The Graduate (1967)

Super!!

Inderdaad een van Hoffman's beste rollen. En Bancroft is ook erg goed.

Leuk verhaal en interessant thema. En de muziek van Simon and Garfunkel past perfect bij de film.

Ik vond The Graduate echt geweldig. Vooral het eerste uur. Verhaal, camerawerk, dialogen... alles. Daarna werd het een beetje clichematiger met zo'n jongen die achter het meisje aangaat, onder tijdsdruk, en dat wonderlijke trouwen. Waarom in godsnaam moeten ze trouwen en hoezo die bloedtest???
Hoffman en Bancroft zijn meer dan geweldig.
De muziek vond ik gek genoeg detoneren maar dat had ook wel weer wat. Van die serieuze liedjes bij zo'n grappige film.
Echt een film om meerdere keren te zien.

Een film die wel erg opzichtig leunt op de soundtrack. Vier verschillende scènes van hetzelfde stukje muziek voorzien komt toch een beetje over als ideeënarmoede bij mij. Gelukkig is de muziek zo goed dat het amper stoort.

Verder leuke film. Hoffman is aan het begin minstens zo irritant als alle ouwelui maar gaandeweg raak je er aan gewend en begin je sympathie te krijgen. Ook omdat hij na verloop van tijd wat minder geforceerd spastisch hoeft te doen.

Paar leuke visuele zaakjes:

- Het langzaam terug in focus komen van de dochter nadat ze van de affaire te weten komt.
- De scènes rondom het zwembad
- Het langzaam veranderen van het kleurenpalet van grijs/wit naar geel/zonnig.

Daartegenover staan dan weer enkele foei maar echt FOEIlelijke zooms die de pret wat drukken. De rest van de film vond ik er opvallend tijdloos uitzien. Alleen het geluid verraadde de leeftijd nogal (zeker wanneer er gekrijst werd).

Ten slotte bij vlagen grappig, maar nergens écht romantisch. Gelukkig heeft Nichols het lef om het klassieke Hollywood-einde nog nét dat verontrustende tikje mee te geven. Ze lijken toch niet helemaal gelukkig. En dat doet de film goed.

3,5*

Zeker een klassieker die zeker voor zijn tijd een verhaal-lijn had wat erg gedurft was!

Dustin Hoffman bewijst in deze film waarom ze hem de hoofdrol moesten geven.. hij was wel iets ouder dan een 21jarige.. maar dat is zo punt niet

Het eerste uur van de film vond ik erg sterk (De scenens tussen Hoffman & Bancroft waren erg overtuigend en waren voor mj ook de beste scenens!)

Het eerste uur was daarom ook erg sterk!

Jammer dat de laatste 40 min weer wat zoetsappig werden.. en een stuk slechter uitgewerkt dan het eerste deel van de film(een langere speelduur had deze film niet misdaan)

Maar op dat nagelaten was dit een prima film.. die terecht de geschiedenis boekjes in mocht gaan!

3,5 sterren voor nu.. omdat ik het 2de gedeelte toch wel weer een beetje jammer vond vergeleken met het eerste deel..

Misschien bij een 2de kijkbeurt wel 4.. want daar zit ik behoorlijk dicht tegen aan !

(Bytheway ook erg goede muziek! geeft een extra sfeertje aan het geheel )

The Graduate is het bewijs dat je geen sterk verhaal nodig hebt om een sterke film neer te zetten. Deze ruim 40 jaar(!) oude film werd geregisseerd door Mike Nichols, die ook een oscar kreeg voor zijn werk. Hij had een jaar eerder al succes met Who's Afraid of Virginia Woolf? en dit is pas zijn tweede film.

Het gaat om een simpel liefdesverhaal met weinig sterke dialogen, maar met ondertussen wereldbekende oneliners zoals: "Mrs. Robinson, you're trying to seduce me." Zeker geen diepgaande, moeilijk te volgen film, maar een film met veel gevoel en sterke acteerprestaties van Dustin Hoffman, Anne Bancroft en Katherine Ross.

Het samenspel van muziek en gevoel maakt de film groot. Amper vier liedjes van de fantastische Simon and Garfunkel komen er in de film voor: "April Come She Will", "Scarborough Fair/Canticle", "The Sounds of Silence" en natuurlijk "Mrs. Robinson". Op elk sleutelmoment zien we Dustin Hoffman met een alleszeggende gelaatsuitdrukking en horen we op de achtergrond de typische muziek die perfect inspeelt op het moment. Een simpele, maar sterke film.

Score: 8/10

"Mrs. Robinson, you're trying to seduce me."

En zodoende introduceerde Nichols de oerversie van de MILF en schreef daarmee een waar stukje filmgeschiedenis. Alleen dat maakt de film de moeite van het bekijken al waard. Zal best enig stof hebben doen opwaaien terug in 1967... Het thema is vrij gedurft.

Gelukkig biedt The Graduate ook meer dan filmgeschiedenis want uiteindelijk is het een bijzonder aardig geheel dat, net zoals de rode Alfa Spider uit de film, opvallend tijdloos aandoet.
Alhoewel ik toch wat moeite met het recentere werk van Nichols als regisseur, bevalt zijn oudere spul me eigenlijk helemaal niet zo slecht. Deze film kent een aantal erg aardige vondsten en is over het algemeen visueel aangenaam. Soms schiet Nichols een beetje te ver door zoals in het begin op het feest waneer het camerawerk erg inzoomt op de gezichten en daardoor meteen zeer onrustig wordt.

Vooral de eerste helft van de film vind ik behoorlijk sterk. Hoffman en Bancroft zijn erg gewaagd aan elkaar en spelen lekker vol overgave en passie. Scherpe, gewaagde en grappige dialogen tussen een twijfelende jongeman en een gewiekste dame van een zekere leeftijd. De dame in kwestie weet haar seksualiteit als een ultiem machtsmiddel in te zetten en de knul tegenover haar heeft dan ook geen flauw idee wat hem overkomt... Wijle mijn oma zou over Benjamin hebben gezegd in vloeiend plat Tilburgs; "Hij is te grôot vur une servet mar te klen vur un toafelloaken".

Wanneer Benjamin besluit om de dochter van Mrs Robinson ten huwelijk te gaan vragen vind ik de film toch wat minder bijzonder worden. Het wordt meer een standaard liefdesverhaaltje, de chemie tussen Hoffman en Ross is gewoon ook veel minder. Daarnaast lijkt de film ook wat focus te verliezen. Elaine trouwt met Karl of toch weer met Benjamin of nee toch weer met Karl... En waarom die plotselinge focus op dat trouwen ineens? Kon daar niet zoveel mee eerlijk gezegd, deed me een stuk minder dan de escapades en affaires aan het begin van de film.

Gelukkig maakt het einde weer een en ander goed. De scene dat hij haar 'wegkaapt" voor het altaar is een regelrechte klassieker en het einde in de bus is ook prachtig. En dan hebben we ook altijd de muziek nog natuurlijk!

Tweede helft van de film weerhoudt me er van om de film met een 4* te beoordelen maar een goede 3.5* is meer dan verdient.

Vond het niet heel bijzonder en had er wel wat meer van verwacht. Gelukkig is de cast goed, de soundtrack een klassieker en het verhaaltje onderhoudend. Daardoor komt de film toch op een voldoende.

3.0*

Erg leuke en moderne film. Ik moest vaak denken aan Holden Caufield en/of Donnie Darko.

Niemendalletje.

Enige interessante aan de film is het camerawerk. Af en toe leuke statische shots (al is statisch relatief, de kwaliteit van statiefjes was vroeger vast veel slechter), een paar geinige camerastandpunten en soms degelijke montage.

Hoffman vind ik weer slecht. Duidelijk een acteur die met de jaren een wat meer karakteristiek kopke gekregen heeft en daar bij baat. De rest van de cast was ook niks speciaal.

Film is vlot, dat wel. Maar erg veel heb je er niet aan als het niks meer is dan een prullerige romcom. Schijnbaar taboedoorbrekend al zullen de echte kenners ook wel weer een aantal voorbeelden van films of andere werken vinden die de themas jaren, decennia of eeuwen eerder al behandelde. Anno 2010 is het in ieder geval niet echt opzienbarend meer.

Ook met de muziek wat problemen. Geen S&G fan, terugkerende themas in films vind ik nog wel kunnen, maar 4 keer hetzelfde nummer in 1 film steken? Beetje teveel van het goede.

Vlot en soms visueel aardig. Verder nogal muf, belegen en vooral érg doordeweeks.

1.5*

Mooie, tijdloze film, met een aanstekelijk en vrolijke soundtrack van Simon & Garfunkel. Daarbij heeft The Graduate ook nog een leuke portie humor, gecombineerd met het aanstekelijke acteerwerk van de gehele cast. Was vooral in het begin onder de indruk van Bancroft als Mrs. Robinson, ik denk dat die vrouw destijds elke man op de planeet wel kon verleiden op haar manier. Ook de dochter Katherine Ross mag er zeker zijn en de chemie tussen haar en Hoffman was zeker aanwezig.

Ook is het knap dat een op het oog zo'n luchtige film toch een tamelijk serieus sociaal thema heeft als onderlaag. Immers was dit de periode van de oorlog in Vietnam, rassenscheiding etc.etc.
De periode dat de jongeren in opstand kwamen tegen de oudere generatie(ouders), iets wat toch duidelijk op een luchtige manier naar voren komt in de film.

Waar ik wel mijn twijfels bij heb is al dat overhaaste gedoe na de eerste date van Bejamin(Hoffman) en Elaine(Ross). Ze hebben net 1 date gehad en gelijk gooit Benjamin zijn hele leven overhoop en wilt ie met haar trouwen. Zoals Medicineman al aangeeft was het vanaf dit gedeelte wat minder. De affaire was veel interessanter dan dit standaard liefdesverhaaltje wat we al wel veel vaker zijn tegengekomen in de film.
Echter vond ik het niet irriterend en kon ik nog genoeg genieten van dit mooie koppel tot aan het einde in de bus als ze ontsnappen van de bruiloft.



Zeer aanstekelijk en knap dat de film 43 jaar later nog simpel overeind staat!

3,5*

Verrassend goede film met zeer goed spel van Dustin Hoffman.

De overgang van de jeugd naar het volwassen worden. Daar gaat The Graduate over. Dit wordt op een leuke manier aan ons verteld en laten zien. Nichols weet een goede mix tussen drama en humor op ons over te brengen. De grote kracht van de film is dan ook het script wat fantastisch is geschreven. Het begint echt op het feestje van Benjamin Braddock, waar eigenlijk alleen maar de vriendenkring van zijn ouders op aanwezig is. Dan verschijnt er een vrouw ten tonele, en zij vraagt of ze hem naar huis wil brengen. Eenmaal bij haar huis staat hij binnen de kortste keren in haar slaapkamer waar de befaamde woorden ''Mrs. Robinson, you're trying to seduce me'' worden uitgesproken. Vanuit hier begint de reis van de seksuele vrijheid van Hofmann en wij maken de vele leuke en soms pijnlijke situaties mee. Je kunt af en toe wat lachen maar je wordt ook vaak geraakt. Naar het einde toe wordt het wel een stukje minder, maar het blijft nog altijd leuk en luchtig

Tegenover het goede script staan de acteerprestaties die fantastisch zijn. Iedereen doet zijn best en dat is ook aan de film af te zien. Zij zorgen er nog meer voor dat het script werkt. Cinematografisch is het ook allemaal fantastisch. Enkele mooie beelden komen er voorbij. Wat ook opvallend is, is de widescreen masterclass die Nichols ons geeft, vaak bij complexe/emotionele situaties. Ook andere shots mogen er zijn. De naadloze editing zorgt ervoor dat het tempo hoog blijft. Mooi voorbeeld hiervan is de scène bij het zwembad. Erg mooi moment is dat. De muziek, van oa. Simon en Garfunkle maakt het geheel af en is soms prachtig om aan the horen.

4*

Regisseur Nichols had er beter voor kunnen kiezen om meer nummers van Simon & Garfunkel te laten horen, dan zovaak dezelfde. Oké, de muziek is mooi, maartoch.

Platen als 'Scarborough Fair' of 'The Sound of Silece' (vooral het intro) zijn érg leuk om te horen, jammer van de mindere versie (?) van 'Mrs. Robinson', maar op een gegeven moment is het wel leuk geweest. Dustin Hoffman doet het re-de-lijk, had wat meer van z'n rol verwacht eigenlijk. Moeder en dochter stelen de show wat mij betreft.

De sfeer is heerlijk. De hele jaren '60 aankleding vind ik sowieso prachtig. De huizen (en hoe die ingericht zijn), straten, de tuin, het zwembad; allemaal érg mooi om te zien. De film kent een leuke afwisseling tussen drama en komedie - op beide vlakken is de film geslaagd en het einde zorgt ervoor dat het helemaal klopt...

... want die vond ik behoorlijk geslaagd. Eerst al de scéne van Hoffman die hilarisch met dat kruis staat te zwaaien ( ) tegen al die mensen in die kerk en dan de laatste shots van de twee; en nu? Het lijkt/voelt toch niet helemaal goed. Wel een beetje vaag hoe snel Elaine ineens omslaat op een gegeven moment trouwens, maar oké.

Het camerawerk is geweldig, net als de montage. Vooral wat scénes - overgangen - halverwege zijn meesterlijk. Voor nu een hele dikke voldoende voor deze film.

Erg geestig! Kan me voorstellen dat dit in 1967 nogal baanbrekend moet zijn geweest met zo'n onderwerp, zijn klassieker status heeft hij dan ook meer dan verdiend. Hoffman is altijd al een van mijn favorieten geweest, van de inmiddels wat oudere gereratie en hier, in zijn eerste echte hoofdrol, laat hij al heel goed zien wat hij in huis had, al vond ik Bancroft toch wat beter. Sympathiek personage ook die Benjamin, denk dat er door de jaren heen nog steeds mensen zullen zijn die zich met hem kunnen indentificeren. Of de film zelf echter zo tijdloos is, ik weet het niet, maar heb er wel erg van genoten. Leuke humor, opvallend mooie cinematografie, nostalgische muziek van S&G en een fijne, typerende sixties sfeer compleet met mod aankleding en retro decors, erg fijn! Jammer van de relatie tussen Ben en dochter Robinson die er wat aan de oren bij gesleept leek te zijn, kwam een beetje uit het niets en dat na een date. De film werd er niet slechter op, maar vond het wel een vreemde wending. Het einde is dan wel weer heel geslaagd, vooral het shot van de twee achterin de bus die verward voor zich uitstaren, een overwinning achter de rug maar nog steeds onzeker over de toekomst, zegt meer dan de voorgaande twintig minuten bij elkaar. Mooi hoor!

3,5 sterren

Moderne, ietwat gewaagde klassieke film.

Acteurs die oa hun sterkste prestatie laten zien. Leuke, fantastische, legendarische eindscene, goed passende muziek.

Mooie shots van oa Hoffman op het luchtbed etc. Sterke dialogen, scenario en montage. Een duidelijke must-see classic. De film is terecht aan zijn status gekomen. Toen (en misschien nu nog zelfs) zeer origineel. De film krijgt van mij een dikke 5,0.

Sinds lange tijd geleden weer eens gezien. Blijft voor mij een van de beste films van de jaren zestig met behalve een glansrol van Dustin Hoffman toch ook een uitstekende rol van Anne Bancroft als de 'bitch' Mrs Robinson. Mooie jaren zestig sfeer die deze film uitstraalt mede ook door de uitstekende soundtrack van Simon and Garfunkel met prachtige nummers zoals "Sounds of Silence" en vooral "Scarborough Fair".

En ja, de eindscène was inderdaad schitterend. Die gaf mij een zeer voldaan gevoel.

4,5*

Verassend.

Een film die zijn tijd toch wel vooruit is. Een nerdy kerel (dat is het toch in het begin) knoopt een seksrelatie aan met een vriendin van zijn ouders. Het mens lijkt wel een persoonlijkheidsstoornis te hebben, en dat bevalt je wel. De manier waarop ze Ben zo in haar macht heeft.

Het buitengewone verhaal, de intrigerende en starre karakters, de acteerprestaties, ... en de muziek van Simon&Garfunkel! Het is alsof je zelf Ben bent en je in de jaren 60 leeft.

4,0

Geweldige film waarbij een net afgestudeerde jongeman verleidt wordt door een oudere en getrouwde vriendin van de familie. Geestig en nog steeds bijzonder treffend. Goed opgebouwde scenes en een sterke montage. En meer dan 40 jaar na dato is deze film ook een mooi tijdsdocument. Het acteerwerk is ook van hoog niveau, en vooral ook mooi om te zien hoe de machtsverhouding tussen Dustin Hoffman en Anne Bancroft wordt uitgespeeld. En dan is daar tenslotte nog de prachtige muziek van Simon & Garfunkel die op zich al een 0.5 waard is.

Komedie die meer in z'n mars heeft dan wat grappen en grollen, wat in ieder geval leidt tot een ijzersterk eerste uur dat ook vandaag de dag nog best z'n mannetje staat. Er valt nog wel te identificeren met Bejamin's situatie, twijfels en dilemma, al brengt Hoffman het soms net iets te sullig. Het telefoongesprek in het hotel is er eentje om te onthouden, maar het gejammer van zo nu en dan neigt naar potsierlijk.

Een klein smetje dat met verve wordt weggepoetst door een geweldige Anne Bancroft, die Hoffman bij tijd en wijle in meerdere opzichten overklast. Als karakter in ieder geval een overdonderend krachtige tante die op geweldige wijze over de 'arme' Benjamin heen stoomwalst. Ze blijft ook altijd Mrs. Robinson, opdat de verhouding(en) duidelijk zijn. Daarbij neemt Nichols het van tijd tot tijd ook nog eens bijzonder fijn onder de lens.

Het metaforisch gespartel in het zwembad (leuk, die overgang van luchtbed naar lichaam), maar ook enkele shots die helemaal in het teken van de personages staan. Zoals de op de huid geschoten opnames van Benjamin als het weer eens druk is in z'n hoofd of de weerspiegeling in het hoteltafeltje, waar Mrs. Robinson lijkt te verschijnen als een sexueel geladen donderwolk. De poster spreekt wat dat betreft ook boekdelen.

Het wordt wat moeizamer vanaf het moment dat Benjamin eindelijk zelfstandig een beslissing neemt. De dubbele vernedering van Elaine (de scène in de striptent komt aan) blijft wat naspoken waarmee de rest in een iets ander daglicht komt te staan. Het slot is, afgezien van enkele aardigheden (o.a. het kruis), ook wat aan de kluchtige kant. Nog niet verkeerd, het eindshot zelfs goed, maar de charme van het eerste uur, dat net niet meer.

Aparte maar goede film, die ik al een tijdje wilde zien. Ik wist vooraf eigenlijk niet dat de muziek van Simon & Garfunkel zou zijn, maar dat was wel erg goed gedaan. Fijne nummers blijven dat, en erg passend bij het beeld steeds. Het verhaal van The Graduate is eigenlijk niet zo heel bijzonder, maar het heeft toch wel wat. Vooral natuurlijk door het karakter van Benjamin is het erg geinig om naar te kijken, ookal is het soms wat pijnlijk. Hoogtepunt voor mij is de 1e keer in het hotel als Mrs Robinson zich uitkleedt, dat Benjamin even haar borst vastpakt en vervolgens wegloopt. Maar naast de humoristische kant pakte Benjamin me ook wel met de problemen die hij had. Maar veel komt ook door Dustin Hoffman die echt geweldig acteert hierin, en eigenlijk geen spat is veranderd in al die jaren (qua acteren).

4*

Aardige film, zeker het eerste deel waarin de affaire tussen Benjamin en Mrs. Robinson ontstaat. De tweede helft van de film is helaas een stuk minder. Opeens moet er getrouwd worden. Elaine verandert opeens zonder aanleiding van mening. Het acteerwerk is prima, vooral bij Hoffman en Bancroft. De soundtrack van Simon & Garfunkel is uitstekend en het geeft de film echt iets extra's. Vooral 'The Sound of Silence'.

Geen geweldig script, maar wel goed acteerwerk en een prima soundtrack.

Het was alweer jaren geleden, dat ik deze gezien had. De hernieuwde kennismaking is mij reuzegoed bevallen. Nog steeds een van de beste feel good-comedies. Anne Bancroft en Dustin Hoffman laten beiden zien, dat ze geweldig kunnen acteren als er maar een goed script voor handen is. De lekkere evergreens van Simon & Garfunkel maken er een prachtig en prettig geheel van. Onverslijtbaar.

Katharine Ross

Erg mooie film. Subtiel geproduceerd.

Die lange incar-scenes met muziek waren vooral heel vermakelijk om naar te kijken. De Soundtrack is echt verschrikkelijk mooi !!

Vermakelijke tragikomedie.

Ik had op voorhand absoluut geen idee over wat deze film ging gaan. Ik zette me gewoon voor de tv, en zou me wel laten verrassen.
En dat verrassen is de film wel aardig gelukt. Vooral het eerste uur is goed. Het verhaal gaat eigenlijk nergens over, maar het wordt snedig en komisch gebracht.
Met de intrede van Katharine Ross wordt het allemaal wat meer drama, maar ook dan blijft het van een redelijk hoog niveau.
Het is echter met de onthulling van de affaire dat het wat te veel wordt. Ook het einde is er wat over. Dustin Hoffman die een huwelijk verstoort door aan dat raam te staan schreeuwen en dan de genodigden op afstand houdt met een kruisbeeld.. Het gaat allemaal net te ver.

Dustin Hoffman speelt hier één van zijn eerste hoofdrollen en dit is mogelijk ook één van zijn beste ooit. Maar hoe goed hij het ook doet, zijn vrouwelijke tegenspeelsters, Anne Bancroft en in mindere mate Katharine Ross, overtuigen nog net iets meer.

Nog zo'n pluspunt aan The Graduate is de muziek. Ik kan nu eventjes niet meer op de naam van de groep komen, maar die songs zijn echt geweldig. Ze klinken allemaal zo heerlijk jaren '60 (hoe kan het ook anders..) en passen perfect bij (het thema van) de film.

3,5

'Mrs Robinson, you're trying to seduce me... Aren't you?'

Derde herziening.

Geweldig Technicolor en de ultieme romantische komedie.

Doorbraakrol van Dustin Hoffman en soundtrack met Simon & Garfunkel.

Het soort film dat je gerust vaker kan zien en een terechte klassieker ook al zal ie niet meer zo hard aankomen als in 1967, maakt voor de heerlijke charme niets uit en een paar weerhaakjes zitten er ook wel in.

Meesterwerkje!

Voor de eindjaren 60 was dit zeker een boeiend en ook wel ondeugend drama. Het leuke verhaal (zeker het eerste uur) zit goed in elkaar en weet zeker ook te boeien en visueel mag de film er ook wezen. De cast doet het ook prima en dan vooral natuurlijk Dustin Hoffman en de voortreffelijke Anne Bancroft als de aantrekkelijke Mrs Robinson. Wat deze film iets extra's geeft is natuurlijk de prachtige muziek van Simon & Garfunkel.

Het verhaal van deze film is overigens met een zeer korte omschrijving te beschrijven, namelijk "MILF"

Het is een leuke drama/komedie, die in het eerste deel iets sterker is dan het tweede deel, maar dankzij de erg sterke soundtrack wel lekker wegkijkt.

Als de je muziek van Simon & Garfunkel niets vindt, dan zal The Graduate op dat gebied tegenvallen, want ze zijn hier erg overheersend aanwezig. Persoonlijk vond ik dat wel een pluspunt en gaf het alles net dat beetje extra sfeer mee. Het verhaal heeft niet veel om het lijf, maar qua humor zit het wel goed. Hoffman speelt een redelijk sterke rol, al laat hij hier en daar wat steekjes vallen. Qua sulligheid is hij in ieder geval zeer overtuigend. Ook zijn tegenspeelsters zijn vrij sterk. In de scènes tussen hem en Anne Bancroft is de seksuele spanning op sommige momenten duidelijk voelbaar.

Maar waar ik de eerste helft zeer geboeid zat te kijken, daar zakt het niveau in de tweede helft een beetje weg. De onsamenhangendheid van het verhaal gaat the Graduate tegenstaan en daarnaast lijken de personages allemaal net wat afstandelijker te worden. Dat neemt niet weg dat The Graduate toch een vrij sterke film is, die een uur lang erg boei en de laatste drie kwartier iets minder. Het thema is sterk en spreekt na al die jaren nog steeds tot de verbeelding, waardoor The Graduate ook zeker tot de klassiekers gerekend mag worden. Het was een mooie opstap voor Hoffman, een fijne acteur, die ik altijd wel kan waarderen.

3,5*

Aan de vooravond van de Summer of Love deze prent met een vrij onconventioneel romantisch plot, met zowel progressieve trekjes als de traditionele status van het huwelijk die centraal staan.
Qua productie is de film niet helemaal optimaal, vooral het geluidsaspect is vrij dramatisch.
Het verhaal is ook een beetje overtrokken bij tijden, maar wel met de interessante typische tijdsgeest die er doorheen drenkt. En ach, het acteerwerk is prima en ben geen echte fan van Hofmann.
Wat blijft er nog over van deze Amerikaanse klassieker? De soundtrack? Nah, die beslaat vijf nummers ofzo en is gewoon leuk. Wellicht de anti-establishment-metafoor? Nah, ook die springt er niet vanaf, terwijl deze het film het daar zo van moet hebben.
Maar toch; als je goed kijkt en de impact van de film op de Amerikaanse samenleving van midden jaren-60 bekijkt, dan is het onmogelijk om deze prent een onvoldoende te geven. Ergens vat het einde, met de paradox tussen de norse oude mensen en het jonge verliefde stel in de bus, de aanvang van een nieuwe tijdperk samen. Daarom toch 3,5*

Ik hou wel van de muziek van Simon & Garfunkel, die toch mee de sfeer van de film bepaald. De film was zijn tijd toen vooruit, maar ondertussen tegelijkertijd al deels gedateerd. En toch... Het blijft een heerlijke film met een jongeman die na z'n eerste stapjes in de echte wereld na de studies stilaan volwassen wordt. Van lust gaat het naar liefde en weet hij voor het eerst te vechten voor een toekomst. De film overdondert niet helemaal, maar kan wel de sfeer behouden en neemt je mee in een zeer aangename sfeervolle prent.

The Graduate is een film waar je niet anders kan dan van houden, ook al zijn er betere films gemaakt.

In het eerste deel een bijwijlen grappige film die daarna ruimte laat voor wat meer drama. Dat is jammer, want het tempo en de ondeugendheid vallen radicaal weg. Zo wordt het etiketje "saai" net niet opgeplakt. De muziek houdt een en ander recht, hoewel de soundtrack in zijn geheel toch tegenviel: een drietal keer "The Sound of Silence" (geloof ik) is te veel van het goede, terwijl ik meer verschillende nummers had verwacht. De laatste scène is wel bijna legendarisch (check zeker de parodie van The Simpsons) in een interessant tijdsdocument.

Op zich een eenvoudig verhaaltje maar de grote troef van The Graduate zit hem in de regie en het acteerwerk. Dat vond ik echt ontzettend goed en voor die tijd erg vernieuwend.

De muziek van Simon en Garfunkel erbij is ook tijdloos mooi en passend bij het geheel, vooral de acoustische versie van Mrs Robinson wanneer Ben onderweg is naar Elaine.

4 sterren