Leatherface (2017)

Film met twee gezichten.

Enerzijds is er de hele opzet van deze prequel. Het zou mij niet verbazen moest dit een script zijn dat ze nog ergens hadden liggen en waar ze snel snel Leatherface ingehackt hebben. Zo heel veel met de franchise heeft het niet te maken, het voegt ook absoluut niks toe aan de hele TCM reeks. Zeker niet omdat er nog wat flauw met een twistje - over de identiteit van Leatherface - gespeeld wordt.

Wie helemaal into TCM is kan deze maar beter zien als één of andere vreemde spin-off, eerder dan een echte origin story. Grote kans ook dat binnen X aantal jaar deze film compleet genegeerd gaat worden en ze weer verder gaan met een nieuwe reboot of een sequel op de andere delen.

Anderzijds zijn er Bustillo en Maury, die er dan nog het beste van proberen maken. Buiten wat sfeervol kleurgebruik en belichting komen ze echter ook niet zo héél ver. Het is duidelijk dat dit niet meteen hun niche is, maar als nieuw-gevestigd horror talent slaag je een TCM prequel ook niet zomaar af natuurlijk.

De film is verder een cliché hillbilly gebeuren, met wat gekke insteekjes die naar andere films/genres lijken te refereren. Een beetje Bonnie & Clyde of Natural Born Killers passeren af en toe de revue, maar ook dat voegt maar weinig toe. Toch is het allemaal wel vermakelijk. Net smerig, net ziek en net hard genoeg, maar verre van het moois wat Bustillo en Maury in hun beste vorm lieten zien.

Beetje doorsnee maar kwalitatief Amerikaans horrortje is het geworden. Nu ze dat achter de rug hebben, gewoon terugkeren naar Frankrijk.

3.0*

Het is alweer bijna 2 maanden geleden dat regisseur Tobe Hooper, de man gaf ons horrorklassiekers als The Texas Chainsaw Massacre en Poltergeist gaf, overleed. Leatherface is de laatste film die hij produceerde. Het regisseursduo Alexandre Bustillo en Julien Maury leverde eerder werken als À l'Intérieur (2007) en Livide (2011) af, en de heren maken met deze prequel hun Engelstalige speelfilmdebuut, waarbij zij op handige wijze Bulgarije dienst laten doen als Texas. Als ik het niet had geweten was het me niet opgevallen.

Stiekem vond ik de eerdere remake The Texas Chainsaw Massacre (2003) wel vermakelijk, en ik had ook goede hoop voor deze. Helaas komt de film nooit echt in ‘het sfeertje’, het voelt niet helemaal als Texas Chainsaw Massacre. De acteurs zijn niet slecht, maar de karakters zijn nogal dun. Ik was wel gecharmeerd van Vanessa Grasse in de rol van Lizzy, die naast deze film schittert in hoogstandjes als Roboshark en It Came from the Desert. De film zelf, al heb ik me zeker niet verveeld, ben ik nu ik dit de volgende ochtend schrijf al praktisch weer vergeten. Geen veelbelovend teken.

3*

Aangename verrassing, deze goedgemaakte en (uiteraard) bloederige en behoorlijk nasty prequel. Een hoog tempo, een degelijke cast en een intrigerend plot zorgen ervoor dat dit wat mij betreft de beste Texas Chainsaw Massacre-film is geworden sinds het origineel. Niet dat dat heel veel zegt, maar toch. Visueel steekt het ook allemaal uitstekend in elkaar. Van de makers van A L'Interieur, ook al zo'n nare film.

Een prequel op The Texas Chainsaw Massacre, ik zat er niet zo op te wachten, maar aan de andere kant was ik best benieuwd doordat het van de makers van À l'Intérieur komt, 1 van de betere horrorfilms van deze eeuw. Het valt ook wel terug te zien dat dit van hen af komt, want deze Leatherface is toch best wel in your face qua gore en sfeer. Alleen zonde dat het verhaaltechnisch een vrij saaie film is. De eerste tien minuten zijn wel erg goed, als we de gestoorde familie met hun kettingzaag los zien gaan op hun slachtoffer en de laatste 10, 15 minuten zijn dat ook wel. Beklemmend, naargeestig en bloederig slot waarin we het ontstaan van Leatherface zijn uiterlijk duidelijk zien.

Maar alles daartussen vond ik gewoon vrij oninteressant. De focus ligt namelijk helemaal niet op Leatherface worden, maar op diverse kampen die wraak willen nemen op elkaar. Op een incidentele aardige scène na (de overval in de diner, iemand levend aan de varkens voeren) deed het me vrij weinig en voelde het vooral langdradig aan. Als je dan een origin film maakt, zorg dan wel dat de prioriteiten goed liggen. Daarom heb ik er ook geen voldoende voor over, daar is de film te rommelig en te voorspelbaar voor. Maar de echte fans van TCM zullen dit vast beter waarderen. Het is ook niet mijn favoriete horrorfranchise.

2,5*

Vermakelijk.

Behoorlijk sfeervol en redelijk gore(y) sequel-achtige film in deze franchise. De film vond ik ook een meer "psychological" ondertoon hebben dan het origineel waardoor er minder moorden worden gepleegd. Misschien jammer, maar ik vond het wel bij de film passen.

Ik vond het hele hillbilly gebeuren best vermakelijk en zorgde regelmatig voor een glimlach.

3,5*

Matige start, ijzersterk midden, redelijk einde. Dat ligt zeker niet aan het sterke script van Seth M. Sherwood en naar ik mag aannemen ook niet aan de bijdrage van Kim Henkel en Tobe Hooper, de zieke geesten achter de oorspronkelijke Texas Chainsaw Massacre. In 1955 ontsnappen vier tieners op gewelddadige wijze uit het psychiatrisch ziekenhuis met behulp van verpleegster Lizzy [Vanessa Grasse]. Stephen Dorff is de waanzinnige sheriff die over lijken gaat om deze tieners terug te vinden, temeer daar één van hen direct betrokken zou zijn geweest bij de gruwelijke dood van zijn dochter.

Het begin is rommelig, met slecht camerawerk en een veel te dominante score. Opeens verdwijnt de muziek en ontstaat er een sfeer die veel meer doet denken aan de klassieker uit 1974, waarbij de verrassende wendingen in het script gecombineerd met werkelijk (aangenaam) gruwelijk bloedvergieten zorgt voor een bijzonder prettige gore-belevenis die je maar zelden ziet in één van de grotere bioscopen. Het is dan werkelijk genieten en ik sloeg met mijn hand op de stoel voor me toen die irritante score de boel weer enigszins begon te verpesten. Onevenwichtig geregisseerd dus, maar het verrassende scenario, de creatieve bloederigheid en energieke vertolkingen maken dit tot één van de betere horrorfilms die ik in de afgelopen jaren in de bioscoop heb gezien.

We kregen al eerder een film in de franchise die Leatherface heette. En ook een prequel is niet nieuw voor de Texas Chainsaw Massacre filmserie. Maar in tegenstelling tot die eerdere films zou de prequel Leatherface écht over Leatherface zou gaan. Want Leatherface mag dan wel het aan elkaar genaaide gezicht van de franchise zijn, hij speelt telkens tweede viool als kleurrijke familieleden als Chop Top, Sherrif Hoyt en zelfs Matthew McConaughey als Vilmer op het toneel verschijnt. De franchise telt in totaal zeven films, maar we hebben Leatherface nooit echt leren kennen, hij is vooral die zwakbegaafde, zwaarlijvige en mompelende kannibaal met kettingzaag.

Leatherface opent als een echte TCM; een stel smerige heikneuters zit aan de eettafel in hun boerderij met een zwetend, vastgebonden slachtoffer aan het hoofdeinde. Maar na de openingsscène gaat de film alle kanten op. Eerst verblijven we in een psychiatrische kliniek met een cartooneske kwaadaardige dokter. Vervolgens krijgen we een portie Natural Born Killers - met een stel dat graag sekst met rottende lijken - en ondertussen wordt (net als in Texas Chainsaw 3D) The Devil's Rejects gerecycled met ditmaal Stephen Dorff als redneckjager. En Leatherface? Die mag weer genoegen nemen met een bijrolletje. Dit komt vooral omdat Bustillo en Maurey ons koste wat kost willen verrassen en toegegeven: ze hebben zowaar een vrij effectieve twist in petto. Maar een geinige wending levert nog geen sterke horror op.

Leatherface is in de meeste facetten simpelweg matig. Het script hopt – zowel qua locaties als qua toon - heen en weer en lijkt niet goed te weten wat het nu wil zijn, maar een Texas Chainsaw Massacre is het niet. In het rommelige script is geen solide spanningsboog te vinden en ook de personages zijn allesbehalve memorabel, laat staan dat er een Chop Top of Sheriff Hoyt tussen zit. Desondanks is deze prequel niet zo frustrerend en knullig als voorganger Texas Chainsaw 3D, maar waar men het origineel van Tobe Hooper over vijftig jaar nog zal herinneren, daar is iedereen deze over een paar maanden al wel vergeten. En dan is het wachten op de volgende reboot, die deze film weer compleet negeert.

2 sterren

Volledige recensie: Leatherface - schokkendnieuws.nl

"You know you're my special boy."

Alexandre Bustillo en Julien Maury hebben met 'À l'Intérieur' één van mijn favoriete horrorfilms ooit gemaakt, dus een project rondom deze icoon is wel aan hen toe te vertrouwen dacht ik. Helaas heeft het anders uitgepakt dan ik had verwacht.

In deze prequel op het - inmiddels legendarische - 'The Texas Chain Saw Massacre' zie je hoe een onzeker jochie opgroeit tussen wat hillbilly's. Het is een ongeregeld stelletje inteelt gebroed bij elkaar die hem klaarstomen voor het echte werk. Op zich een aardig begin zou je zeggen, maar al gauw springt de film van hot naar her qua toon en ontwikkelingen.

'Leatherface' is namelijk niets meer dan een simpele road movie, zonder ook maar een greintje spanning te kunnen creëren. Men tracht hopeloos de psyche te ontleden of iemand van nature goed of kwaad is, terwijl er een goedkope bait and switch wordt uitgehaald. Het slaat werkelijk als een tang op een varken.

Hier en daar zie je als kijker sporadisch nog de handelsmerken van Bustillo en Maury langskomen; expliciet bloederige scènes die een tikkeltje morbide overkomen. Maar het blijkt slechts een druppel op een gloeiende plaat te zijn. Daarvoor is het narratief over het geheel vrij rommelig en saai te noemen. Het knappe is dan nog dat Bulgarije prima fungeert als surrogaat voor Texas.

Al met al een onnodige prequel die je snel weer vergeten bent. Hopelijk geraken Bustillo en Maury ooit weer terug in hun vertrouwde vorm.

Dikke 1,5 sterren.

Van de, meen ik, vijf films uit de TCM reeks die ik heb gezien is dit toch wel de minst indrukwekkende. Mager verhaal, waarbij je pas een minuut of vijftien voor tijd daadwerkelijk het idee krijgt na een nieuw deel uit deze te veel uitgemolken serie te kijken. De liefhebbers van de meer heftige gore horror, komen vooral bij de beginscènes en aan het slot helemaal aan hun trekken, maar daartussenin is het een gezapige bedoeling. Storend ook het overdreven, te dik aangezette acteerwerk, waardoor je nauwelijks enige affiniteit krijgt met ook maar één van de personages. De agent die in het begin zijn dochter verliest had bijvoorbeeld een mooie tragische held kunnen zijn, maar word door Dorff zo als een hopeloos irritante schreeuwlelijk neergezet dat het je volkomen koud laat als hij aan het einde het onderspit delft. Alleen Lili Taylor, als de gestoorde maar liefhebbende moeder van de familie, kon me enigszins overtuigen. Een film die me qua overtrokken stijl wat deed denken aan het werk van Rob Zombie, en dat is niet als een compliment bedoeld. Kijk liever nog maar een keer naar het origineel uit 1974 of desnoods de remake uit 2003, dat was toch meer het echte werk.

Regisseurs Alexandre Bustillo en Julien Maury (À l'intérieur) leveren voor hun Engelstalige speelfilmdebuut een tweede ontstaansgeschiedenis van de iconische moordenaar Leatherface af. En wat voor één? Direct met de openingsscène is het raak; tijdens een gezellig verjaardagsfeestje met de gehele verknipte familie Sawyer en de kettingzaag, buitenstaanders mores leren. YES! Deze proloog-film laat overigens de recentere remakes links liggen en is daarmee wel een beetje een vreemde eend in de franchise. De film draait vooral een groepje kinderen en om de heerlijke en vele smerigheden; die de kettingzaag en andere hulpstukken weten te veroorzaken. Toch wel een slimme zet om tieners te tonen maar dan zonder die moderne technologische snufjes. Voor een allround-filmfan bekoort deze film misschien minder, maar voor de horror-fan is het puur genieten! Bustillo&Maury weten dus van Leatherface een prima horrorfilm te maken.

Eigenlijk ben ik nog niet bekend met de originele film(s) of oorsprong van Leatherface, want blijkbaar is er toch in een aantal films een andere wending gegeven aan waarom hij Leatherface wordt.

Toch vond ik dit een vrij vermakelijke film. De gore is best genieten en de acteerprestaties zijn nog niet eens zo slecht. Het ziet er ook allemaal gewoon goed uit. Het plot is misschien wat simpel en de personages niet super uitgewerkt maar wel voldoende. Eigenlijk is er in de hele film maar 1 iemand die mentaal gezond is (de knappe verzorgster), alleen is ze wat naief. Je hebt natuurlijk geen goede horrorfilm zonder iemand die domme beslissingen neemt. Deze is zeker de moeite om eens te kijken en een aanrader voor gorehounds.

Om te beginnen wist me de film te boeien van begin tot het eind wat al een groot pluspunt is.

De insteek vond ik wel origineel en de twist halverwege is toch verrassend. Ik zat toch op het verkeerde spoor. De cast is aardig en er zitten een paar toffe gore scènes in de film. De klassieker staat natuurlijk buiten kijf, maar deze mag er toch zijn. Op een bepaald moment waande ik me even in Natural Born Killers. Bud, Bud...my friend 7,5/10

Rommelig filmpje geworden, maar Bustillo en Maury weten er nog nét genoeg van zichzelf in te brengen om er in ieder geval een vermakelijk rommeltje van te maken. Grootste 'mankement' is dat het té veel wilt doen en daarmee uiteindelijk zeer weinig aandacht is voor de juiste karakters. Hoog Bonny & Clyde gehalte, maar tegen de broeierige Texaanse achtergrond werkt het traditionele crazies on the run principe nog best prettig. Je merkt aan alles dat het duo niet genoeg vrijheid heeft genoten, dan had er absoluut nog meer in gezeten. Het is in ieder geval verre van de slechtste in de inmiddels zeer uitgebreide reeks aan Texas Chainsaw films. Je moet ook wel heel erg de plank misslaan wil je Texas Chainsaw 3D (2013) van die weinig eervolle troon stoten...

Toch wel de minste uit de reeks van Bustillo en Maury,echt slecht word het nergens maar erg sterk ook niet.

De film blijft te veel binnen de lijntjes in mijn ogen en het laatste half uur trekt dat ook niet recht.

Ik had hier eigenlijk veel meer van verwacht...ik had op zo'n 4 sterren gehoopt eigenlijk.

Kwa gore viel hij ook erg tegen....hier en daar kwamen de brute kwaliteiten van het regisseurs duo om de hoek kijken maar het zette helaas niet door.

Acteerwerk was best oke.

Gisteravond hebben we besloten om de nieuwe horror hit ‘Leatherface’ te gaan kijken, een film waar ik lichtelijk voor vreesde want in mijn belevenis zijn films die voor de honderdduizendste keer uitgemolken worden echt knetter slecht. Voor mijn gevoel was dit gelukkig niet helemaal het geval bij deze nieuwe film, al was het natuurlijk ook geen topper. Qua gore niveau lag de film erg goed, en dat mag ook echt wel gezegd worden. De film laat het niet liggen bij maar één druppel bloed maar we zijn mooie scenes waar bijvoorbeeld mensen neergestoken worden, neergeschoten worden of besneden (en dan wel wonden over het lichaam, met als hoogtepunt de schotwond in de mond van Jackson. In het algemeen dus een redelijk horror/thriller film die nergens echt super bijzonder ging en gaat worden want daar is de film soms echt wel te soft voor.

Het leek Alexandre Bustillo en Julien Maury een goed plan om weer eens de personage ‘Leatherface’ naar boven te halen. Ik heb afgelopen horrormaand de klassieker ‘The Texas Chain Saw Massacre’ nog gekeken waar natuurlijk de beroemde ‘Leatherface’ naar voren kwam, een goeie introductie voor een wat later uitgemolken personage blijkt te worden. Nee, ik ben geen fan van deze film en zeker nadat ik wat hogere verwachtingen had van Alexandre Bustillo en Julien Maury die natuurlijk de topper ‘À l'Intérieur’ op de wereld hebben gezet (die ik tevens nog moet herzien want ik mis een cijfer). Ze laten gelukkig wel met ‘Leatherface’ zien dat de ze de bloederige scenes zeker niet achterwegen laten en dat het er nog goed in zit bij de twee.

Een echt saaie zit word het nergens, de film weet nergens saai te worden maar bereikt ook geen hoogtepunten. Wat dat betreft is de film behoorlijk rommelig en dat kan je zeker wel merken in het begin van de film, het duo weet niet zo goed welke kant ze op willen werken tot dat ze uitkomen op de ontsnapping van de gevangenen in de psychiatrische inrichting en dan beginnen we het echte werk te zien.

De acteerkunsten in deze film vond ik een beetje magertjes. We volgen natuurlijk de politieagent genaamd Hal Hartman, een man die zijn dochter verloor aan de bloederige praktijken van de hillybilly familie. Stephen Dorff acteerde redelijk. Natuurlijk vond ik James Bloor en Jessica Madsen een prachtig duo. De twee spelen de psychisch zieke Clarice en Ike (Isaac) die beiden ook gevangen zaten maar eenmaal vrij begonnen ze gelijk met elkaar te vrijen nog in de gang in het huis waar ze opgesloten zaten noch om vervolgens met Jackson en Bud te vluchten waarbij ze Lizzy ook gevangen meenemen. Na een leuke scene in het eetcafé die ze overvallen en waar ze iedereen vermoorden en vervolgens vluchten in het bos. Waar ze een caravan tegen komen met een lijk erin. Waar de twee ook weer vrijen en dat we zien dat Clarice helemaal onder de brandwonden zien. Tevens vond ik persoonlijk Clarice wel een leuke personage in de film want wanneer Ike door Bud werd vermoord bij een steen en Clarice, Ike weer ging zoeken werd ze gesnapt door de politie (en dan in het speciaal door Hal Hartman). Wanneer ze tevens probeert te vluchten en neergeschoten word door Hal word het eigenlijk steeds erger en dat eindigt al snel op het punt waar ze de dochter van Hal noemt en ter plaatse word geëxecuteerd.

De film kent verder geen speciaal verhaal, we volgen de redneck – Hilly billy familie of hoe je het ook wilt noemen, die al goed beginnen en hun jongste zoontje een man willen laten vermoorden. Wanneer het zoontje weigert en de man vermoord word door de rest van de familie komen we snel uit bij de plek waar de dochter van Hal Hartman op gruwelijke wijze word vermoord. Al bedenkend waarom ze achter een jongetje aan rent die een koeien kop op zijn hoofd heeft zitten. Eenmaal hier geweest komen we uit bij de psychiatrische inrichting waar het zoontje van deze familie ook opgesloten zit. Hier leren we de zuster Lizzy kennen die net die dag ingewerkt moest worden. Wanneer Verna vervolgens doordraait en de gevangen laat ontsnappen volgen we Jackson (en de rest) op hun weg naar Mexico als vervolgens Jackson word opgevangen door zijn moeder. Door de schotwond van Jackson moet hij gehecht worden maar hij wel lelijke littekens over wat hem doet omtoveren tot ‘Leatherface’. Daarna zien we nog even hoe Hal Hartman en Lizzy door Jackson worden vermoord met de kettingzaag (waarbij we niet hadden verwacht dat ook Lizzy vermoord werd).

Nee dit betekend wel dat ik geen fan ben van deze nieuwe ‘Leatherface’ film en ik denk dat de toekomstige films ook niet echt wat gaan worden. Toch mocht de gore in de film er echt wel wezen en waren de manier van camerawerken toch wel fijn, zeker als het op moorden aanstond. Al was ik geen fan toen de medezuster werd vermoord naast Lizzy, en dan werd ik vooral geïrriteerd door dat knipperende klote licht.

1.5*

naar aanleiding van de revieuw hier naast me op van Daan258 had ik me ook op een grote teleurstelling ingesteld,,

Maar ondanks dat het wat te chaotisch was hier en daar , bijvoorbeeld het camera werk .

Was ik toch wel een beetje onder de indruk .

De gore is niet mis,,,het is soms spannend , al vermoed ik dat de liefhebber hier eerder kijkt voor de gore met eventueel wat hillbilly humor.

het is zeker niet het beste uit de franchise, maar paar maanden geleden een willekeurige texas chainsaw werkje uit de begin jaren 90 op gezet,,,en dat vond ik nou pas echt waardeloos.

Maar hoe dan ook, niet heel erg goed,maar ik heb mindere horrors gezien de laatste tijd,

Al moet gezegd worden dat het deel uit 2003 mijn persoonlijke favoriet blijft,The Texas Chainsaw Massacre ,,,die was bijna gelikt voor horror begrippen , al klinkt dat raar, en was WEL ! echt spannend . maakte op mij diepe indruk .

dit ben je waarschijnlijk zo vergeten , maar een voldoende is het in mijn ogen wel waard,,

net aan 3*

Als iets is gebleken is wel dat het toch niet zo makkelijk is om een succesvolle Texas Chainsaw film te maken. Texas Chainsaw 3D (2013) was bijvoorbeeld een grote flop, en ook deze 'Leatherface' is lastig te beoordelen. Als op zichzelf staande horrorfilm een hele dikke voldoende, gruwelijkheden genoeg namelijk, als TCM franchise onderdeel echter een behoorlijke onvoldoende. Ben er ook van overtuigd dat Leatherface een veel hogere algemene waardering had gekregen als op zichzelf staande horror film, zonder deze naam en link met Texas Chainsaw.

Hoezo die onvoldoende?? Nou, wat Alexandre Bustillo en Julien Maury in wijze doen is een vervolg/remake maken van The Devil's Rejects (2005). Ze voegen een domme dikzak aan het groepje toe, schrijven er welgeteld 2 scenes in met een ronkende kettingzaag, en plakken er het label 'Texas Chainsaw Massacre' op. (overigens vond ik het twistje dat die dikzak Leatherface helemaal niet blijkt te zijn, waarna de perfecte schoonzoon 'Jackson' plotseling een gigantische character change maakt en het monster blijkt te zijn, nogal goedkoop).

Als Texas Chainsaw film dus totaal niet geslaagd. Maar toch heeft deze film genoeg om van te genieten. Behoorlijk veel gruwelijkheden en gore (zelfs een bescheiden verwijzingkje naar Nekromantik (1987) , een hele toffe rol Stephen Dorff als cranky, bad-ass sheriff, en een behoorlijk tempo.

Leuke film, maar hij is 10 jaar geleden ook al gemaakt. Rob Zombie had echter de rechten niet om het 'Leatherface' te noemen.

Bustillo en Maury hebben er hier toch een prima epos van gemaakt. Geheel op hun eigen stijl.

Dit deel zou verwezen kunnen worden naar Texas Chainsaw Massacre 2 en The Devil's Reject... Waar het beide draait om een wraakzuchtige smeris die achter een bende psychopaten aangaat.

We beginnen bij Stephen Dorff, als wrede smeris... Zijn dochter is slachtoffer geworden van de chainsaw-gang, en door te wreken neemt hij de kinderen van deze familie af, door ze in een inrichting te plaatsen. Echter... nadat ik weer een beetje in een One Flew over the cockoosnest sfeer werd gedompeld, ontsnappen deze wanneer moederlief op bezoek komt en de boel ontgrendeld. Een bloerige moordende rooftocht is begonnen...

...nee, het loopt toch net even anders. Samen met een gegijzelde psychologe ontstaan er meningsverschillen en uiteindelijk wanneer de twee overgebleven zoons weten te ontglippen kreeg ik ineens eventjes een heel ander beeld over de desbetreffende familieleden. Een soort van coming of age achtige ontsnapping volgt.... en zijn ze verdacht sympathiek voor de psychologe.

De rurale uitgestreken kiekjes van Texas in de jaren 60 vond ik hier erg zomers en had op een een of andere manier een andere doch minder smerige sfeer dan in de voorgaande delen en het lijkt erop alsof de film iets dieper wil gaan dan slechts het hakken, zagen en bloedvergieten (ook al zitten er een paar heerlijke kills en zwaar geschifte momenten tussen) Het ziet ernaar uit dat de Franse regisseurs hier zo'n "wie zijn de goeie en wie zijn de slechterikken?"-thema wilen neerzetten. En wat zijn uiteindelijk de drijfveren? Ze waren op zeer jonge leeftijd gemanipuleerd door hun ouders, en in principe zouden ze in bescherming zijn genomen door uit de familie geplaatst te worden.... maar begon de ellende eigenlijk pas echt in de inrichting, mede dankzij de sadistische directeur en zijn bewaking.... en de electroshocks uiteraard. En dat maakt, ook dit deel, weer vrij uniek.

Ook de opkomst van de daadwerkelijke Leatherface is vrij netjes doch subtiel gedaan.... Zoals hierboven vermeld, je zou soms niet geloven dat zo'n persoon, die nog wel een beetje gevoel lijkt te hebben, om kan slaan tot een monster.

Conclusie: Dit was toch wel een klassiek vanouds wraakthematje, waarbij de kaart wat breder wordt opengevouwt. Met de regisseurs van Inside etc kon het natuurlijk ook niet misgaan. Een meesterwerk is het niet, maar potentie heeft deze nog wel.

4,0*

Toegegeven, het begin is zwak en haast amateuristisch te noemen.

Maar gaandeweg groeit de film in kwaliteit, en ontpopt het zich tot een klassieke slasher. Dan nog moet je natuurlijk van dat soort films houden, maar de horror-liefhebber komt zeker het tweede deel niet bedrogen uit. Al met al een voorzichtige voldoende: *3.0

Met de gore zit het wel goed en de vaart zit er enorm in. Zoveel zelfs dat je al snel iets mist als je effe weg bent. Dat vond ik een beetje gek, gekeken naar de materie en het genre. Wat de film nekt is de overkill aan referenties/jatwerk van andere films. Een stukje rob zombie, een stukje natural born killers een stukje bonnie and clyde, een stukje van alles, maar dan met minder stijl.

Vermakelijk rommeltje wel. Wat begint als een soort prison break achtig gebeuren, verwordt daarna tot een gijzelaarsfilm á la Bonnie & Clyde, om aan het einde pas aan te komen bij de daadwerkelijke kern van de film. Beetje vreemd allemaal maar toch houdt het de film enigszins fris. De hand van Bustillo & Maury valt eigenlijk enkel te herkennen aan de gore en enkele harde scenes, al is het ook wat dat betreft nergens zo sterk als een A L'Interieur. Aardige film, maar zie Bustillo & Maury toch liever weer teruggaan naar Frankrijk. 3*.

Lekker bruut!

Ben niet zo`n Texas Chainsaw Massacre fan, maar de totstandkoming van zo`n schurk wordt hier toch aardig amusant, zij het een beetje ongeloofwaardig uit de doeken gedaan. Alles wat je verwacht van zo`n film is in ieder geval voorhanden: totaal geflipte familieleden, een episode in een vaag ziekenhuis voor mentaal gestoorden, actie en een paar smerige moordpartijen. Je zou van deze regisseurs alleen hopen dat ze nog eens zo`n spannende nagelbijter als Inside maken. 3,5*

Vreemde telg.

Zowel binnen het oeuvre van Bustillo & Maury als in de Texas-reeks, een beetje een vreemde uitkomst.

Natuurlijk, de heren regisseurs lijken een unieke kleurcode voor hun bloed te hebben; de macabere momenten zijn er genoeg en stilistisch valt hun hand wel te herkennen, maar de sfeer wil er niet echt in komen. Bovendien: je verwacht ze niet zo snel als gun-for-hire, in de stoel voor een origin-story. Al dachten we natuurlijk hetzelfde van Aja, die een vergelijkbaar bruggetje naar Hollywood nam.

Nu ben ik niet zo thuis ik de TCM-reeks, maar deze lijkt eerder een spin-off dan een echte origin-story. We spenderen lange tijd aan een handvol jongeren die op de vlucht slaan, met weinig anders dan de openingsscene die het verband legt. De naamsverandering van Jed dient om het spannend te houden wie nou uiteindelijk overblijft om Leatherface te worden: de ogenschijnlijk rechtschapen Jackson; de onberekenbare dommekracht Bud; of toch de sadistische Ike? De uitkomst voelt niet helemaal logisch, maar op zich werkt het script er aardig naartoe.

Toch geeft het de film niet de spanningsboog die je wilt en hoewel er aardig wat bloed en ingewanden voorbijkomen, leidt het verhaal ook teveel af om het puur een gorefest te maken. Bovendien vind ik het redneck-wereldje misschien nog wel meer uitgekauwd dan het zombiewereldje.

Vreemd script, weinig pakkende personages maar met een herkenbare handtekening van Bustillo en Maury. Hopelijk hebben ze er genoeg kudos mee verdiend om van Under the Ice weer een echte auteursfilm te maken. 3*

Jaren 50 juvenile prisoners on the run-story, maar dan met bloederig geweld zoals we dat ooit zagen in de originele Texas Chainsaw Massacre. Verantwoordelijken voor die film Tobe Hooper en Kim Henkel, zijn er bij als executive producers. Helemaal niet onaardige film over de wording van Leatherface, maar zo mythisch evil als in het origineel komt de familie hier nog niet over.

“You messed with the wrong family.”

Aardige origin story rond Leatherface. Gruwelijk en soms best vermakelijk, maar het mist de magie van sommige Texas Chainsaw Massacre films. De acteurs doen het goed en er zitten wat gewelddadige en harde scenes in, en wat dat betreft doet Leatherface wat het moet doen. Vooral wanneer de vier personages uit de psychiatrische inrichting ontsnappen wordt het wat beter, en de vreemde chemie tussen de castleden onderling werkt op één of andere manier. Tegen het einde zien we eindelijk Leatherface met zijn kettingzaag, en het voelt als thuiskomen.

Ik heb een zwak voor Texas Chainsaw Massacre en deze film begint geheel in de fijne slasher-stijl van de zieke familie maar transformeert dan snel naar een heel ander genre, namelijk van misdaadfilm met een groepje criminelen op de vlucht en schietpartijen. Aan het eind is er al een even vreemde en geforceerde transformatie van Jed van een door en door goede jongen naar het kwaadaardige monster dat we kennen van de Texas Chainsaw Massacre. Aldus een onevenwichtige film met nog wel enkele vermakelijke scenes.

Redelijke film over een aantal tieners die uit een psychiatrische inrichting ontsnappen. Verhaaltechnisch gezien is dit een prequel van The Texas Chainsaw Massacre. Echter niet dezelfde krankzinnige sfeer. De film is wat onevenwichtig, maar aangezien er genoeg gebeurd, blijft het wel onderhoudend. Een flink portie geweld en aardig wat gore. Een kleine 3.0 sterren.

De herziening betekende een grote boost in score. Regisseursduo Alexandre Bustillo en Julien Maury maken er namelijk best een lekker horrorfeestje van, met een sterke en sfeervolle visuele bijdrage. Uiteraard valt er inhoudelijk genoeg op aan te merken, het sluit dan ook niet vlekkeloos aan bij de iconische legende. Toch mag dat een vermakelijk anderhalf uur niet in de weg zitten, want de excentrieke personages, de gezonde dosis gore en de lekker gemene regie weten voor genoeg tempo te zorgen. Het acteerwerk is daarnaast bovengemiddeld en de finale strooit een genietbaar sausje over het geheel heen. Geen moment sloeg de verveling toe en de beelden blijven herhaaldelijk scherp. Ik zie niet in waarom ik het lager zou moeten beoordelen dan mijn huidige cijfer.

Een erg leuk tussendoortje. Wel goed gedaan, zo'n stukje geschiedenis van de moordenaar. Verder is het soms lekker grof en goor. Maar echt eng of spannend wordt het nergens. Dat is wel een beetje jammer.

Het is ook eigenlijk niet echt een horror film. Meer een brute thriller/actie film. Maar zeker als horror fan wel de moeite waard.