Excalibur (1981)

stem met halfje verhoogd omdat toch zeker een 7.5 uit 10 waard

misschien wel de beste serious verfilming (Monty Python & The Holy Grail niet meegeteld!) tot nu toe van de King Arthur verhaal

Visueel erg interessant om aanschouwen. Vaak met enorme zweem en altijd op het randje van totale kitsch. Muziek sluit hier perfect bij aan en weet de film een 'sprookjes' sfeer mee te geven die soms erg goed werkt, andere keren new-age aandoet. Heb het boek van White hier wel liggen, nimmer gelezen, maar zo'n verhaal is vrij makkelijk navolgbaar. Maar wat is dit moeilijk doorheen te komen! Door die zweem doorheen de film en het theatrale acteerwerk leken die twee uur een eeuwigheid. Kwam er ook niet in één keer doorheen. Een effect dat ik maar weinig meemaak.

Ik dacht ook wel dat het niet helemaal aan jou besteed zou zijn, het scenario werkt ook niet echt mee moet ik toegeven. Maar met helemaal uitkijken heb ik geen probleem. Soms zet ik hem gewoon aan om even van de beelden en de sfeer te genieten en voor dat ik het weet heb ik de hele film uit gekeken. Deze film wil ook niet echt serieus genomen worden. en die vrijheid spreekt me erg aan.

Vond hier echt bepaalde scenes of stukken fijn werken. Maar als geheel kon het me op de één of andere manier niet echt boeien. Soms is dat moeilijk precies te duiden, maar zou inderdaad wel deels aan het scenario hebben gelegen. Qua sfeer is het een soort mix tussen Dune en Willow, op een bepaalde manier spreekt dat me wel aan.

Had er nou niemand tijdens het bekijken van deze film last van het grote aantal acteurs in deze film met het 'Al Bundy'-effect???

Nee, ik persoonlijk geenszins. Maar leg uit

Ik denk dat ik begrijp wat je bedoelt, Captain Picard enzo. Nee ik niet. Alle bekendere acteurs ken ik van meerdere rollen. En Clive Swift ken ik alleen van deze film.

En ze spelen allemaal erg goed.

Ik vond het acteerwerk op een vreemde manier wel intrigeren. Typisch een film die ik naar mijn smaak niet direct als 'goed' bestempel, maar me toch wel heeft gefascineerd. Juist omdat alles zo 'vreemd' is (dus ook het acteerwerk).

Hûh? Nooit 'keeping up appearances' gezien??? Met de Bucketwoman?

Oh wacht ja, een paar afleveringen maar. Maar zo erg is dat toch niet? Ik vind het wel leuk als een (goeie) acteur die bijna altijd de zelfde rol speelt een keer wat anders doet. Ik kijk ook bijna nooit series.

Dit was voor mij een tergend lange zit.

Ik ben gek op Arthuriaanse verhalen, zowel op schrift als ook op film.

Maar deze hoop blik(wat doen harnassen in het tijdperk waarin het verhaal zich hoort af te spelen?), rode verf(of was het ketchup?De firma Heinz zal blij geweest zijn met de omzet) kleuren spotjes, verstopt achter rotspartijen en bomen, gelardeerd met een staaltje theatraal over-acting dat zijn gelijke in dit soort films niet kent, tart mijn uithoudingsvermogen...

Door al dat blik kreeg ik af en toe de indruk dat het verhaal zich afspeelde op een auto kerkhof...

De pompeuze,welhaast Wagneriaanse, muzieksaus waarin het geheel gedrenkt is doet helemaal de deur dicht voor mij.

Voor goed!

Deze kolder bekijk ik nooit meer.

Pendragon?....Nee, een draak van een film,ja..dat wel.

Een sterretje, voor Robert Addie,de helaas veel te jong overleden acteur, die zijn talenten later beter wist te etaleren als booswicht Guy of Gisburne in de schitterende'Robin of Sherwood' TV serie.

Was ik erg enthousiast over deze film toen ik deze zo'n 12 jaar geleden voor de eerste keer zag; nu bij herziening is dit enthousisme toch behoorlijk ingezakt en dat ligt voor het grootste gedeelte aan de special effects die anno 2009 wel heel gedateerd overkomen. En van het visuele, daar moest deze film aanvankelijk het toch van hebben. Ook het verhaal zelf deed mij niet meer zo veel en dat komt nu eenmaal omdat ik op kostuumfilms, films die gaan over Middeleeuwen, de Oudheid enz. grotendeels ben uitgekeken. Dat deze film voor mij ondanks bovengenoemde negatieve punten geen onvoldoende krijgt ligt is het gebruik van de soundtrack, de schitterende muziek van Richard Wagner, die uitstekend in deze film past. Maar goed, als je niet van de muziek van Wagner houdt zoals 'Brix', dan houdt het natuurlijk helemaal op.

3,0*

Ik heb deze film ook al in geen 10 jaar gezien, ik vond het toen een heel bijzondere film die mij altijd is bijgebleven. Moet hem binnenkort maar weer eens gaan kijken, al ben ik bang dat ik na het zien jouw mening ga delen.

Ik vond hem wat kitscherig toen ik hem in 1981 in de bioskoop zag. Enkele jaren nadien zag ik hem terug op TV en vond hem plotseling geweldig. Gisteren na lange tijd opnieuw gezien in HD en ik moet de 'neezeggers' gelijk geven: het heeft soms wel iets maar het kitsch-gehalte is echt enorm hoog. Ik kan niet meer langer achter deze film staan. Het is tijd voor een nieuwe King Arthur verfilming.

Het IS klitscherig maar daar ben ik gewoon in meegegaan wat hij vertelt hier echt de legende en niet 'het verhaal achter de legende'. Heel correct gedaan overigens.

Prachtige verfilming van King Arthur en de ridders van de ronde tafel.

Goed geacteerd en Merlin werd ook goed vertolkt.

Mooi geschoten plaatjes en goede sfeer.

4 sterren

Tijdens het kijken moest ik af en toe denken aan Zardoz....

Zo over de rand heen wordt het hier niet, maar vond het allemaal mooi bedacht, maar wat te slecht uitgewerkt.

Enkele scenes van fenomenale schoonheid, maar ook een hoop missers die de film nogal uit balans halen.

Ik ga geen liefhebber worden van deze (cult)-film.

Grandioze kitsch.Deze film doet in tegenstelling tot b.v. het gedrocht King Arthur geen enkele poging om authentiek of historisch verantwoord te zijn.Boorman begreep dat het historische personage Arthur,als het al ooit bestaan heeft,volstrekt niet interessant is.Het gaat hem puur om de literair-mythische figuur.Daardoor wordt het ook aanvaardbaar om de ridders te laten knokken in 15-e eeuwse harnassen met Parsifal,Tristan,Götterdammerung en de Carmina Burana op de achtergrond.

Natuurlijk zijn de effecten gedateerd en is het acteerwerk mediocre,maar dat draagt juist bij aan de gekunstelde sfeer.Wel een goed idee van Williamson om van Merlijn een potsenmaker en charlatan te maken,en geen standaard oude grijze wijze à la Gandalf.En Mirren is hier toch maar dik 20 jaar ouder dan in the queen!

Toch wil ik Zack Snyder aandragen voor een 'reboot'. Volgens mij is hij de geknipte regisseur want Excalibur moet vooral een mythisch extravaganza blijven. Daar voldeed deze aparte film aan maar op de een of andere manier is het uitgewerkt. De glans is er af.

Mytisch mag het verhaal van Arthur en zijn ridders wat mij betreft zeker verfilmd worden.

Wat zeg ik..dat moet het zelfs.

Daarnaast wijs ik een alternatieve, 'realistischere', versie absoluut niet van de hand.

Dat het 'historische' personage Arthur oninteressant zou zijn wil ik met kracht tegenspreken.

Het kan en mag allebei.

Er zijn legio geslaagde voorbeelden van beide benaderingen in boekvorm.

Maar zoals het hier in beeld gebracht werd is het inderdaad enorme kitsch, en dat maakt voor mij de film ongenietbaar.

Het verhaal is op zichzelf al meer dan groots genoeg, het aandikken daarvan leidt tot overkill.

Het acteerwerk leunt, ondanks de niet geringe cast, bijna aan tegen de commedia dell'arte en de opera buffa

Bovendien is die overdaad aan 'blik' sterk onderhevig aan roestvorming.

Logisch dat de glans eraf is.

Prachtige cult verfilmming van het beroemde verhaal. You like it or hate it. Weinig tussen. Ik vond het heel bijzonder van een verhaal waar ik geen genoeg van kan krijgen.

Excalibur is een film vol onhebbelijkheden. Zeggen dat hij imperfect is is een zwaar understatement. Er zijn een heleboel dingen op aan te merken, maar soms zie je een film waar een hoop mis mee is en die toch op de een of andere manier werkt, niet alleen ondanks de fouten, maar misschien ook dankzij de fouten. Onder die films reken ik Suspiria, El Topo en zelfs persoonlijke favoriet The Night of the Hunter (al is die wat perfecter dan de rest). Excalibur voegt zich makkelijk in dit rijtje. Het is een film die je makkelijk kan gaan haten en waarom niet? Het gekke was dat hij mij vooral makkelijk meesleepte.

De fouten zijn makkelijk op te sommen, al tel ik de historische incorrectheid niet mee, want ik heb dit nooit ervaren als een poging om een film te maken over Groot-Brittannië rond 500. Dit is puur fantasie. Je kunt stellen dat Excalibur op zijn minst een zooitje is, een rommelig verteld verhaal, met acteurs die allemaal in een andere stijl acteren en zelfs er allemaal een eigen accent op na lijken te houden. Boorman gaat zich te buiten aan overdadige lichteffecten en ook wat extra mist of nog maar een special effect onthoudt hij zichzelf nergens. Ook de toon is nogal inconsistent. Eigenlijk kwam de film bloedserieus op me over, maar Williamson speelt Merlin als een meer komisch personage met zelfs twee slapstickmomenten. De emoties zijn overdreven en de dialogen van het type dat alleen gesproken wordt in legendes en mythes. Voor de muziek wordt vooral gebruik gemaakt van klassieke muziekstukken die al een eindje na de middeleeuwen geschreven zijn, soms zelfs voor andere sagen, zoals Wagners Nibelungeninterpretatie.

Je moet er op zijn zacht gezegd van houden. Voor mij werkte het. Het eerste half uur kwam ik er moeilijk in, waarschijnlijk omdat dit stuk nog rommeliger en haastiger verteld is dan de rest. Ook stoorde ik me eraan dat hier iedereen nog schreeuwend hun dialoog leek uit te spreken, met uitzondering van Merlin natuurlijk. Maar de film wordt steeds beter en vanaf het moment dat Arthur het hoogtepunt van zijn macht bereikt en de orde van de Ronde Tafel gevorm wordt kon het voor mij nergens meer stuk. Ik kan voor de ongelovigen niet uitleggen waar het hem in zit, maar uit deze bende heeft Boorman toch een eigen visie weten te maken en hij verteld het verhaal met een zekere kracht en gevoel voor mystiek die ik erg vind passen bij de Arthurlegende. Ik heb nooit een Arthurboek gelezen, maar andere oude heldendichten die ik las waren allemaal zwaar overdreven en overdadig. En eerlijk gezegd waren die ook vaak incoherent en rommelig. Het bevalt me erg dat Boorman zich niet ingehouden heeft. De film raast in een hoog tempo voort, als een ridder te paard die zich onverstoorbaar door een massa schurken heen slaat. Er is bloed, seks, kitsch en Wagner en het is compleet meeslepend en ergens zou ik het zelfs intelligent willen noemen, maar vraag me alsjeblieft niet om dat toe te lichten. Het laat in ieder geval bijna alle zwaardepossen banaal en suf lijken. Alleen Fritz Langs Nibelungenverfilming heeft een vergelijkbare kracht.

Ik denk dat het een film is waar je je aan moet overgeven, maar aan de andere kant is het wellicht moeilijk om erdoor gehypnotiseerd te raken. Het is jammer dat Boorman zich niet gewaagd heeft aan Ilias en Odyssea: dit is de manier waarop die wat mij betreft verfilmd moeten worden. Zonder genade.

4* Heerlijke film.

Deze afgelopen weekend na lange tijd weer eens bekeken.

Blijft voor mij de enige echte Koning Arthur legende verfilming.

Alles zit er in:

het zwaard in de steen, Merlijn de tovenaar, de ridders van de ronde tafel, Lancelot en Guenivere, de Heilige Graal...

Hierbij vergeleken zijn films als First Knight en King Arthur niet meer dan aardige probeersels, waarbij letterlijk en figuurlijk de magie totaal ontbreekt.

Deze film heeft de ene prachtige scene na de andere, vol verbeeldings kracht.

Regisseur Boorman weet hier mee een zowel duistere als bijna sprookjesachtige vertelling neer te zetten, die ik zeer indrukwekkend vind,

of zoals ooit in de onvolprezen filmencyclopedie te lezen stond:

hier is een regisseur bezig op de top van zijn kunnen!

De acteurs vind ik ook allen zeer goed gekozen, met name Terry, die van een boerenpummel langzaam maar zeker verandert in de koning Arthur, zoals wij hem allen voor ons zien.

Voor mij een meesterwerk: vijf sterren.

ik ben nu 10 min ver bij het kijken van de film en ik snap echt niet dat er niet als genre komisch staat.. het springt (ten opzichte van hedendaagse films) echt van de hak op de tak & is zo kitch dat ik helemaal plat lig..

ok.. De rest van de film is nog wel redelijk

Je mag dit niet vergelijken met de hedendaagse film, man. Ze waren toen nog volop aan het oefenen.

Oefenen waarvoor? Dan zijn ze nu ook nog aan het oefenen.

Daarnaast heeft deze film een hele vreemde vorm die toen ook al compleet anders was dan de mainstream cinema.

Uiteraard zijn we nu nog aan het oefenen maar wat hebben we toch een boel geleerd sinds de jaren '80, hè.

Mwah we zijn ook weer een paar dingen vergeten. Elke periode heeft z'n eigen charme.

Elke keer Lancelot in beeld kwam dacht ik: "Hé Jean-Marie Pfaff doet ook mee!"