Memento (2000)

vergeet the prestige en insomnia niet!

Hoe kan je deze film nou niet snappen?

Hij wordt gewoon precies van achter naar voren afgespeeld en op het einde wordt het volgens mij allemaal duidelijk uitgelegd. Als je dat niet kan snappen heb je geen moeite gedaan of ben je gewoon niet zo snugger.

Deed me trouwens sterk denken aan Shutter Island.

Mensen zijn dergelijke technieken ook niet gewend. Het is tevens ook moeilijk om de volle 113 minuten te onthouden. Het is niet onmogelijk, maar het vraagt wel heel erg veel van degene die er naar kijkt. Je moet er echt klaar voor zitten en soms doen mensen dat (bewust of onbewust) niet. Dat ligt niet aan hen, maar aan de film die het voor mensen, en vooral mensen die deze film een eerste keer zien, moeilijk maakt. Dat maakt van deze film geen slechte film, maar een film die een extra inspanning vergt. Voor de één een pluspunt, voor de ander een minpunt.

Erg goede film maar wel eentje waar je je hoofd bij moet houden. Om die reden heeft het me 4 pogingen gekost de film uit te kijken... De ene keer te moe, de andere keer een vriend die om aandacht vroeg... UIteindelijk gekeken met koptelefoon op in absolute rust.

Ingewikkeld, zeker. Daarom zorgen dat de film je onverdeelde aandacht krijgt en er is niks onbegrijpelijks meer aan!

Ik vond het een spannende film van begin tot eind, of moet ik zeggen van eind tot begin

Maar toch he, moet ik m nog een keer zien om de puntjes op de i te zetten...

Gister deze film weer eens herzien, blijft een mooie film. Vooral dat stukje in zijn hotel met het telefoneren vind ik geniaal. Ik vraag met nog steeds af met wie die telefoneerde? elke keer als je de film weer herziet krijg je nieuwe dingen door. Het zwart wit en kleur wisselt elkaar goed af en daardoor wordt het een stuk logischer. De film werd niet in chronologische volgorde afgespeeld en dit zou ik vooraf storend vinden, maar in deze film komt het goed tot zijn recht.

Inderdaad, ik snap er de ballen van. En alle mensen met hun eigen theorieën wil ook niet helpen.

geniale film!

om hem echt te snappen raad ik aan om hem nog een keer te kijken want anders snap je er vrij weinig van inderdaad.

de film is niet in chronologische volgorde geplaatst om hem extra ingewikkeld te maken, maar dat houd de spanning er juist in.

zeker een aanrader!!

Heb hem vandaag de eerste maal bekeken, heeft zowiezo een 2 de kijkbeurt nodig maar was echt erg goed!

Remember Sammy Jankis

Dit was bijna twee uur lang puur genot. Schitterend werk van Nolan. Van eind tot begin aan toe genoten. Door de manier van filmen kan je je als kijker perfect verplaatsen in de situatie van Leonard. Je weet niet in wat voor een scène je zit en wat je te wachten staat. Dat er na afloop ook zoveel discussie is, laat zien hoe speciaal deze film is. Dit wordt zeker nog een herziening waard, omdat er in mijn ogen nog altijd nieuwe dingen te ontdekken zijn in deze film. Topper.

Ijzersterk! Ik had er al het een en ander over gehoord, maar ik had hem zelf nog steeds niet gekeken. Maar eergisteren was ik er eindelijk eens voor gaan zitten.

Vanaf de eerste minuut werd ik er in gezogen. De essentie van het verhaal is uiteindelijk niet heel orgineel of boeiend, maar de context eromheen en de manier waarop het gebracht wordt is zo ontzettend goed en steekt echt fantastisch in elkaar. Leonard wordt subliem neergezet door Guy Pierce en ik kreeg gelijk een band met het personage. Ook doet Joe Pantoliano (sinds ik de Soprano's heb gezien één van mijn favoriete acteurs) het uitstekend.

Het tempo is moordend, maar toch vond ik het verhaal goed bij te houden. Ook de kleine details in de film vond ik een pluspunt. Bijvoorbeeld Leonard die vergeet dat je de deur van het motel moet open duwen ipv trekken. Dit soort kleine dingen maakt de film in mijn ogen nog sterker.

Ook het gedeelte met Sammy Jankis en de conditionering vond ik erg interesant. Hier heb ik tijdens mijn studie veel over geleerd bij psychologie.

Echt een pareltje, en dit is vanaf nu, na de Batman-trilogie, toch wel mijn favoriete Nolan!

Fantastische film die je behoorlijk aan het denken zet. Er is veel ruimte voor de eigen interpretatie en dat maakt deze film zo bijzonder. Het is absoluut geen gezellige film, hij is echt heel somber, maar wel heel goed.

Ik moet hem zeker nog een keer zien, ook al is het volgens mij een film die je nooit 100% kan snappen.

Deze film blijft toch boeien. Telkens hij op tv is, pik ik maar al te graag weer in.

Overtrokken filmpje.. aan de cinematografie en sfeer in de film ontbreekt niets moet ik zeggen echter de film was behoorlijk saai.

Het feit dat scènes andersom gemonteerd zijn wekt bij mij geen extra credits.

Ruim tweeënhalf jaar geleden zag ik Memento voor het eerst en toen wist ik al dat ik deze film een tweede keer moest zien, niet alleen om alles beter te begrijpen, maar ook om de film te kunnen beoordelen. Die tweede keer is inmiddels geweest, en bleek vrij verrassend.

Gewend als ik inmiddels was aan het ingewikkelde tijdsconcept, vond ik de film deze keer een stuk gemakkelijker te volgen, hoewel ik af en toe wel degelijk in de war raakte. Deze keer vond ik dat echter in het geheel niet storend. Een beetje nadenken voor een film kan geen kwaad. Waar Nolan dat mijns inziens behoorlijk uitmolk in Inception, staan het vreemde concept en de verwarring die daarvan het gevolg is, in Memento in dienst van het verhaal. Sommige mensen zullen dit een goedkoop trucje vinden om de film nodeloos ingewikkeld te maken, maar ik vind het kloppen.

Een belangrijk verschil met de eerste kijkbeurt is mijn interpretatie. De eerste keer was ik geneigd om te geloven dat het verhaal over de zelfmoord van Leonards vrouw gelogen was en dat Teddy alleen zijn eigen hachje probeert te redden omdat hij de moordenaar is. Ik keek de tweede keer met iemand anders die de film voor de eerste keer zag, en ik merkte dat hij de zelfde ideeën had als ik eerst, terwijl ik er na de tweede keer van overtuigd ben dat Teddy gelijk heeft: Leonard kan zijn leven alleen invulling geven door wraak te nemen, en daarvoor laat hij zichzelf elke keer als hij daarin 'geslaagd' is, dit weer vergeten. Overigens denk ik niet dat dit de enige juiste interpretatie is, ik heb genoeg berichten gelezen van mensen die de film goed bekeken lijken te hebben en toch uitkomen op een andere, maar goed onderbouwde theorie. Ongetwijfeld Nolans bedoeling, en in deze film kan ik dat waarderen.

Wat mij ook opviel is dat ik de personages nu anders bekijk dan de eerste keer, evenals de manier waarop ze gespeeld zijn. Ik heb nu veel meer medelijden met Leonard (de scène waarin hij wanhopig probeert te onthouden wat Natalie hem allemaal toegeschreeuwd heeft zodat hij haar niet meer zal vertrouwen, maar daar niet in slaagt - ik zag trouwens nu pas dat zij heel gewiekst al haar pennen in haar tas verstopte, de eerste keer heb ik dat gemist - is eigenlijk bijzonder tragisch. Zijn hele personage is tragisch omdat iedereen misbruik van hem maakt, hij weet dat er misbruik van hem wordt gemaakt, maar hij weet niet hoe en kan er nauwelijks iets aan doen. De eerste keer vond ik Pearces prestatie niet denderend, de tweede keer heb ik me helemaal niet aan hem gestoord. Natalie zie ik ook anders dan de eerste keer, en ook vind ik nu pas dat Carrie-Anne Moss het heel goed doet. Bijzonder hoe dat zo kan veranderen.

Er is nog één ding dat ik niet begrijp: waarom laat Leonard een escort komen en geeft hij haar de spullen van zijn vrouw? Wil hij zich iets herinneren of is het gewoon zelfkwelling, of wat?

Al met al vind ik Memento een heel geslaagde film, die je in verwarring brengt zonder dat het ergerlijk is en die ruimte laat voor interpretatie, zonder dat de personages ondergeschikt zijn aan het concept.

Ik dacht : elke keer hij ontwaakt na een black-out, zijn voor hem de allerlaatste herinneringen : zijn vrouw die niet meer naast hem ligt, vreselijke geluiden in de badkamer, en na een verkenning : die tik op zijn hoofd. Aan de hand van zijn nota’s komt hij daarna te weten dat hij die aandoening heeft, en wellicht al tal van keren die vreselijke ervaring opdeed. Wellicht denkt hij, door nu uiteindelijk wel terug een vrouw in de badkamer aan te treffen met de spullen van zijn vrouw ; dat het misschien zijn vrouw terug zal zijn, en dat hij uit een lange, nare droom ontwaakt. Klinkt misschien ongelofelijk (dat hij deze redenering maakt), maar als je in pure wanhoop verkeert, probeer je alles uit...

Vanwege Leonards monoloog op het einde. Ik weet niet precies meer wat hij zegt, maar op IMDb vond ik de volgende quote, en volgens mij is dat degene waarop ik doel:

Leonard Shelby: I'm not a killer. I'm just someone who wanted to make things right. Can't I just let myself forget what you've told me? Can't I just let myself forget what you've made me do. You think I just want another puzzle to solve? Another John G. to look for? You're John G. So you can be my John G... Will I lie to myself to be happy? In your case Teddy... yes I will.

Mijn interpretatie van deze monoloog is dat Leonard zichzelf laat vergeten dat hij een moord gepleegd heeft en dat het hem nauwelijks uitmaakt of het nu wel of niet de moordenaar van zijn vrouw was. Hij heeft zijn puzzel opgelost, maar kan zich niet voorstellen hoe hij verder moet leven nu er geen puzzel meer op te lossen is. Als hij het aan de telefoon heeft over Sammy Jankis, zegt hij dat Sammy niet kon leren omdat hij geen doel heeft, maar Leonard heeft een heel duidelijk doel en dat is wraak. Als dat doel wegvalt, ziet hij voor zichzelf geen leven meer. Daarom besluit hij, zoals hij zegt, tegen zichzelf te liegen.
Geen absolute waarheid, maar dit is hoe ik het zie.

Ik herinner me dat ik hieromtrent vroeger al eens wat duiding heb neergeschreven, en ben het even terug gaan opzoeken. (14 november 2006)

Klopt, en dat is mijns inziens het sterke punt van Memento: er zijn meerdere interpretaties mogelijk zonder dat er één duidelijk de ware is.

Ik had meer van deze film verwacht. Tegen het einde van de film verwachte ik al een beetje dat het op deze manier ging eindigen, wat ik op dat moment niet hoopte. Ik had gehoopt op een grotere climax en had ik verwacht dat ik echt gemindfucked zou worden, jammer genoeg was dat niet zo. Ik moet wel zeggen dat het verhaal mooi is bedacht.

Vernuftig plot in een ietwat matte film. Twee lijntjes, eentje vooruit en eentje achteruit, die elkaar uiteraard ergens vinden. Grootste probleem is dat Nolan zich bijna helemaal terugtrekt in die narratieve structuur. Verhaalkracht heeft het zeker, zo is het even vastbijten in het gekleurde gedeelte, maar veel verder dan het aanreiken van puzzelstukjes die vanzelf een beeld vormen, komt het eigenlijk niet.

Zo zal deze Leonard me niet lang bijblijven. Ondanks zijn aandoening en achtergrond meer een speelbal van het scenario dan een vent van vlees en bloed. Wanneer hij en Dodd elkaar tegen het lijf lopen, staat het niet bol van de elan, adrenaline of iets dergelijks. Ik vond het grapje bij de achtervolging ook niet zo geslaagd. Een toedracht die aardig is om te volgen, maar bijzonder is iets anders.

Gisteren weer eens gezien en het blijft een geweldige film. Op zich is het na een paar keer gezien te hebben niet zo moeilijk te volgen, maar naarmate je erover nadenkt kom je toch steeds meer eigenaardigheden tegen. Het is een film die bij mij in het hoofd blijft zitten. Ik zit daarom ook op het spoilertopic mijn gedachten over de film uit te tikken.

Sommigen vinden de structuur van de film een gimmick, maar ik vind het werkelijk een essentieel onderdeel voor de ervaring van de film. Je verplaatst je letterlijk in de positie van Leonard (hoewel je het einde van de sequentie wel weet). Wellicht het ultieme film noir point-of-view. Het was gisteren weer genieten geblazen, ondanks dat ik met een aantal cruciale punten blijf zitten. Ik denk echter niet dat de film voor meerdere interpretaties vatbaar is. Volgens mij is maar een theorie de meest plausibel mits goed onderbouw uiteraard.

De film is werkelijk zeer onderhoudend. Verbazingwekkend hoe je door terug te gaan in de tijd je in feite dezelfde interessante plotwendingen kunt krijgen als in een gewone thriller. Dit teruggaan in de tijd dient naar mijn idee nog een nader doel: het refereert naar Leonard die zelf ook constant teruggaat in de tijd, omdat er een fysieke afstand is tussen hem en zijn herinneringen. De constructie van de film is dus essentieel in meerdere opzichten. Ondanks mijn grote waardering voor de film, kom ik toch niet tot een meesterwerk. Er zijn enkele punten in de film, die naar mijn mening niet kunnen. Daarover op het spoilertopic meer. Deze minpunten zijn een minieme smet op deze film, welke verder een overweldigende indruk op mij heeft gemaakt.

Okee, bij deze een vraag gesteld aan een ieder die is geinteresseerd. Een vraag die mij nogal bezighoudt momenteel.

Leonard blijft herhalen dat hij niet van mening is dat hij dacht dat Sammy de boel belazerde en dat hij dit nooit heeft gezegd. Dit wordt in de film sterk benadrukt, zelfs de vrouw van Sammy hechte veel waarde aan het oordeel van Leonard (volgens hem). Leonard beoordeelde de aandoening van Sammy als psychologisch en niet als fysiek. Hij koos voor een promotie en het geld volgens Lenny zelf. Waarom deze nadruk? Wat is de relevantie van dit aspect van het verhaal van Sammy?

Nu de hamvraag: we nemen aan dat de conditie van Lenny fysiek is, omdat hij dit zelf vertelt EN hij zichzelf spiegelt aan Sammy. We zien hier echter nooit bewijs van. Het is duidelijk dat Lenny geen korte termijn geheugen heeft. We gaan ervan uit dat dit fysiek is, omdat Lenny daar zelf van is overtuigt. We krijgen hier echter nooit bewijs van te zien. Met andere woorden: we vertrouwen op de woorden van Lenny zelf!

Als de aandoening van Lenny psychologisch is, dan moet hij in staat zijn onderscheid te kunnen maken tussen herinneringen. Bovendien moet hij in staat zijn zichzelf dingen aan te leren, volgens de geopperde theorie van de film zelf. Als het psychologisch is, dan moet Lenny in staat zijn ACTIEF herinneringen te onderdrukken. We weten dat het laatste dat wat hij zich herinnert de overval en verkrachting is van zijn vrouw. We weten NIET of dit ook werkelijk het moment is, waarop Lenny zijn geheugen verloor! Het kan zijn dat dit later was en dat hij deze tijd tot aan het incident actief heeft verdrongen omdat het te traumatisch was. Waarom onderdrukt hij niet het incident? Omdat dit juist een doel geeft in zijn leven.

Ik moet toegeven dat ik nog steeds met vragen blijf zitten, maar een ding lijkt mij duidelijk: we kunnen NIET op de woorden van Lenny vertrouwen. Hij zegt immers zelf dat ooggetuigen niet onfeilbaar zijn. Is dit niet een impliciete tegenspreking van zijn eigen getuigenis van het incident? Bovendien zegt Lenny herhaaldelijk heel stellig dat hij alles voor het incident perfect kan herinneren. Hoe weet hij dat zo zeker? Vanwaar die overtuiging? Om zichzelf te doen geloven dat zijn herinneringen feilloos zijn?

De aanname dat Lenny zijn aandoening kreeg tijdens het incident, horen we enkel van hem zelf. Een onbetrouwbare en zeer partijdige bron.

Knap gemaakt. Dat staat wel vast. Nolan zijn talent is voor mij al lang bekend. Neem the prestige, vond die dan alleen wel wat spannender en een beter verhaal hebben dan deze.

Tja, vergeleken met andere films van Nolan pakte deze mij minder vandaar de 3.5. Waardeer hem zeker wel want het is een bijzondere en unieke film, maar toch. Helaas.

Mijn 500ste stem op deze site, dat moest wel een bekende topper worden, vond ik.

Ik heb 'm vrij lang niet willen kijken, ondanks dat ik wat mensen ken die dit als hun favoriete film hebben. Ik moest van mezelf eerst wat een wat meer ervaren kijker worden die wat beter kon omgaan met aparte plotconstructies. Anders zit ik mezelf alleen maar te frustreren en kan ik 'm wellicht niet op de juiste waarde schatten.
Nolan is trouwens zeker niet mijn regisseur. Zijn megalomane humorloze manier van film maken staat me nogal tegen, hoewel zijn films natuurlijk meestal niet slecht zijn.

Deze film daarentegen stond me zeker niet tegen, hoewel het zeker al de ambitie en ernst heeft die in zijn latere films terugkomen. Ik was tot de helft van de film behoorlijk tevreden met mezelf dat ik hem zo goed volgde, maar op een gegeven moment raakte ik toch de draad kwijt, meer door het plot zelf dan door de vorm overigens. Hij heeft waarschijnlijk nog wel een kijkbeurt (of meer) nodig om hem helemaal te vatten, maar ik vind nu al, van de 80% die ik begrijp, dat het een behoorlijk goede en slimme film is. Niet alleen erg creatief van vorm en opzet, maar ook een verrassende plotwending waar ik altijd erg van hou in films. Zeker dat soort films herkijken met 'de kennis van nu' vind ik heerlijk om te doen.

Ik geef 'm voor nu een ruime 4*, maar kan me voorstellen dat ik hem in de toekomst ga verhogen.

"Aanrader"

Ik heb deze film al twee keer een kijk beurt gegeven, maar hij pakt me nog steeds niet.

Het is niet dat ik de film slecht vind of zo, ik ben gek op mindfuck films, maar misschien heb ik er al te veel gezien waardoor ik deze niet meer zo intressant vind.

Bij de meeste bekende 'mindfuck' films zoals Donnie Darko, Fight Club en Mulholland Drive, komt deze er ook vaak tussen te staan, ik vind het gewoon net iets te stil en de sfeer spreekt me ook niet erg aan.

Gaspar Noe's Irreversible spreekt mij daarin tegen wel weer aan.

Misschien geef ik deze film nog wel een kans bij de derde kijk beurt maar tot dan geef ik het een

3,5

Flauw filmpje dat het louter van een verteltrucje moet hebben. Niet voor herhaling vatbaar. Lelijke beelden, oninteressant verhaaltje. Ook dat tussenverhaaltje over die Sammy Jenkins was niet veel en droeg niets bij. De vertelstructuur zal wel gedaan zijn om de kijker de indruk te geven dat ook hij/zij niet wist wat er zojuist gebeurd was, maar dat werkt niet. Nu heb je als kijker opeens beschikking over een toekomstvisie: je weet precies hoe het verhaal eindigt en hoe het begint is al helemaal niet interessant en feitelijk gewoon willekeurig.

Nolans slechtste, en dat zegt heel wat.