Elephant (2003)

Ik zeg:

Gaat dat zien en geniet! Als het niet leuk genoeg is, niet verder kijken.

Maar hij is absoluut de moeite waard, het is niet voor niets mijn nummer 1 film allertijden.

Hmm.. kan iemand die de film gezien heeft, het me ook op een andere manier vertellen wat de film inhoud? Want na deze kleine inleiding weet ik nog niet wat ik moet verwachten..

Elephant is zo'n beetje een verslag van een waargebeurde schietpartij op een Amerikaanse school (ik denk de Columbine, maar ben niet zeker). De film vertelt de aanloop naar het drama en de schietpartij zelf. Vanuit verschillende standpunten (slachtoffers, omstaanders en daders) zie je hoe de gebeurtenis heeft plaatsgevonden. Verder een weinig spectaculaire film, want hij werkt voornamelijk beschrijvend.

Nietsvermoedend meegenomen in de videotheek. Dacht dat dit een romantische film betrof, gezien de cover...

Bleek het gelijk helemaal iets anders... maar wel spannend en huiveringwekkend, vooral beseffende dat dit al vaker gebeurd is met flippende tieners... angstaanjagend idee dat dit ook in onze contreien zou kunnen gebeuren.

Ik vind het wel een prima pamflet om wapens onder burgers compleet te verbieden, daar moesten godverdomme echt zware wetten over komen! En verontschuldig mij dit gevloek dan maar!

***

De cinematografie had bij mij een tegengesteld effect. Drie keer dezelfde gebeurtenis zien werk bij mij niet impactverhogend. Ik had graag meer aandacht gezien voor de persoonlijke verwerking van het drama en de nasleep ervan.

Het is overigens geen letterlijke verfilming van Colombine, er zitten wat elementen van Colombine in. Maar verder is de film fictie.

Is op Kanaal 2 geweest ergens in mei vorig jaar, in een periode waar ze plots een hele resem goeie films speelden op donderdag (oa. ook 'Cicade de Deus', meen ik me te herinneren). Op Canvas of één is hij inderdaad nooit gepasseerd.

Mooi al die tijdlijnen maar ik kon niet echt aflezen aan de schutters dat ze zo ziek in hun hoofd waren en dat ze het allemaal totaal niet meer zagen zitten.

Van Sant weet in Elephent een sfeer van volledige rust te creeeren. Dat klinkt misschien gek gezien de afloop, maar de film zelf is gewoon heel rustig. Rustig gefilmd met name. Deze dramatische ironie houdt je geweldig in de greep, de afloop is bekend, de aanloop nog niet.
Geweldig gefilmd ook nog eens, met persoonlijk als een van de mooiste scenes de blauwe lucht met de binnentrekkende donderwolken, cinematografisch schitterend.
4.5*

Indrukwekkende film. Met mooi camerawerk, bekeken vanuit het perspectief van wat verschillende personages die zeg maar allerlei subculturen onder de jongeren op een Amerikaanse highschool vertegenwoordigen, en hoe al deze mensen met elkaar omgaan. Wat dat betreft zou je Elephant een soort van oppervlakkige (maar toch indringende) sociale studie kunnen noemen. Je kunt zelfs tot op zekere hoogte nog begrijpen hoe het zo ver heeft kunnen komen met die jongeren. Met nadruk met tot op zekere hoogte, want hoe ze uiteindelijk op die school huishouden is behoorlijk verknipt. Dat wordt op een goede manier in beeld gebracht, en daarbij wordt je als kijker niet echt gespaard. Je voelt je een beetje als een oogetuige. Eerst zie je een alledaagse schooldag, ogenlijk een vredige en normale dag en zeker in dat gedeelte komt de film wat traag over. Des te groter is het contrast en de uitwerking als tenslotte de chaos uitbreekt.

Wat ook heel knap is dat je sommige scènes terug ziet keren vanuit verschillende perspectieven.

De film bevat een aantal nog aardig schokkende scènes. Het einde behoort daar ook zeker toe. Een sterk slot van de film en goed bij de rest van de 82 minuten plaatsen.

Dat is overigens vrij kort voor een film, maar hier is het precies genoeg wat mij betreft.

Mja, bijzonder matig hoor.

Het probleem ligt vooral bij Gus Van Sant. Ik waardeer zijn motivatie om eens iets aparts te maken. Vooral zijn keus voor rust en z'n camerawerk is (in het begin) leuk. Ook het gekozen verhaal is interresant.

Maar Van Sant beheerst niet de techniek om emoties op te roepen in de beelden. In plaats van ons bij de keel grijpen laat hij je als kijker koud. Ik hoef helemaal geen overhypt tragisch typisch amerikaans verhaal, maar dat is het andere uiterste. Vooral ook omdat de film pretendeert realistisch te zijn maar er niet bij in de buurt komt. Van Sant heeft moeite met emoties en die zijn dan ook haast nergens in de film terug te vinden. Of we nu een eerste homoseksuele affarie meemaken of een massacre; de emoties staan gelijk aan wanneer men een broodje pindakaas smeert. Dit tesamen met het cameratrucje wat zich maar blijft herhalen zorgt voor een enorme afstand tussen kijker en scherm. Er wordt vervolgens nog de keus gemaakt om het geheel onchronologisch te vertellen, maar dit is bij de amerikaanse "arthouse" al net zo experimenteel als een close-up in soaps.

Ik kan er niet meer van maken dan een krappe voldoende, dat puur vanwege het feit dat Van Sant anders wil zijn.

Door de lengte, onbeweeglijkheid en het perspectief van de shots ontstaat er een bijzondere combinatie van nabijheid en kille afstandelijkheid ten opzichte van de karakters.. Op een bepaalde manier komt dat samen in een soort natuurgetrouwheid. Klinkt een beetje vaag als ik dit lees, maar het was ook een vage film.

In het begin af en toe een tikkeltje saai, maar toch bleef ik geboeid.. misschien omdat de film op een niet-dramatiserende wijze een aantal mensen met fikse problemen volgt (houdt niet van onnodig diagnosticeren, maar eetstoornissen, angststoornissen en anti-sociale stoornissen passeren o.a. de revue..)

Zeker de moeite van het kijken waard!

Nare film. Maarja, dat is wel logisch gezien het onderwerp. Wel mooi dat ze bij verschillende personages vanuit hun perspectief een gewone schooldag lieten zien. Om te laten zien hoe een gewone dag in zo'n ramp kan overgaan.

Ik vat de titel eigenlijk niet. Heb ik iets gemist over een olifant ofzo?

Net gezien.

Ik zie dit niet echt als een film, meer als een klein verhaaltje.

Sommige scenes waren gewoon te lang, wat vreemd is want de film duurt maar 81 minuten. De laatste scenes vond ik wel goed.

Die zoenscene in de douche vond ik vreemd, totaal onnodig, maar er zitten nog wel meer onnodige scenes in.

De motieven van die jongens lijkt me toch aan de high school-mentaliteit van Amerika liggen. Maar dat is puur giswerk.

The title is a tribute to the 1989 BBC film of the same name, directed by Alan Clarke, which reflects on sectarian violence in Northern Ireland. Van Sant's minimalist style and use of tracking shots mirrors Clarke's film.[1][2] Clarke used the title to refer to the phrase "elephant in the room" - a reference to the collective denial of some very obvious problem.

A drawing of an elephant as well as an image of an elephant on a throw on the bed can be seen in Alex's room, while he plays the piano

Misschien was het onbedoeld en kwam het voort uit onvermogen, maar ik vond die klinische manier van filmen juist erg goed werken en voor zorgen dat de gebeurtenissen heftiger overkwamen.

Hadden ze het zwaar gedramatiseerd dan had het voor mij denk ik minder gewerkt. Nu kwam het toch vrij realistisch over nog. Alsof je gewoon een leerling bent die door de schoo loopt en dat alles ziet gebeuren.

Mja, we zijn gewoon voyeurs in deze film. Het is interresant maar gevoelloos. Nou kan dat bij scenes op een school met momenten goed, maar zelfs op zo'n plek gaat het vervelen. En de momenten die wél emotie nodig hadden kregen het niet. Niet van de benadering van de camera/montage maar zelfs niet eens van de acteurs. En het is dat laatste wat het voor mij toch echt ongeloofwaardig maakt.

Gevoelloos; er wordt naar gekeken maar niks mee gedaan, er blijkt ook niet echt een mening uit de manier waarop het wordt gefilmd. Misschien zou je dat kunnen zien als hoe de meeste leerlingen zich op zo'n school gedragen als ze bijvoorbeeld zien hoe die outcasts worden gepest door de populaire kinderen, de jogs en cheerleaders.

Op een gegeven moment praat een van die twee schutters ook met een van de leraren, verwijt hem hoe hij altijd de andere kant opkeek als er bijvoorbeeld propjes naar hem werden gegooid tijdens de les.

Of er achter die lege benadering van de film bepaalde dubbele gedachtes zitten weet ik niet, maar op mij heeft het wel de goede uitwerking.

Helemaal mee eens!!! Juist het klinische maakt deze film zo indringend. Nu eens niet de Oliver Stone methode!!!

Wordt teveel waarde gehecht aan dit toch zeer bescheiden werkje.. de docudramatische stijl is eigenlijk al vaak eerder gedaan en ook de lading van de film komt amper veel overtuigender naar voren dan als het in een traditioneel format was gefilmd. Een 3-tje.

gister na een jaar weer herzien en wat was hij weer goed ik kan me wel vinden in mensen die dit geen goede film vinden want hij komt langzaam op gang maar hij kwam wel overtuigend over wel vond ik 8eraf het einde een beetje raar verlaag mn stem naar 4,5 * maar verdient toch bij mij een hoge plaats in de top 10

De Elephant versie van Alan Clarke is ook briljant om een keer gezien te hebben. De stijl is vergelijkbaar en gaat zelfs een stapje verder dan Gus gedaan heeft.

Sterke film. Prachtige longtakes, erg lang maar ook erg steady camerawerk. Je proeft de sfeer van de highschool maar het onheil sluimert altijd ergens onder de oppervlakte. Krachtig sounddesign ook. Zorgt voor een surrealistisch tintje (realisme? ). En van Sant presenteert een paar geniale, veelzeggende, vondsten:

- De donkere jongen die rondloopt alsof het voor hem de normaalste zaak van de wereld is dat tieners elkaar overhoop schieten.

- De ene schutter die uit pure verveling door gebrek aan doelwitten maar zijn eigen maatje op de korrel neemt.

Zo tekenend.

4*

Was al heel lang ontzettend benieuwd naar deze film maar iedere keer als ik de dvd wou kopen zag ik weer iets anders liggen wat ik liever wou hebben en zo ging dat een tijdje door, tot ik hoorde dat hij op tv zou komen wou hem dan ook zeker niet missen dus heb hem gister dan ook eindelijk gezien.
En ik moet eerlijk zeggen dat ik die dag daarvoor slecht had geslapen en voor de film nog uren had zitten internetten dus toen ik begon te kijken was ik een beetje suf en dit zorgde er jammer genoeg voor dat ik niet de hele film geboeid kon blijven kijken.
Ondanks dat heb zat de film vol met schitterend en meeslepend camerawerk, goede acteerprestaties, een uitstekend en realistisch beeld van hoe het is om tiener te zijn en een behoorlijk schokkende climax ook vond ik het prachtig om te zien hoe alles vanuit ieders perspectief werd gezien.
Maar zoals ik al zei jammer genoeg was ik er een groot deel van de speelduur niet met mijn kop bij, ga dan ook zeer binnenkort de film op dvd aanschaffen en hem zeker nog een keer kijken, tot die tijd 3,5 sterren maar weet zeker dat er meer in zit.

Je zag hem in de scènes ervoor een beetje rondstruinen door de verlaten gangen. Hij kwam op mij een beetje geïrriteerd over omdat hij nog minstens een heel magazijn had om leeg te schieten. Dat het neerschieten van zijn maat in ieder geval niet volgens plan was blijkt wel uit het feit dat onverwachts kwam.

Zo kwam het op mij over iig.

Meer een observatie van de gebeurtenissen in een Columbine-achtige school, dan een inhoudelijke depictie van wat er gebeurde, met psychologische theorieen, zoals een mainstream regisseur had verteld. Hoewel Van Sant wel hint naar de mogelijke grondslagen hoe deze jongens tot deze daad kwamen, blijft het een afstandelijke kijk op het leven op de school, gevolgd door de schietpartij. En deze benadering geeft het geheel uiteindelijk een veel sterkere lading mee. Ja, het gebrek aan inhoudelijke dialogen geeft Elephant aanvankelijk een leeg gevoel, maar juist in die leegte ligt zoveel meer. Groepjescultuur, verstoten einzelgangers, onbegrepen jongeren... ze lopen niet zomaar wat rond, ze stralen een innerlijke problematiek uit. En als we daar geen oog voor hebben, maar enkel wachten tot ze iets gaan zeggen, dan is het slechts wachten tot de innerlijke worsteling naar buiten barst.