West Side Story (1961)

Zoals velen hoor ik bij de filmliefhebbers die zeggen/denken niet van musicals te houden, maar als ik het zo eens naga dan zijn er eigenlijk best veel die ik waardeer (Dancer in the dark voorop, maar ook My fair lady, Les parapluies de Cherbourg, Moulin Rouge! en zelfs The sound of music). Tot de allerbesten in het genre behoort West side story, vooral dankzij de geweldige decors en de meeslepende muziek. Hoewel de zang zelf en het acteerwerk niet over houden, zit het instrumentaal en qua choreografie gewoon geramd en ook het camerawerk en kleurgebruik mag er zijn. Goed beschouwd hebben musicals meer aandacht voor een sterke stilering in overeenstemming met de inhoud dan de gemiddelde productie uit Hollywood, wat misschien mijn stiekeme appreciatie voor dit genre verklaart. Onweerstaanbare film.

Een stinker van een musical. Niet aan mij besteed; gelukkig valt er flink wat door te spoelen waarbij je weinig mist. Die muziek doorstaat de tand des tijds niet; goed dat Spielberg er een nieuwe versie van wil maken om wat frisheid mee te geven. Het verhaal zelf is een afgezaagde zeemzoeterige love story waarin twee jongeren om de haverklap hun liefde voor elkaar kwelen; dit afgewisseld met muzikale intermezzo's en bijhorende danspasjes en een conflict tussen jongeren uit diverse immigrantengemeenschappen, waar ook niet veel schot in zit. Enige positieve is nog de unhappy end wat ik niet had verwacht . Veel te lang, hopeloos gedateerd en erg oninteressant waardoor de 150 min best een geseling waren.

Musicals... can't live with 'em, can't kill 'em. Ook deze onverwoestbare klassieker, die overigens verrassend deprimerend is, kan mijn mening betreffende het genre niet veranderen. Sterker nog, ik kwam er met moeite doorheen. Plot, personages, liedjes- het is allemaal behoorlijk tenenkrommend. De levendige sfeertekening is een pluspunt, net als de energieke choreografie, maar afgezien daarvan is dit een lange, lange zit.

Ik heb deze film maar eens bekeken, aangezien er binnenkort een remake van verschijnt. Musicals blijven voor mij een wat lastig genre. Het is doorgaans óf goed óf slecht, er zit weinig tussenin. Deze film was echt niet mijn ding. Visueel gezien heeft de film de tand des tijds goed doorstaan. Op dat vlak valt er niet veel op aan te merken. Het plot is echter een nogal afgezaagde variant op het klassieke Romeo en Julia-verhaal. De romance tussen de twee hoofdrolspelers overtuigt nergens. Er is geen chemie tussen beide acteurs en het wordt ook niet echt geloofwaardig gebracht. Het acteerwerk is sowieso niet zo heel denderend. Het verhaal leent zich in deze vorm ook niet meteen voor een musical. Zo worden vecht- en steekpartijen afgewisseld met luchtige danspasjes. Dat komt niet echt over. Een en ander wordt ook nog eens erg lang gerekt. De liedjes zijn niet leuk. Na het bekijken van dit origineel laat ik de remake naar alle waarschijnlijkheid maar aan mij voorbij gaan.

Ik heb de film zo'n 25 jaar geleden een keer gezien, op TV. Daarna in de opruiming de DVD een keer gekocht. De film krijgt weer publiciteit omdat Spielberg een remake heeft gemaakt, die lovend ontvangen wordt.

Reden om gisteravond de DVD maar eens op te zetten.

De conclusie is dat de versie uit 1961 wel gedateerd is. Je kunt nu niet meer blanke acteurs schoenpoets geven om ze voor Porto Ricanen door te laten gaan. Vrouwen zijn ook meer dan een mooi omhulsel. Natalie Wood was een prima actrice maar kon niet zingen of dansen. Tegenwoordig zou ze niet meer voor zo'n rol in aanmerking komen.

De muziek blijft wel iconisch (hulde aan Leonard Bernstein). Het beste nummer is eigenlijk Gee, Officer Krupke; met in 1961 al maatschappij kritiek.

Toch 3,5 ster omdat de film boeiend blijft.

Deze gemoderniseerde versie van ‘Romeo & Juliet’ is één van de meest overschatte musicals aller tijden. Wood voorziet Maria van een dosis pit en de energieke bijdrages van Rita Moreno en de acrobatische Russ Tamblyn zijn pluspunten, evenals de manier waarop de choreografie uitdrukking geeft van de persoonlijkheid van de karakters. Maar Beymer is kleurloos als Tony en de liedjes nogal eens overbodig en vervelend. “America” en “Gee, Officer Krupke” zijn prima, maar het eindeloze “Maria, Maria MarIIIII-AAAA” valt bij mij in aanzienlijk minder goede aarde. En gezien het flinterdunne verhaaltje duurt het allemaal veel te lang.

De 50th anniversary blu-ray had ik al jaren liggen en eergisteren eindelijk gedraaid.

Zorgvuldig gemaakte decors en sfeervolle belichting, onnatuurlijk ogende bruin geschminkte gezichten (dat viel misschien te veel op door de haarscherpe blu-ray-beelden), bombastische muziek waarbij ik het geschetter van blaasinstrumenten te vaak overheersend vond en personages die mij door hun afstandelijke spel niet toelieten om met hen mee te leven en mee te voelen, behalve dan gedurende de ongeveer laatste 20 minuten. Zo had de hele film wat mij betreft mogen zijn. Daarentegen wel weer enkele mooie nummers zoals de evergreens "Maria" en "America". Jammer, er had, denk ik, meer diepgang en gevoel in gemogen. Ik ben aan de ene kant benieuwd naar de nieuwe versie die nu in de bioscopen draait, maar ben na het zien van deze redelijk teleurstellende 1961-versie tegelijkertijd huiverig om die te gaan zien.

Na eind vorig jaar de Spielberg remake te hebben gezien heb ik mezelf maar eens verplicht ook het origineel te bekijken, ondanks dat de nieuwe versie me al niet heel erg wist te overtuigen. Maar dat lag meer aan de inhoud, want het zag er wel gelikt uit maar het was niet echt mijn ding.

En nu dus het origineel uit 1961, die vakkundig en mooi is gemaakt, maar me ook gewoon niet trekt. Het sfeertje is goed, maar verder haal ik er weinig leuke dingen uit. De acteurs doen op een storende manier aan overacting en acteren ook niet best, diverse liedjes klinken niet erg mooi en het duurt ook hier veel te lang. Waarom past dit niet in anderhalf uur? Het is een simpel liefdesplotje in combinatie met wat bendegeweld. Heel eerlijk vind ik de remake leuker, die kijkt prettiger weg, kent betere acteurs en de choreografie is ook veel vlotter. Maar fans van dit soort films zullen het misschien geweldig vinden, maar ik haal niks memorabels uit de film. Welk liedje blijft nu in je hoofd hangen, weken na de film? Als je dit zo nodig zou willen zien, dan nogmaals, kijk de remake maar.

Nee, hier geef ik geen voldoende voor.

2,5*

Goh...ik die uit eigen beweging een musical opzet. Kan dat? Ja dus...waarom? Omdat West Side Story toch wel een beetje onderdeel van mijn jeugd is, wat niet zo vreemd is met een klassiek georiënteerde vader en tevens de helft van het gezin in het plaatselijk harmonie orkest. Niet alleen de cd van Bernstein werd regelmatig gedraaid, zo werd de film ook gezien en lag een arrangement van West Side Story regelmatig op de lessenaar bij het betreffende orkest, een stuk koleremuziek aldus mijn vader die voor de aardigheid even was aangeschoven en de muziek bekritiseerde als lastig vanwege de vele tempowisselingen en lastige ritmes. Zeg maar gerust dat WSS jeugdsentiment betreft...

En stiekem is het ook best lekker want het is toch al snel een feest der herkenning met alle Bernstein melodieën en bekende liedjes in deze moderne Romeo en Julia, althans, in '61 dan. Als kijker val je toch van de ene scène in de andere en eigenlijk verveelt het geen moment, sterker, het lijkt een goed uitgebalanceerd geheel. De Sharks, the Jets, Riff, Tony, de prachtige Marie en de spanningen tussen de bendes, ja het glijdt er best wel weer lekker in. Wood is uiteraard maar al te fraai en bekend, Tony ken ik voornamelijk uit The Longest Day, maar verder zijn het toch erg veel onbekenden, iets dat opzich niet veel uitmaakt want tot op het acrobatische aan toe dragen allen hun steentje bij.

Te midden van de romance is er zowaar nog plek voor enkele maatschappelijk kritische geluiden. Zo wil de politie het liefst de Latino's op hun falie geven, lijkt het liedje 'officer Krupke' toch een aanklacht tegen de slechte omstandigheden en vooruitzichten binnen een wijk als waar dit geheel zich afspeelt, en komt het immigrantenleven er ook niet super af met 'I like to be an American '. Het beste wel droevige einde haalt in dit geval definitief de angel uit het anders gebruikelijke vrolijke en gemoedelijke einde zoals gewend in dit genre. Mogelijk dat deze West Side Story daarom mij ook wel goed ligt, en stiekem vond ik dit toch best wel weer leuk ondanks de speelduur van 2.5 uur.

Deze oude versie had ik nog niet gezien, wel enige tijd geleden de remake van Spielberg. Een klassieker die binnen zijn genre wel wat teweeg heeft gebracht in de filmwereld. Een slokop ook tijdens de Oscars destijds. De Jets en de Sharks zijn bekende namen, zelfs als je de film of musical nog niet zag, doen ze een belletje rinkelen. Dat is ook de sterkte van deze musical, de herkenbaarheid, idem met zijn songs met als bekendste 'America'.

Leuk zo dat tijdsbeeld van de jaren 60. Prima gedaan. En hoewel ik niet zo in die andere liedjes zat (soms nogal een melig en geforceerd gedoe), kon ik wel genieten van de uitstekende choreografie en dans. Indrukwekkend bij momenten. Daarnaast inderdaad ook een musical die wat maatschappijkritisch wou zijn. Prima sfeer en alles wat je wil, maar ik had toch de nodige moeite om geboeid te blijven. Dat ligt dan eerder aan mij.

Stel nu dat je wordt opgesloten in een kamer en dat deze film in een loop wordt afgespeeld :

Een nachtmerrie?

Beslist. Ik wil de liedjes niet meer horen, de danspasjes niet meer zien. Geen fragmenten, geen remake van Spielberg. Nooit meer de West Side Story