The Zone of Interest (2023)

Opzicht jammer dat Sandra Hüller niet genomineerd is voor een Oscar voor deze film (wel een andere).

Heb uiteindelijk een dubbel gevoel bij deze film. Hij heeft een origineel en ongebruikelijk uitgangspunt (het banale gezinsleven van een nazibeul terwijl er buiten beeld verschrikkingen gebeuren) en zo'n setting leek me een zeer boeiend gegeven voor een sterke film, maar ik vind persoonlijk dat de film niet veel meer is dan enkel zijn uitgangspunt/setting.

Het eerste half uur worden het gezin en de bizarre omstandigheden geïntroduceerd en dan.... ja, dan heb je nog meer van hetzelfde. Heb bij een film altijd de verwachting dat de synopsis een aanzet tot het verhaal is, hier is het de hele film, zat te wachten tot men dan iets ging doen met de context/omstandigheden, maar dat was blijkbaar niet het doel van de film.

Mogelijk is Glazer dan niet mijn regisseur, heb het idee dat die wel vaker komt aanzetten met iets waarin nauwelijks iets gebeurt, maar wat vooral een unieke sfeer wil neerzetten en bij Glazer heb ik het na een uurtje onderdompeling meestal wel gezien en is 't voor mij net niet pakkend/meeslepend genoeg om me blijven boeien.

Verder vind ik het zeker wel een goede film en begrijp ik het lof, maar kan ik er toch maar tot op een bepaalde hoogte in meegaan en had ik gehoopt op meer.

De kracht van suggestie is een grote troef in films. Je ziet het zelden zo'n centrale rol innemen als hier. Het is niet alleen het terecht zo veelbesproken sounddesign, maar ook de voortdurend ronkende gigantische schoorstenen en het contrast tussen het op het eerste gezicht zo idyllische ogende huishouden en de wetenschap van wat er in aan de andere kant van de muren in het kamp plaatsvindt.

Ik ben niet altijd per se een even grote fan van films over de Tweede Wereldoorlog, want vaak hebben ze na decennia aan films, boeken en documentaires weinig nieuws te melden. Deze film komt door de gekozen vorm een stuk harder binnen en is wat mij betreft direct al een klassieker binnen het genre. De lange scènes zorgen er voor dat je niet weg kan kijken, en de relatief droge benadering zonder enige sentimentaliteit maakt het extra verkillend. Onderschat beangstigende score ook, die best ook een Oscarnominatie verdiend had. En wat een slotscène.

De kinderen spelen, de vogels zingen en de bloemen bloeien in de schaduw van de rookpluimen van de verbrandingsovens. Een unheimische film over het schier onverstoorbare leven van de kampcommandant van Auschwitz en zijn gezin.

Dit is inderdaad The Zone of Interest in een notendop, meer niet. Je bekijkt het vanuit het perspectief van 'de vijand'. Je vraagt je tijdens het kijken af hoe je zo kunt zijn, hoe het zo ver gekomen is. Aangezien dit ogenschijnlijk vrij normale mensen zijn: zitten we dan niet allemaal dichtbij zulke daden? Hoe werkt (politieke) beïnvloeding hierbij? De banaliteit van het kwaad etc.

Als dat niet voldoende voor je is, om op een unheimische manier bij weg te dromen en te filosoferen. Tja dan blijft er inderdaad een saaie film over. Alhoewel er filmisch ook nog wel het een en ander te genieten valt.

Maar voor de meesten is dit juist een hele interessante, beklemmende insteek van het thema 'Tweede Wereldoorlog' (wat je natuurlijk makkelijk kunt doortrekken naar alles wat er ook vandaag nog in de wereld gaande is).

Wat er aan de andere kant van de muur gebeurt is verschrikkelijk, maar daar gaat het bij deze film even wat minder over. Dat is slechts de context. Daar zijn genoeg andere films over gemaakt. Daarbij mag je er vanuit gaan dat dát inmiddels bekend is bij 90%, dus hoezo moet je je dat nog inbeelden?

"I wasn't really paying attention... I was too busy thinking how I would gas everyone in the room.”

Een enorm beladen film al laat hij dat niet altijd zien maar, je oren horen anders. Eigenlijk vanaf de release was ik enorm benieuwd naar deze prent maar, door zijn script kon het bij mij eigenlijk twee kanten op. Hoewel ik toch wel vaak hoopte op iets meer oorlogsbeelden is dat duidelijk niet de insteek die Glazer heeft. En moet de kijker het toch hebben van hele lange dialogen die op een bijzondere wijze toch constant weten te imponeren al is dat wel met dank aan de geluiden. Wanneer men rustig bezig is in huis, word je namelijk overspoelt door wrede geluiden uit het concentratiekamp, heel erg naar.

De film draait om de familie Höss, waarvan de man des huizes Rudolf Höss de kampleider van concentratiekamp Auschwitz was. En overigens eigenlijk alleen maar werkzaam was op verschillende kampen van het naziregime. Als lid van de Totenkopfverbände dus zeker geen lieverdje en zoals de quote boven al zegt, constant bezig in zijn hoofd met massamoorden. Zijn daadwerkelijke daden zie je eigenlijk niet, en dat vind ik best jammer, het is duidelijk dat Glazer een doel voor ogen had met deze film en zich niet te veel wou mengen met de dingen echt in het kamp. Al draait de film eigenlijk wel gewoon om Höss.

De film werkt met veel emotie. Wanneer je de pijnlijke kreten uit het kamp hoort komen, zullen er verschillende bloemen en planten gefilmd worden of, je ziet men gewoon rustig aan de eetkamertafel zitten om daar te discussiëren over alledaagse problematiek. Daarnaast wisselt de film zich ook af met o.a. nog wat rustigere scenes bij de rivier waar Höss en zijn familie dus echt rust kunnen vinden met ook stilte, en zie je Höss ook vertrekken maar, voor mijn gevoel zat er niet echt een direct doel in deze film, en dat mis ik toch wel een beetje.

Het einde vond ik toch wel het minste uit de film, en dat komt zeer waarschijnlijk omdat Glazer dus niet echt goed weet welke kant hij op wil met de film of nou daadwerkelijk het doel was van de film. Moest de kijker kippenvel krijgen van de geluiden? Of moest het contrast gewoon weergegeven worden in wat voor dubbele wereld men destijds leefde? Het is natuurlijk een best ijzig idee als je denkt dat men wou opgroeien op deze locatie, en er ook echt wat van wouden maken, neem bijvoorbeeld de as van de mensen wat gebruikt werd om de grond vruchtbaarder te maken. Ik weet het niet direct en dat zorgde toch wel voor een slap einde. Als het dan toch meer een portret was over Höss zelf, dan had ik het ook liever zien eindigen bij zijn executie of misschien de rechtsspraak daarvoor. Alleen duidelijk is wel dat, dat het ook niet direct is want dan had je veel meer daden vanuit het kampt moeten zien. Moeilijk dus om nou precies in te schatten welke kant Glazer op wil.

Toch weet deze film mij onwijs goed te imponeren met waanzinnige en kille scenes waarbij je dus voornamelijk door het geluid omgetoverd moet worden als kijker. Had soms misschien wat pittiger mogen zijn qua beeldwerk, al is het werk van je eigen fantasie een keymoment in deze film, en dat werkte toch wel aardig.

Macaber, morbide maar vooral opmerkelijk.

Deze " The Zone of Interest" is een oorlogsverhaal die het compleet anders verteld.

Uit het oogpunt van een kampbewaarder en zijn gezin.

Misselijkmakend en weerzinwekkend. Ook al toont de film geen enkele gruwelijkheden.

Het is de rook van een trein in aantocht, de rode gloed van verbrandings ovens en de huivering wekkende geluiden op de achtergrond die de film een rauw randje geven. Dat de duitse familie ondertussen keuvelt over de glijbaan en een rozenstruikje maakt van " The Zone of Interest" een confronterend drama.

Persoonlijk raakte mij de beelden richting het eind. Maar dat komt waarschijnlijk omdat wij de plekken herkende van ons bezoek aan Auschwitz.

3.5*/4*

Indrukwekkend, maar tegelijk ongeveer precies wat ik er van verwacht had nadat ik het plotgegeven had gelezen. Het is natuurlijk verschrikkelijk wat er achter de muur gebeurt, en dat het gezin daar relatief onbewogen bij kan blijven is schrijnend, maar verder is dit feitelijk een situatieschets zonder verdere dramatische ontwikkeling, en dat liet mij na afloop enigszins onbevredigd achter. Ook bevat de film twee elementen die ik niet kon plaatsen en die ik later nog heb gegoogled: de in negatief gedraaide scènes (die later thermische opnames bleken te zijn) en het niet verklaarde maar wel opvallende braken van Höss op het einde. Al deze dingen tezamen maakten hier een intense ervaring van die op mij echter niet de indruk maakte waar de makers misschien op hoopten.

Aardige schets en beeldvorming van een Duits gezin, waarvan de vader des huizes een belangrijke hoge functie heeft in het naastgelegen concentratiekamp Auschwitz. Het gezin woont er letterlijk aan vast. Daar waar de gruwelen aan de andere kant van de muur plaatsvinden, worden de alledaagse beslommeringen van dit gezin gevolgd. De kijker wordt niet letterlijk geconfronteerd met deze gruwelijkheden, maar het gegeven blijft macaber. Hooguit de rook uit schoorstenen van de verbrandingsovens, de verlichte hemel door vuur en een enkele kreet gevolgd door een pistoolschot laten de kijker in de verbeelding van wat er zich allemaal afspeelt op enkele meters afstand. En daar zit hem meteen de kracht van deze film. De kijker is al op de hoogte hiervan en kan zich hierop inleven. Het wel en wee van het gezin blijft dus centraal staan en wijkt hier niet vanaf. Uniek? Dat wel, maar na verloop van tijd heb je het wel gezien.

Ik heb vandaag The Zone of Interest opnieuw gekeken omdat ik het de eerste keer niet echt speciaal vond maar toch zie ik dat de film best hoog scoort. Ik dacht, zou ik iets gemist hebben, vandaar dat ik nog maar een keek. Na mijn 2e kijkbeurt is er niet heel veel veranderd. Ik blijf het een saaie zit vinden. Ik vind het wel echt ontzettend mooi hoe ze de jaren 40 nagebootst hebben. Wat dat betreft ziet het er gelikt uit. Maar qua verhaal vind ik het totaal niet de moeite. En ik snap echt wel wat ze proberen duidelijk te maken met deze film, maar dat deed mij niet bijzonder veel. Tenminste ik vond het niet een film waar ik echt heel geboeid naar zat te kijken en die je aan de buis gekluisterd houd. Maar zo heeft natuurlijk iedereen zijn voorkeur, want ik zie hier ook 5 sterren stemmers, wat voor mij dan weer onvoorstelbaar is.

Enorm afstandelijk en ijskoud portret van de familie Höss die kampleider zo’n beetje ín het kamp Auschwitz zelf woonde. Het opvallend statische camerawerk, dat binnenshuis vaak steeds een shot lijkt achter te lopen. Of het totale gebrek aan closeups van Höss en zijn vrouw. Het draagt bij aan de medogenloosheid die door hun aderen moet hebben gestroomd. Daarnaast ook gewoon sterk geacteerd natuurlijk.

Richting het einde maakt Glazer wat verkeerde keuzes met name wanneer hij de focus verlegt naar de wereld buiten de woning. Een beetje een stijlbreuk en geen goede.

3,5*

Je leest her en der dat er weinig 'te zien' zou zijn van Auschwitz in deze film. De gruwel zou zitten in de geluidsband. Ik ben het daarmee niet eens. Ten eerste omdat het niet een film is over Auschwitz, maar juist over de anderen: zij die een gewoon en zelfs gelukkig leven leiden net buiten de kampmuur. De gruwel is hier het verbijsterende, kwaadaardige egoïsme, culminerend in Hedwig Höss (Rudolf zelf zegt gedurende de film geen onvertogen woord, zijn kwaadaardigheid is ideologisch). Ten tweede omdat Glazer in heel veel shots de aanwezigheid van Auschwitz toont. Van wachttorens en aankomende treinen tot rookpluimen, as in de rivier en zelfs laaiende vuren. Maar ook de bedienden die als schimmen door het huis zweven benadrukken constant wat er speelt. Op de manier waarop Glazer het verhaal vertelt en vormgeeft valt weinig af te dingen. The zone of interest is hierdoor ongemeen beklemmend. Voeg daarbij een paar opvallende stijlkeuzes, zoals een rood scherm halverwege, alsof de stoppen van de film even doorslaan, maar ook de intermezzo's met de warmtecamera en tenslotte die met het Auschwitz-museum. Grotendeels zijn deze zaken geslaagd, om monotonie te voorkomen. Anderzijds ligt het er misschien ietwat dik bovenop. Dat geldt ook voor de muziek die aan het begin en aan het slot klinkt, ik had daaraan geen behoefte. Maar dit zijn slechts kleine kanttekeningen, bij een verder zeer sterke film. Een verhaal dat nog verteld moest worden en Glazer heeft dat heel knap gedaan.

Verdiend de Oscars gewonnen voor "Beste Niet-Engelstalige Film" en "Beste geluid"

Volgens mij waren ze voor vijf Oscars genomineerd (helaas was Sandra Hüller nergens genomineerd voor deze film).

fascinerend en intrigerende film die mij tot het einde toe bleef boeien

goede recensie door eRCee hierboven waar ik weinig aan kan toevoegen

Wat een film zou dit zijn geweest om te bespreken in het werkcollege dat ik in mijn studietijd volgde over de verbeelding en herdenking van de holocaust. Is het überhaupt verbeeldbaar, of niet? We hebben daar, gebaseerd op het werk van veel historici, overlevenden, kunstenaars en filosofen lang over gediscussieerd. Er is niet één antwoord, maar dat college heeft mijn blik op holocaustfilms voorgoed veranderd. En mijn blik op holokitsch.

Zoals men mag verwachten is Jonathan Glazer’s laatste film na het indrukwekkende Under the Skin niets van dat laatste, integendeel. Waar het op films over de banaliteit van het kwaad aankomt, zet The Zone of Interest zowaar een nieuwe standaard, wat mij betreft. Beeldvoering, sound design, score en acteerwerk zijn allemaal van de bovenste plank.

Ik moet even bekomen.

4,3*

Twee vragen:

1, een flauwe vraag. Waarom 4,3 als waardering, en niet 4,2 of 4,4. Bedoel ik natuurlijk mee waarom je denkt een film te kunnen waarderen op een vijftigste.

2, waarom is dit dan per se niet kitsch? Je schrijft wat over je opleiding, en over een praktijkopdracht, en je geeft dan een conclusie over dat gedeelte van je opleiding, maar over deze film zeg je daar precies niets mee. En toch gebruik je dat als basis voor je waardering.

Ik vond vooral de stukjes in het heden, met die beelden van het huidige Auschwitz (die schoenen achter glas etc.) echt heel erg kitscherig. Dat heeft mij toch wel een vol punt in de waardering doen dalen. Dat was toch niet nodig geweest?

Heb jij dat dan nooit gehad bij een film? Zeker bij deze film als het onderwerp je aan het hart gaat, kan ik me dat goed voorstellen.

Zeker wel, maar om het dan zo dramatisch neer te pennen vind ik weer geestig.

Je kan ook even een wandelingetje buiten maken of een biertje pakken voor je je verhaaltje doet,

whaha zo bijzonder is de film niet,omdat het aanbod schaars 9s ,denkt men al snel aan bijzondere films.was het niet zo dat juist bijzondere films er waren vanuit het idee ,hup ik doe maar wat.en vervolgens kwamen daar miljoenen aan pats boem hollywood.

Het lijkt erop dat je jezelf uitlacht, iets wat ik gezien de onzin die je schrijft dan wel weer snap.

Film overigens niet door Hollywood gemaakt, maar een Europese productie.

Van die Making Of zou ik graag een langere versie zien. Er werd redelijk wat besproken in mijn geabonneerde filmpodcasts (ik meen met name die van Letterboxd), maar met beeld erbij is toch anders.

Financieel gezien blijft het dezelfde bodemloze put waar men het geld in dumpt.

Welke bodemloze put heb he het over? De film is financieel erg succesvol.

Recensie van The Zone of Interest - ikruikversemosterd

"Hedwig en Rudolf leven met hun kinderen in het paradijs. Ze wonen in een groot huis met een grote tuin, krijgen regelmatig mooie, dure spullen en hebben altijd een gevuld bord. Niets om over te klagen. Alleen jammer van die muur in hun tuin. The Zone of Interest laat mondjesmaat zien en horen wat zich achter die muur afspeelt, maar Hedwig en Rudolf zijn van alles op de hoogte. Die plek is namelijk Auschwitz, waar Rudolf werkt als kampcommandant.

Niet dat iemand zich daar echt drukt over maakt, want hé, dit is ook gewoon werk. En die Joden hebben de onfortuinlijke situatie echt aan zichzelf te danken, met hun “bolsjewistische activiteiten”.

Met die wegkijk-politiek laten de surrealistische omstandigheden zich echter niet onderdrukken. Het kan ook niet anders. De gruwelijke realiteit staat pal naast de kunstmatige idylle. Zo zie je de schoorsteen van het kamp roken en klinken de geweerschoten van executies. Om de kampgevangenen nuttig te maken worden ze naar het huis gestuurd om goederen af te leveren. Slachtvee dat de slachter bezoekt. Een tafereel zo bizar dat het grotesk wordt.

Eén scène in het bijzonder maakte indruk. Hedwig heeft een weelderige bontjas gekregen en staat zichzelf uitgebreid te bewonderen in de spiegel. Ik denk, “je wéét waar die bontjas vandaan komt. De eigenaresse is vermoedelijk al weggeblazen door de schoorsteen. Je wéét verdomme wat er aan de hand is. En toch pas je die jas alsof je in het pashokje van een warenhuis staat. Alsof het je allemaal niets kan schelen. Je weet hopelijk ook dat jouw zorgvuldig opgebouwde fantasiewereld ieder moment kan reduceren tot een zielig hoopjes as?”

The Zone of Interest laat zien hoe gewoontjes en banaal het Kwaad zich kan gedragen en hoe makkelijk wordt weggekeken van andermans misère. Alles om het eigen paradijs te beschermen. Dat is koud. En eng. Doodeng."

Heb 'm 2 keer op pauze moeten zetten, vond hem zo heftig. Die ongelooflijke achteloosheid, dat dehumaniseren. Natuurlijk bekend, maar ik vond het heel rauw en heftig in beeld gebracht.

Goede film maar hoef 'm niet nog een keer te zien.

Goede film voor een 1e date.

Verontrustende film. Veel mensen praten over goed en slecht en kwaadaardigheid bij de nazi's maar ik heb dat nooit zo gezien. Lang geleden zag ik een keer een lezing op YouTube over mensen, doodnormale mensen die zich aanmelden bij Guantanamo Bay en deze doodnormale mensen die nog nooit iemand hebben gemarteld zijn binnen no-time mensen aan het vernederen en martelen. Hoe kan dat? Deze mensen denken puur dat ze hun land aan het dienen zijn en hooggeplaatsten officieren kijken mee en zeggen dat het goed is wat ze doen. Zijn het terroristen of onschuldige mensen? Dat maakt verder niet echt uit. Zolang je maar denkt dat het terroristen zijn, zolang je maar denkt dat Joden de schuld zijn van alle problemen.

Een ander experiment waarbij ik aan denk was een neppe sollicitatiegesprek. En in dat gesprek moest je vragen stellen aan een persoon die je niet ziet. En als de persoon (die er nooit was, het was een geluidrecorder) een fout antwoord geeft dan geef je hem een elektrische shock. En bij iedere vraag die fout wordt beantwoord wordt de elektrische lading groter totdat er een shock wordt gegeven die dodelijk is. Alle mensen die meededen gingen door tot de dodelijke shock. Hoe kan dit? Het antwoord is heel simpel. De baas keek altijd mee en als iemand omkijkt en vraagt of diegene echt zo'n shock moest toedienen knikte de baas altijd van dat het goed is. Sommige mensen twijfelden maar uiteindelijk dienden ze altijd die dodelijk shock toe.

Het antwoord ligt verscholen in structuur, hiërarchie en narratieven. Meer heb je niet nodig. En uiteindelijk is er normalisering en lijkt het allemaal normaal terwijl het niet zo is. Denk terug aan Corona tijd dat je in plaats van handen schudden elkaars elleboog aanraakt en een avondklok. Daarbij kwam er al heel snel normalisering tevoorschijn. Dit is het nieuwe normaal. Dus je hebt narratieven over Corona, een overheid die zegt dit goed is (structuur, hiërarchie) en uiteindelijk treedt normalisering op en dat is alles wat je nodig hebt om mensen te bewegen naar wat je ook maar kan bedenken.

De film is zeer suggestief en suggestie werkt niet voor iedereen maar wel voor de meeste mensen. Ik kan niet helemaal begrijpen waarom iemand naast Auschwitz wil wonen, ook al heb je een hele mooie tuin. En soms vond ik de contrasten onbedoeld best grappig en uiteindelijk behoorlijk verontrustend omdat het een hyperrealistisch gevoel opwekt. De film zelf heeft toch wel beelden die door je hoofd blijven spoken. Daarnaast nog het zakelijke aspect zoals de verkoper die langskomt bij Rudolf en op een puur commerciële manier praat over verbrandingsovens en de strak geregistreerde meeting op het einde. De scene met de tanden, de jas maar ook de scene waarbij de grotere broer de kleinere broer speels opsluit in het tuinhuis. Hier en daar nog wat nazi kitsch met de grote hakenkruis van ijs op het feestje. De opmerking van Rudolf dat hij niet weet wie er op het feest was maar hij dacht er alleen maar aan hoe hij de mensen in die hele zaal kan vergassen. De film is suggestief ook op een manier dat je wel begrijpt waarom oma daar niet wil wonen en waarom Rudolf moest kokhalzen op het einde. Rudolf gaat mee in de narratieven en in de structuur maar eigenlijk is hij maar een acteur in het geheel.

Veel mensen, bijna iedereen waant zich dan altijd een soort held. Ja, maar ikke niet, ik zou dat niet doen. Probleem is dat meeste mensen zich laten inpakken door narratieven, structuur en hiërarchie. Het is niet een kwaadaardigheid al is het wel makkelijker om zo te denken.

Uiteindelijk heeft de film wel een hypnotiserend en immersief effect. Enerzijds door de sounddesign die heel veel aanwezig is en misschien hoor je de dag erna nog een blaffende hond of geweerschoten terwijl de film al lang is afgelopen. Brrrrrrr. De combinatie van het surrealisme, wonen naast Auschwitz en de zakelijke kant van de nazi's maakt dit een ijskoude film die qua gevoel heel erg binnendringt tot de ziel. Zeer sterke film.

Ik heb de review van The Guardian gelezen en ik ben het daar volkomen mee eens, en geef deze film ook de volle vijf. Voorlopig de beste film die ik dit jaar gezien heb. Het is een enorm verschil aan welke kant van de muur je bent. Aan de ene kant gaat het leven zijn gewone gangetje en aan de andere kant van de muren weten we dat er enorme gruwelijkheden gebeuren.

Maar is er eigenlijk zoveel verschil met deze tijd. Niet zover van ons gebeuren afschuwelijke dingen, en wij denken alleen aan ons eigen leventje en kijken al niet meer op van weer een gruwelijk tafereel in Oekraine. Er zijn zelfs landen die een echte muur hebben waar het leven aan elke kant enorm verschilt...