The Graduate (1967)

Voor een romantische film is het goed te doen.

Boeiend verhaal, naar het begint wel langzaam.

Dit is wel een leuke film om naar te kijken. Lekker vlot. Wel een simpel plot, maar dat vond ik niet zo erg in deze film. Ik vond dat de rollen van de hoofdacteurs goed werden gespeeld. De film speelt meer op het gevoel van de kijker en sleept daarmee de kijker mee gedurende de hele film. De soundtrack was ook wel mooi. Zelf vond ik het niet erg dat de nummers een aantal maal werd herhaald, het versterkte juist het karakter van de film. Er zijn een aantal leuke en grappige momenten. Kortom, deze film kwam authentiek over en ik vond het wel origineel.

The Graduate houdt het midden tussen drama en komedie. De vertelstijl is helder en vlot, zonder overbodige uitweidingen, geconcentreerd rond een beperkt aantal personages die psychologisch goed onderbouwd zijn.

Benjamin Braddock (Dustin Hoffman) voldoet aan de normen en waarden van de hogere middenklasse van de generatie vóór hem. Hij loopt keurig gekleed, gedraagt zich hoffelijk, en als pas afgestudeerde heeft hij mooie vooruitzichten, misschien wel in de plasticsector. Onderbewust verlangt hij echter naar iets anders. Hij is schuchter op vlak van vrouwelijk contact; op z'n eenentwintigste is hij nog steeds maagd. Dan dient de gelegenheid zich aan in de gedaante van Mrs. Robinson (Anne Bancroft), een getrouwde vrouw van middelbare leeftijd. Eerst reageert hij nog afwijzend, maar dat duurt niet lang.

Mrs. Robinson lijdt aan het clytaemnestracomplex: ze pleegt overspel, ze wil jong blijven en ziet haar dochter als een rivale.

Op ethisch vlak was dit verhaal onconventioneel. Dat een vrouw een man verleidt, is al een omkering van het traditionele rolpatroon. Een oudere man met een jongere vrouw kwam vaak voor, maar het omgekeerde niet. Mrs. Robinson legt zich niet neer bij haar moederrol; ze wil een eigen leven leiden. Zelfs het einde is niet helemaal conformistisch. Je zou verwachten dat Ben op tijd komt om het huwelijk tussen Elaine en Carl te voorkomen, maar het is reeds voltrokken. De onvermijdelijke echtscheiding was in 1967 geen taboe meer.

Mrs. Robinson wordt niet geïdealiseerd voorgesteld. Zo zien we de niet gebruinde bh-bandjes in haar huid. Grappig genoeg was Anne Bancroft in werkelijkheid slechts zes jaar ouder dan haar tegenspeler.

Dustin Hoffman kreeg de opdracht deze rol te spelen zonder te acteren. De latere marathon man laat een paar keer zien dat hij een geweldige loopstijl heeft.

De mooiste scène van dochter Elaine (Katharine Ross) is wanneer ze plots doorheeft wie Bens minnares was. Wanneer ze haar hoofd terug omdraait, is haar gezichtsexpressie veranderd van uitdagend lachend naar verbouwereerd. Ook haar gezicht in de stripteasebar spreekt boekdelen.

Bij de zwembadscène is het camerastandpunt subjectief. We kijken mee door de duikbril en horen de ademhaling, wat doet denken aan een obscure sciencefictionfilm van één jaar later. De cinematografie wisselt af tussen sprankelend lichte kleuren en duisternis (Hello darkness, my old friend).

Door liedjes van Simon & Garfunkel te gebruiken in plaats van orkestrale muziek sluit de film aan bij de popcultuur van de jaren '60.

Vijfentwintig jaar later had Dustin Hoffman een idee voor een vervolg, waarin Ben een affaire zou beginnen met zijn jongere schoondochter. Dat is er helaas/gelukkig (schrap wat niet past) nooit van gekomen.

Ik kan er heel veel over gaan zeggen, maar eigenlijk alles is terug te leiden naar de conclusie dat het een fantastische film is. Hoffman is super, de dialogen zijn leuk, er zitten heel veel grappige momenten in, de muziek van Simon en Garfunkel is heerlijk tijdloos en past er echt prima bij, het camerawerk zit goed in elkaar en ga zo nog maar even door. De film oogt tegelijkertijd gedateerd, maar ook zijn tijd ver vooruit. Dit maakt echter totaal niet uit. Al met al niks negatiefs over te melden en dus een dik verdiende 4.5*

Mrs. Robinson, you're trying to seduce me

ik was al langer benieuwd naar het oeuvre van Mike Nichols. Zijn debuut, Who's Afraid of Virginia Woolf, vond ik al erg sterk en naar het schijnt zou hij nog wel wat erg interessant spul geregisseerd hebben. De volgende film in zijn carrière was deze The Graduate en aangezien ik ook al wat langer eens wat meer (volgens mij kan ik nog 100 jaar verder met acteurs/regisseurs waar ik meer van wil zien) van Dustin Hoffman wil zien leek dit me een mooie combinatie te worden.

En ik heb genoten, van de eerste tot de laatste seconde. The Graduate lijkt op papier een nogal standaard coming-of-age film, maar Nichols weet het tot zoveel meer te maken. Een heerlijke soundtrack van Simon & Garfunkel (nooit geweten dat onder andere The Sounds of Silence en Mrs. Robinson voor een film waren geschreven), maar vooral een erg leuke mix tussen komedie en drama. Even lijkt de film wat te gaan inzakken wanneer de focus verandert van Ben en Mrs. Robinson naar Ben en Elaine, maar Nichols weet de verandering goed door te voeren. Inclusief een geweldig eindshot eigenlijk. Ben en Elaine die dan toch uiteindelijk bij elkaar eindigen na gevlucht te zijn uit de kerk en dan zitten ze op de bus en dan zie je meteen terug de vertwijfeling in hun ogen met dan op de achtergrond The Sounds of Silence. Hoort ongetwijfeld bij één van de beste eindshots die ik tot nu toe heb gezien.

Heerlijke rol van Dustin Hoffman. Ik was al fan van hem met All the President's Men, maar als Ben Braddock weet hij nog meer indruk te maken. Dat afstandelijke, die droge dialogen, de chemie met Anne Bancroft.. Geweldig! De invloed van Bancroft, die trouwens maar 6 jaar ouder was dan Hoffman, mag ook niet onderschat worden. Halverwege de film verdwijnt ze wat naar de achtergrond, maar die interacties met Hoffman zijn meer dan voldoende. Ik vreesde dan ook dat Katharine Ross, Elaine, niet aan haar ging kunnen tippen, maar dat bleek een loze gedachte te zijn. Visueel eigenlijk ook nog altijd geslaagd. Nichols levert een aantal erg mooie shots (de onderwater scènes of de weerspiegeling in de tafel) waardoor dit minder gedateerd aanvoelt dan je in eerste instantie zou verwachten.

Als dit het niveau is dat Nichols in zijn overige films weet te halen, dan staat me een mooie tijd te wachten. Catch-22 en Carnal Knowledge zijn de volgende films in zijn oeuvre en laten die nu net binnenkort getoond worden in Cinema Zuid! Allen daarheen dus.

4.5*

“Mrs. Robinson, you're trying to seduce me.”

Fantastische film. Een klassieker onder de coming of age films. Dustin Hoffman is ijzersterk als de wat sullige Ben, een jongeman die nog geen idee heeft wat hij verder wil gaan doen met zijn leven en wordt verleidt door Mrs. Robinson. De film heeft humor, maar kan ook venijnig uit de hoek komen. Fantastisch acteerwerk ook van Anne Bancroft, die steeds jaloerser wordt en Ben voor zichzelf wil. Zelfs als dat ten koste gaat van haar huwelijk en haar dochter Elaine (de prachtige Katharine Ross).

Ross verschijnt op de helft van de film en maakt een onuitwisbare indruk. Je denkt dat Bancroft niet te overtreffen is, maar Ross geeft goed partij. De relatie tussen Ben en Elaine gaat wat snel, maar Hoffman en Ross hebben een geweldige chemie. Regisseur Nichols heeft een voorliefde voor gezichtshots en dat werkt hier goed. Een vlotte regie en de onvergetelijke soundtrack van Simon & Garfunkel maakt The Graduate helemaal af. Met één van de beste eindes van een film die ik ooit heb gezien. De gezichtsuitdrukkingen van Hoffman en Ross… Goud.

Eindelijk gezien deze klassieker. Ik kan wel begrijpen waarom dit zo'n klassieker is geworden. Gedurfde thematiek om je eigen identiteit zoeken en herhaalde slippertjes met de goede vriendin van je ouders te vermengen. Seksuele revolutie is één ding, maar om dan meteen een generatieverschil in de mix te gooien moet een eye opener zijn geweest. Daarbij de zovele hits van Simon & Garfunkel die als muzikale achtergrond fungeren. Dat Katharine Ross die de mooie Elaine speelt toch overstag gaat (vraag het je vriendinnen eens hoe ze erover denken als hun vriendje het gedaan zou hebben met hun ma) voor de beetje een sul spelende Dustin Hoffman die als een randdebiel op een kerkraam staat te bonzen, lijkt me toen helemaal niet waarschijnlijk. Maar ja, voor de biosgaande jeugd moest er een middelvinger richting de ouwe generatie en een eind goed al goed inzitten. Dat is uiteindelijk wel wat zuur voor Mrs. Robinson (gespeeld door Anne Bancroft) die zich dan wel bitchy opstelt, maar wilde compenseren voor een veel te vroeg verloren jeugd. Overigens, toen de film uitkwam was Hoffman al 30 (in de film moest ie voor 20 doorgaan). Anne Bancroft was slechts... 6 jaar ouder.

Deze eindelijk eens bekeken en vond het een prima film. In grote lijnen wist ik wel waarover hij ging, maar ik vond het wel een boeiend verhaal.

De cast deed het prima en ondanks dat de film al redelijk oud is, was de film nog zeker goed te doen.

Het einde was nog verrassend en wel geslaagd.

Ik vond hem wel de moeite om gezien te hebben.

Deze klassieker mag ik ook afvinken. En wat voor een klassieker! Een klein meesterwerkje. Ik moet dringend het oudere oeuvre verder ontdekken, want tot op heden bevielen ze me allemaal. De film wordt uiteraard gedragen door de uitstekende cast met Dustin Hoffman, Anne Bancroft en Katharine Ross.

Hoffman die letterlijk de bedeesde beleefde Benjamin speelt doet het erg goed. Als een vogeltje in een gouden kooi weet hij niet goed wat hij wil met zijn leven. Zijn overbeschermde ouders gebruiken hem als voorwerp bij hun vrienden. Het doet me wat denken aan mijn eigen eerste communiefeest waarbij ook iedereen werd geïnviteerd, bij voorkeur diegene waarmee jij totaal geen band mee hebt. Het personage van Benjamin creëert een zekere betrokkenheid en medelijden. Dit werd sterk naar voor gebracht via het duikerspak. Omgeven door geld en haast alles wat hij maar wil, maar o zo eenzaam, totaal opgeslorpt door zijn narcistische ouders.

Wat de film ook zo sterk maakt is het technische aspect. Eerst en vooral de muziek en andere geluiden waren zeer geslaagd. Het begint al bij de openingstrack op het vliegveld. De stilte in het duikerspak beklemtoont de sfeer en de symbolische eenzaamheid nog meer. Verder tovert Nichols een uitstekende cinematografie en camerastandpunten uit zijn hoed. Voorbeelden genoeg in de film: bij het beroemde citaat "Mrs. Robinson, you're trying to seduce me. Aren't you?" Wordt het camerastandpunt van onder de benen van Mrs. Robinson genomen (zéér symbolisch). Ook haar naaktbeeld die weerspiegeld wordt in het portret van Elaine of het spiegelglas van de tafel in het hotel omvatten een zekere symboliek.
Tot slot zit de timing vaak erg goed: bvb bij het citaat waarbij Mr. Robinson aan Benjamin zegt dat hij het er eens goed moet van pakken, doe eens wild ... op dat moment komt Mrs. Robinson binnen of bij de tunnel en de muziek...

Mrs. Robinson en Benjamin zijn elkaars tegenpolen. Zij wil een toyboy, een speeltje. Ze is erg dominant, arrogant en besluitvaardig. Ze neemt geen "nee" als antwoord. De eerste dialogen tussen haar en Benjamin op zijn kamer of bij haar thuis zijn van een hoog niveau. Hij is een onhandige jongeman met erg weinig uitstraling of zelfvertrouwen. De scene in het hotel was wederom fantastisch hoe hij zich met het schaamrood op de wangen een kamer wou boeken. De hotelkamer liet qua lichtinval en wisselende camerastandpunten ook een staaltje zien van de knappe technische bagage die Nichols in zich heeft.

Maar voor Benjamin is het geen spelletje. Hij beseft stilaan dat de verzetjes geen toekomstbeeld scheppen. Niet op vlak van zijn studies die in het slop zitten, maar al helemaal niet op liefdesvlak. Ze hebben elkaar nodig en zijn aan elkaar verbonden, maar met elk hun eigen invalshoek. Het einde vond ik dan weer het zwakst, net iets te ongeloofwaardig. De twist waarbij Elaine haar kar keert in de groezelige studentenkamer of voor het altaar kwam me iets te geforceerd over. De laatste shot in de auto was dan wel weer prachtig. De muziek maakte het overigens af: wat een soundtrack leverde Simon & Garfunkel af met Mrs. Robinson en The sound of silence!

Bij het herbekijken van 'The Graduate' verwacht je een tegenvallende ervaring, maar de film staat vijftig jaar na dato nog altijd fier overeind. Er zitten zoveel iconische scenes (en lekkere muziek) in dat je de makers het ietwat slappe verhaaltje alsmede de onwaarschijnlijk snelle omslag in de relatie tussen Dustin Hoffman en Katharine Ross rap vergeeft. Anne Bancoft werd verkozen tot Mrs. Robinson boven (adem in) Doris Day, Jeanne Moreau, Joan Crawford, Lauren Bacall, Audrey Hepburn, Patricia Neal, Geraldine Page, Claire Bloom, Angie Dickinson, Sophia Loren, Judy Garland, Rita Hayworth, Susan Hayward, Anouk Aimee, Jennifer Jones, Deborah Kerr, Eva Marie Saint, Rosalind Russell, Simone Signoret, Jean Simmons, Lana Turner, Eleanor Parker, Anne Baxter, Shelley Winters, Angela Lansbury, Ava Gardner en Natalie Wood (adem uit).

Ongelofelijk slecht.

Met behoorlijke verwachtingen de film ingedoken, maar niets in deze film heeft mij maar enige vorm van vermaak geboden. De "humor" overtuigt geen seconde, het acteerwerk is van kinderlijk niveau, en het al saaie plot wordt nog veel saaier gebracht. Het oeverloze gezever over van alles en nog wat was ik na ongeveer 10 minuten al beu. Ik vraag me echt af hoe ik deze film uit heb kunnen kijken. Geen enkele scène overtuigt.

Minste van het minste, daar past maar één cijfer bij.

0,5*

Ik ben dan nog niet afgestudeerd, maar aangezien ik onlangs mijn HBO-propedeuse heb behaald vond ik het wel passend om deze iconische film eens te gaan bekijken.

Benjamin Braddock is afgestudeerd en valt in het zwarte gat van de keuzestress. Wat te doen met de rest van je leven? Hij wil in ieder geval niet de perfecte jongen zijn die hij in de ogen van zijn ouders en hun vriendenkring is. Na zijn afstudeerfeestje moet hij Mrs. Robinson - de vrouw van de zakenpartner van zijn vader - naar huis brengen. Daar probeert ze hem op dwingende wijze te verlijden. Hoewel Benjamin totaal gegeneerd al haar avances afslaat (het is immers een vrouw die zijn moeder had kunnen zijn) en zich uit de voeten maakt, blijft het wel door zijn hoofd spoken. Het duurt niet lang voor hij weer contact met haar zoekt en ze in een hotel afspreken... Benjamin's vader en meneer Robinson vinden dat Benjamin dochter Elaine uit moet vragen. Mrs. Robinson is echter woest en laat Benjamin beloven dat hij nooit contact zal zoeken met haar dochter. Hij doet het toch...

The Graduate is zowel een bijzonder vermakelijke film als een film met inhoud. De steeds bizarre situaties en confrontaties waar Benjamin mee te maken krijgt en de onhandige manier waarop hij er mee om gaat waren bijzonder komisch. Maar de film bevat ook een aantal serieuze commentaren en symboliek. Neem bijvoorbeeld het briljante eindshot wanneer Elaine en Benjamin enthousiast een bus zijn ingerend en naast elkaar gaan zitten en hun glimlachen langzaam verdwijnen. Dit lijkt uit de beelden dat ze geconfronteerd worden met de werkelijkheid van hun acties en zich realiseren dat nog niet alles voorbij is.

De muziek kende ik natuurlijk al lang voordat ik ook maar van de film gehoord had. De composities van Simon & Garfunkel passen zeer goed onder de filmen geven het ook echt een dramatisch tintje. Ik moet wel zeggen dat ik nu nooit meer op dezelfde manier naar bepaalde nummers zal kunnen luisteren. Nu hoorde ik bijvoorbeeld een soort sarcasme is Mrs. Robinson waar ik het eerder altijd als een liefdesliedje had geïnterpreteerd.

De film riep bij mij ook een paar vragen op. Het eerste is misschien wel dat ik nogal in het duister tast wat betreft de aantrekkelijkheid van Mrs. Robinson. Ik vind dochter Elaine toch een stuk leuker om te zien moet ik zeggen. Daarnaast snapte ik niet waarom Mrs. Robinson absoluut niet wil dat Benjamin haar dochter mee uit neemt. Is het jaloezie? Wil ze niet dat haar dochter een relatie krijgt met iemand die vreemdgaat met oude vrouwen? Of wil ze dat haar dochter net als haar zelf een huwelijk neemt met iemand waar ze eigenlijk niets om geeft en gunt ze haar het geluk niet om voor Benjamin te vallen? In de film wordt het niet duidelijk, behalve aan het einde wanneer moeder zegt "Elaine, it's too late!" en dochter reageert met "Not for me!" (wat hint op mijn laatste theorie). Daarnaast waren er nog een aantal gekke dingetjes. Zoals waarom moet je een bloedtest doen voordat je gaat trouwen? In de VS schijnt dit heel normaal te zijn omdat partners elkaars gezondheid willen vaststellen. Ik vind het een vrij bizarre gewoonte.

The Graduate is al een erg vermakelijke film, maar de experimentele cinematografie van Robert Surtees en de prachtige muziek van Simon & Garfunkel tillen de film naar een hoger niveau.

De muziek, de sfeer van de jaren 60 en enkele beeldbepalende scenes maken The Graduate tot een lekkere kijkervaring. Het scenario rammelt, veel is niet uitgewerkt en moet je maar voor waar aannemen.

Gezien omdat deze film de bron is van de aanduiding "Mrs. Robinson" wanneer een oudere vrouw een jongere man wil versieren. Dat maakt de film helaas geen goede film. De dialogen zijn erg houterig, met name Hoffman komt maar matig uit de verf.

Het uitgangspunt van de film, een oudere vrouw met een jongere man, is ook terug te vinden bij een film als The Reader, maar de films gaan uiteindelijk qua plot een andere richting op, waarbij ik de richting van deze film, de verwikkelingen van de hoofdpersoon met de dochter van de oudere vrouw duidelijk minder interessant vind. Verder kan het de tijdgeest zijn, maar met name de dochter komt op mij onbegrijpelijk over. Wat Hoffmans karakter doet is gewoon stalking, en het zou voor mij eerder een afknapper zijn.

Tenslotte zijn de kleuren zijn foeilelijk, want technicolor. Enkel de soundtrack bestaande uit enkele Simon & Garfunkel is fraai, maar creatief is men niet met het meermaals herhalen van de liedjes. Toch is die soundtrack de reden dat ik niet helemaal op het minimum uitkom. 1*.

Weet niet echt wat ik ermee aan moet. De film was voor mij eigenlijk al grotendeels verpest omdat ik Dustin Hoffman zo raar gecast vind. Hij moet 21 voorstellen maar hij is hier al 30 en dat merk je ook wel, want ik vond hem totaal geen overtuigende jonge knul. In plaats daarvan kon ik hem, door zijn aparte gedrag, ook alleen maar zien als de Rain Man die hij later zou neerzetten. Misschien flauw van me, maar toch. Was er nou echt niemand van begin 20 die gecast had kunnen worden?

Het hele Mrs Robinson-gedoe in het begin kan op zich nog vermakelijk zijn als dat je ding is. Zelf vond ik het vooral cringeworthy en redelijk vervelend, maar voor die tijd zal het vast spannend zijn geweest. Maar als dat eenmaal klaar is weet ik al helemaal niet meer wat ik ervan moet vinden. Echt een komedie vond ik het persoonlijk niet, een romantisch verhaaltje ook maar nauwelijks omdat hij Elaine nauwelijks kent en hij zich verder ook maar apart gedraagt.

Op zich kan ik nog wel inzien dat dit destijds waarschijnlijk een heel moderne en frisse film was, echt een film over en voor de boomer-generatie die toen begin 20 was. Kan me voorstellen dat dit misschien wel een van de eerste soort van romantische komedies was zoals we die nu kennen, met ook nog een hippe soundtrack voor die tijd, dus daar wil ik het nog wel enige credit en erkenning voor geven (en zou ook niet weten waar het anders zijn status aan verdiend).

Maar anno nu kan ik er in ieder geval maar weinig mee.

2,5*

Het moet het voor zijn tijd wat gewaagd thema zijn, of de altijd merkwaardige Dustin Hoffman, of de elegante sportieve wagen waarin hij zich verplaatste of gewoon de schitterende muziek die het tot evergreen bracht, die de film nog altijd zo'n hoge score bezorgt, want eigenlijk is het niet meer dan een verzorgde, gewoon genietbare romantische komedie maar dan eentje zoals ik er meer wil zien.

Heerlijk.

En ook onverwacht, want deze vorm van klassiekers blijven me tegenwoordig bijna alleen nog maar teleurstellen. Om dan opeens overrompelt te worden door een ontzettend schattige, vermakelijke en hartverwarmende film is dan ook een opluchting. Het kan nog steeds, en The Graduate is daarin de gelukkige.

In het begin moest ik nog even wennen aan de rol van Hoffman die hier overduidelijk niet zijn beste maar niettemin iconische rol speelt. Hij wordt er door zowel Ross als Bancroft uitgespeeld, die samen eigenlijk veel betere personages vormen. Geen van allen worden geweldig uitgediept maar dat is ook niet het doel van de film, die zich vooral op romantiek en komedie richt.

Bijzonder dat er ook drama wordt aangegeven als genre, want The Graduate moet een van de luchtigste films zijn die ik heb mogen aanschouwen. Zowel de montage als de editing dragen hier aan bij, Nichols heeft zijn film goed onder controle en zorgt ervoor dat het geen minuut te lang of te kort duurt. Er wordt niets overgeslagen en bijna elke scene heeft wel een bepaalde en effectieve charme.

Ik vond het erg boeiend om te volgen hoe de film werd uitgewerkt en hoe de relaties ontstonden tussen Hoffman en de twee Robinsons. Wat de film verder nog naar een hoger niveau tilt zijn de ontzettend scherpe dialogen die bepaalde scenes heerlijk maken om doorheen te komen. Conversaties trekken je naar de film toe en grijpen je ook echt vast. Verder wordt onnodige traagheid vermeden en blijft de film zijn gehele duur vlot.

Erg snoezige film dus, gaat waarschijnlijk ook mijn favorieten in. Erg luchtige en vlotte film die je mee laat leven met de personages. De film voelt erg dicht en herkenbaar aan, en toch zo onmogelijk. Soms jammer van wat houterig acteerwerk en dat veel personages richting het einde plots onsympathiek worden gemaakt vond ik ook een wat misplaatste keuze. Verder een iconische en heerlijke film. Verdient terecht de klassiekerstatus.

Toch maar eens geprobeerd vanwege de overwegend goede kritieken en hoge stemgemiddelde, en de film heeft zekere aspecten en voor '67 een uitdagend uitgangspunt. Toch deed het mij allemaal erg weinig.

Bleu studentje, wezenloos wat de volgende stap in zijn leven betreft, raakt aan de sjans met familie vriendin Mrs Robinson die van meet af aan een merkwaardige vrouw blijkt. Of dit toevallig nu allemaal net zo valt en uitkomt, of dat Mrs Robinson een heuse cougar is wordt niet helemaal duidelijk wat mij betreft. Treffend en best wel goed geacteert is de rol van Hoffman, de jonge knaap in het keurslijf, iedereen enthousiast, maar zelf weet hij niet wat hij wil of kan. De zucht naar spanning lijkt dan ook best wel logisch en de aantrekkelijke Mrs Robinson niet een lastige keuze. Opmerkelijk is dat er in werkelijkheid maar zes jaar leeftijdsverschil tussen Hoffman en Bancroft zit. Veel heb ik tot dan toe eigenlijk niet met de film.

Maar de tweede fase van de film heeft toch een opmerkelijke switch met het verschijnen van Elaine en wat deze dame na een korte aanloop periode losmaakt bij Ben. Iets dat door moeder, Mrs Robinson, niet op prijs gesteld wordt en een lelijke kant van haar naar boven brengt. Een ware strijd om Elaine voor zich te winnen volgt, een strijd die net zo hard bevochten wordt door Mrs Robinson met enkele smerige verdachtmakingen en beschuldigingen tot gevolg. Onnodig bijna te zeggen is dat deze fase aanmerkelijk beter is dan de mij niet zoveel zeggende 1ste fase.

Hoffman en Bancroft zijn in goede doen, is de muziek van Simon and Garfunkel opzich fraai maar ook wel eens wat veel van het zelfde, en staat The Graduate voor een gewaagd debacle, althans voor 1967 denk ik. Desondanks doet het mij allemaal erg weinig en is aan de tweede fase van de film te danken dat de film geen onvoldoende scoort.

Dit blijft toch wel een hele fijn film, die vooral visueel opvalt waarbij het een opsomming wordt van shots, soms ook waar de vorm de inhoud volgt. Bijvoorbeeld bij dat feestje aan het begin waar Benjamin zich benauwd voelt tussen al die mensen. De camera dicht op hem ondersteunt dat gevoel. Dan ontsnapt hij naar boven en blijft de camera achter waardoor de ruimte die hij dan krijgt en ervaart ook door de kijker wordt gevoeld. Of dat shot waar Mrs. Robinson ineens heel klein wordt als de camera uitzoomt. Of dat shot van Ben onder het seksuele been van Mrs. Robinson door (hoe klein hij zich voelt daar). Et cetera. De film zit vol met dat dat soort geweldige momenten en shots en stukjes montage (dat duiken op het luchtbed in het zwembad!), dat is als filmliefhebber echt genieten. En inhoudelijk weet de film ook een goed beeld neer te zetten van de onbevangen jeugd t.o.v. volwassenen die dat alles al achter zich hebben gelaten en volledig meegaan in de maatschappij en zichzelf verloochend hebben. Verder een mooi tijdsbeeld, heerlijke muziek, sterk spel, een fijn tempo en anderhalf uur simpelweg prima vermaak. 4,5*.

Meesterlijke cinema!

Ik had deze ooit eerder gezien. Zal ergen in de jaren 80 zijn geweest op tv in een 4:3 beeldenverhouding. Toen kreeg ik vast nog rode oortjes van het seksuele aspect.

Vandaag herzien. Verwachtingen waren niet erg hoog, maar de documentaire Story of film was positief over de montage dus ik was getriggerd.

Het eerste wat opviel was het fijne kleurgebruik, dat al snel overtroffen werd door de kracht van sommige composities. Zelden zo goed de onderliggende verhoudingen blootgelegd zien worden met enkel beeld. Dat ging vroeger op tv volledig verloren.

Maar ook het absurde verhaal en de geweldige acteerprestaties verdienen lof. En dan heb ik de soundtrack, waardoor de film vooral bekendheid geniet nog niet eens genoemd. Dit is echt een geweldige film die mij meermaals deed denken aan American Beauty. Een film die de perfectie nog meer benaderd en ook de Amerikaanse burgerlijkheid op de hak neemt.

Geweldig!

4,5

Goed, maar het eerste uur met de affaire met mvr Robinson viel het me redelijk tegen. Pas wanneer de dochter Elaine boven water komt, maakt The Graduate een bocht in de goede richting. Dan vond ik het echt wel top tot de fantastische laatste scène. Deze film doet alles om zich te onderscheiden en doet dat soms met (te)veel nadruk. De vette camerashots zoals Hoffmann in een duikpak, de affaire met een oudere vrouw die in die tijd om schandaal schreeuwde, de muffe troubadour-deuntjes van Simon&Garfunkel. Het is niet dat ik alles zo geweldig vond.. Toch mag The Graduate als een moderne film beschouwd worden met romantiek die minder idyllisch is dan men tot dan toe gewoon was, en met personages die niet altijd recht sporen (de egoïstische mvr Robinson bvb) . En ook Benjamin Braddock niet, die als een ongecontroleerd projectiel door zijn bestaan vliegt. Hij is "hartbrekend menselijk" om De Niro te citeren en eigenlijk is heel de film dat.

Bijna 60 jaar later is het misschien moeilijk om te zien wat deze film indertijd zo revolutionair maakte. In zijn memoires schrijft Al Pacino over de twee acteurs die voor hem een breuk met hun tijdperk betekenden, eerst Marlon Brando in 1951, en daarna:

        "Dustin Hoffman just blasted open the door for actors. The graduate was contemporary and of the moment, a commentary on the world we were living in […] It came along at the right time, right when we were ready for it. […] I was working up in Boston when The graduate opened, and I said, this is it, man – it's over. He's [Hoffman's] broken the sound barrier. The excitement for me was in seeing an artist doing something so well, something original, that you recognized had never been done before."

        Maar wat overblijft is dan misschien wel niet iets dat vandaag-de-dag nog als vernieuwend overkomt, maar wel een tegelijk grappige en schrijnende film met een paar fabuleuze vertolkingen: een perfecte rol voor Anne Bancroft die al een ster was, een even sterke rol voor Katharine Ross die afgezien van Butch Cassidy and the Sundance Kid (1969) eigenlijk nooit de roem heeft gevonden die voor haar in het verschiet leek te liggen, en een career-defining rol voor een acteur die tot de serieuze zwaargewichten van de jaren zeventig behoorde en die tot op de dag van vandaag zonder gezichtsverlies actief is gebleven, om nog maar te zwijgen van een regisseur die steeds verrassende en aparte films is blijven maken. Wat dat betreft is deze film voor de ontwikkeling van de Amerikaanse cinema net zo van belang gebleken als het misschien verouderde aspect van het Californische hedonisme dat deze film op de hak neemt.

Herziening van lang geleden. Dit blijft een geweldige film van begin tot eind. Prachtig uitgewerkte driehoeksrelatie. Anne Bancroft vind ik hier subliem. Dustin Hoffmann doet het ook prima net als Katharine Ross. Het verhaal wordt smooth - in de goeie betekenis - verteld en dat is toch zeker ook te danken aan de regiekwaliteiten van Mike Nichols die zich het jaar voordien al helemaal op de kaart had gezet met die andere classic Who’s afraid of Virginia Woolf. Mike Nichols doet echt leuke dingen met de camera en de manier waarop hij scenes laat overvloeien in mekaar.

De toon van de film is spot on met zijn mix van drama en comedy. De muziek van Simon & Garfunkel is terecht iconisch te noemen.

Kortom een film met tijdloze kwaliteit.

Ik geloof dat de film in 1967 veel stof op deed waaien om de openhartige wijze waarop seksuele affaires in een bugerlijk milieu worden getoond waarmee de hypocrisie van dat milieu wordt ontmaskerd en dat de film de jeugd die dat burgerlijke milieu wilde ontvluchten en een nieuw doel in het leven zocht bijzonder aansprak waarbij de film ook het generatieconflict in 1967 toont. En de film was geloof ik de eerste film die popliedjes als soundtrack gebruikte (de relatie tussen de gebruikte liedjes van Simon & Garfunkel en de film is wat mij betreft onduidelijk maar mooi zijn de liedjes natuurlijk wel).

Dat allemaal is misschien wat gedateerd, maar wat overeind blijft is een hele fijne – en voor zover ik weet een originele – romantische komedie. De plot met z’n geheimen, misverstanden en ongebreidelde hartstochten is die van een klucht maar gelukkig is de uitvoering verfijnd en zeer genietbaar: juist omdat de humor er nooit bovenop ligt is de film aldoor echt geestig.

Wonderlijke film. Ik had een vrij flauwe romantische comedy verwacht, maar kreeg een op veel vlakken behoorlijk gewaagde film. Op het begin viel vooral het camerawerk op, chaotisch, dicht op de huid. Dat doe je niet als het grote publiek wil plezieren.

De rol van Dustin Hoffman vond ik ook vrij fantastisch. Hij lijkt toch ergens op het spectrum te zitten (is dat een nette manier om dit te zeggen?), en je weet eigenlijk nooit wat hij gaat doen.

Naarmate de film vordert wordt hij helaas toch wat gewoontjes. En hoewel ik weet dat de wegen van het hart ondoorgrondelijk zijn, vond ik de liefde van Elaine voor Ben toch vrij ongeloofwaardig.

Over de muziek van Simon & Garfunkel had ik nooit echt een mening. Het stoorde me niet, maar deed me ook niet veel. Maar in deze film heb ik er toch een hartgrondige hekel aan gekregen. Wat een zijige, ongevaarlijke zeikmuziek. Afronden naar onderen dus, we moeten streng zijn.

Dit was een film die ik hoognodig moest herzien. Dat wist ik. De eerste keer kon ik er bar weinig mee, maar had ik ook nauwelijks door wat de film aan het doen was. Nu bij de heruitbreng in de bios eindelijk herzien (ik was dat denk ik 10 jaar van plan en hij staat hier gewoon in de kast).

Vooral het begin vond ik nu sterk, bijzonder camerawerk dat soms herinnert aan Nichols debuur (dat nog een stuk beter is) en Hoffman die een jongeman speelt die niet weet wat je moet doen als je volwassen bent en allerlei mensen om hem heen die hem tot iets willen maken. Dat alles gedrenkt in veel zeker voor de tijd pittige humor.

Het tweede deel als het meer een soort licht subversieve romantische komedie wordt is echt minder dan het Mrs Robinson deel. (geweldige rol van Bancroft ook). Het einde is dan weer lekker over de top.

Vol punt erbij, maar ik kom niet aan de vier.

The Graduate is zo’n film die bij mij te boek staat als een Amerikaanse oerklassieker, maar behalve de befaamde “Mrs. Robinson, you're trying to seduce me” scène en de muziek van Simon & Garfunkel was me weinig bijgebleven van deze film.

Vooral het eerste deel is een erg vlotte en aangename coming of age film met een heerlijk samenspel tussen Dustin Hoffman en Anne Bancroft. De befaamde scène kwam al vroeger voor in de film dan in mijn geheugen geprent stond, maar daarnaast zijn er nog een aantal erg goede scènes. De scène waar de hyper zenuwachtige Ben in het hotel staat rond te draaien en te wachten op Mrs. Robinson is goud waard. Ook de scène waar Ben in het zwembad ligt en zijn ouders en de Robinsons rond hem komen staan, is visueel leuk gedaan.

De metamorfose die Ben ondergaat van zenuwachtige jongen tot zelfverzekerde man is erg tof om te zien, maar vanaf het moment dat Ben begint aan te pappen met Elaine en haar ten huwelijk wilt vragen, gaat het tempo toch wat naar omlaag. Het wordt net wat minder Interessant en krijgen we een wat meer standaard liefdesverhaal voorgeschoteld. Er zijn wel nog een paar momentjes die er bovenuit steken, zoals wanneer Ben opbiecht aan Elaine dat hij een affaire had met zijn moeder terwijl Ben en Mrs. Robinson er kletsnat bijstaan en natuurlijk het einde waar Ben Elaine wegkaapt op haar huwelijk met Carl.

De status van The Graduate kan ik best wel begrijpen, maar het tweede deel vind ik net wat minder om er een echte topper in te zien. Mijn score van zo’n 12 jaar gelden mag blijven staan.

3.5*