt ze plagerig en met blos op de wangen: "goh.. waarom zou iemand daar in geïnteresseerd zijn?"

Haar oom is natuurlijk de ultieme katalysator van zulke ambivalente gevoelens: een man die kinderlijke vreugde (zijn triomfantelijke binnenkomst met de trein), ware genegenheid en verlangen (de gegraveerde ring na het familiediner), puberale verliefdheid (hoe ze trots met hem paradeert over Main Street en haar vriendinnen stikjaloers maakt), verwarring (diezelfde rustige straat wordt plots een nachtmerrie waar ze ongecoördineerd tussen claxonnerende auto's zwalpt) en uiteindelijk pure walging teweeg brengt. De scène na de poging tot koolstofmonoxide voelt haast symbolisch aan, als een definitief ontwaken van naïeve bakvis tot jonge vrouw. "Get out" zegt ze met een korte grom waar we het definitief verlies van onschuld in kunnen ontwaren. Maar het einde – zoveel meer dan een doordeweekse happy end – suggereert een blijvende markering, alsof Charlie voor eeuwig gedoemd zal zijn de herinnering aan haar oom met zich mee te dragen en de vraag zich stelt: was dit alles een toevallige speling van het lot of een onvermijdelijke rite-of-passage?

Wat kunnen meningen verschillen !

Persoonlijk herken ik amper de hand van de meester en de echte suspens zoals we gewoon zijn vind ik er ook niet zo overwegend in terug.

Zijn zin voor speelse humor heeft Hitchcock wel behouden in deze film noir met psychologische inslag.

Misschien ontgoocheld omdat de "klassieke" Hitchcock en wat ge er steevast van verwacht er niet is.

Een tweede visie misschien en doen alsof ik de regisseur niet ken !?

"We're not talking about killing people. Herb's talking about killing me and I'm talking about killing him."

Een doorsnee familie lijdt een saai leventje, maar dan komt hun favoriete Oom Charlie op bezoek. Er komt weer wat leven in de brouwerij. Oom Charlie draagt echter een duister geheim met zich mee...

Joseph Cotten speelde een uitstekende rol als oom Charlie. Teresa Wright deed het prima in de hoofdrol, en lijkt hier trouwens heel erg op de moeder van Marty McFly uit Back To The Future.

Hitchcock heeft een aantal keer gezegd dat Shadow of a Doubt zijn favoriete film is. Het idee dat een duister figuur een vredige plaats onveilig maakt spreekt hem heel erg aan. Bovendien zit de film vol typische Hitchcock kenmerken. De vader en zijn collega zijn duidelijk geobsedeerd door moord. Het getal twee staat centraal in de film; 2 Charlies, 2 politieagenten, 2 jongere kinderen, 2 verdachten ect. Hitchcock heeft een cameo op de trein. Alle personages lijken wel ergens in op Hitchcock zelf, zo las Hitchcock bijvoorbeeld veel net als Ann.

Shadow of a Doubt is eigenlijk Hitchcock's hervertelling van Dracula. In de film zijn heel veel verwijzingen naar vampirisme en het klassieke Dracula-verhaal, zelfs het Shadow in de titel. In het begin van de film licht Charlie op zijn bed zoals een vampier in zijn doodskist ligt. Hij komt met de trein en is daar grotendeels afgezonderd, net zoals Dracula zich aan boord van een schip had verstopt. Telepathie wordt genoemd, Ann wordt gevraagd of ze het verhaal van Dracula kent en Charlie zegt "The same blood runs through our veins", hetgeen Dracula letterlijk ook zegt. In plaats van het bloed van maagden te drinken, leeft Charlie van het geld van weduwen en in plaats van mensen te hypnotiseren krijgt hij zijn nicht bijna zo ver hem niet aan te geven. De scène waar Charlie op het laatst op de trein toch nog wordt gestopt heeft ook wel wat weg van een vampierenverhaal.

De film is mooi opgenomen in zwart-wit en heeft een typische Film Noir-uitstraling. Leuk bedacht van Dimitri Tiomkin om voortdurend naar The Mary Widow Waltz uit Die lustige Witwe van Franz Lehár te verwijzen.

De spanning van de film zit hem in de vraag wie nou precies de bad guy is, Oompje Charlie of de mannen in pak. Daarnaast zit er ook een heerlijk staaltje Suspense aan het einde. Hitchcock's beste werk vind ik het zeker niet, maar het is een vermakelijke en boeiende Film Noir.

“The ones that say they don't want anything always get more in the end.”

Prima film van Hitchcock. Hitch doet het wat rustiger aan en wil vooral een sfeervol verhaal vertellen over een familie die te maken krijgt met een op het eerste gezicht vriendelijke oom met een schimmig verleden. Dat wil niet zeggen dat Shadow of a Doubt niet spannend is, want vooral op het laatst wordt de spanning aardig opgevoerd.

Maar de film focust zich vooral op de band tussen Charlie en haar schimmige oom (ook Charlie genaamd). Je zou de film ook als een coming of age verhaal kunnen zien waarin de vriendelijk, ietwat naïeve Charlie door omstandigheden snel volwassen moet worden. Fantastisch geacteerd door Wright, en ook Cotten is goed als haar oom. In het middengedeelte neemt de film wat gas terug, maar Hitch weet er een spannend einde aan te breien. Teleurstellen doet de man nooit.

Meer dan 20 jaar geleden dat ik deze thriller voor het laatst gezien heb. Dus dacht ik; ach laat ik 'm weer eens gaan herzien en eens kijken hoe ik nu over deze Hitchcock klassieker denk. Wel, aanzienlijk minder positief. Dat ligt zeker niet aan de clou, want ja ik wist van te voren al hoe het af zou lopen maar het is vooral het gebrek aan spanning, vooral het eerste uur dat deze film mij enigszins de das om doet. Voorts stoorde ik mij nogal aan de brave burgerlijke familie. Iedereen kan het zogenaamd goed met elkaar vinden, zondags naar de kerk in het zondagse pak, dames met hoedje. Tja, zo ging dat vroeger. Maar op dit burgerlijke conservatisme wil ik deze film nu ook niet direct afrekenen. Het was ten slotte 1943, nietwaar. Waar ik de film wél op afreken is het volstrekt ongeloofwaardige einde. Charlie - uitstekend gespeeld door Joseph Cotten trouwens - had blijkbaar geen moeite om drie weduwen te wurgen - daar moet je ook wel een beetje kracht voor hebben dunkt me - maar wist niet hoe hij zijn nichtje uit de trein moest werken, neen integendeel, hij viel zelf uit de trein. Tjonge tjonge, met zo'n knullig einde zou je anno 2019 toch niet mee aan moeten komen.
Kort samengevat; een gebrek aan spanning en een knullig einde doet deze Hitchcock bij mij toch flink in waardering dalen.

3.0*

Tegenwoordig is het aantal inwoners bijna vertienvoudigd, maar in de vroege jaren '40 was het Californische Santa Rosa een stadje met minder dan 20.000 inwoners. Misdaad kenden ze er voornamelijk uit detectiveromans. Hume Cronyn speelt een komisch nevenpersonage dat fictieve manieren bedenkt om een moord te plegen, zonder een benul te hebben van wat er zich werkelijk onder z'n neus afspeelt.

Wanneer nonkel Charlie (Joseph Cotten) in het stadje aankomt, stijgt een zwarte rookpluim uit de trein op als symbool voor het kwaad dat in het idyllische oord binnendringt. Noirelementen als rook, schaduw en weerspiegelingen worden symbolisch aangewend. Kort voor het einde is er een gesprek tussen de twee hoofdpersonages waarbij nonkel Charlie in de schaduw staat en z'n nichtje in het licht.

Teresa Wright speelt het nichtje dat moeilijk kan geloven dat zo'n ogenschijnlijk brave sul zulke wandaden op z'n geweten kan hebben. Haar zonnige glimlach maakt plaats voor een blik van angst en vertwijfeling. De elfjarige Edna May Wonacott voegt wat humor toe als het zusje dat te intelligent is voor haar leeftijd. Hitchcock zelf heeft een merkwaardige cameo als de treinpassagier met de perfecte speelkaarten.

De regisseur slaagt erin het verhaal met beelden te vertellen. In de vroege achtervolgingsscène onthult de camera dat de voortvluchtige zich op het dak schuilhoudt, zodat de kijker meer weet dan de detectives. Wanneer nonkel Charlie van bovenaan de trap op z'n nichtje neerkijkt, zie je hem denken dat hij haar uit de weg wil ruimen omdat ze te veel weet. Het is een spannende, sfeervolle thriller met gelaagde personages, een gezellige locatie, een dosis humor en een vleugje romantiek.

Een familiedrama met enkele leuke personages, want een echt mysterie kan je deze Hitchcock niet noemen. Het had pas echt gewerkt als je nog veel meer als kijker met de vraag bleef zitten wie er schuldig was. Ten slotte is dat de essentie 'Shadow of a doubt'. We zien één van de personages er in elk geval mee worstelen. Qua script we interessant en enkele boeiende personages. Denk aan die vriendschap van de vader met buurman Herbie hoe ze discussiëren over de ideale moord. Typisch Hitchcock, maar met een flair die zeer hard doet denken aan Wood Allen. Misschien dat de man zijn zwarte/neurotische humor hier vandaan haalde? Ook het kleine zusje is geweldig. Met het telefoongesprek in het begin van de film zat ik meteen in het verhaal. Geweldige scène!

Mooie film dus en zeker één waar Hitchcock trots op mag zijn. Maar het mist wel het mysterieuze om echt boven zijn andere klassiekers uit te stijgen.

Komt te traag op gang en heeft qua spanning weinig te bieden. Het is eerder een oppervlakkig melodrama met enkele kenmerken van een thriller. Cotten doet zijn best om de leegte op te vullen, maar wordt gehinderd door onnodige verhaalelementen die de boel behoorlijk uitrekken. Denk aan de vader en zijn vriend die op nonchalante wijze fantaseren over moord. Ongepaste comic relief die ook in The Lady Vanishes aanwezig was. De politie-inspecteur die zijn liefde verklaart voelt eveneens geforceerd aan. Het enige dat deze film de moeite waard maakt is de interactie tussen de twee Charlies, hetgeen vooral in het laatste halfuur enkele interessante scènes oplevert. De hoogtepunten waren wat mij betreft de 'restaurant scène' waarbij ze hun kaarten op tafel leggen, alsook het POV shot aan de eettafel tijdens Charlie's nogal vrouwonvriendelijke monoloog. Bizar einde overigens. Een volwassen man die zijn kleine nicht niet kan overmeesteren? Misschien niet heel verrassend als je beseft dat ze werd geholpen door de Hays Code.

Wederom een geslaagde Hitchcock en voor mij persoonlijk toch één van zijn betere werken als ik het al niet als één van zijn beste films beschouw. Het uitgangspunt van deze thriller is erg fijn uitgewerkt met een charmante aimabele wolf in schaapskleren die iedereen rond zijn vinger draait me zijn innemend karakter.

Iedereen is dolblij als oom Charlie op bezoek komt, maar het gelijknamige nichtje ervaart na enkele dagen rare dingen aan haar oom en stilaan beginnen de puzzelstukjes in elkaar te vallen. Een zeer vreemd gegeven alvast in het vredige rustige stadje waar niets gebeurt en iedereen een modelgezin blijkt. Het contrast tussen de suikeroom enerzijds en de moordenaar anderzijds kon niet groter zijn. Hoewel de film vrij langzaam op gang komt, behoudt Hitchcock toch een bepaalde spanning en schwung in de film.

Joseph Cotten Doet het uitstekend en moet zeker niet onderdoen voor pakweg Cary Grant of James Stewart. Ook Teresa Wright doet het goed. Leuk is ook om een komische luchtige noot terug te vinden in de film met de vader en diens vriend die fantaseren over een moord. Mooie ontdekking alvast en een dikke 4,0* waard!

Jaren geleden dat ik deze voor het eerst gezien heb. Wat me nog was bijgebleven, was het charisma van Joseph Cotten, de charme van een Amerikaans stadje en de garagescene. De herziening heeft me allesbehalve ontgoocheld, no shadow of a doubt about it (ja deze kan ik natuurlijk niet laten liggen).

De openingsscene met Joseph Cotten is meteen goed raak. Prachtig gefilmd kat-en-muisspel met twee mysterieuze vreemdelingen. Van het pension in New Jersey verplaatst de actie zich vervolgens naar Santa Rosa, Californië, toen nog een slaperig stadje maar vandaag toch middelgroot te noemen. Heel mooi aan deze productie is toch wel het filmen op locatie, wat in die tijd zeker nog niet zo gebruikelijk was. Santa Rosa als doorsnee Amerikaans stadje waar zich het leven afspeelt van een doorsnee middenklasse gezin. Behalve de fantastische Joseph Cotten heeft deze film veel te danken aan de aanwezigheid van Teresa Wright, die als onschuldige tiener het perfecte tegenwicht vormt voor haar dubbelzinnige oom Cotten. 
De film weet van minuut 1 tot het einde te boeien, zonder dooie momenten, wat natuurlijk bewijst dat er een sterk script achterzit. Behalve een bovengemiddelde dosis suspense bevat deze film ook enkele snuifjes humor onder de vorm van de komische dialogen tussen Henry Travers en Hume Cronyn, op die typisch Hitchcockiaanse wijze. Heerlijk.
Dit alles wordt op een perfecte manier in beeld gebracht door de meester en zijn handlanger, cameraman Joseph A. Valentine. Noir en het Duitse expressionisme (Hitchcock leerde het vak onder meer in Duitsland) zijn daarbij nooit ver weg wat geweldig mooie plaatjes oplevert. 
Een belangrijke rol is eveneens weggelegd voor de score van Dmitri Tiomkin die in zijn - grandeur uitstralende - muziek een stukje wals van 'Die Lustige Witwe' verwerkte, als het belangrijkste leidmotief in de film. Experimentele zet om daarboven meerdere malen beelden van dansende koppels te monteren, wat op mij een bevreemdend effect had, en in die zin toch aansluitend bij de vreemde gebeurtenissen in de film.

Naar verluidt was dit de favoriete film van de meester zelf. Wat mij betreft is dit zeker top 10 binnen zijn oeuvre, en mogelijk top 5. Wat dan weer veelzeggend is over de sterke concurrentie! Niettemin kan ik hier zonder schroom de hoogste score aan geven

Daar waar het herkijken van The Maltese Falcon voor een opwaardering zorgde, was deze toch net iets minder dan in mijn herinnering. Niet dermate dat ik hem een lager cijfer zou geven, maar vooral Cotton vond ik deze keer net dat tikkeltje zwakker, ik had zijn personage graag iets meer in de grijze zone tussen goed en kwaad gezien, tegen 't einde valt alle nuance daar weg. Wright blijft het grootste pluspunt van de film, van onschuldige spring-in-'t-veld naar getormenteerde detective. Ook de rest van de familie zorgt voor de nodige dynamiek.

Geen idee wat dit was, maar vond er geen klap aan. Snap het stemgemiddelde ook niet zo, het lijkt wel of ik een andere film heb gezien dan de meesten hier.

De gezinstafereeltjes zijn uiterst irritant, met die overdreven opgewekte moeder en dochter. Zelfs voor die tijd lijkt het wel een soort creepy parodie op het gezinsleven in Amerika.

Vervolgens is heel het plot met uncle Charlie saai, totaal niet mysterieus want het staat redelijk vast dat hij gezocht wordt voor iets en het ook gedaan heeft, en de rest van de film kabbelt alleen maar voort en wordt echt op geen enkel moment spannend, je hoeft niet na te denken, je wordt niet op het verkeerde been gezet, gewoon niks.

Ik was in het begin ook wat verward over de band tussen Charlie en uncle Charlie, het lijkt wel een soort verliefd stel. De latere scènes tussen hen twee en vooral de moordpogingen zijn uiterst knullig, en doen je echt 0,0. Heb op geen enkel moment gemerkt dat ik zat te kijken naar een film van ‘the master of suspense’.

1,5*

Tot het einde spannend, lange tijd vraag je je af of Uncle Charlie inderdaad de moordenaar is en of het hem lukt om Young Charlie te doden.

Zoals ik al bij Rope zei, Hitchcock zou de spanning in latere films veel verder opvoeren. Grappig is het onderonsje tussen de vader van Charlie en diens vriend. Lijkt al te hinten op Rope, want hoe pleeg je de perfecte moord?

Ook een mooi inkijkje in de jaren 40 vaag de vorige eeuw. Mannen in pak, etiquette van die tijd en normen en waarden.

Hitchcock filmde zowaar het grootste deel van deze suspensethriller op locatie in een "typisch Amerikaans dorp" en verzamelde een perfecte cast voor de hoofdrollen. Teresa Wright is ultieme All American Girl Charlie die zich maar verveelt en dolblij is dat haar favoriete oom (en haar moeders oogappeltje) Charlie [Joseph Cotton] aankondigt enige tijd bij hun door te brengen. Wij weten dan al dat oom Charlie een moordenaar is die het heeft gemunt op weduwes en de spanning stijgt wanneer eerst Charlies zusje [Edna May Wonacott] begint door te krijgen dat haar oom niet geheel te vertrouwen is. De situatie wordt nog meer gespannen wanneer Emma [Patricia Collinge] aankondigt dat het gezin is uitgekozen voor een reportage over een 'typisch Amerikaans gezin'. Schetst een vlijmscherp beeld van een gewoon Amerikaans gezin met goed uitgewerkte karakters, een aangename dosis zwartgallige humor en een uitstekende Cotton als de afwisselend charmante en sinistere oom. Hitchcock beschouwde dit als zijn beste film.

Redelijk maar niet de beste Hitchcock, zeker niet. Er zit wel een soort onderhuidse spanning in. Het moet best onaangenaam zijn om met een moordenaar in huis te leven. Hoe ze blijft zwijgen is bewonderenswaardig, de vraag is echter of het slim is want ze laat bijna 2x zelf het leven. 2 sluwe moordtechnieken om het op een ongeval te doen lijken. Het verhaal is simpel wat wel vaker het geval is bij Hitchcock. Less is more is soms gewoon beter. Van een mysterie is in feite nooit echt sprake. Er wordt ook geen poging gedaan om het mysterieus te houden. Dat is ook wel apart. Van de acteurs kende ik eigenlijk niemand, maar heb ook niet bepaald veel films uit deze tijden gezien.

Heerlijke Hitchcock. Scherp, spannend maar vooral ontspannend om te kijken. Los van het complot van het verhaal, wordt een ambiguïteit vertelt, wat zich in aantal vormen vertelt wordt. Als eerst de familie Newton het 'typisch amerikaans gezin, het portrait heeft iets cynisch, wat het cynisme helder maakt is Charlie haar klasgenootje tegenkomt, in wie 2 baantjes heeft gehad in 3 weken, maar ook de vriend van vader Newton, wie aansluiting zoekt bij het gezin, maar niemand geeft hem erkenning, Niemand in het gezin lijkt gelukkig en missen allemaal iets. Een tweede vorm ambiguïteit zien we terug in de relatie tussen Oom charlie en de moeder, de haast trieste en onbegrijpelijke blindheid en naiviteit van de moeder, In hun zo schijnbaar diepe band komen we het dezelfde cynische portrait van uiterlijke schijn en oppervlakkigheid terug. Te gelijk kan deze band ook uitgelegd worden als een zus die begrijpt wat er gebeurt en ondansk alles haar broetje het hand boven het hoofd houudt. Als laatst zien ew deze elementen terug in de relatie tussen Charlie en Charlie waar het thriller plot zich om het leren kennen van wie oom Charlie werkelijk is. De stad, de mensen en atmosfeer wat opgewekt oogt, is vooral een decor van oppervlakkigheid, zoals ik al aan haalde: het mmeisje uit haar klas, maar ook het voorbeeld van de kerken wie niet gevuld raken, het nieuws wat Vader en zijn collega bespreken is altijd negatief en afstandelijk. Ook hierin zien we die oppervlakkige schijnbaar sereniteit wat te gelijk een stad in verval lijkt te zijn. Hitckcock brnegt deze elementen zeer subtiel naar voren, maar helpt gigantisch bij de opbuw van de suspence.

Al met al een zeer leuke hitchkock.

Tot mijn grote plezier vorige week tijdens een uitgebreide kringloopronde zowaar weer vier Hitchcock films gevonden waaronder deze Shadow Of A Doubt en daarom klassiekerzondag maar weer even in ere hersteld.

Sterk is de opening rond hoofdpersoon Charlie waar de spanning en sfeer van meet af aan afdruipt, behalve dat het alle kenmerken van noir heeft wordt er ook alvast subtiel een beginnend mysterie gekweekt. De interesse is onmiddellijk gewekt rond boefje en charmeur Charlie die de benen lijkt te nemen, toch kon het contrast niet groter met het vervolg binnen het gezin Newton met twee veel te luidruchtige, betweterig, zeg maar gerust irritante kinderen in de vorm van Louisa en Roger en is de spanning weldra te zoeken. Goed, dat hoort ten dele bij de film waar het rustige leventje van de Newtons wordt verstoord. Het heeft een doel toch is die eerste fase waarin Uncle Charlie arriveert en zijn pad zoekt binnen de Newtons net wat te gezapig. Maar dan toch wordt er subtiel met dingetjes gewerkt zoals de krant, en de ring met de initialen, die van alles kunnen betekenen maar vooral het mysterie opwarmen en het nichtje Charlie argwanend maken. Want wat heeft Uncle Charlie te verbergen?

Sterk is Joseph Cotton als charmeur met een duister randje, ook lang niet misselijk is Teresa Wright als het pittige nichtje die niet op haar achterhoofd is gevallen. Interessant blijft het mysterie dat bol staat van de verdenkingen, waar ook het nodige aan argumenten voor zijn, maar het blijven aannames. Uncle Charlie heeft wellicht iets op het geweten maar wat blijft de vraag. Grappig te benoemen is een kop van een krantenartikel die rept over Tojo, een Japans militair en politicus uit de Tweede Wereldoorlog, die het tijdsbeeld in dit zin compleet maakt. Daarna zou je de kritiek kunnen uiten dat het allemaal een beetje aan de brave kant blijft maar dat moet toch vooral ook in het tijdsbeeld van 1943 gezien worden, het is wel zo dat de film daardoor niet heel erg spannend is maar wel goed doordacht, goed opgebouwd en met het nodige aan humor.

Shadow Of A Doubt is niet Hitchcock's beste werk, maar een uitermate en degelijke film is het wel zeker vooral gezien zijn leeftijd. Het eindoordeel is dan ook dat dit een prima film betreft.