Excalibur (1981)

Tja, wat te denken van deze film. Bij vlagen was het net een Monty Python parodie. Matig acteerwerk en houterige gevechten waren daar debet aan. Ook de pogingen tot humor waren niet helemaal geslaagd (geen idee of die rol van Merlijn nu helmaal serieus bedoeld was).

Toch vond ik de film geslaagd. Ik houd wel van het genre (maar goed er zijn eigenlijk niet echt genres die me niet liggen) en vond het rauwe, donkere sfeertje prima getroffen. Veel zeer aardige scènes, geweld en sex gewoon recht voor zijn raap en dat allemaal verwikkeld in een combinatie van ridders, tovenaars, veldslagen, heilige gralen en draken. Heb me dus prima vermaakt, al kon ik mijn rechter wenkbrauw op een aantal momenten niet naar beneden houden. Toch 4 (hele magere) sterretjes.

Tja, op zich niet eens zo slecht. Maareh.......

Clive Swift als ridder??? Sorry, door zijn rol als pantoffelheld in 'Keeping up Appearances' vond ik dat er níet ùitzien!!!

Hetzelfde geldt voor Patrick 'captain Picard' Steward

Als ik de film vlak na het verschijnen had gezien zou ik het vast niet erg gevonden hebben, maar nu is het een beetje lachwekkend.

Was ik erg enthousiast over deze film toen ik deze zo'n 12 jaar geleden voor de eerste keer zag; nu bij herziening is dit enthousisme toch behoorlijk ingezakt en dat ligt voor het grootste gedeelte aan de special effects die anno 2009 wel heel gedateerd overkomen. En van het visuele, daar moest deze film aanvankelijk het toch van hebben. Ook het verhaal zelf deed mij niet meer zo veel en dat komt nu eenmaal omdat ik op kostuumfilms, films die gaan over Middeleeuwen, de Oudheid enz. grotendeels ben uitgekeken. Dat deze film voor mij ondanks bovengenoemde negatieve punten geen onvoldoende krijgt ligt is het gebruik van de soundtrack, de schitterende muziek van Richard Wagner, die uitstekend in deze film past. Maar goed, als je niet van de muziek van Wagner houdt zoals 'Brix', dan houdt het natuurlijk helemaal op.

3,0*

Prachtige verfilming van King Arthur en de ridders van de ronde tafel.

Goed geacteerd en Merlin werd ook goed vertolkt.

Mooi geschoten plaatjes en goede sfeer.

4 sterren

Excalibur is een film vol onhebbelijkheden. Zeggen dat hij imperfect is is een zwaar understatement. Er zijn een heleboel dingen op aan te merken, maar soms zie je een film waar een hoop mis mee is en die toch op de een of andere manier werkt, niet alleen ondanks de fouten, maar misschien ook dankzij de fouten. Onder die films reken ik Suspiria, El Topo en zelfs persoonlijke favoriet The Night of the Hunter (al is die wat perfecter dan de rest). Excalibur voegt zich makkelijk in dit rijtje. Het is een film die je makkelijk kan gaan haten en waarom niet? Het gekke was dat hij mij vooral makkelijk meesleepte.

De fouten zijn makkelijk op te sommen, al tel ik de historische incorrectheid niet mee, want ik heb dit nooit ervaren als een poging om een film te maken over Groot-Brittannië rond 500. Dit is puur fantasie. Je kunt stellen dat Excalibur op zijn minst een zooitje is, een rommelig verteld verhaal, met acteurs die allemaal in een andere stijl acteren en zelfs er allemaal een eigen accent op na lijken te houden. Boorman gaat zich te buiten aan overdadige lichteffecten en ook wat extra mist of nog maar een special effect onthoudt hij zichzelf nergens. Ook de toon is nogal inconsistent. Eigenlijk kwam de film bloedserieus op me over, maar Williamson speelt Merlin als een meer komisch personage met zelfs twee slapstickmomenten. De emoties zijn overdreven en de dialogen van het type dat alleen gesproken wordt in legendes en mythes. Voor de muziek wordt vooral gebruik gemaakt van klassieke muziekstukken die al een eindje na de middeleeuwen geschreven zijn, soms zelfs voor andere sagen, zoals Wagners Nibelungeninterpretatie.

Je moet er op zijn zacht gezegd van houden. Voor mij werkte het. Het eerste half uur kwam ik er moeilijk in, waarschijnlijk omdat dit stuk nog rommeliger en haastiger verteld is dan de rest. Ook stoorde ik me eraan dat hier iedereen nog schreeuwend hun dialoog leek uit te spreken, met uitzondering van Merlin natuurlijk. Maar de film wordt steeds beter en vanaf het moment dat Arthur het hoogtepunt van zijn macht bereikt en de orde van de Ronde Tafel gevorm wordt kon het voor mij nergens meer stuk. Ik kan voor de ongelovigen niet uitleggen waar het hem in zit, maar uit deze bende heeft Boorman toch een eigen visie weten te maken en hij verteld het verhaal met een zekere kracht en gevoel voor mystiek die ik erg vind passen bij de Arthurlegende. Ik heb nooit een Arthurboek gelezen, maar andere oude heldendichten die ik las waren allemaal zwaar overdreven en overdadig. En eerlijk gezegd waren die ook vaak incoherent en rommelig. Het bevalt me erg dat Boorman zich niet ingehouden heeft. De film raast in een hoog tempo voort, als een ridder te paard die zich onverstoorbaar door een massa schurken heen slaat. Er is bloed, seks, kitsch en Wagner en het is compleet meeslepend en ergens zou ik het zelfs intelligent willen noemen, maar vraag me alsjeblieft niet om dat toe te lichten. Het laat in ieder geval bijna alle zwaardepossen banaal en suf lijken. Alleen Fritz Langs Nibelungenverfilming heeft een vergelijkbare kracht.

Ik denk dat het een film is waar je je aan moet overgeven, maar aan de andere kant is het wellicht moeilijk om erdoor gehypnotiseerd te raken. Het is jammer dat Boorman zich niet gewaagd heeft aan Ilias en Odyssea: dit is de manier waarop die wat mij betreft verfilmd moeten worden. Zonder genade.

4* Heerlijke film.

Deze afgelopen weekend na lange tijd weer eens bekeken.

Blijft voor mij de enige echte Koning Arthur legende verfilming.

Alles zit er in:

het zwaard in de steen, Merlijn de tovenaar, de ridders van de ronde tafel, Lancelot en Guenivere, de Heilige Graal...

Hierbij vergeleken zijn films als First Knight en King Arthur niet meer dan aardige probeersels, waarbij letterlijk en figuurlijk de magie totaal ontbreekt.

Deze film heeft de ene prachtige scene na de andere, vol verbeeldings kracht.

Regisseur Boorman weet hier mee een zowel duistere als bijna sprookjesachtige vertelling neer te zetten, die ik zeer indrukwekkend vind,

of zoals ooit in de onvolprezen filmencyclopedie te lezen stond:

hier is een regisseur bezig op de top van zijn kunnen!

De acteurs vind ik ook allen zeer goed gekozen, met name Terry, die van een boerenpummel langzaam maar zeker verandert in de koning Arthur, zoals wij hem allen voor ons zien.

Voor mij een meesterwerk: vijf sterren.

Erg aparte verfilming van het verhaal van Arthur en het zwaard in de steen, en alles wat er bij komt kijken.

Het fantasy gedeelte is in ieder geval nog het best gelukt. Veel leuk vormgegeven zaken, best wel veel geweld en zelfs seks is hier geen uitzondering. Maar toch zijn er ook een hoop zaken die me stoorden. Het acteerwerk is overall gezien erg matig en vaak ook nogal over the top. Het ene moment is de film bloedserieus, om daarna met een soort slapstickachtig moment verder te gaan. En soms zag het er allemaal ook behoorlijk knullig uit.

Toch heeft de film wel een aardig sfeertje en gebeurt er van alles, zoals het een avonturenfilm ook betaamd. Ja wat zal ik hier nu eens aan uitdelen. Ik ben er zeker niet kapot van, maar superslecht was het allemaal ook niet. Ik blijf dus ergens in het midden steken.

2,5*

Monty’s Merlijn.

Een nogal wisselvallig film over Merlijn de tovenaar en het zwaard in de steen. Genoeg grond om die te doen beven zou je denken, maar de regie van Boorman mocht niet baten. De na het schitterende ‘Deliverance’ in een dip gerakende regisseur zou pas vier jaar na dit debacle weer een beetje op niveau komen.

Niet hier dus, waar na een moeizaam begin en tergend acteerwerk de film al meer op een soort van persiflage begint te lijken. Maar de komedie Monty Python and the Holy Grail uit ’75 is toch echt een stuk leuker om te kijken in dat geval. Het gaat hier in Excalibur op zoveel manieren mis dat het bijna ondoenlijk wordt de film uit te zitten.

Matig.

Een verhaal dat al vele keren is verteld en waar je dus ook gemakkelijk de vergelijking kan maken met andere versies. Deze is zeker niet de beste. De film heeft een geweldige cast en dat zou toch met de nodige troeven een goeie film moeten opleveren. Maar het lukt niet echt. Denkelijk is er toch te weinig budget geweest. De tand des tijd speelt ook wel mee, maar de effecten en het decor zijn vrij knullig en het geheel is gewoon een gedateerd rommeltje geworden. Echt aangenaam is de film niet om zien. Spijtig, want dit zou een heuse avonturenfilm kunnen worden en dat is het niet.

Leuke film om eens te zien, met veel bekende gezichten zoals Liam Neeson en Patrick Stewart. Maar is helaas wel flink gedateerd, spijtig dat de remake niet doorgaat.

Favoriete film over King Arthur blijft voor mij First Knight.

Behold! The sword of power: Excalibur! Forged when the world was young, and bird and beast and flower were one with man! And death... was but a dream!

Excalibur is inderdaad zoals Ruudc hierboven aanhaalt de beste koning Arthur verfilming ooit. Het is een smerige en vunzige film, waar de harnassen roestig zijn, de gevechten in slotgrachten tergend onhandig verlopen en het bloed rijkelijk vloeit. Het is een film met de gaafste Merlijn die ooit op het witte doek is verschenen, een film met een prachtige Morgana en een film waarbij we zelfs de meest afgrijselijke kitsch (het pak van Mordred's pak) kunnen verduren, door de pracht en praal van zaken als soundtrack en achtergronden.

Are you a dream, Merlin?

Ah dream to some... A NIGHTMARE TO OTHERS!

Oh Nicol Williamson, waarom heb je na Spawn in 1997 niet meer films gedaan? Waarom konden we niet meer genieten van de prachtige Britse theaterbombast die je in deze film ten toon spreid? Ik vergeet ieder minkukelig minpuntje op het moment dat jij weer een compleet over the top oneliner met zoveel overtuiging brengt! Hoe prachtig werkt de chemie tussen jou en Helen Mirren, twee personen die elkaar in dagelijks leven ook niet konden zien of luchten, waardoor het tussenspel alleen maar realistischer over komt?

STAND BACK! Be silent! Be still!... That's it... and look upon this moment. Savor it! Rejoice with great gladness! Great gladness! Remember it always, for you are joined by it. You are One, under the stars. Remember it well, then... this night, this great victory. So that in the years ahead, you can say, 'I was there that night, with Arthur, the King!' For it is the doom of men that they forget.

Fuck de Lord Of The Rings films met hun cleane actie, fuck de historisch 'correcte' weergave van koning Arthur als Romeinse huurling, rot een eind op verwijfde zooi die in First Knight ten toon gespreid wordt: Excalibur is een verfilming van een legende zoals hij zou moeten zijn, duistere en tragische fantasy in plaats van CGI-kitsch, over the top in plaats van historisch verantwoord. Zo moest het zijn.

Excuses, terwijl ik nu ophoud en ineens weer inspiratie voel voor het schrijven van een Dungeons & Dragons quest.

DVD uit eigen collectie. Dit is geen slechte verfilming en ik vind eigenlijk dat er van deze legende maar weinig goede films bestaan... In Excalibur wordt de legende verteld van het begin tot het einde en dat was erg ambitieus van Boorman want heeft ook een keerzijde. Twee uurtjes zijn te kort om een tijdspanne van een halve eeuw te vertellen. Excalibur is hiermee een collage geworden van de bekendste hoofdstukken uit het volledige epos en mist uitdieping. Misschien moet Peter Jackson hier eens een trilogie van maken als hij klaar is met de Hobbit.

Het ziet er wat ouderwets uit en het theatrale, oratorische van de scènes (vooral met Merlijn) hinderen wel 's omdat het zo opvalt. Boorman wil zijn respect voor de literaire klassieker niet zomaar opzij schuiven en zorgde liever voor een klassieke uitwerking. Wat me vooral beviel, was het goede tempo van de film. Het gaat nergens vervelen, de scènes zijn goed uitgebalanceerd en worden nooit te lang; dramatische momenten wisselen goed af met actievolle momenten. Acteurs doen het wel deftig (let op een jonge Liam Neeson als ridder Gawein). De aankleding (glimmende harnassen, vroegmiddeleeuwse sfeer, natuurtaferelen) mag er ook wezen.

Hier en daar wat puntjes van kritiek dus maar over het algemeen een vrij goede film.

Euhmja, dit kwam bij mij over als een uit de hand gelopen theaterstuk als ook een leuke verkleedpartij. Dat hele King Arthur-verhaal kan me ook maar weinig boeien, dus echt vermakelijk vond ik het niet. Qua sfeer en decors had het trouwens veel weg van het eveneens knullige Die unendliche Geschichte, al komt die film met zijn charme (en het toffe verhaal!) er wel mee weg.

Een film die enorme indruk maakte toen ik 'm voor het eerst zag. Het gedragen spel, de glimmende harnassen, het Wagneriaanse theatrale. Later nog een keer op dvd gezien; neemt wat glans weg, maar doet niks af aan de prestatie. Leent zich met de huidige mogelijkheden voor opnieuw verfilmen. Alleen is dan de verleiding groot om met alle CGI meer bombast aan toe te voegen, terwijl de bijna toneelacte-achtige opzet met wisselende decors het juist iets mythisch geven. Mystiek komt niet uit de computer. Erg Brits ook, met bijna een vleug Monty Python in de persoon van Merlijn.

Herzien op dvd. Apart sfeertje heeft deze film nog steeds. Bepaalde aspecten hebben de tand des tijds niet bijster goed doorstaan (waarom schreeuwt bijvoorbeeld iedereen de hele tijd?), maar andere dan weer wel (bijvoorbeeld de naargeestige sfeer en de vele surrealistische visuele details). Het is tekenend voor de onevenwichtige toon van de film. Sterke en matige scenes wisselen elkaar continu af, maar onderhoudend is de film nog steeds. En de rol van Nicol Williamson als Merlin blijft natuurlijk te gek.

Excalibur is John Boorman's grote Koning-Arthur epos. Gebaseerd op Le Morte d'Arthur van Sir Thomas Malory verhaald de film over Arthurs geboorte en opkomst, het verenigen van het land, de affaire tussen Lancelot en Guinevere, de zoektocht naar de heilige graal, de strijd tussen Arthur en Mordred en tot slot de dood van Arthur.

De film heeft een erg apart sfeertje, een vreemde combinatie van een erg geromantiseerd verhaal, met grauw en realistisch geweld en een echte 80s Fantasy uitstraling. Het begin is alles behalve romantisch, alles is grauw en ridders zijn alles behalve nobel. Vanaf het moment dat Arthur koning wordt, wordt de film steeds 'hoofser' en geromanticeerder. Uiteindelijk eindigen we zelfs met een kasteel van goud en zilver en de graal van Jezus Christus. Uiteraard speelt Boorman een beetje met de vroege versies van het verhaal (die uit de voorhoofse tijd stammen) en de latere versies die erg ridderlijk zijn. Ook grappig was om te zien dat Merlijn's krachten minder worden naarmate het volk christelijker wordt.

Omdat Boorman wilde dat het verhaal de volle aandacht kreeg en niet de acteurs, castte hij voor alle rollen namen die toentertijd nog onbekend waren. Liam Neeson en Patrick Stewart zien we voorbij komen in kleine rollen. Nigel Terry speelt een aardige Arthur, al is die in het begin wat stuntelig. Nicol Williamson wist een Merlijn neer te zetten die zowel komisch als eng kan zijn. Helen Mirren en Cherie Lunghi deden het ook zeker niet slecht als de belangrijkste vrouwen in de film.

Hoewel soms een beetje gedateerd ogend (het kasteel van Arthur) is de film visueel nog steeds een lust voor het oog. Echt een fantasy zoals ze die alleen in de jaren '80 konden maken. De belichting is uitermate sfeervol en de kostuums waren goed verzorgd. Heerlijk ook dat de glimmende harnassen wel werden bedekt met liters bloed en de ledematen in het rond vlogen. De muziek is meesterlijk gemaakt door Trevor Jones die later ook de muziek van The Dark Crystal zou maken. Verder is de score aangevuld met muziek van Wagner en het iconische O Fortuna van Carl Orff.

Zoals eerder al gezegd is de toon van de film onevenwichtig. Soms is het vrij komisch en 'sprookjesachtig' en dan weer erg serieus. Boorman zou oorspronkelijk The Lord of the Rings hebben willen verfilmen en vandaar dat Fantasy veel de boventoon voert in de film.

Ondanks de onevenwichtigheid, paste de toon ook wel bij de verschillende facetten van het verhaal. Zonder twijfel de beste adaptatie van de beroemde Arthur-legende en nog steeds een erg genietbaar Fantasy-epos.

Wat een draak van een film. Prima om een Wagneriaans epos te proberen te vertellen. Maar wat een miserabele uitvoering! En dan heb ik het niet over de special effects, die gewoon op het niveau van 1981 zitten. Dit is meer alsof een lokale toneelgroep een dikke erfenis heeft gekregen, een film wilde maken, maar tijdens het opnemen onderling ruzie heeft gekregen. En dat geschreeuw!

Het is allemaal niet serieus te nemen. Ik verwachtte de hele tijd een Tim The Enchanter of een Gorge of Eternal Peril tegen te komen. Dat ze deze film serieus hebben proberen te maken nadat hij zes jaar daarvoor al zo gepersifleerd is op zich al tovenarij.

Enige pluspunt is de muziek (ook al wordt die weer niet-subtiel wordt ingestart, of past ‘ie niet echt bij de scène). Puur daarom 1* i.p.v. 0,5*.

Een meesterwerk wat mij betreft. Elke keer dat ik hem zie is hij nog beter. Natuurlijk zullen weinig het verwacht hebben van John Boorman gezien eerdere werken als Zardoz en Exorcist 2. En destijds konden al weinig critici dit volledig op waarde schatten. Misschien was het door zijn rauwheid en compromisloos magische karakter teveel zijn tijd vooruit. In die tijd hield men het verder vooral bij sword & sandal films en die kwamen vooral uit het b-segment. Een andere duistere fantasy film, The Dark Crystal, had het commercieel ook niet makkelijk.

Excalibur is prachtig geschoten, met geweldige sets en kostuums maar ook bijzondere belichting, vooral met groene tinten, veel blinkende harnassen maar met bijvoorbeeld op het einde ook een extra rood gemaakte zon. Bij elke scene is er goed nagedacht over kleur en compositie. Het verhaal is een goede samenvatting van de belangrijkste gebeurtenissen in de legende. Bij elkaar een hele zit maar in twee delen heel goed te doen en met volle teugen genietbaar.

Naarmate het verhaal vordert, zien we meer Christelijke elementen domineren terwjil de oude heidense tovenarij in de vergetelheid raakt. Nicol Williamson steelt de show als de machtigste van die oude, duistere manieren, Merlijn, en zijn tegenpool Helen Mirren als Morgana is een zeer geschikte feeks. Nigel Terry doet het erg goed in zijn transformatie van schildknaap tot koning. Cherie Lunghi overtuigt als de archetypische en zeer vrouwelijke Guinevere. De andere acteurs die deel uit maken van zijn ronde tafel zijn ook goed, van Liam Neeson (Gawain, die het overspel van Guinevere met Lancelot durft aan te kaarten), Patrick Stewart (Leondegrance, die het in het begin opneemt voor de soevereiniteit van Arthur) tot de waardige vertolking van Nicolas Clay als ultieme belichaming van ridderdeugd, Lancelot en een innemende rol van Paul Geoffrey als Parsifal. Aan het begin is Gabriel Byrne een lekker ruige en machtsbeluste Uther Pendragon, die liever wil heersen dan het land vooruithelpen.

Ja, deze film heeft een topcast. Wel zijn er duidelijk veel acteurs uit het theater geplukt, gezien wat aangezette performances, maar dit stoort steeds minder bij het opnieuw bekijken. Veel acteurs zijn later beroemd geworden maar waren het toen nog niet.

Het derde deel (de Graal) is het meest geweldig. Zeer luguber en sfeervol, de hopeloosheid druipt er van af, het krijgt zelfs horrorfilm elementen, met bungelende lijken en zelfs een oog dat wordt uitgepikt door een vogel, tot er weer licht gaat schijnen door de onaflatende hoop van Parsifal (die nog wel een eigen film of serie verdient).

Bepaalde effecten zijn erg goed gedaan, zoals het zwaard dat Lancelot uit zijn buik trekt (dit was een intrekbaar zwaard). Wat ook indruk maakt zijn de gevechten in die zware harnassen. Dat kan geen sinecure geweest zijn, de stuntmannen die van paarden moesten vallen zullen aan de nodige kneuzingen geleden hebben. Verder wordt bruut geweld ook niet geschuwd met afgehakte ledematen. Maar zelfs dit voegt alleen maar toe aan de overweldigende cinema ervaring. Je wordt meegezogen in de wereld. Slechts een enkele keer wordt je daar uitgehaald, bijvoorbeeld als Uther met harnas nog aan wonderwel in staat is zijn natuurgegeven lans te schuiven in Igrayne (zat er een klep aan de voorkant?).

De beste momenten zijn die waar het fantastische de ruimte krijgt. Ook omdat er nog genoeg aan de fantasie wordt overgelaten, eigenlijk mag je blij zijn dat er toen nog amper cgi bestond. Geweldige film om weer te zien, nu op naar de miniserie van de BBC uit 1979 die ik besteld heb.

En nog maar even de fantasy hoek in met deze Excalibur die heel veel raakvlakken heeft met de onlangs geziene serie met Sam Neill als Merlin. Het maakte het allemaal daarmee wel wat herkenbaarder en gemakkelijker in te nemen, en gemakkelijk in te nemen is deze film zeker die weinig tijd verspilt en daar zowel plus als minpunten in vind.

Van een intro is weinig sprake aangezien we meteen in een duistere sfeer met strijdende mannen zitten waar Uther de hulp aanroept van Merlin waarop een keten van gebeurtenissen wordt ingezet. Duidelijk is dat regie en script geen tijd verspillen en het eerste uur is het tempo van de film het beste te benoemen met de term 'zeven mijlslaarsen'. Want de gebeurtenissen rijgen zich aan één waar de sfeer soms best wel duister is, er veel humor is doormiddel van Merlin, en ik de moeizame gevechten tussen de geharnaste mannen best sterk vind in alle lompheid die er vanuit straalt. Uiteraard is het een komen en gaan van bekende namen binnen de legende waar Merlin allemaal bij betrokken was en is het best interessant de hele ontwikkeling van Excaliber, Camelot en alle hoofdrolspelers te zien. Het is in ieder geval allemaal een stuk vlotter dan de serie met Neill, hoewel je van Excalibur weer kan zeggen dat het geen moment de diepte ingaat qua karakters.

Uitermate fijn is toch wel de sterke muziek te noemen met veel Richard Wagner, Oh Fortuna van Orff, en de muziek van Trevor Jones. Dan is er natuurlijk de cast met een nagenoeg onherkenbare en erg jonge Helen Mirren en Gabriel Byrne, komen Liam Neeson en Patrick Stewart even voorbij en is Clive Swift beter bekend van Keeping up Appearances best een grappige verschijning. Wel apart dan weer dat regisseur John Boorman kennelijk zijn eigen dochter regisseert in een naakt/sex scene, best wel bijzonder en mogelijk ongemakkelijk lijkt mij. Andermaal haal ik nog even Merlin aan die met veel humor aangeeft niet meer voor de liefde te vangen is en ik vermoed dat hij zijn helm uit een George Michael clip heeft gestolen.

Toch zoals zo vaak met de gemiddelde ridder/fantasy film betreft is het Monty Python gevoel met The Knight Who Say Ni nooit ver weg wellicht ook een beetje ingegeven door Clive Swift. En zo zijn er hier ook wel weer van die stunteligachtige dingetjes, vooral Lancelot vind ik wel eens wat slapjes overkomen alsof het allemaal scherts is, dat zelfde geld tevens voor King Arthur zelf die niet heel geloofwaardig neergezet wordt door een acteur die toch net iets aan overtuigingskracht mist. Bovendien begint de film richting het einde toch echt te slepen en oninteressant te worden niet in de laatste plaats door de lengte. Puntje bij paaltje lijkt Excalibur, buiten zijn best wel rappe en aangename begin, toch te eindigen in een partijtje turven in plusjes en minnetjes en zit er wel een voldoende in maar is dit absoluut geen topfilm. Wellicht wel voor mensen met jeugdsentiment of liefhebbers van de legende en het genre. Nog even te benoemen dat de film wel een prachtige en stijlvolle filmposter heeft.

Omdat te vergelijken met lotr of dat het beter is nee sorry, vele films gezien met dit thema en ze zijn verschillend of beter maar het is toch bijzonder om het een keer gezien te hebben. Ik heb wel het gevoel dat de film te lang duurt probeert te strekken op plekken waar het niet zou moeten, en ook niet helemaal het evenwicht kon vinden tussen drama, avontuur of humor. Het voelde meer toneel spelen dan echt film acteren en zoals hier iemand al eens zei toneel op een of andere autokerkhof zo groezelig zag het allemaal wel uit! wtf al die plekken die zo vel groen naar voren kwamen, die harnassen dat zo van auto's lijkt te komen. Meest absurde en ongeloofwaardigste vond ik sex in het harnas hebben, het is een ding als ze op hem zou zitten maar nee niet alleen plet ie haar zo het lijkt me nogal lastig om te bewegen zo en erg oncomfortabel, en dan toch nog tintje erotisch en romantisch eruit laten zien echt hilarisch!

Nog nooit zo'n merlijn gezien het had op zich wel iets al is mijn voorkeur meer een wijze oude lange grijs baard man, je kon echt merken dat ie te lang geleefd heeft en weinig gaf om de rest en wanneer ie het wel deed genegeerd werd dus komisch momentje. Desondanks is hij ook niet de enige at niet goed acteert.

Voorhand niet gezien welke acteurs erin speelde alleen ''mirren'' was bekend, en had goed geraden dat ik ''stewart'' heb herkend, maar 3 andere bekende acteurs had ik echt niet herkend.

De hoeveelheid knullige elementen in deze film is bijna eindeloos. Een korte en niet eens complete opsomming: de bizarre beharing van Liam Neeson, het wezenloze "erotiserende" dansen van Igrayne, de slechte ouderdomsgrime van Nigel Terry, het knullige modelwerk van Camelot, de papier-maché-rotsen bij Cornwalls kasteel, de verwilderde Lancelot die er op het eimde als de wolf man uitziet, en bovenal dat goedkope groene licht dat overal en nergens opduikt ("magical luminosity" noemt John Booman het zelf op zijn audiocommentaar) – net als eerdere gebruikers hier verwachtte ik af en toe bijna de Knights Who Say Ni! te zien opduiken, en sowieso loopt elke film waarin met zwaarden wordt gezwaaid het risico om dodelijke associaties met Monty Python and the Holy Grail op te roepen.

        Tegelijkertijd ben ik me na verloop van tijd (en na diverse kijkbeurten) steeds minder gaan storen aan al die onhandigheidjes omdat deze film ook zóveel goeds bevat: de sfeervolle wouden, de visuele suggesties van kou, sommige prachtige sets (bijvoorbeeld Perceval in Camelot op zoek naar de keuken), het kleinschalige en veel minder luxueus dan gebruikelijk uitgedoste roernooiveld (met bomen er nog in!), de letterlijk "klinkende" gevechten van ridder tegen ridder (zoals Arthur versus Lancelot, en de laatste slag in de mist tegen het leger van Mordred), een aantal goede tot zeer goede rollen en vertolkingen (Nigel Terry, Patrick Stewart, Helen Mirren, Nicholas Clay en vooral Nicol Williamson), en bovenal de evidente oprechtheid van Boormans wens om een serieuze film zonder flauwe modernismen over koning Arthur en de ridders van de Ronde Tafel te maken zonder ófwel hun (klein)menselijkheid ófwel de magische aspecten van de saga uit het oog te verliezen.

        Al deze pluspunten werken voor mij samen om bij deze film een zeker gevoel van authenticiteit te krijgen, van "zo was het", of beter gezegd "zo zou het heel goed geweest kunnen zijn". Misschien lees ik er allemaal te veel in en ga ik automatisch te veel kwaliteiten uit de geschriften van en over de Arthur-legendes (en uit John Boormans audiocommentaar op de Blu-ray) in deze film terugzien, en ik ben zoals gezegd ook zeker niet blind voor de tekortkomingen ervan, maar onder de streep vind ik dit uiteindelijk toch een overtuigende en meeslepende Arthur-film die mooi het midden houdt tussen realisme en lyriek.