Zatôichi (2003)

Lollig filmpje inderdaad maar verder toch weinig informatief. Niet dat een film perse informatief moet zijn qua teksten enzo maar beelden mogen wel tot de verbeelding spreken en sferen mogen geschept worden. Dat ontbreekt in deze film: diepgang en samenhang.

Hoe komt het eigenlijk dat die acteurs altijd zo overdrijven in hun rol? Zijn Japanners in het echt ook zo?

-"Ik wil ook een proberen met mijn ogen dicht te dobbelen" boenk "auw dat was op mijn teen".

Sorry maar dat soort scènes vind ik schrijnend. Japanse humor veronderstel ik?

Vermakelijk filmpje. De muziek viel vooral op, erg passend bij de de beelden van schoffelende en timmerende mensen. Ik had eigenlijk wel meer verwacht van het gevecht tussen Kitano en Asano. Dat was wel jammer. Het tapdansen had ook niet gehoeven, maar het was nou ook weer niet ergerlijk.

Trouwens de eerst film die ik zie waarin Kitano het overleefd.

De soundtrack hiervan is trouwens echt top. Iedereen aanschaffen die handel.

Op het eerste zicht leek dit een te luchtige film te worden. Maar al snel blijkt dit een geweldige film te zijn met actie, humor en prachtige muzikale scènes. Daarmee doel ik vooral op de fragmenten met de veldarbeiders en de bouwvakkers. Momenten die ritmisch ook goed in elkaar zitten en een streling voor het filmoog zijn. Jammerlijk gebruik wel van CGI die vrij zwak is. Maar gelukkig zit de rest best wel goed.

His sword made him a hero... His courage made him a legend

De Zatôichi reeks was me al langer bekend maar ik had er nog nooit een film van gezien. Toen deze op televisie kwam twijfelde ik dan ook geen moment om hem op te nemen maar zoals zo vaak heeft het weer een eeuwigheid geduurd eer ik aan de film begon. De verwachtingen stonden hoog gespannen, vooral door de hoge score hier en de opmerkingen dat het hard als een Kurosawa aanvoelde, maar jammer genoeg is Takashe Kitano's Zatôichi een teleurstelling geworden.

Eerlijk gezegd, het verhaal kon me niet zo bijster veel boeien. Nu hou ik wel van een ietwat traag verhaal maar dit ging te kabbelend vooruit om mij geïnteresseerd te laten blijven. Het plot ging dan naar mijn gevoel ook teveel verschillende kanten uit waardoor het allemaal serieus onoverzichtelijk werd. De rode draad doorheen heel de film, de Naruto zusjes (ik weet natuurlijk ook wel dat de één een man was), werd ook maar vrij standaard uitgewerkt. De vergelijking met Kurosawa is bij mij dan ook maar ver te zoeken. Het enige wat ik kan bedenken is dat het basisidee van een samurai die iemand uit een dorp wilt beschermen te vergelijken is met Seven Samurai maar daar eindigt het dan ook. Hetgeen mij het meest kon bekoren van heel de verhaallijn was de opkomende confrontatie tussen Zatôichi en de lijfwacht maar jammer genoeg wordt daar nogal abrupt een einde aan gemaakt door het gevecht met één slag te laten eindigen. Komaan, een beetje meer zwaardengekletter had echt geen kwaad gekund... Viel me wel op dat de film voor de rest vrij gewelddadig is met veel afgehakte en rondvliegende ledematen.

Visueel is Zatôichi wel de moeite waard. De gevechten worden heerlijk in beeld gebracht, het is alleen jammer van de overduidelijk fake bloedspetters maar dat nemen we er voor niets bij. Het is de eerste Kitano die ik zie maar als ik de reacties hier lees zit hier typische humor van de man in kwestie in en als dat zo is dan ga ik me wel is interesseren in de rest van zijn werk want ik heb hier soms dubbel gelegen. Het idiote buurjongetje dat constant schreeuwend rondloopt met alleen maar een onderbroek aan, de trainingssessie van Shinkichi, ... Maar ook de mimiek van de acteurs is soms echt de moeite waard. Visueel dus uitstekend, al had ik soms wel het gevoel dat Kitano teveel wou laten zien want sommige scènes ging te lang door. Dan heb ik het vooral op de tapdansscène van Osei en de minutenlange heb-bijlange-na-geen-idee-wat-voor-dans. Men zou bijna punten gaan aftrekken voor het anders uitstekende einde waar Kitano eventjes iedereen op het verkeerde been zet. Ik had trouwens wel teleurgesteld geweest mocht Zatôichi kunnen zien maar soit, dit gebeurt gelukkig niet.

Ik heb hier nog een aantal (6 om exact te zijn) 'oude' Zatôichi films liggen maar daar ben ik nog niet aangekomen dus ik weet niet of Kitano een deftige Zatôichi neerzet in vergelijking met de originele acteur. Eigenlijk is het niet nodig om hier over na te denken want Kitano zet zonder twijfel een meer dan puike acteerprestatie neer. Met veel mimiek, gevoel en charisma weet hij een overtuigende blinde neer te zetten. Hetzelfde geldt voor Tadanobu Asano die de rol van de lijfwacht (Yojimbo?) op zich neemt. Ook hij heeft veel charisma en weet met maar een enkele blik een scène naar zich toe te trekken. Gadarukanaru Taka zorgt trouwens voor een sterke komische noot door zijn rol van Shinkichi.

Ik weet nog altijd niet goed wat ik hier van moet denken. Het verhaal was standaard en redelijk saai maar de gevechten zien er werkelijk fantastisch uit. De cast acteert zeer sterk en visueel is het de moeite waard. Toch doet het verhaal de film de nek om, hoewel het laatste halfuur wel erg sterk was.

3*

Soundtrack zoals genoemd is idd erg goed.

Voor de rest kon ik niet veel in deze film vinden wat me echt aansprak. Deed me overigens ook aan een andere film denken die ik niet al te lang geleden heb gezien (waarik nu niet op kom) waarvan ik me ook meen te herinnenren dat ik die bbeter vond.

Misschien dat het ook is dat ik betere ervaringen heb met films uit japan en dit thema.

Questie van smaak misschien,2*

Wellicht één van de 26 delen uit de "echte" Zatoichi reeks. Daar zijn er een 7-tal van op TV geweest.

Stijlvolle en vermakelijke films kun je aan Kitano wel overlaten.

Ook deze is weer knap en flitsend geschoten, wel wat jammer van het digitale bloed, maar met de choreografie zat het meer dan goed. Het ontbreekt ook niet aan het typische gevoel voor humor van Kitano, en het verhaaltje boeit eigenlijk de hele tijd wel.

De film kent echter ook wel de nodige gebreken. Ik vond de soundtrack nou juist weer helemaal niet zo goed, Kitano lijkt soms ook niet helemaal te beseffen wanneer hij deze moest afkappen. Dan heb je te maken met een held die vertrouwt op zijn zintuigen, maar inleven in de situatie maakt de soundtrack bij vlagen onmogelijk omdat deze maar blijft doordenderende op essentiele momenten. Zatoichi luistert dan naar omgevingsgeluiden, maar jij hoort dat gerammel van die soundtrack. Geen idee waarom dat elke keer weer nodig moest zijn.

En dat hele tapdance/musical-slot had natuurlijk integraal geschrapt mogen worden. Was tergend eentonig.

3*

Scheelt bij mij een volle ster (ten gunste van de film dan wel teverstaan). Een reden dat deze Z-film hoger scoort dan welke uit de originele serie dan ook maar. Briljante scène.

Scheelt bij mij niet een hele ster, maar het mag duidelijk zijn dat die scene tot de hoogtepunten van de film behoort. Lekker opzwepend en vrolijk.

Maar totaal niet passend bij de film vond ik. Langs de andere kant heb ik het nooit op van die spontane dansscènes gehad tenzij het echt de bedoeling is zoals in musicals. Ik ben al blij dat dit soort voorvallen niet in de andere Zatoichi's zitten.

Spontane dansscènes zijn juist cool .

Meer zelfs, ik heb er nog niets van gezien maar ik vertrouw op je woorden

Volgens mij ben ik wel eens wat van die onderbrekingen tegen gekomen in de reeks hoor. Heeft Katsu niet ooit een liedje gezongen zelf?

(Chishu Ryu die een liedje zingt - die film ken ik wel)

Blijkbaar kan Katsu toch een stukje zingen:

YouTube - ZATOICHI sings

Best een redelijk Japanse zwaard-actie film.

Dorpje zag er goed uit, zeer strakke gevechten (de snelle bewegingen en zijn eigen stijl qua hanteren van een zwaard; werkelijk verbluffend), aparte karakters en lekker overdrijven door 3 kilo rode sap aan bloed per snee te bedenken; typisch Japanesen

Ook die idioot die een zogenaamde Samurai moet wezen doet z'n rol goed

Wat ik wel jammer vond is de snelle eindconfrontatie tussen Zatoichi en Hattori. Je verwacht nog een redelijk gevecht, maar nee. Misschien was het wel de bedoeling om je te verassen door het zo te doen. Maar soms werd het ook irritant, dat Zatoichi in principe een onverslaanbare persoon is die geen fout of krassen (met uitzondering van 1 snee) zal oplopen.

Ook die 2 jonge Geisha's, dan nog te geloven dat de mannelijke Geisha al 16 was toen het gemaakt werd

Over verassingen gesproken; bij 't einde opent die voor het eerst zijn ogen, blijkt die geen blinde te zijn... en bij 't laatste seconde van de film blijkt die het dus toch wel te zijn... Pure instinker.

Qua gevechten heeft het me zeker vermaakt, voor de rest was het een beetje om van te gapen

Na 26 delen in de reeks is het nauwelijks verrassend meer te noemen. Het eindgevecht is eigenlijk altijd met een-keer-met-je-ogen-knipperen voorbij.

Dit is mijn eerste ervaring met deze film, dus voor mij was het meer verassend. Ik moet het nog bekijken of ik de andere delen wil/kan zien. Aangezien de overige delen allemaal oud en niet zo bekend zijn, is de kans zeer klein.

Erg stijlvolle en leuke film weer van Kitano. Deze keer is het een Samuraifilm waar hij zelf de hoofdrol in speelt en wederom boeit het.

Vooral de gevechten in de film zagen er goed uit en worden door Kitano uitstekend in beeld gebracht. Erg vermakelijk om te zien hoeveel bloed er bij elke steek of slag van het zwaard wel niet uitspat. Het verhaal zelf was niet echt bijzonder en het was wachten op de confrontatie tussen Zatoichi en Hattori, die trouwens snel voorbij was. Verder bevat de film de nodige humor en best leuke muziek, waarbij vooral het einde in positieve zin opvalt.

Leuke film dus, die prima in het rijtje van de andere Kitano's past.

3,5*

Stijlvolle film met korte maar effectieve actie, een uitstekende Kitano en een mooie sfeer. Goede film, voorlopig een 7.

Mijn 11de Kitano en toch wel de minste die ik tot nu toe heb gezien.

Vooral verhaaltechnisch wilde het maar niet echt loskomen, en de gebeurtenissen zijn dan ook niet heel interessant. Toch wel een voldoende. De korte actie momenten zijn gaaf gedaan, en ook de stijlvolle manier waarop het is geschoten kon mij wel boeien. Verder wat leuke toevoegingen, waarvan de dans best gaaf is.

Mijn eerste Kitano film. Het verhaal was redelijk saai maar de gevechten en de humor waren best goed. Ik ga de soundtrack nog eens opzoeken en beluisteren.

De film uiteindelijk na een uur afgezet.

Nadat Dolls mij laatst zeer goed bevallen was, was ik blij toen een vriend van mij met Zatoichi op de proppen kwam. Ik wist dat ik die 2 films niet met elkaar kon vergelijken, maar ondanks de twee totaal verschillende genres kan ik wel stellen dat Kitano een regisseur is waar ik meer van moet gaan zien.

De film is doordrenkt met stijlvolle shots en ondanks de af en toe falende CGI (misschien wel een bewuste keuze?) is het geheel constant imponerend. Naast een geweldige regisseur is Kitano ook nog eens een goed acteur, want als Zatoichi stelde hij niet teleur. En natuurlijk Asano die altijd puik werk weet af te leveren.

Op muzikaal gebied viel er ook niets te klagen, met misschien die rare dansscène aan het einde als enige uitzondering. Iets wat de film wel een extra dimensie gaf waren die muzikale stukjes met die schoffelende werklui. Voegt niks toe aan het verhaal, maar gewoon leuk voor de afwisseling.

Nu maar op jacht naar een volgende Kitano.

Dit soort samurai films zijn normaal gesproken niet mijn ding, maar Kitano weet van dit genre toch nog iets moois te maken. Visueel zag het allemaal mooi uit, vooral de scènes bij nacht en de scènes waarbij de regen kletterend uit de hemel viel. Ook de typische Kitano humor mocht niet ontbreken. Zo'n 5 à 10 minuten voor het einde had ik voor dit filmpje een 3,5 in mijn gedachte maar de vreugdedans aan het einde vond ik zo mooi dat ik er toch nog een halfje bij doe.

4,0*

Ontegenzeggelijk leuk als Kitano voor en achter de camera zijn kunsten opvoert, al had hij wel even langer mogen blijven hangen in dat overhead shot bij aanvang een drukke confrontatie. Sowieso wel leuk hoe de zwaardgevechten worden vormgegeven. Geen omslachtig episch gedoe, maar kort, fel en daadkrachtig. Met veel rondspetterend computerbloed en overdreven geluidseffectjes die de film een onbevangen, tongue in cheek sfeertje meegeven.

Niet dat alle humor werkt, maar ik moet toch stiekem grinniken om de buurjongen en wanneer muziek en beeld ritmisch samengaan, is dat ook niet verkeerd. Toch wil het als geheel lange tijd niet helemaal overtuigen. Het mist soms toch wat schwung, met name rondom de geisha's, om het aan de praat te houden en dan drentelt het soms maar wat voort. Het slotstuk heeft daar gelukkig geen last meer van. Hulde voor het enthousiaste dansje. En de steen.

Lijkt wel Blind Fury met (rutger hauer) gaat ook over een blinde zwaard vechter...

iemand die film gezien?

Film keek wel aardig weg imo maar ben niet zo weg van films uit azie majh dat ligt aan mij

Maar ik ben niet in slaap gevallen......

Grappig. Blind Fury is juist gebaseerd op de Zatoichi reeks.

Mijn tweede Kitano.

Bevalt mij een stuk minder dan Kikujiro. Niet slecht, maar heeft mij niet echt gegrepen.