Swimming Pool (2003)

Gemiddeld.

Als (erotisch getinte) thriller werkt Swimming Pool half en half. Plotgewijs is het allemaal voorspelbaar. Het erotisch luik lijkt er wat bij de haren bijgesleurd en als thriller is het gewoon niet spannend genoeg.

Charlotte Rampling doet het niet slecht als Engelse tang, maar voorts valt het qua acteren toch een beetje tegen. Ludivine Sagnier is de ongeloofwaardigheid zelve en het enige positieve is dan het feit dat ze zo nu en dan topless opduikt.

Daar heb ik me trouwens ook aan geërgerd, aan die hoeveelheid naakt. Nu, ik heb het uiteraard meer voor overbodig naakt dan voor Hollywoodseks met de kleren aan, maar naakt moet in de eerste plaats het verhaal dienen, en dat gebeurt hier te weinig.

Muzikaal is het wat cliché, het camerawerk en het gebruik van de omgeving is wel oké.

Kleine 3

Ik heb een aantal films van de regisseur François Ozon gezien, die mij stuk voor stuk bevallen. De voornaamste actrice Charlotte Rampling (onder andere Sous le Sable, Vers la Sud) speelt hier als vanouds goed. Het uiteindelijke verhaal is volgens de beperkte ontknoping meer mystery (geen groot), dan thriller. Aangezien ik ander, afzonderlijk werk van beiden toch beter vind, houd ik het hier voorlopig op 3,5 ster. Er zitten verder nogal wat losse eindjes in het verhaal, die niet meer uitgewerkt worden. Ik kan me de voorgaande reactie van Nadrin direct voorstellen.

Blijkbaar wilde Ozon toch vasthouden aan de titel “Swimming Pool”, ook voor de Franstalige markt. Misschien dat laatste om daar niet in de knoop te komen met diverse andere films, waarbij de kreet “La Piscine” al in gebruik was.

Sterke film en blijkbaar de eerste film van Ozon dat ik zie, die het waardig is om onder het genre mystery ingedeeld te worden. De sfeer die wordt gecreëerd en het gevoel dat je krijgt tijdens het kijken is speciaal en is moeilijk zo niet onmogelijk voor mij om te verwoorden. Ik denk dat het sinds Eyes Wide Shut geleden is dat een film erin is gelukt om daarin te slagen, al gaat die nog iets verder op dat vlak. Moesten er personen zijn die me begrijpen en nog titels in dit straatje kennen, mogen ze die zeker doorgeven!

Verder een mooie rol van Ludivine Sagnier, de vertoning van Charles Dance vond ik maar niks en vreemd genoeg stoorde ik me aan het verhaal dat mij minder aanstond en geforceerd aanvoelde.

In de herziening!

Mooi partijtje goedkope tweedehands DVD's gescoord en kijk deze leek me dan wel zeer geschikt voor een herkijk op een broeierige dag.

Charlotte Rampling had altijd een soort ongelukkige keuze voor de films waarin ze speelde, maar het lijkt de laatste jaren een stuk beter te gaan en dit is toch wel één van haar sterkste rollen.

Mooie tribute ook aan dat andere Franse zwembad uit 1969.

Wel toegeven de eerste keer werkte de film nog wat verrassender, maar erg sterk blijft hij ook nog bij een herkijk.

Een aangename kennismaking met het werk van François Ozon, een regisseur, van wie ik al langer iets wilde gaan zien, maar telkens kwam het er niet van.

Swimming Pool heeft, vooral in de eerste helft, een heerlijk zomers sfeertje. Het tempo kabbelt, net als het water in het zwembad, rustig voort. Ludivine Sagnier is een fraaie verschijning en acteert net als Charlotte Rampling heel behoorlijk.

In het laatste half uur wordt duidelijk, wat ik al enigszins dacht. Niet alles is echt, waardoor de paar ietwat ongeloofwaardige scenes, nu ook beter werken. Hoewel het over de gehele kijkduur uiteindelijk nergens echt top wordt, is dit aangenaam kijkvoer.

3,5*

Fijne onthaastingsfilm, zowel voor de hoofdpersoon die er even tussenuit knijpt als voor de kijker. Lekkere sfeer, zonnig en zomers en er gebeurt niet al te veel maar dat maakt deze film des te beter. Eens de dochter arriveert komt er nog een lichte spanning naar boven. Vooral Rampling vind ik erg sterk. Zeer naturel, toch wat stijf Brits en zeer geloofwaardig altijd.

Maar dan, na zo'n drie kwartier maakt de film een wat vreemde wending en wordt dan meer mystery. Ongetwijfeld gelijk aan het soort pulp dat hoofdpersoon Morton zelf ook schrijft, dus ergens is dat wel grappig en ik zie wel wat Ozon er mee wilde, maar ik vond het niet werken. Die fijne sfeer uit het begin is dan verdwenen en nergens had ik het idee dat het bij de film hoorde. Tegen het einde herpakt Ozon zich nog wel een beetje, maar dat is al te laat voor een echt hoge score waar het lange tijd op leek. 3,5*.

Dit is geen thriller, maar een drama over een thrillerschrijfster die worstelt met het schrijfproces. Eigenlijk gaat het over François Ozons eigen creatieve worsteling als scenarist, maar hij heeft zichzelf vermomd door z'n geslacht, z'n nationaliteit en z'n genre te veranderen.

Reële scènes worden afgewisseld met gefantaseerde of gedroomde scènes. De interpretatie van wat echt gebeurt en wat zich enkel in het hoofd van Sarah (Charlotte Rampling) afspeelt, heeft tot heel wat discussie en hypothesen geleid. Ozon heeft zelf gezegd dat hij dit bewust open gelaten heeft voor interpretatie.

In elk geval is Sarah niet gek, want dan zou ze niet in staat zijn een samenhangende roman te schrijven. Ze observeert mensen in haar omgeving: de kelner in een bistro, de buitenechtelijke dochter Julie (Ludivine Sagnier). Deze mensen gebruikt ze als personage in haar misdaadroman. Ze fantaseert hoe de ene de andere vermoordt, bedenkt verschillende versies.

Alle scènes rond het bezoek van Franck, de moord en het verbergen van het lijk zijn wellicht gefantaseerd, maar Julie bestaat echt. Zij heeft een moeilijke jeugd gehad met een afwezige vader en een overleden moeder. Ze probeert dit gebrek aan liefde te compenseren door als een nymfomane met veel mannen naar bed te gaan en door de dood van haar moeder te ontkennen.

Sarah is een competente schrijfster die door haar uitgever onder druk gezet wordt om haar reeks rond Inspector Dorwell voort te zetten, omdat die boeken goed verkopen. Ze is een ongetrouwde carrièrevrouw met kort haar en een mannelijke kledingstijl. Ten opzichte van Julie maakt ze zich schuldig aan voyeurisme. In haar verbeelding helpt ze Julie bij het verbergen van een moord, wat op een lesbische fantasie lijkt. De tuinman verleidt ze enkel omdat hij de begraafplaats dreigde te ontdekken. Het boek Swimming Pool dat ze bij een andere uitgever publiceert, is wellicht een vertaling van het manuscript van Julies moeder.

Charlotte Rampling moest opzettelijk Frans met een Engels accent spreken. In werkelijkheid spreekt ze de taal beter, want de Britse actrice is in Frankrijk naar school geweest. Een luguber detail is dat haar zus die op haar drieëntwintigste zelfmoord pleegde, Sarah heette. Ludivine Sagnier heeft wat van de jonge Brigitte Bardot.

De gezapigheid van de Provence wordt mooi weergegeven, met getsjirp van krekels, reflectie van licht in water, de primaire kleuren blauw en rood. Qua plot en locatie zijn er gelijkenissen met La Piscine, maar dat is een hommage, geen plagiaat.

Haha dat einde, echt hilarisch. Verder een aardig mysterieus filmpje. Niet veel bijzonders.

Oude preutse dame en losbandige jonge blom ontmoeten elkaar in een landhuis in Frankrijk.
Het levert een verhaal op. Dat is de strekking van deze film.
De film kabbelt rustig voort tot het moment dat er iemand vermoord wordt en je dan tot het einde van de film afvraagt wat gebaseerd is op fictie of waarheid. Dat is best een leuk uitgangspunt. Maar toch kon de film mij niet genoeg boeien en was ik hem een dag later alweer compleet vergeten. Wat geen goed teken is.

Prima filmpje die mysterie combineert met drama en een beetje thriller, bijzonder en heel soms ook bizar. De film, over een schrijfster die zich terugtrekt in een Frans vakantiehuis, had soms wat weg van de oude serie Murder She Wrote. 3,4* van mij.

Weer een degelijk fijne film van Ozon.

We volgen hier de stoere schrijfster Sarah Morton die door haar uitgever naar zijn woning in Zuid-Frankrijk wordt gestuurd om zo inspiraties op te doen tegen haar writers block. De film weet vanaf dit moment een subtiele aaneenschakeling te worden dat zich voornamelijk richt op de vervreemding van Morton in de omgeving ver van haar huis, haar ritueeltjes wat eten betreft, dwangneuroses en een uiteindelijke ontmoeting met Julie, de dochter van haar baas. En of je deze hele relatie een psychologisch spelletje of dan toch weer als een vriendschap beschouwd is nog altijd een raadsel... sterker nog... de hele film is nog een raadsel.

Ozon weet nog altijd heel subtiel te blijven over deze mysterieuze Julie en de band met Morton. De ene keer irriteert Sarah zich mateloos aan haar en de andere keer roken ze een joint... en dan weer eens een van de zoveelste vervelende kerels van Julie... en dan uiteindelijk dat hele moordgedeelte uit het niets. Waarbij we ineens Sarah van een hele andere kant leren kennen.

Ja, ik kon me zeker wel bekoren met deze Ozon. Broeierig, warm, sfeervol, pittoresk, mysterieus... dat zijn de ingrediënten van deze thriller... of toch drama?

4,0*

Een Britse schrijfster van detectives brengt de zomer door in het Franse vakantiehuis van haar uitgever, op zoek naar rust en inspiratie. Haar rust wordt echter verstoord door Julie, de knappe Franse dochter van haar uitgever. De Britse degelijkheid van de schrijfster en de vrijheid-blijheid van de Franse komen in botsing, maar stiekem raakt de schrijfster steeds meer in Julie geïnteresseerd.

Een prima erotische thriller van Francois Ozon. Het spannende liet even op zich wachten, maar het sfeertje zat er al vrij snel goed in. Charlotte Rampling speelde een sterke rol en Charles Dance (Game of Thrones) had ook een rolletje.

Het uiteindelijke verhaal vond ik niet bijzonder sterk en ik heb zo mijn vraagtekens bij enkele wendingen. Die moord kwam bijvoorbeeld helemaal uit de lucht vallen en werd niet verklaard. Door het einde kan ik niet helpen me af te vragen of het hele verhaal zich in werkelijkheid in het hoofd van de schrijfster heeft afgespeeld.

Wat mij betreft een sterke, goede film. Een spannend verhaal/mysterie. Erg goed gespeeld. Het keek vlot en prettig weg en het hield mij in zijn greep. Dit soort films wil ik vaker zien. Een 8. 4*

Zeker geen thriller en slechts een vleugje mysterie, maar een interessant tussendoortje met een kalm tempo. Helaas met een nogal kale uitvoering (spaarzame muziek, weinig dynamische opbouw), die ik niet vind passen bij het "sensuele" waarmee de film geadverteerd wordt. Ja, er zit een stuk meer bloot in dan je bij Angelsaksische producties zult tegenkomen, ook van Rampling, maar het is niets bijzonders voor een Franse film en anders dan wat de DVD hoes vertelt heeft het verhaal niets te maken met lesbische verleiding.

Verder wordt er een vondst toegepast, een dubbele laag, die zowel slim is als gemakzuchtig plotgaten toestaat zonder dat het verhaal er onder leidt aangezien het allemaal fantasie blijkt van de schrijfster. Hier wordt het einde, wat ik niet begreep, uitgelegd:
Suzy McKee Charnas: The Swimming Pool - suzymckeecharnas.com

Licht erotische, psychologische thriller over een Engelse schrijfster van misdaadromans. De stijve Britse hark Sarah vormt een groot contrast met de promiscue Franse Julie. Het vrijpostige gedrag van Julie geeft Sarah weer inspiratie om verder te schrijven aan haar boek. Cinematografie rond de Franse villa met het zwembad is hierbij goed gekozen. De raamvertelling is subliem bedacht, film en boek worden in wezen één, waarbij de slimme Sarah haar weerbarstige opdrachtgever aan het eind toch maar in zijn hemd zet!

Interessante psychologische thriller van Ozon die toch een bepaalde status heeft verworven. Sommigen denken niet onterecht aan Deray’s La Piscine (1969). Niet geheel onlogisch met die zomerse broeierige sfeer. Ik durf ook de link te leggen met die andere film van Ozon, Dans la Maison (2012) waarbij naast de literaire verwijzingen ook fictie en realiteit door elkaar lopen.

Charlotte Rampling is nooit mijn ding geweest. Dat bewees ze ook hier alweer door een erg irritant personage neer te zetten, maar ook los van haar personages ligt ze me gewoon niet. Het gekibbel met de mooie vrijgevochten Ludivine Sagnier is fijn en vermakelijk. De moord bracht een andere wending, maar ik bleef met diverse vragen zitten. De moord was bizar en zonder motief, net als de hulp van Sarah Morton. De heuse plottwist daarentegen verklaart veel en was verrassend. Ook Basic Instinct (1992) passeerde in mijn gedachten, al was de insteek wel omgekeerd. Fijn om fictie en realiteit door elkaar te zien. Mooi!

Slecht.

Nogal brakke film die tot mijn verbazing goede reviews krijgt. Ik heb eigenlijk bizar weinig goede punten kunnen ontdekken tijdens het kijken naar Swimming Pool. Voordat ik hem keek had ik er ook nog nooit van gehoord, en over 3 jaar denk ik dat ik weer bij dat punt sta. Swimming Pool is een film die er het ene oor in en het andere oor uitging.

Visueel vond ik dit alvast zeer ondermaats. Ozon kiest eigenlijk steeds de verkeerde toon uit. Ik neem aan dat de film zich tijdens een zomerse periode afspeelt, maar Ozon laat het vervolgens steeds lijken op een regenbui. Het voelt altijd regenachtig aan en nergens warm of relaxend, waardoor het als resultaat al snel een beetje gehaast aanvoelt. Een andere toon kent het niet echt, want Ozon regisseert niet echt met veel gevoel, tenminste, dat lijkt zo.

Verder zitten de personages tegen het ridicule aan en zette ik grote vraagtekens bij diens motieven. Zeker de moeder verricht enkele bedenkelijke handelingen, zoals het ongemakkelijk lang turen naar de "bezige" dochter. Zal vast ook wel een betekenis hebben, maar op mij kwam het vooral belachelijk en ongemakkelijk over. Kon me er ook erg weinig iets bij voorstellen.

Acteerwerk is te doen, maar ook niks om over naar huis te schrijven. De dialogen worden wel overtuigend uitgesproken, maar het voornaamste probleem dat ik heb met deze film is dat de acteurs en actrices incapabel zijn om echt een leuk personage te spelen, maar daarvoor kan je ook wat vingertjes naar Ozon wijzen, die er op zijn beurt niet in slaagt om ze leuk uit te schrijven.

Conversaties tussen de personages klinken te abstract en abnormaal om geloofwaardig te zijn. Ik vind de relatie tussen moeder en dochter gewoon nooit losbreken, en nergens voel ik dat er maar een beetje voortgang inzit. Vast ergens wel, maar dit had toch echt een stuk sterker uitgewerkt mogen worden. Spanning is verder ook flauwtjes, en veel mysterie heb ik niet kunnen ontdekken.

Al snel vervalt de film vanwege dergelijke redenen in een nogal bizarre 102 minuten waar ik maar weinig voordelen in zag. Misschien dat de locatie nog aardig gekozen is, maar dan haalt Ozon er wel erg weinig uit. Het voornaamste voordeel is wel dat het, toegegeven, nog aardig wegkijkt. Echt serieus vermoeiend is deze film nergens, maar goed evenmin. Het mist toch echt een rakend sfeertje, cruciaal in een film zoals Swimming Pool. Dat kan er echter ook aan liggen dat ik Call Me by Your Name niet gek ver voor SP zag, wat de verwachtingen hiervoor wat hoger laat liggen.

Deze van de heer Ozon had ik nog niet gezien maar nu zowaar te bekijken op Netflix. Aangename film die hier en daar een lust voor het oog is. Ook fijn hoe het leven in een gezapig Frans dorp in enkele scènes wordt neergezet.

Hier weer een spel met wat echt is en wat niet van de regisseur. Ik mag er graag naar kijken.

Eigenlijk helemaal niet goed.

Swimming Pool komt uit de periode dat Ozon me nog niet direct al irriteerde met zijn vaak toch erg pretentieuze films - die bij nader inzien eigenlijk altijd door de mand vallen. En ook bij deze is dat zo, want de plottwist aan het einde, de verklaring van het geheel is echt veel te gemakzuchtig, te flauw, en gooit je met een onplezierige nasmaak buiten. Dat het na wat afstand te nemen toch nog een redelijke film oplevert komt volledig door het goede spel van Rampling en Sagnier en de fijn zomerse beelden van het mooie huis terwijl het hier buiten regent - en door het even zonnig aandoende mooie lijf van Sagnier. Maar het beloofde mysterie heeft evenveel diepgang als een folder van een reisbureau. Mooie plaatjes.