Zatôichi (2003)

Nadat Dolls mij laatst zeer goed bevallen was, was ik blij toen een vriend van mij met Zatoichi op de proppen kwam. Ik wist dat ik die 2 films niet met elkaar kon vergelijken, maar ondanks de twee totaal verschillende genres kan ik wel stellen dat Kitano een regisseur is waar ik meer van moet gaan zien.

De film is doordrenkt met stijlvolle shots en ondanks de af en toe falende CGI (misschien wel een bewuste keuze?) is het geheel constant imponerend. Naast een geweldige regisseur is Kitano ook nog eens een goed acteur, want als Zatoichi stelde hij niet teleur. En natuurlijk Asano die altijd puik werk weet af te leveren.

Op muzikaal gebied viel er ook niets te klagen, met misschien die rare dansscène aan het einde als enige uitzondering. Iets wat de film wel een extra dimensie gaf waren die muzikale stukjes met die schoffelende werklui. Voegt niks toe aan het verhaal, maar gewoon leuk voor de afwisseling.

Nu maar op jacht naar een volgende Kitano.

Ontegenzeggelijk leuk als Kitano voor en achter de camera zijn kunsten opvoert, al had hij wel even langer mogen blijven hangen in dat overhead shot bij aanvang een drukke confrontatie. Sowieso wel leuk hoe de zwaardgevechten worden vormgegeven. Geen omslachtig episch gedoe, maar kort, fel en daadkrachtig. Met veel rondspetterend computerbloed en overdreven geluidseffectjes die de film een onbevangen, tongue in cheek sfeertje meegeven.

Niet dat alle humor werkt, maar ik moet toch stiekem grinniken om de buurjongen en wanneer muziek en beeld ritmisch samengaan, is dat ook niet verkeerd. Toch wil het als geheel lange tijd niet helemaal overtuigen. Het mist soms toch wat schwung, met name rondom de geisha's, om het aan de praat te houden en dan drentelt het soms maar wat voort. Het slotstuk heeft daar gelukkig geen last meer van. Hulde voor het enthousiaste dansje. En de steen.

Herzien, maar eigenlijk best wel een tegenvaller. De film is traag en flauw, met veel doelloze prietpraat en niet bijster interessante personages. In de korte maar heftige gevechtsscenes komt de film sporadisch tot leven, maar de toevoeging van flinke hoeveelheden cgi-nepbloed is een slechte keuze geweest. Alles ziet er hierdoor nepperig en lelijk uit, wat de impact van de gevechtsscenes compleet teniet doet. Jammer, want met een meer serieuze en visueel sterkere aanpak had dit best iets kunnen worden.

Takeshi Kitano, dat was alweer een tijdje geleden. Binnenkort 'Sonatine' eindelijk maar eens herzien, dat blijft mijn favoriete prent van de beste man. Dit weekend deze 'Zatôichi', na lang wachten, maar eens opgezet. Prima film. Vooral qua humor zit het wel goed, heb weer een paar keer best kunnen lachen om alle droge figuren die Kitano weer op laat draven. Verder vermaakt deze prent goed. Het einde, met dat dansen op die boutmuziek had Kitano er wat mij betreft wel uit kunnen laten. Toch een zeer stijlvolle prent, met mooie settings. Het vele CGI bloed lijkt soms wel nergens op. Maar oké, prima film. Voldoende.

Veel folklore in Zatoichi, en Kitano brengt heel wat bedwelmende muziek en dans in deze film, die wel een oude volksvertelling lijkt over een blinde zwaardvechter. Veel diepgang heeft de film niet en het plot is nogal wankel; over Zatoichi zelf kom je nauwelijk iets te weten, behalve dat hij flitsend snel is met zijn zwaard. De humor is sterk aanwezig en best genietbaar: de dorpsidioot, de gokbuddy van Zatoichi die combat lessen geeft... . En zo heb je een klassiek verhaal dat qua regie buiten de lijntjes kleurt en bovendien met een hoge amusementsfactor uitpakt. Heel fijn.

Fijn herziening.

Erg eigenlijk dat ik in die 16 jaar nog geen enkele andere Zatoichi films gezien heb, er zijn er namelijk genoeg. Maar met reeksen als deze probeer ik ze toch in volgorde te kijken, wat wil zeggen dat ik moet starten in een tijdperk dat mij niet zo ligt. Bond heeft een soortgelijk probleem.

Soit, maakt niet zoveel uit, want hoewel Kitano zich netjes binnen de franchise nestelt, is dit toch ook wel een film die duidelijk van een regisseur met visie komt. De komische stukjes, maar vooral de muzikale stukken, zijn scenes die je (denk ik) niet in de originele reeks zal terugvinden.

Verder is er Kitano zelf natuurlijk, die mooi de balans opzoekt tussen het personage en z'n eigen typische acteerstijl. Kitano's Zatoichi blijft een film met een erg eigen identiteit, die toch ook weer niet al te veel afwijkt van het typischere genrewerk. Een erg fijne oefening in balans die ook 16 jaar later nog steeds veel filmvreugde uitstraalt.

4.0* en een uitgebreide review

Fijne film van Kitano over een blinde zwaardvechter ergens in de negentiende eeuw. Leuk dat Kitano erin slaagt om naast de (bloederige) gevechten (zonder veel visuele poespas) ook humor te verwerken in de film. Ik heb toch meermaals een glimlach niet kunnen onderdrukken.

Blind fury, de film met Rutger Hauer, maar dan in een Japans feodaal jasje. Prima actiescènes waarbij het bloed liederlijk rond spuit. Alleen was het bijzonder jammer dat de grote confrontatie tussen de twee meesters maar een belabberd gevecht kende. Slechts enkele seconden en het was al afgelopen ...

Een film die ook opvalt in sfeer, setting en bijhorende muziek. Personages die niet altijd evenveel toevoegen, maar dat wordt dan gecompenseerd met andere opvallende nietszeggende gebeurtenissen zoals de gekke rondhuppelende buurjongen die ervan droomt een samoerai te worden. Ook Shinkichi die zich als nietsnut beter voordoet dan hij eigenlijk is was best grappig tijdens zijn initiatielessen zwaardvechten.

Eerste Kitano.

Ik ken hem als regisseur niet echt, wel als acteur. Wellicht heb ik hem nog niet kunnen betrappen binnen zijn meest iconische rollen, maar die uitdrukking is niet van zijn smoel af te krijgen. De charme die hij uitstraalt herken je eigenlijk meteen, en dat lijkt hij zelf ook te weten, want hij maakt er op gretige manier gebruik van.

Zatoichi is klaarblijkelijk gebaseerd op een oude legende maar dat boeide me eigenlijk weinig voordat ik de film opzette. Wat mij vooral trok waren de beloftes voor een visueel aantrekkelijke en vooral vermakelijke actiedramafilm, maar die heb ik niet kunnen aantreffen. Vooral op het vlak van actie een uitermate teleurstellende film, met een verveelde cameraman en sullig bloedvergieten.

De meeste visuele kracht wordt benut vanuit de omgeving dat zeker wat degelijke en unieke beelden weet op te leveren, verder is het een film die veel focus legt op de personages. Personages die buiten Kitano om alleen nooit echt een unieke persoonlijkheid kunnen opzetten. Iedereen die niet relevant is is vooral druk, iedereen die dat wel is, is rustiger van aard. Dat valt me veel eerder op dan wie de personages eigenlijk zijn en wat ze uniek maken.

Ik vond de film vooral erg lang duren en saai opgenomen. Een locatie waar op veel manieren gebruik van gemaakt kon worden wordt leuk benut, maar alles wat zich binnen die wereld afspeelt boeit een stuk minder. De traagheid evenals het complete gebrek aan energie zorgen voor een vermoeiend verloop die alleen wat opleeft eenmaal de film echt de nadruk legt op presentatie.