The Substance (2024)

Knappe satire. Het is al snel duidelijk dat we hier te maken hebben met een kritiek op de huidige ego- en schoonheidscultuur, wel meer op vrouwen toegepast. De manier waarop we naar onszelf en waarop anderen naar ons kijken zorgt vaak voor een ongezonde sociale druk. Iedereen veroudert uiteindelijk. Ozempic, Botox en andere troep die we ons inspuiten zullen aan dit ultieme inzicht niks veranderen. De film is evenzeer een sneer naar de Youtube en Tiktok generatie waarbij gezien en geliked worden een nationale sport is geworden.

De film van Fargeat is bijzonder virulent met het thematische materiaal. Body horror gebruiken als visuele stijl is niet bepaald zachtzinnig te noemen. Het ziet er redelijk geinspireerd uit door anderen. Kubrick, Cronenberg, Gaspar Noé komen als eerste in mij op, maar een film als The Elephant Man heeft ook verwantschap met The Substance.

De fout met het gespleten bewustzijn valt inderdaad zwaar op. De slogan zegt immers "Remember you are one" maar dat blijkt niet echt uit het gedrag van Elisabeth en Sue. Tenzij het stuk bewustzijn van Elisabeth in Sue zich aanpast aan een jong lichaam en het stuk bewustzijn in Elisabeth zich gedraagt naar een oud lichaam. Voer voor discussies. Ik was in ieder geval verward hierover.

Wat een audiovisueel hoogstandje ook : in de bioscoop was dat echt een van de beste filmervaringen van dit jaar. Het soundgebruik is indrukwekkend. Veel meer spektakel en fun eigenlijk dan Gladiator II dat ik gisteren zag.

Ook heel verrassend dat namen als Demi Moore, Margaret Qualley en Dennis Quaid toezegden voor dit project. Je zou hier eerder minder bekende acteurs in verwachten. Samen met Poor Things een van de beste films van het jaar.

Zoals al meermaals opgemerkt, vloog de film in het laatste deel uit de bocht. De spanning en de beeldenkracht van het begin zakten jammer genoeg weg in de loop van de film, en de horror werd een burlesk-komisch gedrocht. Je kunt het natuurlijk ook satire van een satire noemen Het deed mij in die zin eigenlijk een beetje denken aan Triangle of Sadness van Ruben Östlund...

Ik ben niet van de horror, dus ik wilde deze in eerste instantie niet kijken. Uiteindelijk was ik toch te nieuwsgierig, en het bleek een veel minder grimmige enge film dan ik dacht dat het zou zijn. Er zitten elementen in van komedie, sciencefiction, satire, en natuurlijk bodyhorror en het geheel is modern en fris (ja oke, minder toepasselijk woord voor het laatste deel van de film ).

Je zou wellicht kunnen zeggen dat het hele thema er te dik bovenop ligt; mannen mogen smerig en lelijk zijn, vrouwen zijn er om naar te kijken, en na een bepaalde leeftijd tel je niet meer mee, maar toch vond ik het goed werken. Het is triest om te zien hoe weinig respect Elisabeth heeft voor zichzelf, het zegt ook wel wat dat ze haar oude lichaam gewoon op de vloer laat liggen en het daarmee zo liefdeloos behandelt. Als Sue op een gegeven moment de oude gedrochtige Elisabeth helemaal in elkaar stampt dan is dat een treurige representatie van hoezeer vrouwen hun ouder worden en verval geleerd hebben te haten.

Het laatste stukje had voor mij niet per se gehoeven. Het stijlvolle moderne van de film beviel me wel, en dan ineens zit je in een soort jaren ’80 horrorkomedie gorefest met rondspuitend bloed en een monsterlijk wezen. Op zich wel grappig, maar qua toon had het van mij best wat serieuzer mogen blijven om een beetje bij de rest van de stijl van de film te blijven en wat meer met een ‘gut punch’ te eindigen. Het doet zo een beetje afbreuk aan de rest van de sterke boodschap.

4*

"What has been used on one side, is lost on the other side. There's no going back.”

Ik gaf het al even aan bij het topic “Horrorfilm Challenge #2” dat dit mogelijk wel mijn favoriete film van dit jaar gaat worden. Wat een ongelooflijk lekkere film was dit zeg. Het was ook al de kandidaat om mogelijk in de bioscoop te zien, omdat we toen de plannen voor de nieuwe ‘Joker’ hadden gecanceld. In de plaats daarvan zijn wel alsnog naar ‘Smile 2’ geweest, al zal ik het ook niet erg gevonden hebben om naar deze film te zijn geweest. Want dit was wel een ervaring opzich. Ik kende Demi Moore niet, Fargeat wist overigens al te overtuigen met de prachtige film ‘Revenge’ en deze Franse regisseuse laat zien dat ze in staat is om hele mooi films te maken, zeker op dit gebied.

Op het eerste gebied lijkt de film nogal onschuldig te worden. Elisabeth is een prachtige dame (vooral wetende dat Demi Moore al 62 is!!!) die een sportprogramma moet leiden. We zien dat ze een enkele tijd geleden (in haar jongere jaren) een Hollywood ster heeft gekregen, waarin je de verjaring moet zien, en ondanks dat die kapotter raakt en ouder is, blijft het een mooie ster, tot dat iemand er ketchup op morst, en eigenlijk wordt in dat kleine stukje de hele film verteld. Althans wat de bedoeling gaat worden. Daarna volgen we het leven van Elisabeth. Die er duidelijk moeite mee heeft dat ze ouder wordt en daarna niet meer relevant begint te worden. Zo hoort ze via een telefoontje dat ze niet meer wenselijk is, en ziet ze ook haar reclameposters afgescheurd worden waardoor ze in een ongeluk terecht komt. Een dokter onderzoekt hij daarna, en zorgt er ook voor dat ze voorgesteld wordt aan ‘The Substance’.

Hoewel ze het eerst nogal afslaat, begint Elisabeth toch het mentaal allemaal moeilijk te krijgen, en is de drang naar succes en verjongering groot zeker als ze naar haarzelf kijkt in de spiegel. Dit wil ook zeggen dat deze film erg veel nadruk wil leggen op psychische problemen bij mensen maar, vooral hun domme keuzes die ze vaak kunnen maken. Maar het wordt ook later een dwang wat toch best diep raakt. Ik als een persoon die is gediagnostiseerd is met BDD weet hoe erg het kan zijn dat je, je eigen lichaam anders ziet dan daadwerkelijk is, gefocust te zijn op alles wat fout is aan jezelf en dat geforceerd wil veranderen is iets wat ik ook erg terug zag komen in deze film. Ik weet er alles van, zeker nu ik ook verder met de bodybuilding ben en de jongens (en meiden) om mij heen ook met deze klachten zie, die ik daarnaast ook begeleid. Het is een raar leventje. De dwang die Elisabeth had om weer een krachtige jonge vrouw te zijn vond ik echt een hele toffe toevoeging aan deze film.

De cast is waanzinnig. Demi Moore heb ik al een beetje besproken maar, speelt echt fantastisch. Ik vond Margaret Qualley ook héél goed. Prachtige meid trouwens, ik werd er bijna spontaan verliefd op . Heerlijke gespeeld door beide dames! Ik vond Dennis Quaid ook prachtig. Wat een doorgedraaide gek was hij, heerlijk.

De film topt dit fantastische verhaal af met een berg aan body horror. En dat steekt Fargeat zeker niet onder stoelen en banken. Want hoewel die scene dat de nieuwe persoon uit het lichaam van Elisabeth kwam zag er misschien een beetje slecht uit, de CGI was wel héél duidelijk. De film wordt namaten het einde toch een héél stuk bloediger. De film werd richting het einde ook wat vreemder, waardoor het ‘what the fuck’ gehalte misschien soms iets té hoog was, dat het wat raar was. Toch bleef ik er wel van genieten.

Fargeat weet met dit fantastisch mooie verhaal een prachtige film te maken. Ik ging héél goed op die mentale mindgames die er in zaten, met de duidelijkste boodschap dat je goed bent zoals je bent, en je eigenlijk niet zoiets nodig hebt om je beter te voelen! Ik voelde hier heel veel bij. Prachtige horrorbeelden, en allemaal lekker weird. Het einde duurde misschien iets té lang, het enige minpuntje wat ik had. Maar, over het algemeen echt geweldig, dus niks voor niks de volle mep.

Ik heb me echt kapot gelachen bij deze film. Dit is overduidelijk satire en daarom ook overdreven in alles. Kreeg ook nog eens echt enorme Braindead vibes het laatste half uur. Slechtste film sinds Battlefield Earth is ook gewoon vragen om reacties van mensen. Anders zeg je zoiets niet. Dit is natuurlijk zelfs als je het slecht vindt een film die zoveel meer kwaliteit heeft en er is zoveel meer bagger dan dit uitgekomen.

Die laatste opmerking is echt onder de gordel. Ik vind het gewaagd dat ze in Cannes niet voor een veilige optie zijn gegaan. Ik heb het idee dat je echt de plank op alle fronten misslaat. Maar ik ben het eigenlijk ook zelden eens met jou.

Ene kant snap ik je. Maar ik voelde de hele film al aankomen dat het compleet uit de hand zou gaan lopen. Misschien dat dit wat over de top was, maar die satire zat natuurlijk al wel vanaf minuut 1 in de film. Dennis Quaid, het overseksualiseren van Sue etc. Vond dit ook al wel behoorlijk over de top. Heb nooit het gevoel gehad dat ik naar horror als eerste Genre heb gekeken. Satire/komedie staat wel echt op 1.

Heb je het plot gelezen voordat je de film ging kijken? Je slaat echt met alles de plank volledig mis. Ik zit de discussies terug te lezen en proef aan alles dat je de film alleen kut vindt omdat de makers een komedie hebben gemaakt en niet een horror. Binnen de opgezette logica vanaf het begin van de film gaat er echt niet zoveel mis hoor. Ik denk dat jij liever een spannende horror had gezien. Maar dan had je een heel ander type film gehad. En een type film waarvan er al een heleboel anderen zijn. De complete over de gekte vanaf minuut 1 maakt de film ook uniek.

Eens. Degene op wie je reageert heeft niet opgelet. Ze wordt keihard bij het grofvuil gezet alsof ze er niet toe doet. Je ziet haar vereenzamen en afglijden. Het ging haar niet om haar uiterlijk. Het ging haar erom dat mensen haar weer zagen staan en dat anderen/mannen verder kijken dan leeftijd/uiterlijk. En dat gaat dan gepaard met dit plot.

Please niet zeg. Ik zeg gelijk mijn Unlimited op als Pathé Vue en zo achterna gaat. Je kan toch wel 2,5 uur je plasje ophouden denk ik dan?

Misschien voor mensen die iets medisch, zwangerschap of iets anders hebben is het wel fijn, maar over het algemeen plast een mens niet zo vaak op een dag. Gewoon voor de film naar de wc gaan als het echt niet anders kan. Ben zelf nog nooit naar de wc geweest tijdens een film in 15 jaar Unlimited.

Overigens zeg ik het niet op hoor, maar ik zou wel enorm boos worden. Die random reclames halen je compleet uit de ervaring. Die chaos na zo'n pauze. Heb je vast ook weer flapdrollen die te laat terugkomen vanuit de pauze.

Ja, ze is normaal zo plat als een dubbeltje. Maar hee. Je zag wel meer haha.

Vorige week was er in de Antwerpse bioscoop De Cinema een filmvoorstelling van Revenge, de debuutfilm van Coralie Fargeat. Voor het eerst vertoond in een cinema in België, buiten misschien een uitzondering op een filmaward. Nochtans speelde de Belgische acteur Kevin Janssens 1 van de hoofdrollen in die film. Het was 7 jaar wachten op een nieuwe film van Fargeat en gelukkig dit keer meteen op groot doek. De cultwaardering van Revenge zal ook wel geholpen hebben. Geen Kevin Janssens dit keer, maar de comeback (zo mag je het wel noemen denk ik) van Demi Moore en immer mooie Margaret Qualley.

Je ziet qua stijl wel vergelijkingen met Revenge. Van het kleurenpallet tot Dennis Quaid die als een monster een bord scampi's naar binnen schrokt. The Substance lijkt een aflevering van Black Mirror te zijn. Een intrigerende film over schoonheid en de offers die we willen brengen. Maar ook de keerzijde van de medaille als we daar voor zouden kiezen. Een dubbelrol van Moore en Qualley die elkaar goed aanvullen. Net als in de Revenge zijn er zeer harde scènes, maar ook hier zijn ze er toch wel zo hard over. Het verhaal is letterlijk en figuurlijk aangedikt en gekleurd met het geheel als een satire waar toch wel de nodige waarheid achter zit.

Soms zie je wat door het geheel en valt het op dat de dikke verflagen nodig zijn om de gaten toe te dekken. Maar het resultaat mag er wel zijn en je bent zo overweldigd dat het niet meteen opvalt. Als The Substance geen succes wordt, is het in elk geval nu al een geslaagde cultfilm.

Ik heb de plot niet gelezen, ik heb wel de trailer een paar keer gezien.

Waarom ik dit geen goede film vind heb ik volgens mij wel duidelijk gemaakt. Als de argumenten je niet bevallen is dat jouw zaak, niet de mijne.

Wat jij denkt dat ik liever had gezien is totaal irrelevant.

Ze heeft geen vrienden, geen familie en woont alleen. Gelukkig

It’s lonely at the top…

Typeert overigens ook haar hele drang naar ...

Laatst herzien en dit is toch echt verreweg mijn favoriete film sinds jaren. Deze film weet wat het is en gaat ermee aan de haal. Geen excuses of halve directie gewoon volgas en zeker tot het absurde aan toe. Love it. Als je puur komt om te griezelen kom je bedrogen uit maar als kijkervaring is dit het lekkerste stuk snoepgoed om te eten deze dagen.

Hopelijk krijgt deze in Nederland een fatsoenlijke Blu ray release

Dat bedoel ik dus. Wat jij wilt is compleet irrelevant. Dan had je een standaard film gehad.

Een zeer matige film met een duidelijke boodschap.

Enige vergelijking met het iconische The fly kan ik niet onderdrukken.

Het verhaal is origineel, maar de uitvoering uitermate overdreven zoals alles in deze tijd.

Had het gewoon gehouden en het was een top film geweest

Misschien had ik te hoge verwachtingen, maar de hype rondom The Substance vind ik niet terecht.
Ja ik begrijp de satire en ja de boodschap is duidelijk en ook zeker relevant.
En ondanks dat ik mijn petje af doe voor de acteerprestatie van Demi Moore voelt het allemaal te gemakkelijk.
Daarmee bedoel ik zodra de regels gesteld worden, weet je dat deze verbroken gaan worden, je ziet ook direct dat de jonge betere versie het ervan zal nemen en uiteindelijk ook het goedje gaat gebruiken (in koeienletters aan het begin in beeld gebracht SINGLE USE!)
Misschien heb ik te veel films gezien en is dit gewoon niet mijn film.
Het totaal ontsporen in de laatste 15-20 minuten paste in mijn ogen totaal niet bij de film.
Neemt overigens niet weg dat Demi Moore en Margaret Qualley deze film naar een net iets hoger niveau tillen.
Vooruit een zesje/3 sterren.

Het is wel weer een geweldig jaar voor horrorfilms zeg. Deze film kan ook weer aan een inmiddels indrukwekkend rijtje worden toegevoegd. Echt een heerlijk groteske en oprecht ranzige bodyhorror/satire die je vaak weg doet kijken. Aanvankelijk deed The Substance me wat aan Cronenberg denken, maar meer nog lijkt de film op het werk van Aronofsky. Er is een vergelijkbare visuele stijl en manische toon. Deze film is alleen wel echt iets komischer. Die kookscène was bijvoorbeeld echt geweldig. En natuurlijk ook dat hele laatste bedrijf.

Leuk ook om Demi Moore weer eens te zien. Dit is een van haar beste rollen, en ze hadden ook amper een meer geschikte actrice kunnen casten. Dat zij iemand die tien jaar jonger kan spelen zegt alles. Dat maakt haar casting een mooi ironische keuze. Sowieso is dit ook wel een film waarbij over alles nagedacht lijkt te zijn. Vooral in visueel opzicht is het een zeer interessante film. De praktische effecten en make-up zijn ook niet minder dan waanzinnig. Dit is direct een klassieker in het bodyhorrorgenre wat mij betreft, én een van de beste films van het jaar.

Wat is de release datum in NL? Apple TV heeft een pre order zonder datum. Onduidelijk wanneer deze dan beschikbaar is....

Er zijn andere manieren om The Substance te kijken, als je bereid bent een beetje buiten de lijntjes te kleuren.

Mubi Nederland heeft The Substance ook nog niet. Erg frustrerend dat het zo lang duurt zonder duidelijke datum. De 4K staat ook voor Juli 2025…

Deze film kun je toch al lang gewoon op het web vinden. En ook nog prima kwaliteit. Maar buiten dat vind ik 'The Substance' een behoorlijke tegenvaller ondanks de bombarie die er over gemaakt werd, maar het kan zomaar zijn dat jij het wel heel goed vind. Want er zijn er genoeg die het wel goed vinden, maar het is mijn persoonlijke mening dus dat zegt verder niks.

***Bericht verwijderd wegens irrelevant***

Laat ik even niet lezen wat anderen over deze film zeggen en gewoon op mezelf afgaan: ik vond dit fantastisch, heb er na een dag nog steeds een vrolijk gevoel bij. Ik stelde de film een paar keer uit vanwege de combinatie body horror (waar ik niet van hou) en de lengte van 2,5 uur maar ik twijfelde ook: ik vond Revenge van de regisseuse ook geweldig. The Substance stelde niet teleur, hoogstens dat ik 'm net een paar minuten te lang vond.

Fijn om Demi Moore te zien, iemand die ik trouwens niet zo gek vaak heb gezien buiten Ghost. Dennis Quaid - briljant, een heerlijke goorlap die ik graag nog wat vaker had gezien. En de fantastische en prachtige Margaret Qualley, niet alleen bloedmooi maar ook de hele tijd dat sardonische lachje van haar, ja dit was heel erg leuk. Het verhaal stond - net zoals bij Revenge - wat op de tweede plaats en ging het vooral om het visuele aspect en dat was ook TOF. Met Kubrick heb ik niet zoveel maar ja, die verwijzingen naar Space Odyssey en The Shining waren natuurlijk wel heel leuk gedaan. Maar ook die verzadigde kleuren overal, die fish eye lenzen, die shaky cam als er iemand - laten we zeggen - niet helemaal lekker in zijn vel zat. Alles klopte.

En dan zo'n finale, ik vond het erg grappig. Ik blijf ook volhouden dat The Substance een inktzwarte komedie is, net als Revenge. De feministische boodschap is heel mooi meegenomen maar dat geloof ik wel, het neigt niet tot doordrammen omdat het zo verschrikkelijk mooi verpakt is. Fijn dat The Substance een film is die volledig is wat ik hoopte na alle lovende verhalen.

4,0*

Eens, hoewel ik vrees van niet. Ik heb Revenge ook uit het buitenland moeten halen. Die kleuren verdienen het om mooi tot hun recht te komen vanaf de Bluray.

Klopt. Ik heb inmiddels contact gehad met Cineart. Deze krijgt in Nederland geen Blu ray release helaas. Alleen VOD.

Fnac heeft een mooie steelbook die in April uitkomt;

https://www.fnac.com/a21036113/The-Substance-Edition-Limitee-Steelbook-Blu-ray-4K-Ultra-HD-Demi-Moore-Blu-ray-4K