Zatôichi (2003)

Ik vond het tot nu toe een van de beste films van Kitano. Ondanks het feit dat het een 'opdrachtfilm' was, heeft hij er toch weer iets heel eigenzinnigs van gemaakt. Maar dat zijn we wel van hem gewend, natuurlijk.

Opvallend is ook dat hij deze keer een tikkie meer expressie in zijn gezicht legt dan anders. Geen stoïcijnse toestanden deze keer. Zo had ik hem eigenlijk nog nooit gezien.

Verder is Zatôichi qua vorm toch weer een typische Kitano-film: het plot gaat alle kanten uit zonder dat dat ook maar een moment stoort, de actie is kort maar bijzonder krachtig (alleen jammer van de soms wat knullige CGI) en de muziek is (vooral in de slotscènes) bijzonder geslaagd.

Ik heb genoten, 4 sterren.

Toch wel mooi weer even moviemeter aangeprezen op de cinema site...

Maar nu even over de film. Zatoichi was ook één van de hoofdredenen, samen met Koolhoven's het Zuiden (eigenlijk kwam ik alleen maar voor Akinshina, die van dichterbij nog mooier is ) en die twee films waren dan ook gelijk de beste voor mij van de zeven films die ik in het weekend gezien heb.

Hoe zou je de film kunnen omschrijven...? Ik zat te denken aan totaal Kitano, maar hier en daar een beetje anders.

Totaal Kitano, omdat je de verschrikkelijk goeie humor in deze film terugziet, zowel woord- als beeldgrappen. Ook het prachtige camerawerk (wat ik dus zei op de cinema site ) was erg mooi gecomplimenteerd door (weer?) een goeie rol van Kitano.

Een beetje anders, omdat Kitano in deze film erg veel met de muziek 'aan het spelen' is, wat ik in zijn vorige films (die ik gezien heb) nog niet eerder heb gezien. Hiermee doel ik op de mensen die op het land 'met de muziek mee werken', de kinderen die op het land in de regen met de muziek mee dansen en op het eind als het huisje gebouwd wordt er op 'de muziek gebouwd wordt'. Deze drie dingen waren allemaal een voorproefje op de verrassende eindscène bij deze film, die je, als je het over het geheel bekijkt, totaal niet verwacht. Het enige minpunt aan dit einde vond ik ook dat het nét iets te lang doorging (zoals ik ook al zei op cinema.nl ).

Weer dus een erg goeie Kitano en voorlopig ook een ruime 4...

Leuke, erg leuke film. Het verhaal is erg standaard maar de uitwerking is dat allerminst. Heerlijk rustig kabbelt het allemaal voort tot de gevechten waar een soort explosie van geweld plaatsvind. Beetje jammer van de CGI, die er af en toe toch best nep uitziet. De film is ook best grappig (die rondrennde debiel en waar iedereen het hardst om moest lachen, Kitano's ogen). Mijn 3e Kitano, de beste na Hana-Bi en voor Brother. Trouwens ook de eerste film die ik in de Lux zie, mooie bioscoop. 4*

Had ik blijkbaar nog niet op gestemd.

Erg vermakelijke film met prachtrol van Kitano.Een hoop mooie shots en heerlijke humor. Muzikaal zeer goed vooral op de twee momenten dat instrumentale score van Keiichi Suzuki samengaat met het bespelen van een ooster snaarinstrument door een karakter in de film.Alle respect voor Kitano,maar een beetje de Matrix films veroordelen terwijl meneer zelf in de gevechten ook aan de haal gaat met cgi, wat hier minder toepasselijk gebruikt is voor. Ik kan er met mijn pet niet bij... 4 sterren

Leuke film met een dun plotje. De CGI, door jullie zo bekritiseerd, vond ik zeker niet storend. Het spattende bloed etc. was zwaar over the top, maar het paste gewoon in het geheel.

Wat ik jammer vind is dat de kijker verder geen reet te weten komt over Zatoichi zelf, maar ik begrijp dat er meerdere films over die flip gemaakt zijn en dat iedere Japanner zijn achtergrond kent.

Ik niet... Dus het gebrek aan diepgang is voor mij het enige minpunt, eigenlijk. 4*

Goh een film over een Samurai die de inwoners van een dorpje helpt tegen de plaatselijke gangsters.

Anyway, best vermaakt door de komische scenes en de leuke en (voor mij) originele manier waarop de zwaardvecht-scenes in beeld werden gebracht. Maar meer zag ik er niet in helaas.

krappe 3

een van de betere van Kitano die ik zag. mooi gefilmd en schitterende beelden. de cgi effecten zijn over de top en eigenlijk niet echt heel mooi gedaan, maar dat is dan ook het enige minpunt. veel grappige momenten (die gekke buurjongen), onderhoudende voortstuwing van het verhaal, veel actie en interessante karakters. prima film die zeker 4 sterren verdient.

Heerlijke film, met een fantastische Kitano, als ginnegappende blindeman/masseur/samoerai. Geweldige humor die ik herken uit Sonatine (de enige ander Kitano die ik vooralsnog gezien heb), veelal situationele/visuele humor, geen woord te veel en met een perfect gevoel voor timing (het leuks vond ik het gezicht van één van de jongetjes die aan komen rennen als het huis van Shinkichi en zijn tante afbrandt; wanneer hij met open mond het brandende huis aanschouwt, dan naast zich kijkt en zich zichtbaar verwondert over het beschminkte gezicht van Shinkichi...priceless!).
Het muzikale karakter van de film vond ik geweldig en zoals bijna alles aan de film, perfect gedoseerd. De tekenfilmachtige bloedstromen passen perfect in de luchtige en toch bizarre sfeer door de hele film (die malloot van een buurjongen, het dobbel/hoorspel en de ultragevoeligheid van Zatoichi, allemaal leuk gevonden en goed uitgewerkt).
Twee minpunten; het ietwat haperende tempo in de film, - alhoewel ik niet weet of dat bij herziening overeind blijft staan - en de in mijn ogen overbodige ontmaskering van de bad-guy . Het zijn wat zeurpuntjes in een overall zeer geslaagde, buitengewoon vermakelijke film. 4,5*

Deze film heb ik verkregen door hem met een vriend te ruilen tegen True Romance. Uitstekende ruil is achteraf gebleken, want:
Hoewel het verhaal nogal redelijk traditioneel en eenvoudig in mekaar zit, vind ik dat dit zeker geen storende factor is bij films als deze. De talrijke bloederige (!) gevechten zijn heel mooi in beeld gebracht, op één scène na, die waar de Ronin van Ginzo het opneemt tegen leden van de concurrerende bende. Het gevecht begon met een prachtig bovenaanzicht maar ging via een tussenshot over naar een traditioneel camerastandpunt, dat vond ik wel een gemiste kans. Hetgeen me vooral verraste was de korte duur van de gevechten. Ik vond dit echter een pluspunt om dezelfde reden als onderhond reeds aangaf.
Wat de soundtrack betreft moet ik m'n voorgangers gelijk geven, deze ging in vele gevallen mooi samen met het beeld, met de ploegscène aan het begin van de film als uitschieter.
De humor kon me overigens wel bekoren.
Ik heb eigenlijk maar twee minpunten ondervonden aan deze film. Ten eerste het inspiratieloze en eentonige kleurgebruik. Bij films als deze verwacht ik toch wel wat meer creativiteit op dat gebied. En dan waren er nog de diepgang en het motief van de protagonist die spijtig genoeg ontbraken, zoals iemand hier al aangaf.
Al bij al een zeer onderhoudende film en een geslaagde ruil met het toch wel zwaar overschatte True Romance .

Ongeveer dezelfde mening. Inderdaad een goede film.

Ik vond hem op het begin ook minder als op het einde. Veel mooiere scenes op het eind van de film met name de laatste scene, met misschien niet zo'n opvallende maar wel zeer mooie muziek. Voor de rest vond ik de humor inderdaad in sommige scenes wel zeer flauw en na dolls is dit toch wel een stukje minder.

3.5* toch voor de mooie gevechten, en de mooie vertolking van Takeshi Kitano.

Edit: toch maar een halfje afgedaan, want het eerste deel was eigenlijk echt wel niet van een hoog niveau.

Hele goede samurai-film. Kitano wist er weer iets leuks van te maken.

Met goede Japanse muziek erdoor heen bij sommige scenes en een prachtrol van Beat natuurlijk. Hij was blind maar soms lijkt het dat hij gewoon kan zien, maarja dat zijn de zintuigen.

Met nog veel bloederige zwaardscenes, Wel leuk dat Zatoichi, ondanks ie blind is, nog iedereen zonder pardon in mootjes hakt.

Met ook nog een leuk einde.

5*

Ik was eerst wat teleurgesteld toen ik deze film bekeek: het verhaal heeft weinig lijn en komt warrig over (wel veel knappe losse scenes, maar zonder duidelijke richting) en veel personages zijn totaal inhoudsloos. Gelukkig is de film heel onderhoudend met veel spectaculaire gevechtjes (kort maar krachtig meestal) en veel humor, en uiteraard, prachtige beelden, maar ik verwachtte ook niet anders. Naarmate de film vordert komt er toch meer structuur in (achteraf gezien is er ook een duidelijk verhaal, maar het duurt te lang voor dat blijkt in de film) en beginnen de personages meer en meer te boeien, en uiteindelijk vond ik het toch nog een aangename film. Een typische 3.5*, tot er op het einde een onwaarschijnlijk indrukwekkende en absurde dansscene kwam, die er nog een halfje bij deed. 4* dus, niet Kitano's beste, maar wel een interessante, grappige, wat vreemde film. Duidelijk met veel liefde gemaakt (ik zie Kitano al gniffelen bij iedere nieuwe vondst ) en de man heeft zo veel talent dat hij blijkbaar geen slechte films kán maken, maar ik had er toch ietsjes meer van verwacht. Prachtige muziek overigens!

Gisteren opgenomen en vanochtend gekeken. Ik moet zeggen het verhaal stelde niet al te veel voor, maar de zwaard vecht scènes waren wel meesterlijk in elkaar gezet, lekker rechttoe rechtaan.

Het humor gehalte in deze film was op zich ook wel leuk soms.

Alleen die dans scène op het laatst had voor mij niet gehoeven.

Ik geef 'm nipt 3, 5 sterren door de zwaard vecht scènes.

Leuke film in de trend van Kurosawa en die daar ook naar knipoogt. De film doet de grote meester wat mij betreft wel eer aan en viel me niet tegen.

Het verhaal is wat vlak, maar de personages worden wel uitgediept. Behalve Zatoichi dan, maar dat is nou eenmaal een mysterieus figuur..en mag dat dan ook blijven!

Mooi vermaak!

Deze Kitano film is mij goed bevallen. Dit kwam met name door de uitstekende vechtscènes, die niet alleen goed in elkaar zaten, maar ook op prachtige wijze op het scherm terecht kwamen.

Naast het visuele deel van de film, kon ik ook een aantal andere aspecten waarderen. Ik denk hierbij aan Kitano zelf, als regisseur en acteur, maar ook een aantal komische aspecten van de film. Vooral de rondrennende buurjongen was een leuke komische afwisseling.

Minpunten heb ik vooral op verhaaltechnische gebied. In het geheel was het verhaal op bepaalde momenten rommelig en uit ritme. Ook kwamen bepaalde momenten overdreven en geforceerd op mij over. Hetzelfde geldt voor een aantal karakters die ik in het geheel niet kon waarderen. Gelukkig voor Kitano zijn deze minpunten in een mogelijk vervolg op te lossen.

Het genre op zich doet me eigenlijk maar weinig (of ik heb gewoon nog niet de juiste films in het genre gezien), maar Zatôichi heeft me zeker kunnen boeien. In plaats van ellenlange gevechten zijn de gevechten hier kort maar krachtig (sterker nog, ze hadden soms zelfs wel wat langer gemogen) en de effecten zijn heerlijk over-the-top. Plot is wat mager en weet zeker niet overal te boeien, maar voelde dan ook meer als een kapstok voor de gevechtsscènes.

De film zag er verder visueel erg verzorgd uit en bevat de film de nodige droge Kitano- humor. En ook het acteerwerk was prima, Kitano zelf is weer zo cool als altijd en met twee van mijn Japanse favorieten (Tadanobu Asano én Ittoku Kishibe, wat wil je nog meer) kan het eigenlijk niet meer stuk. Zelfs het overacteren van sommige bijrolacteurs wist me niet eens echt te storen. Hou het momenteel voorzichtig om een dikke 7, maar kans op verhoging sluit ik niet uit.

Ruim 3,5 sterren.

Beetje een tegenvaller

Film was niet zo boeiend, veel dialoog, wat opzich niet erg hoeft te zijn. Maar ik vond de gesprekken en het verhaal niet erg interessant. Zwaardgevechten waren integendeel wel weer erg vermakelijk. 3*

Prachtige film weer van Kitano,

Het slotgevecht is fijn in beeld gebracht. Geen eeuwig durende gevechten. En dat voelt toch wel verfrissend aan, aangezien veel films hun climax zo lang mogelijk rekken. Wat daarna kwam, was een staaltje gallery play. Ongelofelijk, hoe Kitano zoveel frisheid aan een genre weet toe te voegen, gewoon door zijn eigen koers te varen.

Ik had er lang tegenaangehikt. Een samurai verhaal dat zich afspeelt in de 19de eeuw zou toch nooit werken in de 21ste eeuw? Ik rekende echter buiten Kitano om! Prachtig in beeld gebrachte gevechten, niet alleen maar historisch correcte manoeuvres in beeld brengen maar ook lekkere doldwaze Kitano humor ertussendoor. Qua editing zag het er ook bijzonder uit. Basishandelingen als het zagen van hout werden op een mooie manier weergegeven.

Verder gewoon ongelofelijk veel gelachen. Van die heerlijke typische droogheid waar hij weer mee voor de dag kwam. Een stel landbewerkers die in de regen staan te tapdansen... En natuurlijk het moment waarop het huis in brand staat en een toegesnelde buurtgenoot vreemder opkijkt van een bepaalde verschijning. Geniale muziek ook, een van de betere Kitano - soundtracks. 4 doeltreffende, stralende sterren die de gevechten in Kill Bill moeiteloos doen verbleken.

Weinig boeiends.

Visueel is het een erg verzorgde film. Stijlvolle shots in de mooie decors, het mocht gezien worden. Maar verder vond ik Zatoichi te weinig bieden. Te traag tempo naar mijn zin en de dialogen hebben weinig om het lijf. Niet verbazend eigenlijk met een doorsnee verhaaltje. In een tijd neergezet waar ik weinig interesse voor heb, dat nadeel heeft de film dan wel al maar als er dan nog nutteloze dansscènes bijkomen en slechte humor heeft het al helemaal afgedaan op dat vlak.

Beste aan de film zijn de matrial-arts scènes zelf. Hier komt het visuele plaatje het best ten goede. Leuk hoe het bloed in het rond spat. Als daar dan nog het juiste deuntje opstaat is het zeker in orde. Maar toch veel liever de trommelmuziek dan zo een tingel tingel gitaartje.

Zeker ook een vermelding voor Takeshi Kitano en Tadanobu Asano. Opnieuw veel charisma van beide acteurs. Alhoewel ik van het personage Zatoichi meer had verwacht brengt Kitano dit toch interessant neer.

Nu dus de grote vraag of ik Zatoichi moet bestraffen met een buis. Maar daarvoor wegen de pluspunten toch nog iets meer door dan de minpunten. Maar een hoge score wordt het zeker niet.

2,5*

In het begin vond ik de film moeilijk om te volgen. Maar naarmate het verhaal vordert, komt er meer structuur in, en begin je de verschillende personages te kennen, en vooral uit elkaar te houden. Voor mij was het de eerste film van Kitano. Het verhaal sprak mij iets minder aan. Wel veel leuke shots en goed gebruik van muziek. De vechtscenes zijn natuurlijk uitzonderlijk. En om die reden een punt extra.

3,5*

Uitstekende film,

Het was mijn eerste Kitano en mijn eerste Zatoichi film.

Ik vond het een knappe film en heb zeker geboeit gekeken, echt verveelt heb ik me in ieder geval niet gedaan. Van mij mag Kitano er gerust nog 1tje maken!

Een opmerkelijke film die op een mooie manier de japanse actie, humor en cultuur weet te verbinden.....to de laatste 15 min die voor mij echt in een grote anticlimax eindigden. Het tot daaraantoe fantastisch opgebouwde verhaal werd in een keer volledig afgeraffeld en ongeloofwaardig. Om eerlijk te zijn bestond het einde voor mij uit 4 anticlimaxen, namelijk Het gevecht met de lijfwacht dat na 2 slagen al voorbij is. Daarnaast blijkt Zatoichi opeens wel te kunnen zien en blijkt die kroegbaas het mastermind te achter alles te zijn. Maar nee...dat was ook al niet meer het geval aangezien nu die ouwe kromme vent de slechterik was

Dit was totaal ongeloofwaardig en deed erg veel afbreuk aan de verder uitstekende film.

Door die grote anticlimax kan ik niet hoger dan 3* geven.

Zo'n goeie Ichi als Shintarô Katsu vond ik Kitano toch niet, daarvoor ben ik teveel een fan geworden van Katsu's mimiek, maar deze film was absoluut geen belediging voor de liefhebbers van de blinde zwaardvechter. De korte maar oh zo doeltreffend geschoten actiescenes zijn (inclusief het overvloedige bloed) een lust voor het oog, terwijl de originele muziek-beweging combinatie van de werklieden op de achtergrond erg vermakelijk is. Ik vond persoonlijk het dansgedeelte op het einde teveel van het goede, maar afgezien daarvan heb ik genoten van de actie, een paar keer flink kunnen lachen (die debiel buurjongen) en was ik zeer onder de indruk van het acteerwerk.

Was ik dan overigen een van de weinigen die niet meteen geloofde dat Zatoichi blufte toen hij zei dat hij niet blind was?

Vermakelijk filmpje. De muziek viel vooral op, erg passend bij de de beelden van schoffelende en timmerende mensen. Ik had eigenlijk wel meer verwacht van het gevecht tussen Kitano en Asano. Dat was wel jammer. Het tapdansen had ook niet gehoeven, maar het was nou ook weer niet ergerlijk.

Trouwens de eerst film die ik zie waarin Kitano het overleefd.

Op het eerste zicht leek dit een te luchtige film te worden. Maar al snel blijkt dit een geweldige film te zijn met actie, humor en prachtige muzikale scènes. Daarmee doel ik vooral op de fragmenten met de veldarbeiders en de bouwvakkers. Momenten die ritmisch ook goed in elkaar zitten en een streling voor het filmoog zijn. Jammerlijk gebruik wel van CGI die vrij zwak is. Maar gelukkig zit de rest best wel goed.

His sword made him a hero... His courage made him a legend

De Zatôichi reeks was me al langer bekend maar ik had er nog nooit een film van gezien. Toen deze op televisie kwam twijfelde ik dan ook geen moment om hem op te nemen maar zoals zo vaak heeft het weer een eeuwigheid geduurd eer ik aan de film begon. De verwachtingen stonden hoog gespannen, vooral door de hoge score hier en de opmerkingen dat het hard als een Kurosawa aanvoelde, maar jammer genoeg is Takashe Kitano's Zatôichi een teleurstelling geworden.

Eerlijk gezegd, het verhaal kon me niet zo bijster veel boeien. Nu hou ik wel van een ietwat traag verhaal maar dit ging te kabbelend vooruit om mij geïnteresseerd te laten blijven. Het plot ging dan naar mijn gevoel ook teveel verschillende kanten uit waardoor het allemaal serieus onoverzichtelijk werd. De rode draad doorheen heel de film, de Naruto zusjes (ik weet natuurlijk ook wel dat de één een man was), werd ook maar vrij standaard uitgewerkt. De vergelijking met Kurosawa is bij mij dan ook maar ver te zoeken. Het enige wat ik kan bedenken is dat het basisidee van een samurai die iemand uit een dorp wilt beschermen te vergelijken is met Seven Samurai maar daar eindigt het dan ook. Hetgeen mij het meest kon bekoren van heel de verhaallijn was de opkomende confrontatie tussen Zatôichi en de lijfwacht maar jammer genoeg wordt daar nogal abrupt een einde aan gemaakt door het gevecht met één slag te laten eindigen. Komaan, een beetje meer zwaardengekletter had echt geen kwaad gekund... Viel me wel op dat de film voor de rest vrij gewelddadig is met veel afgehakte en rondvliegende ledematen.

Visueel is Zatôichi wel de moeite waard. De gevechten worden heerlijk in beeld gebracht, het is alleen jammer van de overduidelijk fake bloedspetters maar dat nemen we er voor niets bij. Het is de eerste Kitano die ik zie maar als ik de reacties hier lees zit hier typische humor van de man in kwestie in en als dat zo is dan ga ik me wel is interesseren in de rest van zijn werk want ik heb hier soms dubbel gelegen. Het idiote buurjongetje dat constant schreeuwend rondloopt met alleen maar een onderbroek aan, de trainingssessie van Shinkichi, ... Maar ook de mimiek van de acteurs is soms echt de moeite waard. Visueel dus uitstekend, al had ik soms wel het gevoel dat Kitano teveel wou laten zien want sommige scènes ging te lang door. Dan heb ik het vooral op de tapdansscène van Osei en de minutenlange heb-bijlange-na-geen-idee-wat-voor-dans. Men zou bijna punten gaan aftrekken voor het anders uitstekende einde waar Kitano eventjes iedereen op het verkeerde been zet. Ik had trouwens wel teleurgesteld geweest mocht Zatôichi kunnen zien maar soit, dit gebeurt gelukkig niet.

Ik heb hier nog een aantal (6 om exact te zijn) 'oude' Zatôichi films liggen maar daar ben ik nog niet aangekomen dus ik weet niet of Kitano een deftige Zatôichi neerzet in vergelijking met de originele acteur. Eigenlijk is het niet nodig om hier over na te denken want Kitano zet zonder twijfel een meer dan puike acteerprestatie neer. Met veel mimiek, gevoel en charisma weet hij een overtuigende blinde neer te zetten. Hetzelfde geldt voor Tadanobu Asano die de rol van de lijfwacht (Yojimbo?) op zich neemt. Ook hij heeft veel charisma en weet met maar een enkele blik een scène naar zich toe te trekken. Gadarukanaru Taka zorgt trouwens voor een sterke komische noot door zijn rol van Shinkichi.

Ik weet nog altijd niet goed wat ik hier van moet denken. Het verhaal was standaard en redelijk saai maar de gevechten zien er werkelijk fantastisch uit. De cast acteert zeer sterk en visueel is het de moeite waard. Toch doet het verhaal de film de nek om, hoewel het laatste halfuur wel erg sterk was.

3*

Stijlvolle en vermakelijke films kun je aan Kitano wel overlaten.

Ook deze is weer knap en flitsend geschoten, wel wat jammer van het digitale bloed, maar met de choreografie zat het meer dan goed. Het ontbreekt ook niet aan het typische gevoel voor humor van Kitano, en het verhaaltje boeit eigenlijk de hele tijd wel.

De film kent echter ook wel de nodige gebreken. Ik vond de soundtrack nou juist weer helemaal niet zo goed, Kitano lijkt soms ook niet helemaal te beseffen wanneer hij deze moest afkappen. Dan heb je te maken met een held die vertrouwt op zijn zintuigen, maar inleven in de situatie maakt de soundtrack bij vlagen onmogelijk omdat deze maar blijft doordenderende op essentiele momenten. Zatoichi luistert dan naar omgevingsgeluiden, maar jij hoort dat gerammel van die soundtrack. Geen idee waarom dat elke keer weer nodig moest zijn.

En dat hele tapdance/musical-slot had natuurlijk integraal geschrapt mogen worden. Was tergend eentonig.

3*

Best een redelijk Japanse zwaard-actie film.

Dorpje zag er goed uit, zeer strakke gevechten (de snelle bewegingen en zijn eigen stijl qua hanteren van een zwaard; werkelijk verbluffend), aparte karakters en lekker overdrijven door 3 kilo rode sap aan bloed per snee te bedenken; typisch Japanesen

Ook die idioot die een zogenaamde Samurai moet wezen doet z'n rol goed

Wat ik wel jammer vond is de snelle eindconfrontatie tussen Zatoichi en Hattori. Je verwacht nog een redelijk gevecht, maar nee. Misschien was het wel de bedoeling om je te verassen door het zo te doen. Maar soms werd het ook irritant, dat Zatoichi in principe een onverslaanbare persoon is die geen fout of krassen (met uitzondering van 1 snee) zal oplopen.

Ook die 2 jonge Geisha's, dan nog te geloven dat de mannelijke Geisha al 16 was toen het gemaakt werd

Over verassingen gesproken; bij 't einde opent die voor het eerst zijn ogen, blijkt die geen blinde te zijn... en bij 't laatste seconde van de film blijkt die het dus toch wel te zijn... Pure instinker.

Qua gevechten heeft het me zeker vermaakt, voor de rest was het een beetje om van te gapen

Erg stijlvolle en leuke film weer van Kitano. Deze keer is het een Samuraifilm waar hij zelf de hoofdrol in speelt en wederom boeit het.

Vooral de gevechten in de film zagen er goed uit en worden door Kitano uitstekend in beeld gebracht. Erg vermakelijk om te zien hoeveel bloed er bij elke steek of slag van het zwaard wel niet uitspat. Het verhaal zelf was niet echt bijzonder en het was wachten op de confrontatie tussen Zatoichi en Hattori, die trouwens snel voorbij was. Verder bevat de film de nodige humor en best leuke muziek, waarbij vooral het einde in positieve zin opvalt.

Leuke film dus, die prima in het rijtje van de andere Kitano's past.

3,5*

Mijn 11de Kitano en toch wel de minste die ik tot nu toe heb gezien.

Vooral verhaaltechnisch wilde het maar niet echt loskomen, en de gebeurtenissen zijn dan ook niet heel interessant. Toch wel een voldoende. De korte actie momenten zijn gaaf gedaan, en ook de stijlvolle manier waarop het is geschoten kon mij wel boeien. Verder wat leuke toevoegingen, waarvan de dans best gaaf is.