Swimming Pool (2003)

Tegenvaller, na het schitterende 'Sous le sable' en het erg leuke '8 femmes'. Ik miste heel erg de manier waarop bijvoorbeeld 'Sous le sable' je bij je nekvel pakte om niet meer los te laten. De verhalende vorm (wat is werkelijkheid? wat is fantasie?) stemt enigszins overeen, maar wordt hier wat.. tja.. voorspelbaarder gebracht. Geen magie, ontbrekende spanning. Bovendien verdrinkt 'Swimming pool' een beetje in zichzelf, als het ware: na verloop van tijd is wel duidelijk dat wat de kijker ziet aan het brein van Sarah is ontsproten, en 'mag' het als het ware een goedkope thriller worden. Ozon neemt zijn eigen film daarmee minder serieus, en dat stoorde me nogal. Ludivine Sagnier is tenslotte een erg mooi kind maar wordt teveel, wat mij betreft op het vernederende af, als lustobject gebruikt. 2,0*

Ik vond het juist een prachtige film. Het begin was heel kalm opgebouwd, maar dat vond ik juist zo prachtig; al die details uit het leven van de schrijfster zijn misschien niet zo belangrijk, maar geven de film wel meer diepgang en vooral sfeer.

De rest van de film houdt een beetje het midden tussen een relatiedrama en een murder-mystery, met een heus surrealistisch intermezzo dat me aan Don't Look Now deed denken.

De rustige maar efficiënte regie van Ozon wordt perfect aangevuld door de prima muziek en de uitstekende acteerprestatie van Charlotte Rampling, al is het de (uiterst) bevallige en mysterieuze Ludvigne Sagnier die de show steelt. Wat een presence, en wat een vrouw!

Maar ook de film mag er wezen, 4 sterren.

Meesterlijke rol van Charlotte Rampling. Ik heb erg genoten van haar spel.

Ludivine Sagnier acteert helaas wisselvallig, maar heeft desalniettemin een mooie uitstraling.

Mooi om te zien hoe de twee tegenpolen elkaar langzaamaan steeds meer naderen.

De film heeft een prachtig begin. Het verhaal heeft wat tijd nodig om op gang te komen en naar het einde toe wordt de film steeds interessanter. Het einde vind ik een mooie afsluiting.

3,5 sterren; met name dankzij de perfecte Rampling

Met gemengde gevoelens kijk ik terug op Swimming Pool. Het begin vond ik erg saai, daarna had ik het gevoel naar een r-rated aflevering van "Murder She Wrote" te zitten kijken maar, godzijdank, sluit de film af met een erg mooie ontknoping. Moet deze maar eens opnieuw kijken om, wat Redlop uiterst scherp opmerkte, die subtiele verwijzingen te zien. Ook nu herinner ik me al wat van die spiegels inderdaad.

3* voor nu.

Leuke, speelse film. Leuk spel met de grenzen tussen fantasie en werkelijkheid. In het begin was het vooral de prettige sfeer van een zomer in een Frans dorpje dat de film leuk maakte, later werd het psychologische spelletje tussen Rampling en de voor mij (ik zag pas nog 8 femmes en daar is ze, laten we zeggen, wat onvolwassener) verrassend andere Sagnier boeiend. Dan komt het aparte slot er ook nog eens bij.

Ik vind het nog lang geen perfecte film (zou Ozon er ooit een maken?), maar Ozon weet me wel weer te boeien en speelt weer met je verwachtingen. Met een banddikte voorsprong (op Sous le Sable) het leukste dat ik van hem zag.

3.5*

Ozon lijkt, net als de Coens, voor mij zo'n 3.5* regisseur te worden.

Ze maken geinige films, maar missen afwerking, dat ietsjes meer dat hun films echt boeiend maakt. Ozon zet hier een leuk verhaaltje op, mengt enkele broeierige scenes met het zonnige Frankrijk en weet de hele film te boeien.

Maar veel meer dan dat is het niet. Weinig pracht en praal, weinig emotie verder. Mooi voorbeeld trouwens van het verschil tussen Franse en Britse deernes. UK en vrouwen, het blijft vloeken .

Mijn 3.5* blijven staan, wil nog wel wat meer van Ozon zien, al zal het nooit één van m'n favorieten worden denk ik.

Heb genoten van Sagnier (en dan niet zo zeer van haar acteerwerk) en Rampling was ook erg goed. Het verhaaltje stelt niet zo veel voor (had het na verloop van tijd ook al wel door), maar toch blijf je geboeid kijken.

Ben aangenaam verrast door deze film. Het einde intrigeert me wel. Had het aan de ene kant wel aan zien komen, maar het was uiteindelijk nog best een verrassing.

En ooh die Ludivine Sagnier...

4*

Ozon begint langzaam geniale proporties aan te nemen, hoe meer films ik van hem zie, hoe beter ze worden . Ook deze dus, een erg subtiel gesofisticeerd filmpje dat prachtig speelt met je verwachtingen, met conventies en rare wendingen, en tegelijk even rustig verteld wordt als kabbelend water of zoiets. Wat de film vooral schitterend maakt is hoe je voelt met hoeveel liefde hij gemaakt is, met hoeveel oog voor detail, met hoeveel (erg fijne) humor en finesse. Het is geen groot verhaal en heeft ook geen enkele pretentie in die richting, meer zelfs, Ozon schrikt er niet voor terug banale en voorspelbare elementen erin op te nemen (uiteindelijk zit je in het hoofd van een schrijfster van boeken als 'Dorwell wears a kilt', nogal logisch dat de personages dan stereotiep zijn en de moordplot ongeloofwaardig. Maar je krijgt wel een geweldig genuanceerd beeld van het echte hoofdpersonage, een van de sterkst uitgewerkte karakters die ik al in een film heb zien voorbij komen. ). Maar daarnaast zitten er heel veel fijne vondsten in (ik ga niet zitten opsommen, maar ik heb regelmatig tijdens de film zitten denken 'wat een geweldige vondst' ) en is het camerawerk heerlijk. Ik heb nu al spijt dat ik de vertoning van Les Amants Criminels en 8 Femmes heb gemist, maar in ruil zal ik 5 x 2 maar eens opnieuw gaan bekijken, wedden dat die ineens stukken beter is dan ik me herinner .

Ludivine Sagnier! Wat een schitterende vertoning in deze film zeg. Prachtige benen, boobs en gezicht!

Het verhaal mocht er ook zijn, de film bouwt langzaam op naar een redelijke ontknoping. De film boeit constant omdat ik geen idee had welke richting het verhaal precies zou gaan. de moord zag ik pas aankomen toen de kelner verdween.

Met de sfeer en de muziek in de film zit het ook goed, vooral die dansscène was mooi gefilmd. Op de een of andere manier leek het ondergrondse ( beklemmende )verhaaltje en de relaxte opgestapelde gebeurtenissen op hetzelfde relaxte, niet vol wendingen zittende Misery. De beelden rondom het zwembad waren trouwens ook een groot feest voor het oog. 4*

Ik vond het werkelijk niks aan.

Verhaal slaat nergens op, en is ook echt niet interessant.

Ik heb me geergerd aan de hoofdrolspelers, en ik vond het echt puur alleen maar gaan om het naakte.

Er zal voor sommige misschien meer inzitten, maar ik kon er niks mee, en naar mijn mening is het echt bagger.

0,5*

Een subtiel opgebouwde Ozon film die wat mij betreft zijn beste film tot nu toe is. Wellicht is deze film voor sommige iets te traag, maar zodra de dochter in de film komt blijft het intrigerend tot het einde.

Interessante film. Aanvankelijk kabbelt de film maar een beetje voort, maar vanaf een 20 minuten van het einde gaat in een keer de handrem, gebeuren er rare dingen en blijken we zelfs nog met interpretaties te mogen komen. Vond het in ieder geval wel bijzonder grappig dat een film tegen het einde nog zo verandert, ook weinig gezien tot nu toe.

Maar daarvoor is de film wel leuk. Namens mij dan ook nog even een vermelding voor de schoonheid van Ludivine Sagnier, waanzinnig in beeld gebracht ook. Maar goede film, die ik zeker nog eens wil zien en leuk dat op het einde alle gebeurtenissen op eens in een ander daglicht staan. 3,5*

Swimming Pool

De film begint verschrikkelijk saai en daar had ik hem dan ook bijna afgezet. Gelukkig verschijnt dan Julie, een knappe vrouw trouwens, ten tonele. Het verhaal begint dan interessante wendingen te krijgen, de moord op Franck natuurlijk, maar voor je het dan weet is de film gedaan.

Ludivine Sagnier is een prachtige verschijning voor het oog en kan dan ook nog eens goed acteren al wordt ze op den duur echt teveel als lustobject beschouwd. Charlotte Rampling vond ik dan, in tegenstelling tot de anderen hier, niet echt geweldig acteren. Kreeg het gevoel dat ze precies een plant was.

Men eerste Ozon maar daar zal het ook wel bij blijven.

2*

Dit is nou echt een film die je niet zo gek veel meer ziet..
Heb erg veel respect voor de Regiseur en de schrijver van dit verhaal!
Een hele aparte,orginele.. en zelfs nog realistische film!
Het einde vond ik erg goed.. en ik had eerst ook mijn vraagtekens..
Later blijkt dat Alles wat je in de film ziet over Julie een verhaal is wat het hoofd personage schrijft.. een film die je aan het denken zet.. en daar hou ik wel van!
Het zwaaien op het einde was wel weer even een beetje vreemd.. maar toch deze film is me 100% mee gevallen!..
Goede en erg mooie actrices! en een verhaal lijn met een einde waar je u tegen zou kunnen zeggen!
4 sterren! heerlijk uitgewerkt

Best wel een verrassend sterke film met een meer dan uitstekend spelende Charlotte Rampling en Ludivine Sagnier. Ludivine Sagnier zag er adembenemend uit in de zwembad scènes maar Charlotte Rampling stal toch eigenlijk echt de show. Vooral het einde was wel gaaf toen ze de tuinman in het bed lokte

Een film die naarmate hij vordert steeds beter wordt. Het begin is heel traag en ik ergerde me aan het personage Sarah, die geïntroduceerd wordt als norse en jaloerse vrouw. Maar eenmaal in Frankrijk begint het te lopen en ontdooit Sarah gelukkig. Daarnaastj had de aantrekkelijke Julie natuurlijk ook invloed op het kijkplezier. Sterke twist aan het einde ook, plaatst de hele film in een ander perspectief.

Bizarre psychologische thriller over een detective-schrijfster die kampt met een writersblock, en daarom door haar uitgever naar diens villa in Frankrijk wordt gestuurd om tot rust te komen. Ze heeft echter niet gerekend op de aanwezigheid van de dochter des huizes, die de rust verstoord met wilde seksuele escapades in en rond het zwembad. Maar de schrijfster raakt steeds meer geintrigeerd door de jeugdige losbol, hetgeen leidt tot... ja, bizarre situaties.

Begint interessant, met genoeg vrouwelijk schoon (lees: bloot) en aanverwante erotische scenes, maar de ontknoping is er eentje in de categorie van: huh? Waarom heb ik hier naar zitten kijken??!! Frustrerend dus.

Bijzonder vage film, die vooral heel stroef begint dankzij slechte dialogen. Weinig geloofwaardigheid in deze scenes.

Gelukkig verandert dit als Rampling in Frankrijk arriveert. Het begint lekker vrolijk met mooie beelden uit het kleine dorpje en het mooie huis, maar toch blijft er een spannende soundtrack op de achtergrond meespelen. Dat werkte wel voor mij, vanaf het moment dat Sagnier als dochter in het spel komt is het even afwachten welke kant de film op wilt gaan. Vond de spanning tussen de 2 wel goed uitgewerkt.

Verder vraag ik me af wat die ene scene moest inhouden, toen Sarah(Rampling)aan het typen was, de camera ging naar links en je zag de deur open staan. Toen ging de camera naar rechts en later weer naar links en toen was de deur opeens dicht. Vraag me af wat dit inhoudt, aangezien er verder niet echt wat mee is gedaan.

Verder was de stap van lichte erotiek naar thriller niet zo bijzonder, het werkte niet voor mij. Daarvoor gebeurde er eigenlijk gewoon te weinig. Richting het einde wordt het wel iets spannender, maar tegelijkertijd verdwijnt de geloofwaardigheid ook totaal en loopt het met een hele flauwe sisser af.

Voel me wel een beetje genaaid door de regisseur, ik denk dat er veel meer had ingezeten dan wat er nu uiteindelijk is uitgehaald. Want het idee is wel prachtig en hier en daar ook bijzonder sfeervol en vreemd uitgevoerd.

2,5*

Mysterieus en sexy.

Film begint erg langzaam, gebeurt eigenlijk zo goed als niks, maar de toon is wel gezet. Sarah reist af naar Frankrijk: mooie plaatjes, rustig camerawerk, fijn muziekje, allemachtig wat krijg ik zin om naar Frankrijk te gaan! En dan moest Ludivine Sagnier nog komen...Wat wordt zij prachtig in beeld gebracht: de uitdrukking van het scherm spatten lijkt speciaal voor haar in het leven geroepen te zijn, een adembenemende verschijning.

Verhaalsgewijs wordt het dan ook wat interessanter. Beide vrouwen (Sarah en Julie) lijken op het eerste gezicht wel elkaars tegenpolen, en zoals dat vaak gaat met tegenpolen trekken die elkaar aan. Zowel Sarah als Julie zijn nieuwsgierig naar en geïntrigeerd door de ander. En blijkt ook dat ze op sommige vlakken meer met elkaar gemeen hebben dan je zou denken. Zo vallen ze beiden voor dezelfde man, die schijnbaar ook interesse heeft in beide dames.

En daarmee begint ook de ellende. Film kende tot dan toe een vrij normaal en duidelijk verhaal, maar naar het einde toe wordt dit toch heel wat vager en mysterieuzer. Sarah heeft de dochter immers gefantaseerd voor haar boek, dat blijkt duidelijk wanneer John's echte dochter hem op het einde van het boek bezoekt. Hierdoor worden wel een aantal zaken in vraag gesteld: wat is echt gebeurd en wat is fictie? Leuk om over na te denken, en zo slaagt Ozon er toch in om een film die aan de oppervlakte vrij eenvoudig en triviaal lijkt toch een diepere achtergrond mee te geven.

Prima!

De 1e film van regisseur François Ozon die ik zag, deze Swimming Pool. En een betere kennismaking had niet gehoeven, want ik heb genoten van deze érg mooie film.

Het begint dan misschien een beetje onwennig met het saaie, regenachtige London en we maken kennis met een vreselijke chagerijn als hoofdpersonage, maar gelukkig wordt het allemaal (meer dan) goedgemaakt, zodra we naar Frankrijk overschakelen.

De fraaie cinematografie, het huis, het zwembad, de mysterieuze sfeer en de intrede van Ludivine Sagnier; geweldig! Ozon werkt het in 1e instatie redelijk simpel lijkende verhaaltje op een mooie subtiele manier uit en naar het einde toe wordt het alleen maar beter, mysterieuzer en de laatste shots zijn zowel indrukwekkend als verwarrend.

Voor de rest is het scenario sterk en het verhaal erg leuk gevonden, ondanks dat je halverwege geen idee hebt waar deze nou eigenlijk heen gaat - al had ik al wel een vermoeden dat het niet allemaal ''werkelijk'' was wat we zagen. Het is dan ook Morton haar verhaal (van haar nieuwe boek), gezien de ''echte'' dochter op het einde, denk ik. Ja, mooi.

Ja, lekker meeslepend en mysterieus filmpje. Een paar schitterende plaatjes, zowel van het huis, zwembad + omgeving, als van Sagnier haar lichaam. Dikke voldoende.

Behoorlijk erotisch getinte psychologische thriller met een uitstekende Charlotte Rampling, die perfect de evolutie in het denken en doen van het hoofdpersonage weergeeft.

Goed opgebouwd met een aangehouden spanning die een verrassende ontknoping als vanzelfsprekend maakt.

Van Ozon zag ik reeds "5 x 2" en "Le temps qui reste" en die waren eveneens van goede makelij.

Vooral erg eens met Bioscoop Zaal op pagina 1. Exact mijn gevoel. Nog wat opmerkingen dan die voor mijn rekening zijn;

De film is een uur lang heerlijk relaxt. Afgezien van het ''feit' dat er goed geacteerd wordt, de film prettig (hoewel niet heel bijzonder) in beeld is gebracht, de sfeer goed getroffen is en de Swimming Pool (stomme titel trouwens) goed uitgewerkte en geloofwaardige personages heeft, gebeurt er per saldo niet erg veel. Moest denken aan Eric Rohmer, die dat ook perfect kon; een sfeervolle film met echte mensen in een broeierige omgeving, zonder dat er echt veel gebeurt. Ozon geeft er wel een andere invulling aan dan Rohmer. Het laatste half uur wordt het zelfs een heel ander soort film. Een thriller. De film die Bioscoopzaal al noemde moest ik ook aan denken. En met die omslag, krijgen we dan toch nog een spanningsboog en enkele memorabele momenten. Wellicht had de film dat ook wel nodig. Ik kan me voorstellen dat mensen dit saai vinden, maar ik kon me zelf goed vereenzelvigen met het rustige tempo. Fijn ook dat gewoon in het midden gelaten wordt wat echt en wat (en of er iets uberhaupt) fictief was. Nu kan ik dat gewoon zelf bepalen.

Was blijkbaar in exact de juiste stemming. Het hielp wellicht dat ik geen enkel idee had over het soort film (thriller, drama, komedie, ik had geen idee). 4 voorzichtige stemming. Ozon heeft mijn aandacht verdient, hoewel er weinig films van hem zijn die ik perse wil zien.

Rustige, ontspannende film, mooie plaatjes van Zuid-Frankrijk. Aan het einde van de film (laatste half uur) krijgen we een beetje een vage, onverwachte omslag naar een thriller. Behoorlijk wat naakt (mag ook wel want het Franse meisje is erg lekker...), het genre erotiek zou daarom op zich ook nog passen.

lekker sfeertje, goed acteerwerk, mooie plaatjes, ik zeg net 4*

Zoals zoveel werk van Ozon geeft Swimming Pool me een wat onbestemd gevoel. Het is alsof hij zelf niet helemaal goed weet wat hij nu wil met deze film, die daardoor pointloos blijft. De verhaalstructuur, waarbij zich een deel afspeelt in de fantasie van een schrijverster, vind ik eerlijk gezegd een flauwiteit. De sterkte van Ozon ligt in zijn rust, in de kalme stijl die hij hanteert, zonder veel opsmuk maar met een zekere efficiente schoonheid. Zijn films blijven voor mij daarmee echter wat te mat, en alleen het ontroerende Sous le sable maakt op deze regel een uitzondering. Ik zou graag iets meer grootsheid zien bij Ozon. Voor Swimming Pool maar weer een redelijke drie sterren.

Goeie film waarin een schrijfster naar het vakantiehuisje van haar uitgever verkast om in alle rust aan haar nieuwe boek te werken, maar verstoord wordt door de komst van de levenslustige dochter van de uitgever. De twee tegenpolen zijn boeiend om te zien en de film heeft een rustig en aangenaam tempo. De thriller aspecten zijn op een subtiele wijze in het verhaal verworven en de vraag van wat precies werkelijkheid is of fantasie blijft in het midden. Verder zet Charlotte Rampling een sterke rol neer.

Een quasi erotische thriller met een broeierig sfeertje. De film is gewoon aangenaam om te zien en kan de sfeer vrij goed ophouden. Het acteerwerk zorgt voor leuke scènes en het mysterie in de film. Nadeel is dat de film na het sterke niveau niet meer weet te verrassen en de climax wat uitblijft. Jammer, want na de film heb je wel genoten, maar blijf je toch wat op je honger zitten.

De vorige keer gemist op tv en een herkansing gekregen. Gelukkig had 'k deze niet op dvd gekocht, want hij viel een beetje tegen. Niet dat het zo'n slechte film is, maar 'k had er toch wel meer van verwacht. Een trage film waar en eigenlijk niet zo veel in gebeurd en als het dan wat spannender wordt, is de film al bijna gedaan. De film bevat wel een aantal naaktscènes, maar het blijft allemaal nog redelijk deftig.

Voor de rest deed de cast het goed.

Tja 'k vond het goed om een keertje via tv te zien, maar daar zal het ook bij blijven.

François Ozon weet doorgaans boeiende films te maken, omdat hij de tijd neemt om de karakters van zijn personages te tekenen. Daardoor zijn ze allemaal (ik heb er nu zes gezien) de moeite waard. Deze film vormt geen uitzondering. Net als in Ozon's Sous le Sable (2001) zorgt Charlotte Rampling voor een prima vertolking. De weelderig gebouwde, onstuimige Ludivine Sagnier (in meerdere films van Ozon te bewonderen) is welhaast Rampling's ideale tegenpool.

Het zorgvuldig opgebouwde verhaal en het acteerwerk van Rampling en Sagnier maken dit tot een krachtig psychologisch misdaaddrama.

P.S. De enige overeenkomst tussen deze film en La Piscine (1969) is dat beide titels "zwembad" betekenen en dat in beide films een zwembad regelmatig centraal in beeld komt. Verder houdt elke gelijkenis op. Er is geen enkele verwantschap tussen de scenario's van die twee films. De twijfels van Meneer Bungel zijn terecht.

Nou sorry, ik zal hier wel te dom voor zijn ofzo.

Besloot hem te kijken omdat ik hem bij een warme dag als vandaag vond passen, en inderdaad is de sfeer de eerste 20 minuten het aanzien waard. Kabbelt rustig voort, leuke omgeving, lekker relaxed.
Maar zodra Julie ten tonele verschijnt wordt het thriller noch mysterie. Heb geen spanning gevoeld, en wat het mysterie precies was is me nooit helemaal duidelijk geworden. Een moord, die wel of niet gebeurd is, iets met een moeder, iets met een apart meisje, en eenmaal terug in Engeland gaat het helemaal een richting op (met die Julia) waar ik helemaal niks van kon maken.

Helaas.

kleine 3*, omdat het uit te kijken was, en voor de sfeer.

edit: heb door dit topic te lezen wat verduidelijking gekregen, en ik had het inderdaad al wel kunnen bevroeden. Maar toch, cijfer blijft staan.