The Substance (2024)

Stel dat ze wel het bewustzijn zouden delen. Er zou het dan enkel om een uiterlijke verandering gaan, bovendien was er dan nooit een conflict ontstaan. Dan was hey hooguit haar eigen keuze geweest om de oude verschijning te laten lijden voor het genot van de jongere.

Bovendien was die keuze juist een bevestiging van het mannelijke verlangen geweest. Was een compleet andere film en boodschap geworden. Maar beter?

Het hele belang van de hoofdpersoon gaat om zeep. Om met de substance te beginnen en mee door te gaan. Dat ze er zelf niet bij is, is dan uitsluitend om een conflict te creëren. Vind het nogmaals niet echt overtuigend, sorry. Waarom zou je dat doen als je er zelf niet echt bij bent? Daardoor is het geen meesterwerk, maar gewoon een goede film. Wat ook wel zo ongeveer de consensus is. Maar heb geen zin in een eindeloze Basto discussie waarin je keer op keer hetzelfde zegt.

DE film van 2024

The Substance begint sterk met een origineel en prikkelend concept dat nieuwsgierig maakt. Helaas zakt de film halverwege weg en wordt het een chaotische B-film, waarin het verhaal steeds minder samenhangend wordt en de impact verloren gaat. Wat een veelbelovende start leek, veranderde daardoor voor mij in een behoorlijk teleurstellende ervaring. Visueel soms intrigerend, maar inhoudelijk niet overtuigend genoeg.

Ik begrijp dan ook de hoge ratings niet helemaal ....

"Have you ever dreamt of a better version of yourself?"

In mijn optiek heeft deze zin, in de context van de film, meer betekenis dan op het eerste gehoor te interpreteren valt.

Het is een theorie, maar ik heb het idee dat alles na het auto ongeluk een droomsequentie is - comateus of in doodsstrijd. De crash was van dusdanige ernst dat Elisabeth er nooit zonder enig letsel uitgekomen was. Dit wordt benadrukt door de arts in het ziekenhuis.

The Substance
De gebeurtenissen die volgen zijn absurd, uitvergroot en wars van logica op alle gebieden - om maar niet te spreken onmogelijk. Een substantie die binnen enkele minuten een nieuw persoon creëert? De wijze waarop; niemand zou de 'geboorte' van een compleet mens kunnen overleven, ongeacht uit welk deel van het lichaam het tevoorschijn komt. En dat alles zonder infecties, of complicaties van een week lang in dezelfde houding liggen?

Sue
Het ongeluk volgde na een reeks van afwijzingen die Elisabeth innerlijk verscheurd hebben - wat de schepping van de perfecte Sue letterlijk doet in de droom. Via haar kan ze zich weer prachtig en actueel voelen, in plaats van een wegwerpartikel (haar oudere, passieve droomvorm). In haar onderbewustzijn klampt Elisabeth zich vast aan dit geperfectioneerde droombeeld, dat wellicht door diens uitmuntende gezondheid en kracht ook symbool kan staan voor haar strijd om te ontwaken of te overleven.

Het vleesgeworden alter ego heeft geen fiscale identiteit, waarbij niemand stil lijkt te staan. We zien haar nooit eten of drinken, alleen de stabilizer gebruiken. Ze bouwt een perfecte push-deur in de douche zonder bouwtekening, en lijkt over ongelimiteerde energie te beschikken - tot de switch. Het is een beeldvorming zonder inhoud. Een illusie die, zoals in een droom, beperkt en eendimensionaal is, en tegelijkertijd elk potentieel overstijgt.

"Remember you are one"
In de droom is de dualiteit een abstractie. Sue is slechts een overlevingsmechanisme, ontstaan uit een diepgewortelde, langgekoesterde wens van haar schepper. De matrix, die de controle over haar alter verliest - dit enerzijds betreurt, maar anderzijds wil vasthouden aan het ideaalbeeld. Daarnaast het alter dat de overhand neemt, maar tevens beseft dat ze afhankelijk is van haar originele vorm. Door het conflict voor bestaansrecht in hetzelfde lichaam en de twijfel over de keuze tussen werkelijkheid en illusie, raken de originele uitgangspunten - ontwaken of overleven - verloren.

Termination
Elisabeth realiseert zich uiteindelijk dat ze voorheen beter af was. Ze kiest voor zichzelf. Met de fatale injectie in aanslag horen we een mannenstem vragen: "Are you sure?" Het is de stem, die ze telkens over de telefoon hoorde. Een plausibele bevestiging dat alles zich daadwerkelijk in haar hoofd afspeelt. Gedreven door woede en wanhoop beëindigt Elisabeth Sue's leven, om daar vervolgens meteen spijt van te krijgen - waarschijnlijk daar Sue haar beste kans op overleving is. De switch brengt haar terug, wat eveneens onmogelijk is, behalve in een droom.

Slotstuk
Naarmate het einde voor Elisabeth nadert, worden de gebeurtenissen steeds absurder. Haar lichaam is stervende, waardoor haar geest - de voedingsbron van Sue - volledig ontspoort. Het alter haat de stervende Elisabeth, die ondanks haar enorme lichamelijke zwaktes en beperkingen de kracht vindt om tegen Sue te vechten - wederom alleen mogelijk in een droom.

Elisabeth heeft Sue echter te lang de regie in handen gegeven en verliest. Haar dood betekent vanzelfsprekend ook het einde van Sue, die letterlijk uit elkaar begint te vallen. In een laatste poging herbruikt ze de, voor eenmalig gebruik bedoelde, activator. Ze creëert onbedoeld een monster, dat de verdere afbraak van Elisabeth's geest symboliseert. De daarop volgende gebeurtenissen tarten elke vorm van logica; het monster op zich, niemand die vragen stelt, en het oneindige bloedbad.

Dat op het einde enkel het hoofd van Elisabeth overblijft, lijkt me eveneens een sterke, metaforische verwijzing naar het feit dat het hele narratief slechts in haar gedachten zat. Letterlijk en figuurlijk vrijgevochten van haar zelfgecreëerde paradox, vindt ze rust in haar laatste momenten - niet zonder ijdelheid - op haar Walk of Fame ster.

Het treurige relaas van een vrouw, die jaren van haar leven vergooid heeft aan het streven naar een onhaalbaar schoonheidsideaal. Een innerlijke, esthetische strijd, die gedoemd was te mislukken. Substantieel zonder inhoud.

Bewuste absurditeit met een actuele boodschap.

Is dat een punt van kritiek of van waardering (gezien je geen sterren hebt gegeven)?

Geen kritiek. Meer een observatie van het geheel. Ik concludeerde met: "Bewuste absurditeit met een actuele boodschap", daar iets uitvergroten het thema duidelijker kan maken - wat in The Substance van toepassing is.

Op basis van mijn post, heb ik bewust geen stem uitgebracht. Het is slechts een theorie, geen recensie. Ik ben er nog niet over uit hoeveel sterren ik de film ga geven.

Vrijdagavond afgesloten met een stukje griezel hoewel ik bij aanvang wel schrok van de speelduur, dat ging nachtwerk worden. Buiten dat stapte ik blind in de film waarvan ik alleen de titel kende en wist dat er veel overgeschreven was, maar wat er verder ging gebeuren was blanco dus kon ik me mooi laten verrassen.

Afijn, het onderwerp is dus Elisabeth die haar beste tijd gehad heeft als het aan de grote bons van de tv-maatschappij ligt. Tijd voor iets jongs en sexy. Het is wat dat betreft een keihard en cynisch beeld rondom de vergankelijkheid van roem waar men keihard afgedankt wordt. Weet zo niet meer welke actrice een paar jaar geleden klaagde dat ze als mid-dertiger alleen nog maar gevraagd werd voor 'oudere' rollen. Neem bijvoorbeeld de tante van Peter Parker die de ene film nog neergezet wordt door een oma-achtige vrouw en in een volgende film plotseling de zeer 'do-able' Marissa Tomei is. Zelfs de oudere rollen moeten lekkere wijven en sexy zijn waarop ik me afvraag of dat nu nodig is. Maar kennelijk is dat wat men denkt dat verkoopt kracht bijgezet door het krakkemikkige schoonheidsideaal dat via social media wordt opgedrongen met als resultaat een bepaalde treurigheid rondom vallende schoonheid, onzekerheid en vergankelijkheid waarop men rare dingen gaat doen.

Het is even de vraag waar het geheel nu eenmaal heen wil wanneer Elisabeth contact heeft gelegd met de leverancier van the substance, fraai is in ieder geval wel de gevoerde stijl die ontzettend clean en strak is net als het dialoog-gedeelte waar men geen overbodige gelul of scènes heeft. En in principe is dat ook niet nodig want na de geboorte is verder commentaar overbodig waar de regels simpel zijn maar het wachten is op de ellende die onherroepelijk gaat komen. Onverwacht en vooral bijzonder is toch het replicatie momentje wat er toch wel erg sterk uitziet, tevens is de vorm volle Qualley een verrassing waar ze in Once upon a time in Hollywood nog alle gelijkenissen vertoont met een bezemsteel. Maar met het replica uit de kast en de strikte regels duidelijk is het toch wachten op ellende in de vorm van een indirecte confrontatie. De ruzie rondom de posters en het billboard tegenover de flat zegt genoeg over hoe de vlag er bij hangt, en God allemachtig wat wordt het een zootje en wat zijn de complicaties ernstig. Want waar The Substance aanvankelijk een duistere comedy lijkt met een smerig randje mond de film richting het einde uit in een naargeestig en ellendig gebeuren.

Uiteraard is dan de vraag wat de boodschap van dit alles is, waar uiteraard de waanzin van de industrie op de hak wordt genomen met alle vrouwen die naar de botox grijpen. Laten we eerlijk zijn dat er weinig op leeftijd er meer normaal uit zien. Dan is er het accept van een nieuwe en verbeterde vorm, dit gaat hand in hand met de belangrijke woorden die Elisabeth zegt dat ze ' zichzelf haat', ze is er weliswaar niet bij zoals velen zeggen dus valt het idee van belang weg en daarmee het conflict. Toch is er natuurlijk sprake van een bepaalde vorm van ijdelheid en controle want Sue is deel van haar en natuurlijk gunt ze die tot op zekere hoogte haar moment van shine omdat dit bewustzijn of niet onderdeel van haar is, ergens kun je daar ook weer een parallel trekken met gemiddelde ster die zich laat verbouwen en botoxen. Want net als Elisabeth heb je er niets aan en worden ze er echt niet mooier van toch doen ze het. Twijfel doet rare dingen met je. Buiten dat wil Elisabeth zich wel aan de regels houden maar daar denkt Sue anders over. Echter, het idee dat het geheel een grote gordiaanse knoop is en zich uitsluitend afspeelt in het hoofd van de waarschijnlijk stervende Elisabeth vind ik ook een erg interessante gedachte. Wat dat betreft zou nog beter de mening en analyse van Harley Quinn hierboven gelezen kunnen worden want die zegt ook zeker zeer boeiende dingen. Ik ben dan ook van mening dat er heel veel meer achter deze film schuilt dan op het eerste oog lijkt en ik heb deze film zeker nog niet voor de laatste keer gezien. Een 4 sterren voor nu.

Geweldige film!

Filmfestivalbezoekers die kokhalzend de zaal uitvluchten: dat pr-trucje kennen we inmiddels wel. Maar bij The Substance voelt het toch anders. Deze film zit zó vol ranzige body horror, dat je zelfs als doorgewinterde kijker even moet slikken.

Een gladde manager die gamba’s op onsmakelijke wijze naar binnen schranst. Of etterende bulten op een lichaam dat grotesk transformeert. Alles wordt expliciet en zonder genade in beeld gebracht. Met al dat bloed, kots en pus wordt niet wegkijken je bijna onmogelijk gemaakt.

Die smerigheid botst hard met de klinische decors en de vrouwelijke splendeur. Tijdens de semi-erotische workoutscènes, die zo uit een Benny Benassi videoclip lijken te komen, voel je je als lichtelijk opgewonden kijker haast betrapt. Ook daar sluimert dus een ongemakkelijke soort spanning. Regisseur Coralie Fargeat speelt geraffineerd met aantrekking en afstoting.

Dat is niet zonder reden: de film zit namelijk bomvol maatschappijkritiek. We volgen de gevallen Hollywoodster Elizabeth Sparkle én haar jongere alter ego – beide indrukwekkend neergezet door twee actrices die zich letterlijk en figuurlijk bloot durven geven. Fargeat fileert op satirische wijze de absurde schoonheidsidealen van een wereld waarin filters en fillers de norm zijn.

Wat overblijft is een gekweld hoofdpersoon in vrije val, die de aftakeling van haar roem en schoonheid aan den lijve moet ondergaan. The Substance is smerig, misselijkmakend en extreem – en juist dát maakt de film zo verontrustend onweerstaanbaar.

4,5 * Slacht en praal

[Horrorfilm Challenge 2025]

Tijdens de horrorchallenge waar de uitdaging was om 100 thema's te doorlopen, is deze film voor mij de topper geworden. Niet alleen voor de challenge, maar ook tot nu toe de beste film van dit jaar. Weapons vond ik heel goed, maar deze vind ik nog krachtiger door zijn boodschap. Ook al tart het slot alle verbeelding, mits wat verdere informatie die mij wat ontgaan was tijdens de film, kan ik dit ook plaatsen en geeft dit niet alleen een duidelijk beeld over de film maar ook over de volledig escalerende uitwerking naar het einde toe. Dank u wel Harley Quinn Daarbij heerlijke rollen van de twee dames en fantastische gore. 9/10

Deze film begint fantastisch. Mooi gestileerd, boeiend, actueel onderwerp en een vleugje Cronenberg erin. Aparte, opdringerige manier van filmen die zijn werk doet. Alleen het acteren van Quaid is al een voorafspiegeling van wat nog moet komen. Namelijk totaal niet au sérieux te nemen en grappig is het ook niet. Halverwege verliest deze film (wat mij betreft) de sporen en verandert van register. Burlesk, grotesk, din alle geval iets -sk. Onnozel eigenlijk. Alsof de film zichzelf (mislukt) gecloond heeft halverwege. Jammer.

Het uitgangspunt is boeiend , gewaagd en het begin is ( ook als horrorfilm) veelbelovend , het schoonheidsideaal maar vooral de grootste angst van vrouwen , het ouder worden en overbodig raken , wat in feite neerkomt op steeds minder aandacht krijgen van mannen en het aandacht krijgen in het algemeen is een boeiend thema .

Natuurlijk is dennis Quaid als brenger van het slechte nieuws de gebeten hond in dit verhaal in het begin , maar het gezegde luid niet voor niets ( the wall is undefeated ) en Demi moore's personage heeft de muur hard geraakt .

Nadat het Sf horror gedeelte het verhaal overneemt zakt de film nog niet echt in , maar naar het einde toe gebeurt dat helaas wel op een beschamende manier , had er met dit concept niet iets slimmers gedaan kunnen worden in plaats van deze kinderachtige onzin? .

Geweldige film met een orgineel verhaal.

Heb hier enorm van genoten ook al heb ik deze film even links laten liggen waarom weet ik niet achteraf want het is een juweeltje van een Horrorfilm.

Ook was Magaret Qualley geen straf om naar te kijken

Echt ranzig vond ik het niet, wel absurdistisch. Het werd op het laatst zelfs lachwekkend. De film begon nochtans erg goed. Al met al een tegenvaller helaas.

Eindelijk weer een film waar ik nog wel even van kan nagenieten. Ik heb hem pas eind 2025 bekeken en nooit eerder van deze film gehoord. Als ik lees dat mensen de bioscoop uitrennen zou je verwachten dat je er wel een keer iets over had gelezen, maar het is me blijkbaar volledig ontgaan.

Vanaf de 1e scène wordt je meegenomen in een mooie setting, fris, bijna steriel maar heel prettig. Goed camerawerk geeft mooie close-ups. Ook zonder verhaal al mooi. Maar goed, dat hou je geen ruim 2 uur vol. Het verhaal is origineel en het acteerwerk prima. Fijn om Demi Moore misschien wel in haar beste rol te zien. Ze geeft zich volledig.

Ik moest qua sfeer soms een beetje denken aan 'Under the Skin' met Scarlet Johansson.

Sommigen vinden het richting het einde wat lachwekkend worden. Ik vind het juist knap dat ook humor op een prima manier een plek heeft in deze film. Hulde voor de regie.

Wil je een keer wat anders zien? Dan zeker kijken, origineel en verrassend verhaal, goed geregisseerd, goed acteerwerk, ook van Qualley en Quaid, 4 sterren van mij.

Heerlijk filmpje, dit.

Vooral de eerste helft vond ik geweldig. Echo’s van Kubrick, Aronofsky, Cronenberg en Mulholland Drive, maar toch met een geheel eigen smoel.

In de tweede helft neemt de bodyhorror steeds meer de bovenhand. Geinig, maar echt fan van dat soort toestanden ben ik niet.

De 2 hoofdactrices doen het geweldig en ook op visueel vlak is het ruim 2 uur lang smullen.

3,5*, al had een half sterretje meer er ook wel ingezeten.

Aardige sf-film over het dilemma van ouder worden met inderdaad een feest van herkenning wat betreft eerdere films. Behalve Requiem fo a Dream (vooral qua cameravoering) zag ik Alien, Elephant Man, The Thing, 2001 en The Fly voorbijkomen. Iemand nog meer?

Losse flodder.

90 minuten lang weet deze film een hoog niveau aan te tikken. Het verhaal boeit, is fris, mysterieus en smaakt naar meer. Na anderhalf uur verandert de toon en wordt er een andere weg ingeslagen. Met het verstrijken van de minuten neemt het 'gore' toe en dat gaat helaas ten koste van het verhaal.

Het laatste half uur was in mijn ogen een chaotische bende, die het sterke eerste deel van de film teniet doet. Waarom de makers er voor kiezen om het volledig te laten ontsporen is mij een raadsel. Hadden ze het wat subtieler laten landen, dan was dit een top film geweest.

Van goud naar fout. 4 sterren voor de eerste 90 minuten, 2 sterren voor de rest.

En dat kreeg een 11 minuten staande ovatie?

De film brengt goed in beeld hoe vrouwen worden geconfronteerd met ouder worden. Ook laat het zien dat het invloed kan hebben met het werk dat je levert. Helaas is dit is sommige gevallen de realiteit.

De film is niet bedoeld voor mensen die geen sterke maag hebben. Er zitten veel scenes in waar je met afschuw naar gaat kijken. Maar de boodschap van de film word hierdoor wel duidelijk.

Ik kan mij goed voorstellen dat dit een film is waarvan je houd of waarvan je denkt waar de f*uck ben ik naar aan het kijken.

3,5* voor een origineel verhaal en het acteerwerk van zowel Demi Moore en Margaret Qualley.

Wat een waardeloos verhaal zeg. Duidelijk gepromoot door talloze nep reviews. Schandalig slechte film.

Spijt dat ik gekeken heb. Echt waardeloos! Deni moore onwaardig.

[quote]Basto schreef:

Wat ern flutfilm

Het was enorm teleurstellend inderdaad.

Wat ik vaak met moderne mainstream horror heb, is dat als ik op een lijstje terecht kom van 'must watch' dat ik naar de synopsis zoek, de film bekijk en me dan realiseer dat ik de film al heb gezien. Geen slecht teken, het is misschien mijn geheugen en het feit dat het allemaal wat hetzelfde oogt en niet al te lang blijft nazinderen.

The Substance doet dat wel en dat is meteen positief! Heb de film een paar weken geleden terug gezien en de beelden zitten nog steeds in mijn hoofd. Heeft vooral te maken met de sterke overdreven effecten , de goede gore en het ietwat intrigerend verhaal. Ik kan wel tegen een stootje maar bij sommige scènes moest ik even de stress response 'flight' inschakelen en wegkijken.

De performances zijn ook goed, het kijkt goed weg en zoals bijna altijd bij horrorfilms is de opbouw het allersterkste stuk! Film duurt misschien iets te lang en ben niet zo een grote fan (al is het waarschijnlijk met een reden gedaan) van de IN YOUR FACE cinematografie met hevige kleuren, grote letters, dramatische zoom-ins etc... IK hou het liever wat bescheiden qua beelden (ik kijk naar jou ... The Fly).

Ondanks dat, dikke vette film, enorm mee vermaakt en denk er bij tijd en wijle nog steeds aan.