Hauru no Ugoku Shiro (2004)

Fabelachtige ervaring!

Mijn eerste Miyazaki en mijn tweede Ghibli!

Waar Only Yesterday gewoon overtuigde, blies deze film me omver. De animatie's en eigenlijk alles is wonderschoon. Na deze film moet ik snel meer Ghilbi films zien want deze betoverde mij.

De verschillende uiteenlopende personages zijn ook fantastisch. Markl het kleine speelse jongetje met zijn magische mantal! Je weet op een gegeven moment niet maar waar je moet kijken. De steden, landschappen eigenlijk alles ziet er wonderschoon uit en komt heel dicht bij het perfecte.

Het Moving Castle is ook geweldig, de verandering van locatie's en Calcifer! Het verhaal daarintegen is niet perfect, maar dat is ook niet nodig voor mij. Het biedt puur ondersteuning van het visuele spektakel.

Heerlijke Ghibli die me omver blies! 4.5*

Mijn derde Miyazaki, en net als Spirited Away is deze film zeer de moeite waard. Schitterend vormgegeven en ontzettend fantasierijk. Leuke personages, vooral de vlam Calcifer.

Naar het einde toe vond ik het verhaal iets minder worden, maar al met al een goede film.

De animatie was wel dik in orde, het zag er heel mooi uit.

Alleen kon 'k niet zo meeleven met de personages en vond 'k dat iets minder en soms een wat rare film.

Het bekijken waard, maar Spirited Away vond 'k beter.

Zeer creatieve en mooi geanimeerde film, het einde had beter gekund het begin was pakkender. Hele leuke personages en voor de rest een top film.

Zo, weer even wat lager in DE LIJST. Nummer 176. Dat kasteel ziet eruit alsof hij geïnspireerd is op Ayreon’s Into The Electric Castle (leuke cd). Of ben ik nu gek?

Deze film heeft een fijne ouderwetse tekenstijl. Uiteraard wel met de vertrouwde grote ogen zoals we dat van die Japanners gewend zijn. Het helpt prima om dit sprookje tot leven te wekken. Ook zit er veel detail in de tekeningen. Bijvoorbeeld in de kamers binnen het kasteel. Aan dit alles lijkt gedacht te zijn. Blijkbaar vonden ze het nodig om van Howl een metroseksueel te maken. Die lopen daar wel meer rond in Japan, dus ach. Zijn gezeur dat het leven zonder knap te zijn geen zin had was wel grappig.
Het verhaal duurt twee uur, maar was voorbij voor ik er erg in had. Blijkbaar had dit sprookje voldoende inhoud om er bijna in sneltreinvaart doorheen te razen. Zonder dat er scènes op rare momenten werden afgebroken of er andere dingen storen.
Bovendien is hij als volwassene prima bekijkbaar. Calcifer zou je kinderachtig kunnen noemen. Maar dat fikkie was juist zo schattig. Hoe hij steeds om zijn hout heen kroop of zich eraan vastklampte. Het zal vast eens eerder zijn gedaan, maar het is leuk gedaan. En hoe Markl om de haverklap Sofi roept is heel irritant maar eigenlijk ook te schattig voor woorden. Dat hondje was ook wel een accessoire voor de kinderen onder ons. Daar worden keuzes voor gemaakt die in een film puur voor volwassenen niet zouden passen.
Verder is liefde natuurlijk voor alle leeftijden en dat en de warmte van deze film is denk ik wel voor velen voelbaar.

België zond hem gelukkig in de originele versie uit. De stemmencast klonk lief en leuk. Behalve Markl weinig mis mee.

3,5*

Miyazaki op de automatische piloot.

Net als bij Spirited Away en Castle in the Sky creëert Miyazaki een vreemde fantasiewereld, zonder enige logica, ook in de context van die wereld. Vliegende oorlogsschepen, levende vogelverschrikkers, niet zo heel erg slechte heksen en tovenaars met borderline. Het ziet er mooi uit, maar het slaat allemaal als een tang op een varken. Het plot is matig en de karakters zijn vlak.

De film moet het dus volledig van de visuele aspecten hebben en dat staat me tegen. Liever heb ik films als My Neighbor Totoro of Princess Mononoke, waar de realiteit de fantasiewereld raakt, maar waar de laatste uiteindelijk mysterieus blijft. Dan is er meer ruimte voor karakterontwikkeling en verhaal. Op hol geslagen fantasie is mooi, maar levert geen complete film.

Voldoende, meer niet. 3***

Vreemde film in vergelijking met Spirited Away (dit is nog maar m'n 2de film in de Ghibli-reeks). De magie is er nog (moving castle, gekleurde deur, malcifer, de betovering, de vogelverschrikker, ...) maar het verhaal is complexer, of slordiger zo je wil. De beelden lijken ook vluchtiger te zien.

Misschien dat een extra kijkbeurt verheldering kan brengen, maar voorlopig zet ik 'm toch paar trapjes lager als het pareltje van Chihiro... 3.5*

Wervelend fantasiespektakel

De Animatie film. Een genre waar ik weinig ervaring mee heb de laatste jaren, maar zo nu en dan tracht ik nog wel eens om er een te proberen. Ook Anime trekt mij aan, en ik heb het idee dat er wel een aantal verborgen pareltjes te vinden zijn. Of deze film onder de categorie van ´´typische anime´´ valt weet ik niet, maar een verborgen parel is het sowieso niet te noemen.

Zoals ik helemaal bovenaan al vermeld is Howl's Moving Castle wel wervelend, maar soms iets te wervelend. Het kan erg chaotisch zijn allemaal, en het verhaal springt van hot naar her. Hoewel het verhaal wel goed te volgen is, voelt het ergens toch te druk aan en ontbreekt er een bepaalde rust om een sprookje zoals dit voor te dragen. De animatie vond ik wel mooi, maar ergens had ik hier wel meer van verwacht. Dit kan zijn omdat de stijl mij wellicht minder aansprak of omdat ik animatie in zijn algemeenheid wat ontgroeid ben, maar het viel me allemaal toch wat tegen. Ook het Japanse eigenzinnige stijltje is nooit helemaal mijn ding geweest, en ook niet in deze titel. Ik heb nog weinig animatie films uit het land van de rijzende zon geprobeerd, maar ik had het idee dat het allemaal wel wat toegankelijker en minder rommelig had gemogen. Ook ontbrak er een spanningsboog in mijn optiek, waardoor het verhaal mij nooit helemaal mee wist te slepen. Diepgang had het verhaal absoluut wel, en er waren ook de nodige creative vondsten/personages in het verhaal gewerkt, maar in zijn geheel gezien lijkt de film geen compleet product af te kunnen leveren.

Hierdoor vind ik Howl's Moving Castle wel enigszins overrated. Misschien zoek ik een andere, wat meer volwassener en minder eigenzinnig stijltje maar binnen de Japanse markt vind ik zowel deze titel, als de animatie serie Knights of Sidonia, die ik onlangs ook een kans heb proberen te geven, niet binnen mijn straatje passen. Veel andere animatie heb ik de afgelopen jaren op dit gebied niet geprobeerd, maar ik begin nu wel het idee te krijgen dat dit wellicht mijn ding niet helemaal is. Een animatie titel zoals Batman: Under the Red hood, die ook een van de weinige animatie producties is die ik de afgelopen jaren gezien heb, beviel mij dan weer een stuk beter, maar toch is dit weer bijna een volledig ander genre te noemen vanwege de sfeer en benadering van het verhaal. Toch een wat meer volwassen en meer toegankelijke stijl dan de Japanse producties. Overigens zijn dat soort films natuurlijk ook meer actie gericht.

Howl's Moving Castle zal veel mensen echter ook heel blij kunnen maken. Het bewegende kasteel ziet er prachtig geanimeerd uit, de personages zijn stuk voor stuk origineel gevonden, en er is goed over de verhaallijn nagedacht. Ik viel zelf echter teveel over bovenstaande punten om hier echt van te kunnen genieten.

2,5*

Howl heeft een leuk slaapkamertje. Idem voor zijn steampunk kasteel. Het zijn dat soort designs die de toch al gave huisstijl van Ghibli naar een hoger plan tillen. Het verhaaltje is vergeleken met Miyazaki's vorige net iets meer in balans. Wat meer ruimte om te ademen, zeg maar. Daar staat tegenover dat het tweede uur niet het wervelende niveau van Spirited Away weet te halen.

Of je het wel of niet kunt volgen, is niet zo relevant. Ik vind het vooral een kwestie van op kunnen gaan in al dat getover en dat gaat me hier wat minder af. De beste momentjes zitten duidelijk daarvoor met de paleiselijke trap als hoogtepunt. Tot in de kleinste details raak, maar ik vind zo'n scène als wanneer de was wordt buiten gehangen ook goud waard.

Sowieso is Miyazaki op z'n sterkst als hij wat rust inbouwt en het sfeertje van z'n animatie laat spreken. Met Sophie en haar worsteling met ouderdom, uiterlijk en Howl heeft deze een kloppend hartje en dat maakt het, ook vanwege enkele andere leuke karaktertjes, wel weer een aangename, vindingrijke film. De vogelverschrikker, Calcifer en zeker het hondje; die is best grappig.

Na twee herzieningen opgehoogd naar 4,5. Hoe vaker ik hem zie, hoe meer ik hem begrijp.

Het einde is bij nader inzien helemaal niet zo eenduidig happy. Miyazaki gebruikt vliegen als metafoor voor vrijheid. Als Howl voor Sophie en zijn bij elkaar geraapte 'gezin' kiest verliest hij zijn veren. Hij vindt rust, maar is zijn vrijheid kwijt. Zal dat goed gaan? 'Een hart is een zware last', wordt in de slotscène gezegd. En: 'Een onbestendig hart is de enige constante.' Sophie wordt weer jong maar houdt haar grijze haar, wat de mogelijkheid van een slechte afloop niet uitsluit. Heeft Howl niet ook de heks te gronde gericht?

Tegenvaller. Het eerste uur is nog prima te doen. De animatie is mooi (al wordt er nergens echt iets bijzonder mee gedaan en valt het na een tijde niet echt meer op), de sfeer is prima, net als tempo en de leuke personages. Wel blijft het allemaal wat afstandelijk. Ook vreemd hoe Sophie reageert als ze in de spiegel kijkt en als oud vrouwtje eruit ziet, nauwelijks met enige vorm van emotie. Sommigen noemen het onderkoeld, ik noem het vooral slecht schrijfwerk.

Daarna gaat het echter helemaal mis. De wereld waarin de film speelt toont steeds minder coherentie en lijkt eerder een bijeengeraapte zooi aan losse onderdelen dan een echt bestaande wereld. Zoiets had ik bij het lezen van The Hitchhikers Guide ook al. Dan liever Spirited Away dat veel meer als geheel aanvoelde. Er gebeurt nu van alles zonder directe logica of samenhang. Sommige losse onderdelen zijn wel leuk gedaan, maar het werd allemaal maar een saaie gebeurtenis zo en door de afstandelijkheid kon ik als kijker nooit meegaan. 2,0*.

Dit keer verfilmt Miyazaki een westers fantasy boek: Howl's Moving Castle (1986) van Diana Wynne Jones. Het verhaal gaat over Sophie, die werkt in een hoeden-winkel. Op een dag wordt ze vervloekt door een heks, door de vloek is ze ineens een oud vrouwtje. Ze gaat op zoek naar het bewegende kasteel van Howl en werkt daar als schoonmaakster. Ondertussen woedt de oorlog voort en roept de koning alle tovenaars en heksen op om voor het land te vechten...

De Engelse stemmencast deed de nasynchronisatie erg leuk, vooral het gebruik van Britse stemmen kon ik erg waarderen. Jean Simmons deed het erg leuk als de oude Sophie, verder ook best grote namen zoals Christian Bale en Billy Crystal.

Hayao Miyazaki laat in deze film zijn liefde voor het Europese landschap weer duidelijk blijken. Visueel vond ik de film dan ook bijzonder sterk. De huisjes en dergelijke zien er allemaal heel mooi en sfeervol uit. De animatie was - zoals je ook wel kunt verwachten - weer uitstekend. Hoewel ik het jammer vind dat er hier en daar wat CGI is gebruikt, blijft de 2D animatie in Japan van zeer hoge kwaliteit. De achtergronden blijven ouderwets schitterend. Naast de ouderwetse fantasy stijl, waren de handlangers van de heks en demonen weer typisch Japans en deden ze denken aan Miyazaki's eerdere Spirited Away.

Ook de muziek van Joe Hisaishi is weer van de partij. Niet zo bijzonder als de muziek van bijvoorbeeld Castle in the Sky maar zeker een erg mooie soundtrack met ontroerende piano thema's.

Hoewel Miyazaki de nodige aanpassingen van het boek heeft gemaakt was Diana Wynne Jones bijzonder onder de indruk toen hij haar de film liet zien. Zelf denk ik dat ik het boek beter zou vinden als ik het lees. De film vond ik net wat te eenzijdig, vooral het einde lijkt afgeraffeld. In werkelijkheid zit het uiteraard weer vol van Miyazaki's symboliek en manier van vertellen. Het probleem is dat ik de romance niet vond werken, vooral omdat ik Howl erg arrogant en vervelend vond en dat Solomon nogal ineens besluit de oorlog te stoppen. Uiteraard symboliseert het einde dat Howl zijn vrijheid opgeeft en met zijn samengestelde familie gaat wonen.

Alles bij elkaar vond ik Howl's Moving Castle weer een erg vermakelijke en mooie film van Hayao Miyazaki. Vooral visueel blijven zijn films bijzonder sterk, al helemaal als je het vergelijkt met de troep die hier in het westen wordt gemaakt.

Wederom neemt de Japans animatiegrootmeester Hayao Miyazaki ons mee naar een wonderbaarlijke magische wereld. En dit verhaal speelt zich af in een land dat wel wat lijkt op het Oostenrijk aan het begin van de vorige eeuw. Pittoreske steden met vakwerkhuisjes en paleizen maar ook alpenweiden en hoge bergruggen. Dit alles in een tijdperk waarin nationalisme en militarisme flink toenemen, getuige ook het fantasievolle oorlogstuig dat regelmatig voorbijtrekt. In deze betoverende wereld worden de merkwaardige personages soepeltjes geïntegreerd. De behulpzame vogelverschrikker op zijn springende stok, een sjagerijnig kijkende hond die soms een pufje lucht uithijgt in plaats van een blaf, de vadsige Heks van de Verspilling, het babbelzieke vuurtje Calcifer en natuurlijk het wandelende kasteel zelf dat een bouwvallige combinatie is van een ouderwetse stoommachine, een zomerhuisje en een monster op kippenpoten. Het kasteel kent zelf allerlei verborgen hoekjes, zoals de protserige slaapkamer van Howl, waar je niet snel op uitgekeken raakt. En dan is er nog hoofdrolspeelster hoedenmaakster Sophie een dapper meisje dat al snel wordt omgetoverd tot oud besje .Maar onder dat luchtige verhaal verstopt zich een heel ander verhaal, over schoonheid, verlossing, geloof in eigen kunnen, oorlogszucht en machtsmisbruik. En samen met de betoverend geanimeerde achtergronden levert het weer een zeer mooie en fijn film op! Een animatiefilm van wereldklasse.

Howl's Moving Castle is wederom een fraai, modern sprookje uit de koker van Miyazaki.

Ghibli lijkt een patent te hebben op originele (al is dit een boekverfilming), pakkende en ontroerende animatiefilms.

Wat dat betreft scoort deze film ook hoog op veel punten en heb ik af en toe genoten van wat er op het beeld getoverd werd. Supervrolijke beelden worden afgewisseld met erg duistere momenten, wat zorgt voor een goede variatie in de toon van de film en hier een fijne spanningsboog mee op weet te bouwen.

Qua emoties vind ik het allemaal iets minder sterk dan andere films. Sophie lijkt zich wel erg makkelijk in de rol te schikken en ik vind juist dit hele concept (de beheksing) de hele film maar een beetje op de vlakte blijven.

Gelukkig zit de film wel boordevol leuke avonturen, waardoor Howl's Moving Castle zich prima in het rijtje Miyazaki films weet te scharen en bovengemiddeld leuk is. Maar het is geen klassieker in de reeks.

3,5*

Over deze film had ik nog geen mening geschreven, dus maar weer eens herzien. Iets positiever dan de vorige kijkbeurt iets van tien jaar geleden, toen ik nog heel erg in de ban van Spirited Away was en deze in vergelijking met die film wat vond tegenvallen. In de tussentijd heeeeel veeeeel meer anime gezien inclusief een hoop andere films van Miyazaki, waardoor Spirited Away de status van ijkpunt is kwijtgeraakt en ik wat vrijer kan kijken naar deze film.

In ieder geval een film waarin veel elementen van Miyazaki terugkeren. Het typische oude vrouwtje (nu vergezeld door een nog ouder vrouwtje), magie, de verterende interactie tussen de personages, en soms wat onlogische twisten die nu eenmaal gepaard lijken te gaan met de charme van Miyazaki films. En toch voelt het ook deze keer een beetje aan alsof het op de automatische piloot is gemaakt. Alsof hij een kaartenbak heeft met al zijn elementen, die flink geschud heeft en daar kwam deze film dan uit.

Zeker een aardige film, maar om die reden zeker niet behorend tot het beste van Miyazaki. 3,5*.

Ben niet heel bekend met de Japanse animaties. Van Miyazaki had ik wel Spirted Away gezien natuurlijk. En ook Hauru no Ugoku Shiro is mij erg goed bevallen. Schitterende beelden, mooi verhaal, leuke humor en prachtige muziek. Snel maar beter in gaan verdiepen.

4*

Meer dan 10 jaar later nog eens herzien. Ondertussen ook een pak meer Ghibli films kunnen bekijken. En daar zitten toch wel betere pareltjes tussen. Deze film is nog altijd een leuk sprookje. Het duurt even voor het op gang geraakt en visueel is het niet enorm bijzonder. Maar toch enkele boeiende figuren en kwalitatief zeker goed gemaakt. Blijft een heerlijke film om weer te zien.

Vanwege de plaats in de enige echte Pomodorini zijn top 10 ben ik deze gaan kijken, echter ben ik wel teleurgesteld. Als je Howl's moving castle vergelijkt met het andere werk van Miyazaki zie je heel veel overeenkomsten, daardoor kreeg ik het gevoel dat ik deze film al wel is heb gezien. Het beste is nog het eerste uur, daarna vond ik het een beetje warrig worden en mijn aandacht dwaalde af. Het einde vond ik dan ook weer een beetje alsof ik het al eerder had gezien en vond het dus niet zo bijzonder. Ik ben ook niet de grootste liefhebber van animé, vooral omdat het soms een beetje overdreven is (wel vaak dan goede verhalen). De animatie is trouwens wel erg mooi, en het pratende vuurtje en de vogelverschrikker zijn erg leuk.

3.0*

Wederom een erg fijn sfeerachtig sprookje van de Japanse regisseur Miyazaki. Visueel weer erg mooi gemaakt met het "bewegende kasteel" van Howl waarbij je ogen tekort komt om alle leuke details te ontwarren. Maar ook de stad, kledij en natuur werd wederom veel aandacht aan besteed.

De film heeft een aantal leuke boeiende figuren zoals Sophie die wordt omgetoverd in een oud vrouwtje, de wandelende vogelverschrikker, How, het hondje en het chagrijnige eigenwijze vuur Calficer. Belangrijkste is om "in" de film te zitten en meegenomen te worden in de wonderlijke wereld van Miyazaki. Het verhaal is boeiend en heeft veel weg van een onbereikbare romance.

Fijn, op naar de volgende Ghibli!

Toch wel fijn dat de Miyazaki-films op Netflix staan. Zo af en toe bekijk ik er eens eentje. Dit is mijn vierde, na Totora, Mononoke en Spirited Away. Niet al te lang terug zag ik Totoro voor de eerste keer en daar was ik helemaal weg van, zo visueel mooi en zo sympathiek was alles. Deze Howl's Moving Castle is helaas met afstand de minste van het stel, het pakte me niet. Slechts het begin vond ik wel aandoenlijk, met het winkeltje en de vloek. Maar daarna werd het me snel te wazig. Er zit voor mijn gevoel weinig lijn en structuur in de film en dan is de mooie tekenstijl slechts een holle opvulling. Al ben ik wel echt onder de indruk geraakt van vooral het laatste uur, dat visueel echt oogstrelend mooi was met de donkere tinten en de wat duistere machines en gebieden. Deze film duurt ook gewoon te lang, had er een half uur uit het middenstuk gesneden en een hoop van die nutteloze scènes eruit gehaald en ik had zeker wel een voldoende gegeven. Nu zakt het helaas net daaronder.

2,5*

Waar Studio Ghibli voor mij mee begon

Het is kerstvakantie in het jaar 2008 en het einde van het jaar begint eraan te komen. De toen 17-jarige Metalfist verveelt zich en was bij het zappen terecht gekomen op een uitzending van Howl's Moving Castle op de BBC en wat ik daar zag maakte me blij. Ik was toen vooral nog bekend met Disney als het om animatiefilms ging maar Howl's Moving Castle opende een nieuwe wereld en er volgden films als Ghost in the Shell en flink wat andere films van Studio Ghibli. Ik zag Howl's Moving Castle indertijd wel in een Engelse dub en in de jaren die erop volgden wou ik dit toch graag eens in zijn originele versie zien.

Bijna dag op dag 12 jaar later is het dan eindelijk zover en wat heb ik hier toch weer van genoten. Sophie is en blijft een erg fijn personage en het is vooral tof om te zien hoe ze - onbewust - er vaak in slaagt om bijna de betovering te verbreken. Het wordt niet echt expliciet gezegd maar het lijkt wel alsof Sophie zelf ook over flink wat toverkracht bezit en in de momenten dat ze echt in het reine met zichzelf is (wanneer ze haar liefde voor Howl verklaart bij Suliman of wanneer ze echt gelukkig is. Let vooral op hoe oud ze wordt wanneer ze zegt dat ze niet mooi is) wordt ze ook heel wat jonger dan dat oude dametje dat amper kon wandelen. Het zijn soms minieme details maar juist dat maakt dit qua animatie zo bijzonder. Alleen jammer dat het qua plot niet altijd even vlotjes overkomt. Zo is de vogelverschrikker een erg fijn personage maar komt de onthulling dat het een prins van een nabijgelegen koninkrijk is wat abrupt en is het eigenlijk overbodig. Geen idee of dat in de fantasy novel van Diana Wynne Jones beter is uitgewerkt, maar ook de oorlog an sich (en de inbreng van Howl) voelt een beetje aan als opvulling voor de dynamiek tussen Howl en Sophie.

Maar wat boeit het dat het op narratief vlak wat misloopt als je er in slaagt om dit visueel zo overdonderend te maken. De film is ondertussen 16 jaar oud maar heeft nog niets van zijn charme moeten lossen. Het kasteel zelf is indrukwekkend in al zijn facetten maar ook qua omgevingen is dit echt smullen. Zou dit graag eens op het grote scherm zien, dan denk ik dat het nog indrukwekkender is. Ook qua personages dus erg fijn, al is Howl zelf eigenlijk misschien nog de minste. Hij is degene waar het minste vlees aan hangt maar de dynamiek met Sophie maakt erg veel goed. Calcifer is een toffe bijrol en ook de vogelverschrikker is nog een leuke running joke. Qua voice-cast ook weinig op aan te merken. De Engelse versie heeft een aantal grote namen ter beschikking (onder andere Christian Bale en Lauren Bacall) maar ik vind het toch altijd leuker om dit in de originele versie te zien.

Tof! Fijn om te zien dat dit nog altijd zo goed overeind blijft staan en ik vermoed dat dit wel eens één van mijn favoriete Ghibli films zou kunnen worden, al heb ik er nog wel wat in de kast staan. Jammer van een aantal schoonheidsfoutjes maar misschien werkt het beter als je met het bronmateriaal bekend bent? Dat gevoel had ik toch bij die andere Westerse fantasy verfilming van Ghibli: Tales from Earthsea.

4*

Fijne herziening.

2004 was een grandioos jaar voor anime, want voor deze film dan weer betekende dat het toen een klein beetje tegenviel. Terwijl andere studios grotere budgetten hadden om hun creatieve visies te vertalen naar langspeelfilms, komt Miyazaki met een typische Ghibli film, ééntje die z'n grootste internationale succes ooit moest opvolgen.

Jaren later is die context wat vervallen, en was het toch makkelijker genieten van deze film. De soundtrack blijft een beetje mager en de klassieke Ghibli tekenstijl voegt weinig toe aan eerdere films van de studio, maar de animatie blijft natuurlijk wel uitzonderlijk en de basiskwaliteit van Ghibli/Miyazaki ligt zo hoog dat zelfs een middelmatige film van hem absoluut de moeite is.

Toch blijft ik hem liever kleine films zien maken. Wanneer het episch en groots wordt, komt zijn kracht nooit volledig tot z'n recht. Dat is ook hier weer het geval vind ik. Maar het is allemaal veel geklaag in de marge, heb erg veel genoten van deze Howl, meer dan de eerste keer, maar m'n favoriete Ghibli zal het nooit worden.

4.0* en een uitgebreide review

Ghibli.

Ondanks dat de beste filmstudio een aantal persoonlijke toppers heeft afgeleverd kan ik veilig concluderen dat de films afkomstig van dit bedrijf me nooit zullen gaan liggen. Howl's Moving Castle is daarop geen uitzondering en krijgt dan ook wederom een laag cijfer vanuit mijn kant, net als wel meerdere andere bekende anime.

De fantasie mag in ieder geval wel behoorlijk losprikkelen en dat blijkt al vroeg wanneer de bijzondere constructies en creatieve wezens om je oren vliegen. Je herkent er direct het werk van Miyazaki in, maar dat maakt het voor mij niet bepaald leuker. Normaal vind ik deze studio's leukere wezens maken dan mensen, bij deze film is het zo dat ik ze allebei net zo vervelend vind.

Nog steeds blijf ik de ontwerpen van de personages lelijk vinden, voornamelijk de kinderen. De beelden zelf zijn wel mooi geanimeerd en het ontbreekt de film niet aan de nodige gedetailleerde invulling, maar het levert enkel wat spectaculaire beelden op op het visuele aspect, en daar houdt het snel weer zo'n beetje op. Waar het bij deze film echter vooral misgaat is het verhaal.

Het werkt zich redelijk traag door de film heen ondanks dat het tempo zelf nooit bijzonder laag ligt. De personages zijn vaak vervelend te noemen, vooral oma Sophie is soms onuitstaanbaar. Het verhaal wil nog weleens verrassingen kennen, verder vind ik het ronduit rommelig geschreven, iets dat sterk naar voren komt zodra de film richting zijn laatste kwartier gaat.

Verder ruïneert de soundtrack alle scenes die maar een beetje impact kunnen hebben op emotioneel gebied en vernietigt daarmee alle kansen van de film om me mee te nemen in de beelden. Dat dit soort films het escapisme van het publiek moet vormen zal best, alles waar ik tijdens deze film aan ontsnapte was mijn eigen vertrouwen in mezelf. Soms indrukwekkend geanimeerd, in zijn geheel helaas best vervelend.

Pfft.

Ik vind die Hayao Mayazaki toch behoorlijk overschat. In de Top 250 (of daarrond) kamperen toch een aantal films van zijn hand, maar na er een paar gezien te hebben blijkt het toch echt niet mijn meug te zijn. Howl's Moving Castle vind ik anders nog aardig beginnen. Het is vrij klein en net als zijn andere films bevat het genoeg fantasy-elementen en, blanco als ik de film inging, is het de kat uit de boom kijken en zien welke kant de film opgaat.

Blijkt dat het verhaal steeds groter wordt, waardoor de initiële charme voor mij al snel verdwijnt. Naar het einde toe was ik echt niet meer geïnteresseerd in de avonturen van Sophie en co. Een kleiner verhaal - en met een beperktere speelduur ook! - had ik het wellicht veel makkelijk behapt.

Visueel blijf ik ook steeds op mijn honger zitten. De vele details zijn vaak creatief en achtergronden veelal mooi, maar die karakters blijven echt spuuglelijk. Daar kan ik maar niet aan wennen, dus ik vrees dat ik Mayazaki en consoorten toch maar ga laten voor wat het is. Na een film of 5 vergt het me te veel moeite om doorheen te komen.

2

Dit was weer eens een Ghibli die niets voor mij was. Ik had hetzelfde als met Spirited Away, het begint allemaal nog wel aardig, maar halverwege snapte ik er geen snars meer van en werd het eigenlijk een kwestie van uitzitten.

Mooi gemaakt is het natuurlijk wel, maar dat helpt maar deels.

Een van de mindere Ghibli's die ik heb gezien, ondanks de status die het heeft. Doe mij maar de meer down to earth films zoals Kiki's Delivery Service en Totoro, want hier kan ik vrijwel niets mee.

2*

Het was al een tijdje geleden, dus het werd weer eens tijd om een Ghibli-film uit de Netflix-catalogus te plukken. De keuze viel op Howl's Moving Castle, en het beviel weer meteen heel goed. Ik hou van de Ghibli-stijl, van Miyazaki's visie; je wordt altijd vanaf de eerste seconde meegesleurd in een uniek, fantasievol en creatief wereldje, vormgegeven door een prachtige tekenstijl, gekarakteriseerd door een magische en gezellige sfeer, en bewoond door sympathieke personages en figuurtjes. Dit geldt dus ook voor Howl's Moving Castle, zeker voor het heerlijk ongedwongen eerste uurtje. De film is op geen enkel moment zwaar plot-gedreven, en Miyazaki geeft veel ruimte aan sfeerschepping en het opbouwen van personages en situaties. Sophie is geen enorm boeiende hoofdfiguur, maar de ambigue Howl spreekt tot de verbeelding, en al de (gekke) bijfiguren rondom hem doen dat eveneens. Het tweede uur van de film zet iets meer in op plotontwikkelingen, en zeker in het laatste gedeelte probeert Miyazaki iets te geforceerd alle verhaallijnen en personages een netjes einde te geven. Hierdoor springt het geheel wat van de hak op de tak, en eindigt de film een beetje chaotisch en onbevredigend.

Mede hierdoor is het uiteindelijk dan ook nipt mijn minst favoriete Ghibli/Miyazaki tot nu toe (wat echter nauwelijks een representatieve uitspraak genoemd kan worden, aangezien dit slechts mijn derde was). Wél knap aan Howl's Moving Castle, in vergelijking met Kiki's Delivery Service en My Neighbor Totoro, is de duidelijke complexiteit die hier aanwezig is. In het verhaal, maar vooral ook in de moraliteit van de personages. Niemand is hier echt onzelfzuchtig goed (op Sophie na dan) of onherstelbaar slecht, en dat maakt de film op een bepaalde manier best wel grootschalig/episch. Ik vind de voorgenoemde twee films echter gewoon ietsje beter in hun kleinschaligheid/intimiteit. Niettemin kijk ik erg uit naar de wat grootsere/omvangrijkere Ghibli-films, en heb ik ook gewoon prima genoten van deze.

3.5*. Mijn volgende Miyazaki zal niet zo lang op zich laten wachten deze keer.