Gummo (1997)

Dit vind ik dus echt absolute bagger.

Als ik een stelletje randdebielen wil zien uit één of ander suffig Amerikaans stadje, die zonodig moeten 'shockeren' of iets wat daar op moet lijken, kijk ik wel naar Jerry Springer. (Zit tenminste reclame tussen)

Ik kan het niet nalaten nu al een paar dingen te zeggen, hoewel ik me nog zo had voorgenomen mijn "verdediging"voor te bereiden, maar goed.
Voor mij kunnen schilderijen (en talloze andere dingen) wel degelijk lelijk zijn, maar me toch zo diep in mijn gevoel raken dat ze voor mij waarde hebben. Of simpelweg mooi en lelijk tegelijk zijn. Met Gummo is het net zoiets. Een film die mijn kijk op mooi en lelijk totaal omgooid.
Gummo is voor mij niet de werkelijkheid, maar een troebele kijk daarop. De kijk van Korine en voor een deel (soms) ook de mijne. Een stap van mijn werkelijkheid verwijderd. In Gummo is alles zo ontzagwekkend nutteloos. En dat is voor mij herkenbaar, niet altijd, maar voor mezelf in een bepaalde state of mind wel.
Verder heeft film meerdere scenes (de scene met bunny boy in het begin bijvoorbeeld of the scene waarin bunny boy wordt "beschoten" en geschopt door de cowboytje spelende kinderen en nog een behoorlijk aantal ander) die me flink raken, keer op keer weer. (Ik heb de film zeker vijf keer gezien inmiddels en ik koester mijn video-opname). Ze doen me wat om verschillende redenen, maar het ontbreken van hoop bij de personages en dat niet eens erg lijken te vinden is misschien wel de meest belangrijke. Deze film is troosteloos tot op het bot, maar iedereen lijkt het te hebben geaccepteerd.

Irritante personages die nietszeggende dialogen hebben in een film zonder verhaal. Het komt me niet vaak voor maar nu leek de fastforward knop van de videorecorder wel erg aantrekkelijk. Ik heb me uiteindelijk nog ingehouden na de zoveelste saaie scene. 1,5*

Zat helemaal klaar om een lekker weirde freaky film te zien...

Tja, voor wat marginale smartlapperij kijk ik Bumfights wel. Is dit weird en freaky ? Niet in de context van film. Is dit realistisch ? Allesbehalve.

Ongenuanceerde slaapverwekkende film. Als je mij als kijker wil raken, moet je toch wat beter je best doen. Een beetje tegengewicht voor alle elende is er in elk verhaal. 30 seconden op een film van 90 minuten (zwempartijtje met Bunnyboy en die twee meisjes) trekt het echt niet. Verder is het aardslelijk geschoten en lijkt de muziek er wel random tegenaangesmeten.

Wat ik eruit opmaak. Het leven zit vol freaks, ugly fucks, losers en zielepoten. Leuk, maar dat wist ik al. Dit is even repulsive als één van die "perfect familie reclames", alleen komt dit van de andere kant. 1*voor twee mooie scenes (de jongen die over zelfmoord sprak, en dat misbruikte meisje in het begin van de film).

Gummo sloeg bij mij in als een bom. Maar ik vond het zelf heel moeilijk te begrijpen waarom, want wat moet je nou met zoveel vrijwel losstaande scenes over lichamelijk of geestelijk afwijkende mensen? Gezamenlijk vormen zij een schrijnend portret van een klein plaatsje in Amerika, maar wat dan nog? De relevantie daarvan zie ik niet.

Na veel gepeins denk ik dat het hem vooral zit in de manier waarop die mensen worden geportretteerd. Vrijwel alle scenes hebben vooral een sterke visuele impact, zijn een soort kunstwerkje op zich. Voor mij is Gummo een op zichzelf staand filmisch kunstwerk: compromisloos, verontrustend, maar vooral aandoenlijk en ontroerend.

Al lang geleden gezien en ik vond deze film maf en bizar. Toch zijn veel beelden me veel bijgebleven. Volgens mij geeft de film een goed beeld van de troosteloze situatie waarin de white trash families in de V.S. verkeren. 3,5*

Eens in de tijd kom ik een film tegen die goede beoordelingen krijgt maar die bij mij totaal niet in de smaak valt. Dit is er eentje van.

Ik zoek het niet om anderhalf uur lang naar lelijke mensen te kijken. Ik heb nog nooit zo veel lelijke mensen in een film bij elkaar gezien. Het maakte me misselijk en chagrijnig. Ik wilde het nog wel door de vingers zien als er een boeiend verhaal achter zat.

Helaas. De film bestaat alleen maar uit aan elkaargeplakte nikszeggende scenes. Je ziet wel 20 verschillende lelijke mensen die vaak geen onderling verband met elkaar hebben en die alleen wat dom in de camera praten (amateurbeelden) of een totaal nietboeiende scene neerzetten.

Ik vond werkelijk helemaal niks goed aan deze film. Toen men massaal een stoel in elkaar ging slaan wist ik het zeker. Deze film is gemaakt door zwakzinnigen...

Een klein, dodelijk saai stadje gevuld met randfiguren wie moreel besef vreemd is. En dan film je het op EXACT dezelfde kleine, dodelijk saaie manier.

Sja, dan blijft er een kleine, dodelijk saaie film over. Joepie.

Niet uitgekeken, dus halve ster.

Mijn mening over Gummo is niet zo verdeeld als de meeste anderen die hier een review hebben geplaatst. Het klopt dat het verhaal in Gummo van zeer ondergeschikt belang is. Normaal gesproken kan ik mij hier wel in vinden, en kan ik de film als geheel zeer waarderen. Denk hierbij bijvoorbeeld aan Songs from the Second Floor. Maar in Gummo ontbreekt de echte reden voor deze fragmentarische structuur, of het moet de ego van de regisseur zijn met als doel een cultfilm te maken.

Mijn waardering voor de film is toch ruim voldoende, omdat de film een groot aantal scènes bevat die ik niet snel zal kunnen vergeten. Daarbij is de cinematografie in de film ook dik in orde, en zelfs onmisbaar in Gummo.

Mja, beetje mixed feelings over Gummo, het lijkt inderdaad vooral een "love it or hate it" film als je de meeste commentaren hier leest maar ik zit er zelf ook een beetje tussen in eigenlijk.

Curieuze freakshow en sfeerimpressie uit de onderkant van de samenleving. Stompzinnig, lelijk en soms ronduit banaal en platvloers afgewisseld met rare "kunstzinnige" uitspattingen (laten we eens lekker gek doen met het konijn) maar je blijft wel kijken op de een of andere manier. De samenhang ontbreekt ook totaal en interessante stukjes worden afgewisseld met vrij idiote niet boeiende scènes . Gelukkig duurt het allemaal niet al te lang want na een tijdje had ik het wel gezien.

In lelijkheid kan soms best schoonheid zitten maar dat geld in grootte mate niet voor Gummo. Ik hou het op een 2.5* omdat het toch een merkwaardig filmpje is dat zich niet snel met iets anders laat vergelijken.

Intimistische en ongrijpbare sfeerschets van een moreel verloren gelopen maatschappij. De semi-docu stijl die Korine zijn prent daarbij aanmeet, laat hem normaliter toe de kijker op uiterst directe wijze te confronteren met de verwrongen emoties van de personages. Ware het niet dat 'Gummo' een zichtbaar gebrek heeft aan structuur, en bijgevolg weinig tot geen emoties weet los te wekken. Wanneer enige ontroering voor het lot van de personages alsnog blijk geeft van leven, is de spreekwoordelijke vogel al lang gaan vliegen en kan de kijker geen aanspraak meer maken op zijn 'emotionele intellect'.

2*

Echt een film kan je dit niet noemen, meer een verzameling beelden van losgeslagen levende, hoofdzakelijke, jongere witte Amerikanen, waarin geen samenhang te ontdekken valt. Daarnaast zit er de nodige smakeloosheid in, bijv. Tummler, een opgeschoten puber, die als hobby en als bijverdienste het ombrengen van katten heeft.

Wat je te zien krijgt zijn dus allerlei scenes die bizar tot shockerend zijn; van het doden van katten tot een monoloog dat zelfmoord de enige uitweg in het leven is met daartussen hoe je je wenkbrauwen afscheert en een halfontblote jongen die rondloopt met roze paashaasoren op z'n hoofd.

Niet mijn soort film en dan druk ik dat zachtjes uit.

Fikse tegenvaller. Ik had vooral veel moeite met die Kids-achtige vertelwijze waarbij we als kijker eigenlijk geschockeerd moeten zijn bij "wat de jeugd allemaal wel niet doet". Harmony Korine benadert zijn verstoorde jeugd veel te serieus en zonder humor of cynisme waardoor de "tragiek" me nogal geforceerd overkomt. Ik vind dan ook dat Korine met het totaal absurde Trash Humpers zijn verstoorde types veel beter benadert. Met Gummo kon ik helemaal niets, vond het zelfs een vervelende zit.

Tjonge jonge, wat voor een rotzooi was dit zeg? Ik weet niet waar ik zojuist naar heb zitten kijken, maar boeiend was het allerminst. Het verhaal was niet interessant, de twee hoofdrolspelers houden er ook al zo'n dodelijk saai leven op na en daarnaast is film visueel ook nog eens spuuglelijk.

Op een gegeven moment halverwege lijkt de film tijdelijk even wat beter te worden, maar helaas duurt dit niet al te lang. Het enige wat verder nog wel aardig was, is de muziek die niet slecht was, maar verder heeft Gummo weinig te bieden. Het oogt onsamenhangend, heeft geen humor en is vooral niet boeiend!

1,0*

Tja euhm..

Het heeft wel iets, en toch vind er geen ruk aan. Een camera op een stel kanslozen gericht, SBS6-tokkies in het kwadraat. Maar dan wat kunstzinniger met leuk geschoten beelden tussendoor. Erg vluchtig allemaal.

Het begin is nog wel veelbelovend en er zitten enkele scenes in die eruit springen, zoals die met Solomon voor de spiegel (met Madonna) en in bad. Wel aandoenlijk.

De rest is vervelend en slaat eigenlijk nergens op, behalve dat je ziet dat er een boel gasten zijn zonder leven en perspectief. Maar dat mag geen eye opener zijn.

Mwa, niet echt bijzonder allemaal. Had qua weirdness ook wel wat meer verwacht. Af en toe zie je zo'n geinige, korte sketch langs komen, maar over 't algemeen is het allemaal tamelijk saai en oppervlakkig. Ik miste vooral een hart, betekenis en emotionele binding met de personages. 2,5*

Tsjah, echt weird is het niet, al is het verre van echt normaal en ook schokkend is het niet echt. Weird en schokkend, 2 woorden die ik toch vaak tegenkom in verband met deze film. Achja, laten we zeggen dat ik al meer gezien heb?

Nutteloos is het wel. De personages, hun leven, een poging tot verhaal in de film. Nutteloosheid, leegheid, bleekheid, kortom is het eigenlijk helemaal niets. Grappige is dat het "niets zijn" hier een kunstvorm moet voorstellen (Korine zou me nog uitlachen ook, omdat ik het op deze manier zeg) en ja ik geloof daar wel in. Visueel trouwens best leuk gedaan, met die VHS-achtige beelden af en toe. Gaf wel extra sfeer mee.

Niet geweldig, wel nutteloos,willekeurig en soms toch een beetje vreemd. Kon het wel waarderen dus.

Had dit toch wel wat debieler, zwaarder, heftiger etc. verwacht gezien de kleine dingetjes die ik van tevoren wist + de vele negatieve en enkele daar sterk op contrasterende scores.

en een x-aantal keer

Totaal niet herkenbaar. Blijft Inland Rabbit (als ik zo even snel kijk) over. Inderdaad totaal niet weird of schokkend. Niet geforceerd schokkend in ieder geval. Apart genoeg wel de tweede film (Sátántangó) in twee dagen tijd waarin een kat flink mishandeld wordt.

Sorry, maar ik wil het eerder bij vlagen vermakelijk en grappig noemen. Zo'n scène waarin een man met dank aan Foot Foot heel simpel de drie dames zijn auto in krijgt, gewoon een dikke grijns bij mij. Voor de oplettende kijker waren er al blote benen in de achteruitkijkspiegel te zien. Ik zag het dan ook al aankomen, kon er enkel smakelijk om glimlachen.

Zo'n filmpje over een stel zielige figuren op zijn tijd is best leuk. Soms nog best artistiek gedaan ook, al werkt het niet altijd, bepaalde schokkerige beelden waren niet zo'n succes. Juist de scènes waarin het beeld erg slecht is, monologen veelal (bijna tegen de kijker gericht als het ware, verhaal over zelfmoord en vooral het misbruikte meisje staan me bij), waren erg sterk, sfeervol en indrukwekkend.

Maar ook de scènes met Bunny Boy waren meer dan gedenkwaardig. Maakt het daarom ook wel lastig te beoordelen nu. De film is sowieso nogal van de losstaande scènes, waar ik totaal geen probleem mee heb overigens, maar de indrukwekkende worden afgewisseld met matige stukken (dikke meisje).

3.5*, waren 4 kleine geweest zonder die afgrijselijke metal in de aftiteling, sowieso was de soundtrack behalve tijdens de monologen behoorlijk slecht.

Rauwe kunst.

Erg fijne en bijzondere film. Ondanks de vele losse sketches (hoewel het natuurlijk connectie heeft) en de afwisselende soms chaotische sfeer kijkt het gek genoeg heel lekker weg. Misschien is dit juist de kracht van Gummo, dat het niet al te zwaar is, te beladen en te geforceerd. Het is zoals het is. Het bijna ironische doel wat er achter ligt, beviel me wel. Het was niet op een aanvallende manier, maar meer op de vertellende wijze. Waardoor je als kijker ook niet persoonlijk in-your-face wordt bestempeld. Visueel is het een plaatje, hoe heerlijk rommelig maar juist met structuur er te werk gaat. Zo is het even wennen, maar na een tijdje krijg je de lijn in de gaten en snap je hoe sommige stukken in elkaar zitten. Sterke cast, hoogtepuntje vond ik wel het stuk wanneer de rabbit wordt ''doodgeschoten''. Vrij memorabele film. Menselijk, en kunstzinnig.

4,5 ster

Heel erg aangrijpend was het allemaal niet en doordat er steeds werd geschakeld tussen allerlei verschillende figuren werd ik niet echt betrokken bij het verhaal van Solomon en Tummler. Jammer, want aan de simpele manier van filmen en de opvallend lege invulling kun je zien dat de maker ons niet persé wil shockeren of imponeren. We nemen gewoon een kijkje in Ohio waarbij er een aantal unieke situaties onder de loep worden genomen en het lijkt soms wel of het een documentaire betreft zonder script. Dat is prima maar met een pakkender geheel en een betere verbinding tussen de scènes zou ik nog iets meer overtuigd zijn. Het lijmsnuiven en het doden van katten had wat boeiender naar voren kunnen komen want nu lijkt het meer op een hobby in plaats van daadwerkelijke afhankelijkheid. De live footage met voice-over deed me evenminen van mijn stoel blazen en het leek ook niet direct verband te hebben met de wereld waarin onze hoofdpersonages zich bevonden.

Een afwijkende productie, losstaand van alle clichés uit Hollywood maar het indrukwekkende en ontroerende bleef jammer genoeg uitgesloten.

Herzien in aanloop naar Spring Breakers.

Jaren geleden gezien voor mijn MM tijd en ik ken geen cineast die hate it or love it werkjes maakt als Harmony. Lelijk en mooi tegelijk, concept werkt niet goed als film maar ook weer wel. Zoveel uitersten maar Harmony doet het. De visie van Korine is interessant en zeer confronterend. Ook vrij mooi eigenlijk maar eerlijk gezegd werkt het aan de andere kant niet als full feature.

Gemengde gevoelens blijven al zit er wel een verhoging in. Blijf het een lastig geval vinden die films van Korine. Vooral zijn eerste twee.

Vond het toch wel erg sterk. Had nog niks van Korine gezien, dat moest met het oog op Spring Breakers veranderen.

Eigenlijk zat ik er al snel lekker in. Voor een film met een A --> B verhaaltje moet je hier niet zien. Het is een collage aan momenten van een aantal (groepjes) personages in een tamelijk kansloos leven. Zie verder ook niet hoe dit iets wil vertellen, het is echter wel een kliek louter domme, lelijke en kansloze mensen met het nodige cynisme geobserveerd door de kijker die er zeker van is ver weg te wilen blijven van Xenia, Ohia.

Manier van filmen en vertelwijze vond ik subliem passen. Personages boeiden me wel, slim ook om ter contrast een eenzaam geval er tussen te laten lopen die afgezien van zijn konijnenoren nog het meest normaal oogt. Vond ik goed werken.

4*

Life's a gift full of dreams and illusions. Life is great. Without it you'd be dead.

Ongezien. Goed. Uniek en bizar. Vanuit experimenteel standpunt, maar zeker ook vanuit filmtechnisch standpunt. Korine geeft de onderklasse een gezicht. En ik vind het prettig dat we dit te zien krijgen als tegengewicht voor alle fijngepolijste koppen, diepzinnige dialogen en computer geanimeerde hoogstandjes. Want ook zo is de wereld. En via het medium film kun je dit op anderhalf uur heel goed weergeven. Korine is nogal direct en expliciet hierin, iets wat ik uiteindelijk eerder kan prijzen dan vervelend vind.Hij geeft, heel observerend, deze prent af, net als in het fenomenale Kids, waar hij het script voor leverde.

De afwisseling tussen de handheld shots, gepaard met de vaak repetitieve geluidsfragmenten, interviews of contrasterende nummers (Orbison), en de verdere gang van zaken in Xenia, Ohio laat je telkens weer verassen. De verdomd naturel acterende gastjes (veel van de straat gepikt) geven deze film een unieke gloed.

Het is gewoon verdomde rauw en echt. En je voelt dit of je voelt dit niet. Je wilt dat geloven of niet. Fuck it, 4,5*

Tegenvallende film waarin een aantal kinderen wordt gevolgd in een klein stadje. In mijn ogen een aaneenschakeling van onbegrijpelijke en nietszeggende scenes. De wat lelijke look van de film komt wel goed overheen met de freakshow die je voorgeschoteld krijgt.

Mooi debuut van Korine. Een hartverwarmend portret van een white trash community dat 'verloren' is. Veelal van documentaire-aard getuige de scenes met een hand-held camera waarin 'het tuig' geinterviewd wordt. Het maakt het allemaal zeer menselijk.

Het probleem is echter dat de vele non-acteurs hier en daar het niet kunnen laten stiekem hun ogen op te slaan richting de camera tijdens een actie (waardoor het realiteits-effect verloren gaat). Maar het allergrootste debacle van de film is de scene waarin een homoseksuele jongeman (verrek, Korine himself) z'n verhaal doet en geknuffeld wil worden door een negroïde lilliputter. Die scene mocht best verloren gaan in de prullenbak waarna gemaskerde mannen en vrouwen die later seksueel kunnen berijden zo'n 20 jaar later. Laat ik Korine nu niet op rare ideeën brengen...

Het mag gezegd worden dat Roy Orbison's klassieker Crying hier fan-tas-tísch gebruikt wordt. Ik kreeg het warm.

Buitengewoon

Als ik zo even nadenk over de redenen waarom ik films kijk, dan zou ik één van de absolute hoofdredenen omschrijven als ‘het zien van een verhaal om daar dan een bijzonder, haast uniek gevoel bij te krijgen.’ Van een verhaal is er nu in dit geval wel niet direct sprake (al is wel een thema). Maar belangrijker: Waar een vorm van schaamte een gevoel is bij het kijken van Eyes Wide Shut en waar de verschillende soorten droevige gedachten overheersen omdat je u nu eenmaal zo meeleeft met het hoofdpersonage van Oslo, 31 august die lijkt te mislukken tegenover mensen die zoveel voor hem betekenen, zo is Gummo een waaier met zulke unieke gevoelens. Vanaf de intro tot de aftiteling, iedere scène opnieuw krijg je een buitengewoon gevoel. Er zijn dus een heleboel momenten die mij kunnen raken en dat doen. En dat is denk ik niet direct te wijten aan toeval, Harmony Korine zegt ergens in een interview over Gummo dat een film niet de realiteit weergeeft, maar de kijk van de regisseur op die realiteit. Toont aan dat die man best geniaal is.

Daarnaast zitten er een paar heerlijke nummers in de film. Madonna – Like a Prayer, Buddy Holly – Everyday en vooral Roy Orbison – Crying wordt subliem gebruikt. Wat een prachtige scène levert dat op zeg! Ook niet te vergeten komt het nummer Dragonaut van Sleep voorbij in het begin van de rit. Ik kende het niet, maar ook deze wordt weer zo goed gebruikt. Chapeau.

Harmony Korine bewijst ook opnieuw dat hij een getalenteerd schrijver is. Conversaties en voice-over zijn zo goed, ik heb er niet direct een superlatief voor. Ik kan hier over blijven doorgaan, maar om af te ronden moet ik ook nog eventjes melden dat Gummo prachtig is geschoten, zie net dat Jean-Yves Escoffier daar verantwoordelijk voor is. Dat is weer een naam om te volgen.

Verontrustende zwarte komedie over jongen die de hardheid van de volwassenen in hun leven kopiëren. Jongens gaan zich nog mannelijker dan mannelijk gedragen en meisjes maken zichzelf tot seksuele objecten om aandacht van ze te krijgen. Meer plot is er niet in een fragmentarische aaneenschakeling van sketches zonder verdere psychologische ontwikkeling. De gefragmenteerde structuur zet de absurditeit van de gebeurtenissen nog iets dikker aan en weet een prettige vervreemding op te wekken. Ook een dikke pluim voor de fantastische casting van lelijke randfiguren, die door het energieke camerawerk van Kormine juist een soort eigen schoonheid krijgen.

Gummo viel in de herziening toch wel mee- ik vond het vroeger vooral een vage film zonder al te veel samenhang, en dat is het ook wel. Maar de vele bizarre scenes en vreemde gesprekken tussen allerlei randfiguren maken dit een unieke film over troosteloosheid die zich afspeelt aan de onderkant van de samenleving in het grote maar minder bekende Amerika, dat van de kleine stadjes in de Midwest.

Hij zou later wel beter worden, Kormine (die overigens zelf ook een klein rolletje heeft), maar hij heeft hier al wel een heel eigen compromisloze stijl.

Oh, wat ging ik dood in de bioscoop bij The Beach Bum van Harmony Korine. Ik zou bijna geen film meer van hem willen zien, maar heb McSavah toen beloofd dat ik in ieder geval Gummo (1997) nog zou kijken. En ik ben blij dat ik dat gedaan heb, want deze beviel me stukken meer.

Jammer dat hij me destijds niets leek, want deze had ik 20 jaar geleden ook wel kunnen waarderen. De naar de strot grijpende, poëtische schoonheid van troosteloze lelijkheid? Hoe dan ook kan ik moeilijk uitleggen waarom Gummo wel zo goed voor me werkte, en The Beach Bum totaal niet. Nog iets indrukwekkender dan Spring Breakers zelfs. Maar ik kan het slecht beargumenteren waarom. Wel blij dat de animal cruelty niet echt is, en dat ik dat tijdens het kijken ook al wist. Ik ben dolgelukkig dat ik niet in zo'n redneck-stadje woon overigens, vreselijk. Maar Korine heeft er een indrukwekkend portret van gemaakt. #20 op de 366 Weird Movies list. Toch misschien Julien Donkey-Boy (1999) ook maar eens opsnorren.

And here's to that piece of bacon...

4*

De eerste Korine.

Toch moet ik zeggen dat de film verbazingwekkend genoeg veel meer centen had om uit te geven dan lijkt. Je zou denken dat dit binnen een week is opgenomen met een budget van €10.000 euro, maar tot m'n grote verbazing zat er wel meer dan een miljoen aan het project verbonden. Opmerkelijk gezien de look van de film.

Gummo wordt regelmatig geassocieerd met verontrustende cinema, maar dat ligt een beetje aan het effect dat de film op de kijker heeft. Er zitten best onheilspellende en nare momenten tussen, maar deze komen vooral tot uiting door middel van dialoog en sfeerzetting. Je zal nooit expliciet gruwelijkheden en/of barbaarse daden te zien krijgen, maar gewoon een dorp vol met vreemde mensen.

Enkele sterke momenten ten spijt, maar ik vond het allemaal nogal een onzinnig gebeuren. Gezien het feit dat de film zo vaak wisselt tussen personages is het voor de kijker moeilijk om je te verbinden met deze film. Daarnaast is het in 't algemeen gewoon erg moeilijk om maar een greintje sympathie te voelen met deze mensen. Het zijn allemaal vulgaire, onplezierige of ronduit oliedomme figuren.

Het draaft allemaal een beetje in cirkels zonder dat ik het gevoel kreeg dat er ergens maar een beetje progressie werd gemaakt. Wat andere mensen wel in de film kunnen zien, kan ik er absoluut niet in zien. Wel moet ik zeggen dat de film soms uitzonderlijk sterk is in het hanteren van een ongemakkelijke sfeer. Daar kan de film op scoren, maar ik zie Korine liever in zijn wat recentere werk.

Eindelijk, maar veel te laat gezien.

Maarja, wat kan je eraan doen? De dvd was out of print en vervolgens voor de hoofdprijs uitgeloot. Dan is de lol er ook weer snel af, ook al is dit een hype onder de indie-liefhebbers. Maar lang leve het feit dat men tegenwoordig niet meer zo moeilijk doet om sommige oude, achterhaalde (althans zoals door de gewone mens wordt beschouwd) titels hier en daar op video-sites te droppen. Zo kon ik, tegen beter weten in, voor gratis en voor niets eindelijk weer eens een beetje bijblijven.

Van Harmoni Korine heb ik slechts zijn commerciële doorbraak Spring Breakers gezien en ik was daar helemaal door verkocht. Verder vertoefde ik slechts zijn samenwerkingen met Larry Clark, waar hij voor Kids en Ken Park het scenario schreef. En nu naar ruim 10-15 jaar aanschouw ik eens de echte wortel.

Gummo. Ja, gut inderdaad... Ik heb het gemist. Die vuige doch broeierige experimentele beelden. Niet perfecte beelden. Beelden van een leven. Iets met zon, iets met coming of age, iets met een soort van vrijheid in experimenteren. Daar waar men destijds snel levens probeerde over te doen van Facebook of Instagram, liet ik me voornamelijk raken en jaloers maken met de levens waar deze filters (waar A24 nu veelvoudig gebruik van maakt) overheen gegoten zijn. Maarja, het was maar een filter. En waarschijnlijk verschillen die periodes dat ik daar zo mee bezig was helemaal niet zoveel met het zogenoemde. Want een sprookje is het absoluut niet, en Gummo is natuurlijk ook een voorbeeld zoals je dat liever niet had gewild. Gelukkig maar...

Gummo is echt fucked up. Aan alle vlakten. Zij het subtiel, zij het direct. We volgen een groepje ontspoorde jongeren, fucked up kids, verstandelijk gehandicapten, seksistische middelbare vrouwen, skinheads, misvormden, en een jongeman met anorexia met konijnenoren, in een een of andere gat in Ohio. Ja, we volgen ze... Als je je hoofd er een beetje bij houdt, want Gummo gaat van de hak op de tak van fragment naar fragment en zijn observaties.
Moet ik al die observaties hier op Moviemeter onder de loep gaan nemen en bespreken? Ik wil het wel maar dan zit ik hier tot in de nacht nog steeds aan dit bericht.

Maar het bevalt me wel. Het voelt als een soort doemscenario voor de 21ste eeuw en de gedachte dat de jaren 90 misschien op de valreep een van de meest progressieve jaren van de twintigste eeuw was lijk je hierin terug te zien. Iedere gek brak gewoonweg op een een of andere manier door, zo ook Korine, die met een krats dit hele projectje aan elkaar heeft gelijmd. Ik krijg gewoon heimwee naar de tijd dat moralisten nog werden weggelachen ipv dat ze de hele kunst en cultuursector anno nu bevlekken, en dat de boodschappen nog in your face duidelijk werden en Gummo gaat daarbij niets uit de weg. Bij de dierenmishandeling-scenes had ik wel moeite, maar gelukkig is dat nep. Verder ook die scene met die twee zwaar grofgebekte red-neck kinderen op die autoschroot, die scene met dat armpje drukken en het vechten met die tuinstoel, die predik, het bad natuurlijk... bij wijlen ook best creepy die verzuchting van Dot over haar perverse stiefvader

Vooral van het geluid moet je het hebben. In combinatie met de beelden en de montage vult het op de juiste timing de groezelige soundtracks bij, of richt het zich met een benauwende stilte op de monologen of de bezigheden van deze protagonisten. En nee, uiteindelijk is dit niets om jaloers op te worden en uiteindelijk komt voor niks de zon (in intigerende korrelige beelden) op, terwijl daaronder een hoop ellende en desintegratie schuilt.

Een opbouw en een experiment die er van mij gewoon mocht zijn tussen alle andere uitvindingen in de jaren 90.
Toch nog blij dat ik hem heb mogen treffen.

4,0*