West Side Story (1961)

Is meen ik de enige film waar ik en mijn zus echt mee naartoe zijn gesleept toen ie weer eens draaide. Mijn vader helemaal door het dolle want hij 'had de film al vier keer gezien' en mijn tante 'had de film wel elf keer gezien' en mijn andere tante... nu ja, die hele generatie is er blijkbaar door geïnfecteerd en ik kan ze geen ongelijk geven: het is een heel mooie film en ik moest erg huilen aan het eind. De liedjes zijn bijna allemaal geweldig.

Van de makers van The Sound of Music... Min of meer dan... Dat kan alleen maar slecht aflopen. Gelukkig viel het allemaal reuze mee. West Side Story is redelijk te genieten, al vind ik dat de film toch wel wat serieuze missers heeft.

Te beginnen met de lengte. 151 minuten? Nergens voor nodig. Het voelde allemaal veel te lang aan en een paar nummers schrappen voor het tempo had hier echt geen kwaad gekunnen. 2 uur was mooi genoeg geweest.

Ik ben zelf geen fan van het Romeo en Julia verhaal, waarvan dit duidelijk een bewerking is, maar dit was toch wel een degelijke uitvoering. Jammer alleen dat het einde dan weer niet werkt in deze context. De bedoeling is natuurlijk dat de twee partijen uiteindelijk vrede sluiten met elkaar na de dood van de twee hoofdpersonen (hier gaat er maar 1 dood). Dat lijkt ook hier het idee, maar het overtuigde me allerminst. Ik bleef met het gevoel zitten dat de Jets de volgende dag gewoon weer wraak zouden nemen voor de moord op Tony en dat alles weer van voor of aan begon. Het einde voelde wat nep aan.

Laatste minpunt, en ook meteen de meest serieuze, is de onbegrijpelijke casting van Richard Beymer in een van de twee hoofdrollen. Die vent maakt zichzelf onsterfelijk belachelijk hier en overtuigd geen seconde. Hij schmiert er op los en zijn liefdesgezicht is zo gespeeld dat het wel een parodie lijkt. Daarnaast kon ik me bij hem niet aan de indruk ontrekken dat hij inderdaad homoseksueel is (voor de rest van de film geen last van overigens); iets wat natuurlijk niet kan bij een film die draait om een liefde tussen een man en een vrouw. Maar Beymer lijkt meer chemie te hebben met de mannen dan met Wood. Wood zelf heeft overigens veel uitstraling, maar is toch ook niet helemaal op haar plaats hier. Ook jammer dat het bij haar te opvallend was dat haar zang door iemand anders gezongen werd. Bij de rest van de cast viel het me niet op, maar Wood kreeg ineens te duidelijk een andere stem.

Gelukkig is de belangrijke bijrollen dan weer fantastisch. Alleen al Rita Moreno is reden genoeg om de film een kans te geven. Zij straalt echt van het doek af en compenseert zo de minder sterke rollen. Ze won er een Oscar voor. Niet meer dan terecht.

De liedjes en dansjes zijn van afwisselende kwaliteit. Sommige wisten me prima mee te krijgen, anderen hadden weggelaten mogen worden. Ik las dat Jerome Robbins de dansen regisseerde, maar wegens zijn perfectionisme ontslagen werd. Echter blijken 3 van de 4 liedjes die hij geregisseerd heeft mijn absolute favorieten te zijn. De eerste is de geweldige intro. Ook het Cool-nummer is zeer geslaagd en zit op het perfecte moment in de film. Maar de beste van allen is toch wel 'America', een lied dat ik al bleek te kennen (gold voor meer overigens). Het vierde nummer van Robbins, 'I Feel Pretty', had van mij dan weer achterwege gelaten mogen worden. Maar het is mij wel duidelijk dat de film meer baat gehad heeft van de aanwezigheid van Robbins dan van Wise.
3*

Mooie recensie The One Ring. Het grote probleem bij musicals algemeen is dat ze de films anders aanpakken dan een gewoon verhaal. Dialogen worden gezongen, mensen beginnen om de meest ondenkbare redenen ineens te dansen en zelfs gevechten lijken wel een soort krijgsdans. Een totaal apart genre dus waar je wel liefhebber voor moet zijn. Daarom dat musicals het niet altijd zo goed doen op moviemeter.

Qua choreografie is het idd zo dat Robbins veel sterker is dan Wise die wel ervaring heeft met musical (zie Sound of Music) maar dan vooral met acteerwerk. In mijn ogen heeft de samenwerking (al is het dan blijkbaar niet altijd op goede voet) ervoor gezorgd dat je een mooi evenwicht krijgt tussen zang, dans en acteerwerk. Vooral dat samenvloeien was vrij nieuw in die tijd en dat alleen al verheft de film tot een hoger niveau. Voordien had je wel dansfilms of films met liedjes, maar de samenwerking tussen dans, zang en acteren (met een stevig verhaal) was revolutionair en nieuw in de musicalwereld. (ik spreek hier over eind jaren '50 als de musical in Broadway op de planken stond) Begin jaren '60 is het dan verfilmd, met succes.

Het verhaal werd voor de Broadwaymusical geschreven in 1957. Het bekende Romeo and Juliet verhaal werd gemoderniseerd, rekening houdend met de Engelse maatschappelijk toestanden toen. Des te sterker is het in de film nog eens omgezet naar de Amerikaanse leefwereld. Het is ook durven, want toen West Side Story uitkwam was de gouden tijd van de musical al achter de rug. Dit komt vrij laat eigenlijk.

Wat de kritiek op Beymer betreft. De man is ondanks het uitschijnen geen homo Dat hij veel chemie heeft met de mannen is grotendeels omdat hij in de film ook veel beter kent. Het is nog altijd zijn groep vrienden, ondanks de liefde voor Maria. Natalie Wood had trouwens hetzelfde probleem. De twee konden elkaar dan nog zo graag zien, ze kwamen uit een andere leefwereld en daarom dat ze op het eerste zicht ook meer gelijkenissen hebben met hun eigen achterban dan met hun liefde.

Het is zoals je (One Ring) zegt dat Robbins meer heeft bijgedragen dan Wise. Wise is een zeer sterk regisseur, maar Robbins was meer een vernieuwer en heeft als voormalig balletdansers enorm bijgedragen voor de dansen. Het is net die samenwerking tussen Robbins en Wise die de magie weergeeft. Begrijpelijk dat dit achter de schermen voor spanningen heeft gezorgd.

Algemeen blijft musical en deze dus ook een moeilijk te vatten genre. Omdat het niet direct een verhaal weergeeft, maar enorm veel werkt met zang, dans en muziek. En dat is altijd een kwestie van smaak. Niet voor niets dat vooral 'verhalende' films als Shawshank Redemption en The Godfather bovenaan de toplijst staan.

Natuurlijk moet ge musicalliefhebber zijn om hiervan te genieten.

De film was destijds een ongelooflijke kaskraker en ik denk dat het sukses niet alleen moet gezocht worden in de schitterende songs die er in voorkomen maar ook in het feit dat de film komaf maakte met wat voorheen op musical-filmgebied ingang vond. Gedaan met de top-hat, smoking en hit-and-run affairs met Fred Astaire en Gene Kelly in de hoofdrollen, maar iets socialer, meer drama, realistisch en romantisch terzelfdertijd. Eigenlijk de voorbode van "My Fair Lady" en "The Sound of Music", maar dan toch heel appart.

Voor allen die van het genre houden en doorheen de dode momenten in de film kunnen spartelen : een must, nog altijd, bijna 50 jaar later.

Een mooie film, die me zeker beviel ondanks dat ik hem toch een tijdje vermeden heb. Ik vind musical films meestal wel leuk, en dit is geen uitzondering.

Het is een niet heel origineel verhaal, het is natuurlijk gewoon een typisch verhaaltje afgeleid van Romeo & Julia. Maar weer op een andere manier gedaan dat je ook gewoon de realistische beeld ziet van hoe 'buitenlanders' in de VS werden/worden behandeld door sommigen.

De cast is goed en het verbaasd me dat sommigen van hen amper nog echt iets 'groots' hebben gepresteerd en dan met name Richard Beymer, die Tony speelde. Maar ja ik kan me ook vergissen en zijn ze allemaal de echte musicalbuisness ingegaan.

De liedjes uit de film vond ik om eerlijk te zijn niet zo speciaal, alleen Somewhere gaf me kippenvel. Al moet ik dan wel weer eerlijk zijn dat de versie van Il Divo beter is. Maar de nummers waren inhoudelijk gewoon sterker in plaats van dat er pit in zat.

Net aan 4*

Al heel vroeg in de film zegt Riff: "I say this turff is small, but it's all we got, huh?!" Dat vind ik ten eerste een geweldige onderbouwing voor de confrontatie die volgen gaat en ten tweede meen ik dat het West Side Story een grote voorspellende gave verleent. Denk eens aan Training Day, The Sopranos, en talloze andere producties uit de VS. Hoe váák is er niet sprake van 'The Hoods', de zwarte of door Hispanics bevolkte achterbuurten.
"We hebben niets maar we hebben de straat. Die is van ons. En dat enige dat we hebben, verdedigen we met ons leven."


De opening vind ik nog steeds, ook zoveel jaren later, supergaaf. In betrekkelijke stilte, slechts onderbroken door nu en dan een lokkende fluittoon, zweven wij boven Manhattan. Vol verwachting. De wereld van toen, gefilmd met de camera van toen. Ik zweef terug naar 1961.
Dan wordt er ingezoomd naar de 'West Side'. Geluid van klikkende vingers. Riff.

De balletuitvoering in de eerste scène waarin de Jets en de Sharks worden geïntroduceerd, I love it. Evenals het gestileerde 'vechten'. Het gedoe met de appel ontlokt mij een brede grijns. Er wordt naar elkaar gefloten, gekoerd, getsjilpt, gelokt. Beat it!

Grappig is dat wanneer Schrank en Krupke hun opwachting maken, er wel opeens letterlijk geknokt wordt. Zeer plottechnisch gedreven.
Die overgang wordt herhaald in de scène onder het viaduct, waar ook wordt begonnen met gestileerde/ op ballet gestoelde bewegingen. Natuurlijk moet wel de Romeo+Juliet-tragedie plaatsvinden dus vindt nogmaals de overgang plaats naar echt knokken.

Kijkende heb ik me meermalen verbaasd over wat er allemaal gezegd kon worden in de VS in de jaren '60. Liberaal hoor! Of WSS was zéér gewaagd.
Een voorbeeld, de song In America, Bernardo zingt: "When you are white in America".


Ik hou simpelweg van een groot gedeelte van deze musicalverfilming. Ik had tijdens het kijken sterk de neiging hier te gaan roepen: "Dit moet toch met grote afstand de beste musicalverfilming zijn ooit gemaakt."
Maar. Vanaf de dood van Riff en Bernardo heb ik het gehad. Dan wordt de film m.i. traag en langdradig. Ja, die liedjes, nou heb ik het wel gezien hoor. Ik vind het erg jammer dat vanaf dat moment niet sneller is afgewikkeld.

Daarentegen, de structuur vd film tot dat moment, prima. Opening zoals gezegd is heerlijk, er wordt adequaat opgevolgd naar voorstellen Tony, Maria/ Anita en the dance. Waar zeer inventief en creatief om niet te zeggen meeslepend film wordt gemaakt. Ook na the dance volgen de scènes elkaar prettig snel op. Tony en Maria samen in de kledingwinkel: een pareltje.

Wat mij tot slot nog van het hart moet: De (zing)stem van Riff is super!; de kwestie van de geschminkte Natalie Wood. Ik vind het niet kunnen. Dat doet voor mij echt iets af aan de totale beleving.

Voor die tijd kan ik me voorstellen dat het een geweldige film was. Gezien het feit dat West Side Story een van de eerste musicals was waar het daadwerkelijk om het verhaal draaide en niet alleen om de muziek en dans, zal de film in die tijd een sensatie zijn geweest.

Om die reden zal ik deze film niet met een onvoldoende of matig beoordelen. Dat heeft het niet verdiend. Ik kan deze film gewoon niet beoordelen met de maatstafen van deze tijd.

Toch heb ik mij geregeld verveeld tijdens deze film. Het was allemaal zo gemaakt. Het "tuig" van de straat was gewoon lachwekkend. En ook al is deze film heel lang geleden opgenomen. Ik kan me niet voorstellen dat de probleemjeugd uit die tijd zich zo gedragen heeft ha ha. Ook vond ik Tony behoorlijk gay als snap ik dat men in die tijd nog behoorlijk in de ontkenningsfase was wat betreft homosexualteit. Ik kon me onder andere daardoor toch minder in het liefdesverhaal van Tony en Maria inleven.

De muziek in de film is schitterend. Echt heel mooi. En de poging tot special effects was ook best mooi. Zoals bijvoorbeeld de scene waarin Tony en Maria elkaar ontmoeten is heel mooi uitgewerkt.

Ja, mooie film. Een klasieker en dat is ook de reden waarom ik heb gekeken maar ik vind dit verhaal eigenlijk veel beter in het theater tot zijn recht komen in plaats van in een film.

West Side Story mag dan blijkbaar wel een mijlpaal zijn, maar ik vond er weinig aan. De zang-en dansmomenten halen wat mij betreft veel sterren weg.

Het is wel leuk om die typische donkere achterbuurtjes uit de jaren 50-60 opgelicht te zien. Erg lekker sfeertje en de acteurs vinden er hun plaats wel in terug. Af en toe mooi camerawerk, wanneer er (extreme) long shots worden toegepast. Wat dat betreft zie ik eigenlijk geen enkel probleem. In essentie valt het dus best mee.

Het verhaal daarentegen begon al heel snel te vervelen, en daar deden de vele zangstukjes nog een schepje boven op.

Een verboden liefde gebruiken als centraal thema is een gevaarlijk iets.

Alles wordt namelijk vrij voorspelbaar. En vanaf het moment dat je zeker weet wat er gaat gebeuren, begin je al wat op je stoel te deinen. De rest wordt oninteressant en de drift die nodig is om de film uit te zitten begint weg te ebben. Dit alles resulteerde bijgevolg in een wel erg lange zit.

Zoals gezegd is het musical-aspect nog wel het meest afstompend. Mooie choreografie, maar wat schiet ik daar mee op?

Het acteerwerk is overdreven theatraal. Misschien is dit wel de bedoeling, maar het doet in ieder geval niet veel goed. Er zijn verschillende momenten waarop je wenst dat de personages gewoon even zwijgen. Samen met de dialogen dus een tweede minpunt.

Alleszins een film die me slechts zelden wist te bekoren, ik ga het hier bij laten.

Zo hoort een muziek film te zijn.

Niet te kinderachtig, niet irritant en geen vervelend personages.
Geweldige muziek film. Sowieso is de eerste scene boven die o zo mooie stad NY erg mooi en zeer goed geschoten.

Natalie Wood is echt geweldig in deze film. Ook doet Richard Beymer het prima.
De film had erg goede choreografie die zeer goed zijn uitgevoerd.. Ook zat hier een erg goede sfeer in. Dat komt vooral door de mooie/sfeervolle straten. Ook de liedjes zoals "I Feel Pretty" zijn goed en leuk.

Het einde was niet echt happy, erg tragisch zelfs had ik even niet op gerekend.

Voor de rest vond ik dit een geweldige Muziek film. 4,5 voor een sfeervolle en sterke film.

Ik heb mijn portie musicals voor de rest van het jaar weer gehad . Dit is weer één groot tenenkrommend gebeuren. Bernsteins muziek is best aardig en de productie en choreografie is natuurlijk ook knap gedaan. Maar sjongejonge, het is zo overdreven aangezet allemaal. Ik waande me met al dat overacting in een Duitse jaren '20-film. Pasje hier en daar, gezicht nog extra in de plooi zetten en dan nog tot overmaat gaan zingen ook. De gayness druipt er vanaf! Extra minpunt is dat het langdradige Romeo en Juliet-verhaal over 2,5 uur uitgesmeerd wordt. Had van mij niet gehoeven natuurlijk.

Dat viel me toch niet mee dit. Zeg maar gerust dat het 140 minuten ellende was. Een marathon lopen is misschien nog wel minder afzien voor mij. Dankzij mijn vrouw kijk ik de laatste tijd ook weleens wat musicals en muziekfilms en hoewel dat absoluut niet mijn genre is, zit er soms nog wel eens wat aardigs tussen. Deze Oscar winnende film was echt ontzettend matig.

Vooral de muziek, datgene waar musicals vaak grotendeels op drijven vond ik matig tot slecht. Verder snap ik best dat overacting bij een musical hoort, maar hier irriteerde het wel heel erg. Tsja en als een film met een enorm simpel verhaaltje dan ook nog eens behoorlijk lang duurt, dan is het makkelijk voor te stellen dat er weinig te genieten overblijft. Zeg maar helemaal niets. Deze film was eens maar nooit meer voor mij!

0,5*

Jemig, ze nemen de term musical wel erg letterlijk voor West Side Story, daar je het eigenlijk niet eens meer een film kan noemen. De decors zijn allemaal prachtig, maar wel overduidelijk een set. De acteurs doen zwaar aan overacting, erg naturel komt het niet over en juist hierdoor heb je constant het gevoel ook naar een musical te kijken. De songs ondersteunen het verhaal niet meer, maar het verhaal lijkt geschreven om de songs aan elkaar vast te lullen.

Daarnaast helpen geschminkte gezichten natuurlijk ook niet, vooral als die door moeten gaan voor Puerto Ricanen.

Het verloop van de film voelt verder ook aan als een musical, veel tijd om juist het belangrijkste, het liefdesverhaal tussen Tony en Maria, uit te lichten blijft er niet over door de vele liedjes. Jammer, want Wood vind ik wel zo'n natuurlijke schoonheid. Kan altijd wel van zo iemand genieten in een film. Net zoals iemand als Audrey Hepburn.

De liedjes zelf zijn van wisselende kwaliteit, ondanks dat ze vaak erg goed bij het verhaal passen en de teksten ook erg creatief zijn gevonden vind ik lang niet alle liedjes even pakkend. Dat wil zeggen dat ze nauwelijks blijven hangen na de film. Dat heb ik met de musical klassieker Grease wel weer, stuk voor stuk pakkende songs. Toegegeven, er zat wel een stijgende lijn in de film en vooral het liedje "America" is erg pakkend en waarschijnlijk kent iedereen die melodie ook wel. Mooi hoogtepunt van de film.

De choreografie vind ik eigenlijk bijzonder fris voor een film uit 1961. Ik vind dat ze op een creatieve en mooie manier gebruik maken van de sets om de dansjes goed tot uiting te brengen.

Toch jammer dat ze het als film niet geheel serieus hebben genomen, als musical is West Side Story in ieder geval wel geslaagd.

Ik ga voor de gulden middenweg als voldoende.

3*

Niet echt fan van musical, maar West Side Story biedt naast 151 minuten dansen, zingen en acteren ook nog een mooie film die heel leuk en mooi in elkaar is gezet, vooral op visueel gebied is elk shot wel een echt plaatje. Film moet het vooral hebben van de constante musical-sfeer, de dans-gevechten en zijn charme uit de jaren 60, want door de techniek van deze tijd geeft het de film enorm veel sfeer. West Side Story moet het absoluut niet van zijn verhaal hebben, daarom is het ook zo bekend omdat het door de choreografie wordt verteld. Nadeel is wel dat het echt alleen maar zingen en dansen is waardoor je als niet-musical-fan je toch een beetje kan gaan vervelen van die eindeloze danspasjes, het is eerlijk gezegd een lange zit. Al met al een prima filmpje, een soort van klassieker in muziek films als je het mij vraagt. Daarnaast zitten er ook leuke, bewuste, verwijzingen naar Shakespeare, waardoor ej het verhaal herkent, maar desalniettemin wel waardeert. 3,5 ster

I wanna live in America!

Man, man, man. Naar wat zat ik nu te kijken? Ik had nog niks gehoord over deze film, du ik wist niet dat dit een musical was. De eerste vijftien minuten zijn één en al dans. Dit kon nog voor mij, maar toen begonnen ze te zingen...

Ik begon mij een beetje te ergeren aan de over-the-top dingen. Ze zongen echt over alles wat in hun opkomt. De off-knop leek zo verleidelijk, maar ik bleef toch kijken in de hoop tot nog iets leuks. Dit kwam jammer genoeg niet. Het verhaal duurde ook veel te lang. Ik heb mij zitten vervelen. Een 1,5* voor de soms aardige danspasjes, al is dit geen filp voor mij.

Prachtige musical waarin een jongen en een meisje van twee rivaliserende straatbendes verliefd worden op elkaar. Een uitstekende 'eigentijdse' bewerking van Shakespeare's Romeo and Juliet met een flinke lading maatschappelijk kritiek. Kostuums, sets en vooral ook het camerawerk en choreografie zien er allemaal even goed uit. Ook zijn de liedjes mooi, en versterken de teksten het verhaal. Verder een geweldige opening waarbij de camera boven New York zweeft en een sterk einde.

Deze film eens bekeken omdat we onlangs naar Anger Management hadden gekeken waarin het liedje "I'm so pretty" zat.

'k vond het geen misse film, alleen dat hij iets te lang duurde. Het begin vond 'k wel nogal onrealistisch. Ze proberen stoer over te komen, maar zit dan zo huppelend te dansen

Ook wel de raarste into ooit. Enkele streepjes en de achtergrond veranderd steeds van kleur, zonder tekst van acteurs of iets anders.

Er zaten enkele bekende liedje in, waarvan waarschijnlijk het bekendste: In America.

Eens leuk om te zien, maar 'k hoef nu niet direct de musical nog eens terug te zien.

Nog nooit gezien, en moest er gezien de status van de film maar eens van komen.

Het eerste deel van de film doet wat onnatuurlijk aan. Ongeloofwaardig bovendien dat een aantal blonde ventjes die al zwierend en dansend door de straten gaan deel uitmaken van rivaliserende bendes. Alles is duidelijk gechoreografeerd en de teksten worden ook nogal gemaakt overgebracht. Maar goed, het is een musical, en een vrije oude, dus al deze dingen zie ik wel door de vingers.

De muziek en de choreografie zijn door heel de film heen erg goed - het zegt genoeg dat ik zonder de film gezien te hebben eigenlijk bijna alle nummers wel kende - maar heel het verhaal had toch minstens wel met een half uur korter afgekund. Vanaf de dood van Riff en Bernardo gaat de vaart en de schwung er toch wel behoorlijk uit. En dan moet je nog bijna een uur.

Was leuk om een keer gezien te hebben, maar dan vooral voor de liedjes, het verhaal had ik op een gegeven moment wel gezien.

3,5*

Het dramatische verhaal van Romeo en Julia is al talloze malen verfilmd, maar op muzikale wijze nooit zo pakkend als in deze film. De mooie decors, de liedjes die lang in het gehoor blijven hangen, het ontroerende slot en vooral de prachtige, opzwepende balletten maken dit tot een filmmusical, die tot de allerbeste, zo niet dé beste in zijn soort behoort. Voor een kaartje voor deze klassieker moest ik een halve eeuw geleden ongeveer een uur in de rij staan. Na de hernieuwde kennismaking met deze film weet ik weer waarom dat was.

Te adoro, Antone

Er zijn zo van die klassiekers die je gewoon eens gezien moet hebben. West Side Story is zo'n titel, al gewoon vanwege de status die de film in de loop der jaren verleend heeft gekregen, maar tot voor kort wist ik zelfs niet waar de film over ging. Daar moest dus nodig eens verandering in komen en uiteindelijk de DVD eens meegepakt. Een beetje teruggehouden door de lange speelduur kwam het er gisteren eindelijk eens van om dit Romeo & Julia epos in New York te aanschouwen.

Maar in het eerste kwartier vroeg ik me toch meermaals af waar ik in Godsnaam aan was begonnen. De eerste 5 minuten zit je gewoon naar een scherm te staren met wat strepen op en daarna krijg je een soort ballet-achtige choreografie voorgeschoteld die ik verschrikkelijk vond om naar te kijken. Gelukkig wordt de film daarna met de komst van Maria een stuk beter maar bleef ik toch een gemengd gevoel aan de choreografie overhouden. De nummers waar effectief in gezongen worden (met "Gee, Officer Krupke" als hoogtepunt!) zijn heerlijk aanstekelijk qua tekst en melodie maar de meer instrumentale nummers, of de nummers met erg weinig dialoog, zijn in het algemeen redelijk saai. Ik ben gewoon niet zo'n fan van de schijnbaar ongecontroleerde uitbarstingen betreffende armen, voeten en andere lichaamsdelen. Het is ook vrij jammer dat eigenlijk praktisch elk personage uiteindelijk gedubt wordt tijdens het zingen. Bij Natalie Wood kun je daar zelfs niet naast kijken, onbegrijpelijk dat ze daar niet iemand met een minder zwaar accent voor gekozen hebben.

Qua verhaal is dit echter heerlijk om naar te kijken en weet de film over de gehele lijn te scoren. Nu zal mijn voorliefde voor het verhaal van Shakespeare daar zonder twijfel ook iets mee te maken hebben maar de modernisering naar New York met de Amerikanen en Puerto Ricanen als respectievelijk de Montague en Capulet familie is geslaagd te noemen. In het begin nog redelijk humoristisch maar eenmaal het noodlot zich voltrekt met de dood van zowel Riff als Bernardo maakt de film een stijlbreuk die nog mooi uit de verf komt. Het einde is dan ook te verwachten maar daarom niet minder sterk. Het is dan ook hier dat Natalie Wood haar kunnen volledig tot zijn recht komt. Op zich is de keuze om de bendes wat 'nichterig' te laten voorkomen een vreemde zet maar ook dat komt eigenlijk nog redelijk goed tot zijn recht. Leuk ook om een jonge Russ Tamblyn te zien. Mij vooral bekend als Dr. Jacoby uit Twin Peaks maar dit doet hij nog vrij tof. De rest van de cast wisselt af en toe nogal van niveau. Richard Beymer weet zijn rol als Tony niet altijd even geloofwaardig te brengen en ook George Chakiris is soms lachwekkend als Bernardo maar op de een of andere manier past het allemaal netjes in elkaar en stoor je je er niet zo hard aan als je zou verwachten.

Interessante film die de evolutie van feelgood naar redelijk donker perfect weet te brengen. Dat is voornamelijk te wijten aan een aantal erg sterke nummers en natuurlijk de performance Natalie Wood. Persoonlijk vind ik dit niet de beste musical die er is (ik heb bijlange na ook niet alles gezien) maar vanwege het sterke verhaal en een handvol nummers toch een degelijke film.

Nipte 4*

Vandaag met mijn moeder(64) en dochter(12) naar de bios geweest.

Ik heb hem jaren geleden voor het laatst gezien op TV, maar ik zat nu 152 min aan de stoel geplakt.

Wat nu normaal is in dans en muziek was in 1961 revolutionair en eigenlijk is het dat nog steeds. Uiteraard kan het vehaal niet echt verouderen omdat het een moderne versie is van Romeo & Julliet, maar nu in 2013 gaat hij nog steeds mee.

Het dansen zo fantastisch (je ziet gelijk waar Jackson zijn insperatie vandaan haalde) zo gelijk zo veel power, de muziek die allerlei emoties op weet te weken, ongekend zo goed.

Ook de decors en de acteurs stuk voor stuk toppers, je geloofd ze van het begin tot het eind. Je leeft met ze mee je volgt elke beweging elke hartslag, wow, wat een film. Na 50 jaar en de zaal zat meer dan 3/4 vol om 15.30 uur, dan doe je het toch niet slecht.

Ik heb mijn waardering dan ook verhoogd van 3.5* naar 5*. Hij verdient niet minder. Zeker niet als je weet dat de dans van tegenwoordig hieraan te grondslag ligt.

Little boy you're a man, little man you're a king.

West Side Story, zo één van die films die menig filmliefhebber gezien hoort te hebben maar waarvan ik zelf mijn kijkbeurt keer op keer uitstelde. Dat heeft vooral te maken met het gegeven dat dit een musical betreft en ik musicals nog iets te hard link aan moderne misbaksels als High School Musical. Gelukkig is West Side Story een vakkundige film en wist het me ervan te overtuigen dat niet alle musicals slecht zijn.

Het plot is nochtans simpel: het klassieke verhaal van Romeo en Julia verpakt in een 20e eeuws jasje waarbij de twee geliefden pogen om de onderlinge rivaliteit tussen de jeugdbendes waartoe ze behoren te bedaren. Het verloop van het verhaal kent bijgevolg weinig verassingen en blijft - op het einde na - behoorlijk voorspelbaar. Wat deze film zijn klassiekerstatus geeft zijn de voortreffelijke choreografieën van de dansen in deze film en de memorabele muziek. Zelfs wanneer je de film nooit gezien hebt ken je liedjes als 'I like to be in America'. Maar eigenlijk was heel de soundtrack van hoog niveau. Ook het acteerwerk was behoorlijk, af en toe een beetje over the top maar dat zal dan weer horen bij een musical. Spijtig alleen van de keuze van Richard Beymer voor de hoofdrol van Tony. Ik las namelijk dat Elvis bijna de hoofdrol had gespeeld... had zijn manager er niet tussengekomen. Niet dat Beymer het er heel slecht vanaf brengt, maar toch. Ik kon me niet van het gevoel ontdoen dat hij wat weggespeeld werd door hoofdrolspeelster Natalie Wood. Een ander puntje van kritiek is dat de film wat mij betreft een half uur had ingekort kunnen worden, 150 minuten voor dit relatief eenvoudige verhaal is toch een beetje overdreven.

Typisch zo'n film die je gezien moet hebben, al is het maar omwille van de prachtige muziek.

3.5 sterren

Bijzondere filmervaring dit, vaak zat ik echt te schipperen tussen verbazing en bewondering. Om met de positieve punten te beginnen: het klassieke verhaal wordt met verve verteld, Natalie Wood is schattig, en ook Rita Moreno is prima. De meeste andere rollen, van voor mij onbekende acteurs, waren, over de linie genomen, redelijk uitgevoerd. Sommige liedjes zijn erg bekend (Maria, I like to be in America), anderen waren minder bekend maar ook een stuk minder goed. Met name het gekweel tussen Tony en Maria begon me op een gegeven moment lichtelijk te vervelen- onromantische ziel die ik ben. Camerawerk was goed, dynamisch, en vanuit bijzondere hoeken.

Waar ik me echter over verbaasde was het gedans waarmee de film ook gepaard ging. Ik vond het eerlijk gezegd geen gezicht, die dans-gevechten- begreep wel, ruim 30 jaar na dato, waar Michael Jackson zijn inpiratie voor de video van Beat It vandaan had. Met name toen de gevechten grimmig werden was het een wat vreemde aanblik, die keurige jochies die leuk met elkaar aan het dansen zijn, en dan opeens vloeit er bloed en vallen er doden. Ook vond ik de mannelijke hoofdrollen erg matig, met name Tony bakte er weinig van. Waarom de vurige en mooie Maria voor deze slampamper met zijn grote gebit valt is me een compleet raadsel. Ook Bernardo, gespeeld door George Chakiris, was weinig geloofwaardig als bendeleider. Maar dat geldt eigenlijk voor alle bendeleden, die ongeveer even veel gevaar uitstraalden als een groepje snelwandelaars. Maar wellicht zag men dat begin jaren 60 heel anders.

Goed om gezien te hebben, een film die wel thuishoort in de canon, maar ik zal hem niet snel nog een keer opzetten.

Soms is het er weer eens tijd voor: buiten de gebaande paden gaan, en een klassieker kijken waar ik eigenlijk enorm tegenop kijk. Ik heb dus ontzettend de schurft aan musicals. The Sound of Music bijvoorbeeld was een verschrikking, zelden zoiets irritants gezien, en dan duurt die meuk ook nog een paar uur. Nu is het tijd geworden voor West Side Story: op IMDB ook vallend onder Crime (!), dus geschikt voor de challenge. Het moet maar, al vreesde ik met grote vrezen.

Het begon al verschrikkelijk. Twee groepen boybandjochies die met hun vingers knippen en gezamenlijk pirouetjes draaien en andere balletdansjes doen. Poe poe, intimiderend hoor. Ik trok het eerste half uur niet zo goed, kan ik je vertellen. Maar er is één ding wat ik misschien nog wel slechter trek dan zingen in films - en dat is dansen in films. Het kostte me al met al dus wat moeite om in de stemming te komen. Maar na een goed half uur begon ik een beetje in de juiste mindset te geraken, en toen vielen sommige stukken redelijk mee, gezien de al meerdere keren genoemde hekel aan musicals. Vergeleken met het verschrikkelijke The Sound of Music is dit een meesterwerk. Het verhaal is natuurlijk ook een klassieker, en daar was weinig mis mee - al ben ik toch van binnen een botte hork die de romantische liedjes op een gegeven moment wel zat was. Het acteerwerk was redelijk wat betreft de hoofdpersonen, wat betreft de bendes was het weinig soeps.

Toch bleef het overdreven geensceneerde van West Side Story me enorm tegenstaan. Sommigen van de liedjes zijn best de moeite waard (America bijvoorbeeld), de kazige liefdesliedjes waren al minder, op een gegeven moment werd ik al chagrijnig van elke keer dat er wéér zo nodig gezongen moest worden, en met name de dansscenes bleven een grote irritatie. Als ze nou eens al die dansellende eruit hadden geknipt was de film niet alleen een stuk tolereerbaarder geworden, maar was het ook qua lengte een beetje normaal geworden. Voor z'n genre niet zo verschrikkelijk als het had kunnen zijn, maar alsnog, absoluut niet mijn soort film. 2.0*

Robert Wise & Jerome Robbins deden ieder deels de regie van de flamboyante verfilming van Leonard Bernstein's geweldige 'West Side Story'. De choreografieën zijn fantastisch en de cameravoering voegt nog extra dynamiek toe. Hoofdrolspeler Richard Beymer versloeg in de audities Elvis Presley, Bobby Darin, Warren Beatty, Richard Chamberlain, Burt Reynolds, Anthony Perkins en Dennis Hopper! Daarna moest hij wachten tot de TV-serie 'Twin Peaks' om nog eens enig succes te hebben.

Iegh.

De intro zegt eigenlijk al genoeg. Ellenlange scene waarin weinig tot niks gesproken wordt, wél veel wordt gedansd (maar best slordig allemaal, zowel qua dans als het in beeld brengen ervan) en twee straatbendes geïntroduceerd worden die beiden even irritant zijn.

Qua acteerwerk is het echt dramatisch. Zware en hilarische overacting. Dat zou je dan nog kunnen verklaren door de nood aan dansskills, maar ook die vielen sterk tegen. Het is bij momenten maar een rommeltje, al kan dat ook aan de choreografie gelegen hebben. En ook de zang was verre van perfect, waardoor de nummers ook niet niet bepaald hun werk deden.

Rest een 140 minuten durende, slopende versie van Romeo & Julia, zonder enige overtuiging neergezet. Nergens blijkt de motivatie van personages, de romance is onnozel en het einde al helemaal een cop-out.

Mnee, niet om aan te zien dit.

0.5*

Heb deze film opnieuw bekeken, vooral omdat ik hem nu heb op Blu-ray.

Deze film is en blijft het voorbeeld van hoe een musical moet worden gemaakt, de 10 Oscars die hij heeft gewonnen zijn daar niet vreemd aan.

Een waar meesterwerk is deze prent en heeft na, inmiddels bijna zestig jaar, niets van zijn aantrekkingskracht verloren !!

Enorm lange zit. Dat komt vooral dat men minder muziek heeft en meer acteerwerk, maar de meeste personen kunnen dat niet, dat acteren. Dus blijf je met enorm vlakke personages zitten waar je niks om geeft. Eens men weer begint te zingen en dansen wordt de film stukken beter, om daarna steeds weer in te zakken. Jammer, want er zitten genoeg leuke ideeën in. Sowieso de intro met alle beelden van bovenaf die duidelijk maakt dat dit New York is, maar niet het stralende Manhattan of bohémienne Brooklyn. Ook dat eerste nummer zonder zang maar enkel met wat dans is best gewaagd, vooral door de lengte. Maar uiteindelijk gaat die lengte echt tegenwerken. Hier had makkelijk een uur afgekund. Wel vind ik zo'n nummer als America echt meer zinnige dingen over integratie zeggen dan sommige vuistdikke pillen. 2,0*.

“Te adoro, Antone.”

West Side Story doet een paar dingen heel erg goed, en daardoor begrijp ik de klassiekerstatus van de film wel. Want het acteerspel is niet al te bijzonder, de film duurt te lang, en de dramatische climax is weinig overtuigend gedaan. Zelfs de meeste nummers zijn niet al te bijzonder.

Maar daar staat tegenover dat Natalie Wood bijna in haar eentje je de negatieve aspecten doet vergeten, de chemie tussen haar en Beymer van het scherm spat, en twee/drie nummers echt indruk maken. Vooral de eerste woordloze kennismaking tussen Maria en Tony is schitterend gedaan, en sowieso is dat hele gedeelte op het feest het hoogtepunt van de film. Mooi ook hoe alles op de achtergrond vervaagd als Maria en Tony elkaar voor het eerst zien. Ontzettend jammer dat West Side Story dit hoge niveau de rest van de film niet meer evenaart.

Mwa.

Ben hier niet overdonderd van, maar het is weleens weer wat anders. Vooral de openingsscène neemt je al mee in een lange film van zingen, dansen en springen. Maar op een gegeven moment duurt het dan ook wel heel lang, 153 minuten voor een musical is ook een stevige speeltijd.

Een grote stoorfactor is het acteerwerk, dat bij vooral Tony enorm ondermaats is. Niet alleen zijn zijn zangkunsten niet om aan te horen, maar hij heeft gewoon geen charme. De meeste accenten zijn ook te nep, maar voeren hun rol wel goed uit.

De liedjes zijn wel een groot pluspunt, de meeste nummers zijn allemaal meezingers en daarom lekker om even aan te horen en jezelf te verliezen in de melodie. Ik weet dat ik me aanstel maar dat zorgt er wel voor dat ik de film een voldoende geef.

3,0*

Dat Leonard Bernstein een vermaard dirigent was, is te horen aan de kwaliteit van de symfonische orkestratie en de invloed van klassieke componisten. In het begin wordt een motiefje gefloten met een tritonus, als signaal tussen de bendeleden. Uit datzelfde motiefje ontstaat later de romantische melodie Maria. Spannende Latijnse ritmes en castagnetten zitten verwerkt in de mambo, het vingerknippen en de wisselende accenten van America. Op het woord Tonight wordt zowel een romantische melodie gezongen als een opstandig deuntje van de bandieten. In Gee, Officer Krupke steekt Stephen Sondheim de draak met moderne psychologische en sociologische theorieën. Cool is een uitdrukking van ingehouden woede, een handleiding in stoer doen. Somewhere is de romantische climax, met een droom over betere tijden.

De Broadwaymusical moest omgezet worden naar het witte doek. Robert Wise had niet de bedoeling om een realistisch portret te maken van jeugddelinquentie in Manhattan. Het is een ballet met bewegend decor. De dansscènes in groep zijn indrukwekkend. De streepjes met veranderende achtergrondkleur in het begin zijn een abstractie van de New Yorkse wolkenkrabbers. De eindcredits zijn als graffiti weergegeven. De montage is kundig, met matchcuts en crosscuts van het romantische koppel naar de rivaliserende bendes.

Het echte conflict is niet tussen de Jets en de Sharks, maar tussen twee ideologieën. Enerzijds is er het wij-zij-denken en de neiging om problemen op te lossen met geweld. Anderzijds is er de ideologie van liefde en toenadering, waarvoor vooral Maria en Doc staan. (“Why do you kids live like there’s a war on?”)

Het verhaal is gebaseerd op Romeo en Juliet, met de onmogelijke liefde en dezelfde opeenvolging van doden. Het einde is anders, wat discutabel is maar wel een dramatische slotmonoloog geeft aan Natalie Wood. (“Well, now I can kill too, because now I have hate!”)

De mooiste rol is voor Rita Moreno als Anita. Zij is de beste danseres en de enige die haar grote solo’s zelf zingt. Ze is het vurige Latijnse type, in tegenstelling tot Natalie Wood, het romantische type met de waterige ogen. Uiteindelijk zijn beide actrices ideaal voor hun rol. Het komt over als een wervelwind, een droom die je nog steeds in vervoering kan brengen.