Juror #2 (2024)

Voormalig alcoholist Justin Kemp [Nicholas Hoult] wordt op een ongelukkig moment opgeroepen als jurylid in een moordzaak. Het slachtoffer is Kendall Carter [Francesca Eastwood] en de verdachte is haar vriend James Michael Sythe [Gabriel Basso], een temperamentvolle man met een crimineel verleden. Maar wanneer openbare aanklager Faith Killebrew [Toni Collette] en pro Deo advocaat Eric Resnick [Chris Messina] de zaak inleiden, realiseert Justin zich al snel dat hij die avond op de plaats delict een aanrijding had. Hij vraagt juridisch advies aan advocaat en AA-buddy Larry [Kiefer Sutherland], maar die kan hem geen gemakkelijke uitweg bieden. Eastwood maakt een bijna fatale fout door halverwege te onthullen wat er in werkelijkheid is gebeurd. Het scenario van Jonathan A. Abrams bevat meer onvolkomenheden (de jurybespreking is bijvoorbeeld haast een kopie van 12 Angry Men), maar legt wel op pijnlijke wijze de tekortkomingen van het Amerikaanse jurysysteem bloot. Eastwood slaagt er opnieuw in uitstekend spel uit zijn cast te halen, met Hoult en J.K. Simmons (als een jurylid met een opmerkelijke achtergrond) als uitblinkers.

Vrij plat, niets aan de verbeelding overlatend rechtbankdrama dat veel te vroeg de werkelijke gang van zaken onthult. Vervolgens vraag je je ruim een uur af waarom je waarnaar zit te kijken. Wat zal de jury beslissen? Zal de dader zich uiteindelijk aangeven? Het zal allemaal wel.

Laten we hopen dat de oude Clint Eastwood nog een revanche wordt gegund.

Typisch zo'n film waar ik best wat op kan aanmerken maar waar ik uiteindelijk erg mild voor ben. De film is op een bepaalde meneer bedachtzaam en sereen en dat kijkt wel prettig weg. Op momentjes boeiend (het proces rond het kiezen van juryleden bijvoorbeeld) en op psychologisch vlak niet bepaald subtiel maar het werkt best wel. De naïeve Hoult pas ook wel bij zo'n rol.

De film lijkt af en toe wel erg op een kopie (of ode?) van 12 Angry Men. Maar dan ook echt, want ook hier zit iemand die geen tijd wil vrijmaken en iemand met persoonlijke issues etc. Dat was 70 jaar terug nog wel te accepteren maar nu is dat een beetje potsierlijk. Gelukkig lag daar niet de nadruk op en focust de film zich meer op Hoult en zijn psyche en ook een beetje om het onderzoek eromheen waardoor de film zich blijft ontwikkelen en blijft boeien en nooit echt de kans krijgt te irriteren. JK Simmons, ook al valt hij altijd op als zijnde JK Simmons, weet wederom indruk achter te laten met een bijrolletje. 3,5*

"I think Freddy Quimby should walk out here a FREE hotel"

Hoezo? Dit is niet de langverwachte sequel op The Juror (1996) van Brian Gibson? Wat doet Demi Moore dan plots weer in de schijnwerpers? Geintje, dat is natuurlijk frivole heiligschennis om op die manier over mogelijks de laatste langspeler van Clint Eastwood te spreken. Natuurlijk gun ik de man een eeuwig leven, maar als dit toch zijn allerlaatste prent zou blijken te worden, ben ik oprecht opgetogen met deze zwanenzang. Het zou ongemakkelijk zijn geweest als deze eer zou zijn toegekomen aan Cry Macho, natuurlijk een prima film, maar vanwege de cowboy thematiek en aanwezigheid van hoogbejaarde Clint een iets té opzichtige testamentaire afsluiting.
Juror #2 daarentegen is ideaal en omvat precies de ingetogen bescheidenheid die de laatste film van een groot oeuvre moet etaleren. De film deed me denken aan Family Plot van Alfred Hitchcock, zo'n film die een onclassificeerbaar object wordt door de mengeling van (i) de periode waarin hij gemaakt is (ii) de cineast die niet bepaald veel voeling of interesse in die periode heeft (iii) de nonchalance van de hele premisse. Hierdoor lijkt het alsof Juror #2 bestaat in een andere dimensie en geen enkel equivalent kan hebben.
Juror #2 werd opgenomen in Savannah, Georgia en Clint filmt de onopvallende setting vergoddelijkende schoonheid. Er gaat een enorme sympathie uit voor small town America, zonder dat het opzichtig of karikaturaal wordt. Het MAGA publiek zal de film mogelijks trachten te recupereren, maar Clint poneert net een totale politieke onverschilligheid - getuige het moment waar het hoofdpersonage een radiosegment over een lokale verkiezing uitzet. De Eastwoodiaanse personages willen liefst gewoon met rust gelaten worden. Zoals in elke film van Eastwood zijn er een aantal sekwensen maar verloren geliefden elkaar aan de toog van een dive bar treffen voor een glas bourbon. "Ale house tonight, you're buying." Ondanks deze meanderende momenten houdt Clint de regie wel strak: Het uitgangspunt met de vroege twist mag wat vergezocht overkomen, maar het is precies de soort meeslepende premisse van klassiek Hollywood (ik denk aan de noirs van Fritz Lang uit de jaren '50) die we al decennia jammerlijk verloren zijn. De dynamiek van de jury beraadslaging zorgt voor een aangename suspense en geeft een mooie weerspiegeling van het Amerika van vandaag. Sommige juryleden mogen als typetjes overkomen, maar Clint filmt iedereen met dezelfde waardigheid.
Naast mij in de zaal zat een vrouw uit - vermoedelijk - Waals-Brabant die steeds luidop haar verrassing uitte bij de minste wending. Toen ze na het open einde plots DIRECTED BY CLINT EASTWOOD zag verschijnen, slaakte ze een luide gil. Dat zijn naam tot het einde der tijden zo'n verstomming mag oproepen.

Juror#2 een spannende film met geen geringe speelduur maar die je toch van het begin tot einde bezig weet te houden. Dit vind ik qua rechtbank films erg sterk gedaan en neergezet. Het zijn vooral ook de flashbacks die dit doorbreken. Dit wordt allemaal prima uitgevoerd door sterk acteerwerk. De laatste scene is prachtig en bewijst dat beelden meer zeggen dan duizend woorden.

Ik heb zo de indruk dat Eastwood de laatste jaren letterlijk goede met minder goede films afwisselt. Deze is opnieuw meer dan degelijk tot zelfs goed. Een rechtbankdrama waarbij de focus bij één van de juryleden komt te liggen.

Verwacht geen scherpe juridische monologen of een pleidooi waarvan je wordt omver geblazen. Daarvoor is het allemaal wat te eenvoudig.

Best wel een kritische opvatting van hoe Eastwood tegenover jury´s staat. Ook zij, of sommigen ervan toch, zijn vooringenomen en zijn ondanks het proces nauwelijks van hun mening weg te halen. Wel een opmerkelijk dilemma of je een onschuldige crimineel de bak in wilt of je toch gaat voor de schuldige brave huisvader.

Niet de beste van Eastwood maar toch wel van aardig niveau. Het verhaal zit goed in elkaar, maar mist wel enige vernuft. Het is net iets te makkelijk allemaal. De uitwerking is goed gedaan. De opbouw is ijzersterk en als snel wordt je de film ingetrokken. Het werken met flashbacks heeft hier een toegevoegde waarde. De eenvoud van het verhaal haalt wel de spanning lichtelijk naar beneden, maar de film blijft tot het einde boeien met een mooi gesloten open einde. Het acteerwerk is van prima niveau. Visueel gemiddeld. 3.5/4.0

Helaas een teleurstellende film van Clint Eastwood. Van enige spanning is na een kwartiertje al geen sprake meer, want dan wordt de enige grote plotwending al uit de doeken gedaan. Verder kabbelt de film maar een beetje voort, zonder ergens echt interessant te worden. Veel oppervlakkige en oninteressante personages. Het personage van J.K. Simmons had potentie, maar verdwijnt al redelijk snel uit beeld. Best bijzonder dat acteurs als Simmons en Kiefer Sutherland er met hun (bij)rollen nogal bekaaid vanaf komen. In dit genre - rechtbankdrama's - kan ik genoeg betere films bedenken, waardoor dit nog wat meer ondermaats aanvoelt.

Uitstekende film over een man met een vrouw in verwachting die met tegenzin aan jurydienst begint. Dit rechtbankdrama heeft natuurlijk veel weg van 12 Angry Men, maar wel met een flinke draai met een boeiend dilemma voor het hoofdpersonage. Het zit allemaal goed in elkaar en een goeie cast. Zal dit de laatste film van levende legende Clint Eastwood zijn? Waarschijnlijk wel, maar hopelijk niet. Het is in ieder geval verre van een slechte, laatste film.

Misschien een beetje teveel toevalligheden, maar ik vond Collette en Hoult ijzersterk. Verder vond ik het een zeer goede film. Ik ga hier wel niet schrijven waar hij over gaat, want dat staat hierboven al!

Intelligent in elkaar gestoken juridische thriller die de wankele definitie van het woord gerechtigheid in vraag stelt, en ook de te vaak voorkomende bevooroordeelde meningen (van de jury) op de korrel neemt. Dat gebeurt door middel van een vrij eenvoudige case; enig verschil is dat één van de juryleden betrokken is zonder dat iemand hier van afweet, en manipulatief inspeelt op de besluitvorming. Vond het zelfs een redelijk spannende film door de onvoorspelbaarheid van de keuzes die Justin Kemp zal maken. Zal hij zijn geweten laten spreken of zal hij zijn eigen hachje willen redden? Voortreffelijk gespeeld door Hoult, en ik durf wel zeggen dat dit één van de betere gerechtsdrama's is van de laatste jaren. Eastwood doet het toch maar weer.

Ga er maar aan staan, op je 94ste.

Clint doet het maar eventjes, en het is nog een echte film ook - veel beter dan het wat matte Cry Macho van alweer 3 jaar geleden, waarvan we toen allemaal dachten dat het zijn laatste film wel zou zijn. En deze keer zonder dat er iets van een ouwe-mannen-gezapigheid sfeer overheerst, zoals dat bij teveel andere oude filmmakers zo’n rol speelt. Misschien ook beter als hij zelf niet meer meespeelt in zijn eigen films, hoe fijn dat aan de andere kant ook is.

Evengoed, het is ook wel weer echt een Clint-film - het gaat van begin tot eind gewoon echt om het verhaal, en om je daarmee aan het denken te zetten. Hoult past daar prima in met zijn ambigue karakter dat enerzijds invoelbaar, maar anderzijds verwerpelijk is - net als de man, vrouw of mens die je elke ochtend in de spiegel ziet, en dat maakt het verhaal des te sterker en invoelbaarder. En tegenover hem een even ambigue en menselijke Collette, die daar fraai tegenspel aan geeft - en des te sterker omdat ze ook niet altijd een positieve of frisse superheld is, maar gewoon een echt mens. Leuke bijrolletjes voor Simmons en Sutherland, aan de andere kant vond ik Deutsch en Messina wat flauwtjes overkomen - kennelijk was de verf even op. Bijzondere vermelding wellicht voor Clint’s bloedeigen dochter Francesca.

Verder is het allemaal - natuurlijk - erg degelijk, en ook erg weinig dapper; in de cinematografie, in de vertelstijl, in de soundtrack zijn allemaal weinig verrassingen te vinden. Ook dat is echt wel een beetje eigen aan Eastwood. Een goede film heeft dat helemaal niet nodig, je zou je hem haast zelf horen zeggen. En wellicht ook gewoon terecht - ik wil maar vermijden om zulke braakwoorden als ‘vaste waarde’ te gaan gebruiken, maar het is wel precies dit soort continuiteit in een interessant en origineel verhaal wat de films van Eastwood elke keer weer tot een succes maken. Misschien niet tot de film van het jaar, maar zeker wel een die je over een paar weken, een paar jaar nog in je hoofd hebt.

En daar komt 95% van de productie van Hollywood lang niet bij in de buurt. Ik hoop maar dat er voor Clint nog een, twee, of liefst nog tientallen films op stapel staan. Want hij kan dat toch als geen ander, blijkt elke keer weer.

Degelijke rechtbankfilm van een alweer 94 jaar oude Clint Eastwood. Daarvoor natuurlijk petje af, maar Juror #2 heeft wel zijn mindere kanten. Zo hangt het verhaal soms met toevalligheden aan elkaar en is het gros van de personages gemaakt van karton. Verder kijkt het lekker weg - maar er zat simpelweg meer in.

3,0 * Schuldig aan imperfecties

Zeer degelijke film: prima acteerwerk en een verhaal dat boeit. Maar verder echt te rechtlijnig, weinig verrassingen en allemaal al eens eerder gezien. 3*

Eastwood kan het nog steeds!

Heerlijk vermaakt met Juror #2.
Pakkend verhaal, sterk geacteerd.
Enige minpuntje is het toch wat afgeraffelde einde:
Na het bezoek van de juryleden aan de locaties word verder niet meer in beeld gebracht hoe de andere juryleden (het was 6 vs 6) toch ineens weer van mening veranderd zijn aangezien er uiteindelijk een unaniem oordeel voor schuldig uit komt rollen.
Toch een kleine misser. De keuze van Justin is wel wat dubieus, die heeft een manier voor zichzelf gevonden om met zijn keuze te leven al blijkt uit de laatste scene dat zijn plan niet uitpakt zoals gehoopt.

Dikke voldoende. 3,5*

Eerlijk gezegd vond ik de trailer spannender dan de film zelf. Toch is het zeker geen slechte film.

Ik ben me gelijk eens gaan verdiepen in het rechtssysteem met een jury. Ik wist bijvoorbeeld niet dat in Amerika (en ook andere landen) iedereen verplicht is om als jurylid deel te nemen, als je opgeroepen wordt. Ik vind het eerlijk gezegd best raar dat er wildvreemde mensen van allerlei pluimage bij elkaar worden gezet om iemand te veroordelen. Velen zijn daar toch helemaal niet capabel voor? Ikzelf misschien niet eens. Ongewild heb ik bijvoorbeeld vooroordelen over bepaalde mensen. Wil ik eigenlijk niet, maar ik heb ze. Als je eerlijk bent denk ik dat iedereen die heeft.

Maar goed, terug naar de film. Deze is nergens echt spannend, maar het is wel een interessant onderwerp. En iedereen speelt goed. Vooral natuurlijk Toni Collette. Zeker de moeite waard om deze film eens te kijken.

Dit drama eens meegepikt en vond het wel een meeslepende rechtbankfilm. Al gauw komt er een wending waardoor je een heel ander licht op de zaak krijgt.

De cast deed het uitstekend en de film zag er prima uit. Toch nog een verrassend einde.

Vond hem de moeite om gezien te hebben.

Aangenaam maar iets te voor de hand liggend rechtbankdrama. Visueel erg conventioneel (zeg maar saai) in beeld gebracht door regisseur Clint Eastwood, maar gelukkig zijn plot en personages net boeiend genoeg om dit iets boven het maaiveld uit te laten steken. Prima cast ook. Het voornaamste morele vraagstuk is tevens het meest interessante element van de film.

Stoffig.

Stug ook, een beetje typisch Clint Eastwood, niet de meest exotische regisseur. Met Juror #2 heeft hij mogelijk zijn laatste film gemaakt. Het is zijn eigen 12 Angry Men geworden, al probeert hij het nog wat gelaagder te maken. Het blijft evenwel zeer simplistisch gebracht, met onder meer het moraaltje dat er dik bovenop ligt. Nicholas Hoult is oké, zo'n Toni Collette vind ik best vervelend, niet voor het eerst. Erg slecht wordt het niet, maar het is allemaal zo gemakkelijk en typisch Hollywood. Een beetje saai dus.

2,5

Ingetogen rechtbankdrama waarbij de waarheid de 'essentie" is. Voor de kijker ook een een moreel dilemma welke zich ontspint naar mate de film vordert. Uitgaande van de ontwikkelingen is de vraag welke handelingen 'te goeder trouw' zijn en welke niet. De finale is wederom een dilemma, waarbij uiteindelijk hetgeen bewezen zou moeten worden, wellicht niet te bewijzen is. Goed spel van Jault en Collette met een knipoog naar 12 Angry men....doch dat niveau wordt niet gehaald. Knap werkje van Eastwood, die op zijn hoge leeftijd de laatste jaren, goede ethische vraagstuk films neerzet.

Prima rechtbankdrama voor een rustige zondagmiddag op de bank.

Het verhaal kent halverwege een verrassende twist en blijft daardoor boeiend. Ook het einde vond ik sterk.

Filmisch is het bij vlagen soms een beetje vlak en saai. Met wat spannende muziek waren sommige scenes waarschijnlijk sterker geweest.

Ook vond ik Gabriel Basso (bekend van Night Agent) als criminele verdachte niet zo best gecast. Hij heeft een te sympathiek uiterlijk om deze rol overtuigend te spelen.

Hoe dan ook, dit is een fijne film die de moeite waard is en je meeneemt in het morele dilemma waar de hoofdpersoon mee worstelt.