The Substance (2024)

Alles is al gezegd, sterk origineel begin en onderhoudend verhaal, maar de afronding onnodig en onvoldoende wat mij betreft.

Bizar... Het begon suspense, sciencefiction... En daarna steeds maffer... Flut manier om een boodschap over te brengen.... Dat je dit maken kunt.... En dat je dit leuk vind..... Dan is je gevoel wel vreselijk afgestompt

^ het huidige niveau van mm in een notendop van pakembeet 10 posts

Nou ja, de meeste zijn wel treffend, waarom zou je ook nog veel tekst aan zoiets besteden?

Deze film kon mij niet vermaken.

Ik snap de boodschap en alles eromheen, maar ik voelde geen drama, geen spanning en hij was al helemaal niet "eng". Vind het ook heel moeilijk merk ik om een degelijke recensie te schrijven, dus ga ik het ook niet forceren.

Niet mijn ding en de body horror en expliciete beelden van Demi Moore voegde voor mij niks toe.

De boodschap is duidelijk, alles is tijdelijk en dat kun je aanpassen of accepteren zoals het is. De film deed me enigszins denken aan Death becomes her. Dennis Quaid had een grappige rol.

Redelijk.

Vlot gebrachte body horror met een flinke scheut satire en kritiek op het schoonheidsideaal. Ik vind het wel wat cynisch dat Demi Moore, tegenwoordig toch ook allesbehalve naturel, de hoofdrol speelt, maar wie weet is dat ook een stukje humor van de makers. Erg verrassend is het allemaal niet, het is eerder wachten op de onvermijdelijke scènes waarin de twee dames het blok aan mekaars been worden. Dat resulteert in een behoorlijk sappige finale, maar erg origineel komt men daar niet uit de hoek.

3

Had 3 kwartier korter gekunt, erg langdradig

Demi Moore ziet er verbazend goed uit voor iemand van begin de zestig. Toch wordt ze onvermijdelijk weggeconcurreerd door actrices die jonger, mooier en slanker zijn. Deze horrorproductie geeft kritiek op de buitensporige schoonheidsnormen in de showbusiness. Deze normen gelden voor vrouwen, maar worden opgelegd door mannen die hen aanstaren met de male gaze en bepalen wie de felbegeerde rol krijgt. Het kan ook leiden tot zelfhaat bij vrouwen, die zichzelf te oud en verrimpeld vinden - voorbij de houdbaarheidsdatum.

De protagonist wordt hier in tweeën gesplitst: Elizabeth en Sue. Laatsgenoemde is de publieke persona; de jongere, slankere, glimlachende versie van een vrouw die haar ware zelf verbergt. Liever zou ze alleen als Sue verder gaan, maar dat gaat niet. Het leidt tot een bloedige climax met body horror - Beauty wordt the Beast. Het is een lugubere maar ook humoristische satire op een milieu dat geobsedeerd is door uiterlijke schijn.