Insidious: The Red Door (2023)

Het zal nooit mijn ding worden.

Terug de opwaartse richting, waar ik de 4de uit de reeks The Last Key echt minder vond, beviel deze 5de uit reeks me terug veel meer. Gewoon hoe ik ze wil in dit genre, tijd was zo voorbij. Ook Patrick Wilson als regisseur is dus na zijn acteerprestaties geslaagd. 8/10.

Insidious: The Red Door

Ik ben een Conjuring fan en daar verandert deze film niks aan.

De insidious films heb ik nooit echt eng of spannend gevonden. Deze was dat ook niet, maar vond hem wel iets beter dan zijn voorganger. Helaas zie je de meeste jumpscares van mijlen ver aankomen en die demons lijken gewoon niet eng meer. De meest benarde scene was de scene in het ziekenhuis. Het gevoel dat er iets niet klopt, dat er iets aanwezig is, maar je kan het niet goed zien en je kan nergens heen. Uitstekend gefilmd.

Wilson die met deze film zijn debuut maakt in de regisseursstoel. Eerlijk is eerlijk, het had veel erger gekund.

3 sterren.

Vijfde deel uit de reeks alweer en helaas niet één van de betere. Hoofdrolspeler Patrick Wilson regisseert ditmaal en doet dat niet onverdienstelijk, met vooral in de eerste helft een aantal doeltreffende, knap opgebouwde enge scenes, maar tegen het einde verzandt de boel in nogal standaard en rommelig uitgewerkte toestanden. Ik vrees dat de rek er nu wel uit is.

Ik dacht laat ik het toch maar weer eens proberen maar zoals elk deel na deel 2 ,geen bal aan.

Deel 1 en 2 vond ik super, maar daarna zijn ze echt belabberd. Totaal geen spanning en belachelijk gedrag van sommige in de film.

Vraag me af waarom ze dit soort films maken?

Nog nooit van deze filmreeks gehoord. Daarom van de week deel een bekeken want dat moet toch te reden zijn dat er vervolgen zijn gemaakt. Vond het maar een slap poltergeist aftreksel en zat te wachten tot het eindelijk eens voorbij was.... En als ik hier lees dat het laatste deel zeker niet het beste is dan kies ik toch iets anders.

Deel 1 en 2 zijn natuurlijk de echte meesterwerken. Deze mag er echter ook zeker zijn! Een pluspunt.vond ik dat er soms wat afwisseling was van sfeer en decors - van vrolijke foute studentenfeestjes met dikke beats beland je opeens in een donkere creepy wereld - en weer terug.

In deze Insidious vond ik de humor beter gedaan dan in de eerste Insidious delen, (waarin een wat flauw ghosthunter duo voor de humor en luchtigheid moest zorgen), maar sporadisch nog steeds een beetje over the top.

Ik vond het alleen raar dat de hoofdpersonen zó lang erover doen voordat ze snappen wat er aan de hand is, zeker gezien enkele ook in eerdere Insidious delen zaten. Dat wordt ook weer verklaard, maar voelt een beetje geforceerd.

Toch kent de film sterke en creepy momenten zoals bijvoorbeeld de memory scene. Als je eerdere delen kon waarderen, zou ik deze ook aanbevelen.

Maar je kunt deze ook prima gaan zien, zonder eerst de andere delen te kijken. De effecten, het geluid en de onvermijdelijke jump scares komen het best tot hun recht op het grote scherm. Voor wie deze zomer naar de bios wil en Barbie wil omzeilen is dit een goede optie!

Regie: Patrick Wilson

In de hoop de traumatische hoofdstukken uit de vorige vijf films af te sluiten, zijn Josh [Patrick Wilson] en zijn zoon Lambert [Ty Simpkins] 9 jaar geleden gehypnotiseerd. Een excuus voor bijna 90 minuten aan waanbeelden en nachtmerries met de standaard pogingen tot jumpscares in de finale. Meer van hetzelfde dus, met bedenkelijke komische noot van Sinclair Daniel als Daltons vinnige kamergenoot. Ze moeten nog een hoofdstuk afsluiten: deze stomvervelende franchise.

Vond dit deel echt de minste en echt nergens spannend of eng. De eerste 3 delen waren echt heel tof maar deze mist de spanning en het mysterieuze van andere delen. Het was allemaal niet slecyt maar nergens echt spannend.

De aftitelsong gezongen door Patrick Wilson zelf is wel erg goed.

Tja ,, !

Aardige horrorfilm. Het verhaal is best aardig bedacht en wordt redelijk uitgewerkt. Het eerste deel is het beste. Het is wat mysterieus, spannend en een aantal mooie schrikmomenten. Het tweede deel wordt wat voorspelbaar en richting het eind vliegt de film wat uit de bocht, wat ten koste gaat van de spanning. Het acteerwerk is verder goed en visueel valt er niks aan te merken. 3.0

Belabberd.

Het horror genre is toch wel een beetje failliet gegaan de laatste jaren. De nieuwe Evil Dead was onlangs al van een bedroevend niveau en dit laatste Incidious deel is misschien nog wel een stukje slechter. Het is toch wel een smet op een verder geweldige reeks.

Wat me vooral tegenstond was dat men er een licht komisch laagje aan toegevoegd heeft. Personages als Chris en Nick the Dick hadden mijns inziens beter in een komedie over een studentenhuis gepast. Ik vond dat een behoorlijke afknapper en totaal niet passend.

Daarnaast was het verhaal zoutloos, komt de opbouw van de spanning totaal niet uit de verf en is vooral de sfeer ver te zoeken. Juist dat laatste was één van de sterke punten van de eerdere delen.

Het gevoel waar ik achteraf mee bleef zitten was dat ik naar een soort ‘soft’ horror had zitten kijken. Wat mij betreft dan ook een dikke onvoldoende.

De eerste twee Insidious-films werden geregisseerd door James Wan en waren prima films. Nu nadat Leigh Whannell en Adam Robitel twee uitstapjes (en mindere in de reeks) maakte met een soort origins-films over paranormale onderzoekster Elise Rainier keren we voor deel 5 terug naar het Lambert-familie-verhaal zoals het eindigde in deel 2. Ditmaal had hoofdrolspeler Patrick Wilson voor dit vervolg in de horrorfranchise zelf de touwtjes in handen.

Op het einde van Insidious: Chapter 2 besloten Dalton en zijn vader, Josh, hun herinneringen over ‘The Further‘ te verdringen via hypnose. Maar de familie Lambert hadden eigenlijk al een afgerond verhaal, wat dit niet tot het beste idee maakt om dit open te breken. (script is van Scott Teems (Firestarter & Halloween Kills) en Leigh Whannell) Verhalend is het niet sterk, meer gericht op de personages en hun onderliggende relaties. Broos drama dus i.p.v. horror...

De jump-scares waar de franchise grotendeels op gebouwd is, zijn ook hier uiteraard vertegenwoordig, maar werken vaak niet. Aan het begin zijn er wel een paar uitschieters waaronder een scene met een MRI-machine. Maar juist daar waar er wordt gekozen om op de achtergrond, zonder aanzwellende muziek, gestaltes te laten opdoemen die Josh niet ziet, maar wij wel, is film wat meer effectief.

Na die subtiele eerste helft vertrouwt het in de tweede helft meer op het herhalen van bekende elementen. De warrige tijdsprongen, en herhalingsoefeningen zijn dan weinig verrassend meer. Daarom is het zeker in het laatste half uur minder spannend, waarbij ook de matige set van de "verder" of "The Further" niet echt helpt! Waarom personages (Tucker en Specs en ook Lin Shaye) terughalen die niet direct iets hadden te zoeken in dit vervolg op deel 2.

Zowel als regisseur als acteur is Patrick Wilson middelmatig maar door een redelijk budget komt hij er toch aardig mee weg en is het kwalitatief gezien nog een aardig horrorfilm. Echter is het wel de zwakste uit de franchise. Oh en wie dacht of hoopte dat dit de laatste was heeft het mis, er komt een spin-off Thread: An Insidious Tale die al in productie is!

Ach.

Het is niet meer dan logisch dat een horrorreeks die voor meer dan 5 delen loop uiteindelijk kracht begint te verliezen, het is alleen jammer als het dan zo moet eindigen. Patrick Wilson heeft waarschijnlijk het vak van regie een beetje onderschat, want hoewel dit geen slechte toevoeging is aan de reeks kan het niet tippen aan de vorige vier delen.

Wilson zet in op een soort herhaling van deel 1 en dat betekent veel personages die weer terugkeren. Denk maar aan Byrne en Simpkins. Het jammere is vooral dat Wilson als regisseur dubbel en dik heeft ingezet op versterking van de inhoud, terwijl een film als Insidious altijd om de griezelelementen heeft gedraaid. Het eerste halfuur is daarom best terughoudend, maar daarna worden gelukkig alle registers opengetrokken.

De uitwerking van het concept waarbij Simpkins The Further "droomt" is geslaagd en zorgt voor een paar noemenswaardige momenten. De film is ook (nog) niet geheel ontdaan van wat spannende scares. Enkele gebruikers noemen daarbij terecht het ziekenhuismoment. Daarna zijn de scares wat flauwer, maar ze volgen elkaar gelukkig best lekker op. Zo sfeervol als de voorgaande delen is The Red Door overigens niet en dat heeft duidelijk te maken met het feit dat Wilson gewoon niet dezelfde ervaring deelt als een Wan, Whannell of Robitel.

Toch moet ik zeggen dat ik me al bij al prima heb vermaakt. Voldoende decoratie, een best vlot tempo en genoeg spannend opgebouwde momenten die ervoor zorgen dat deze film ook een voldoende kan bemachtigen. Wel vond ik het absoluut een gemiste kans om niet een nieuwe villain maar die rode demon terug te brengen. Dat maakt deze film toch net wat minder origineel. Wilson en de rest acteren overigens aardig waardoor de soms behoorlijk melodramatische scenes nergens te lang aanvoelen. Vermakelijke "afsluiter".

"Insidious: The Red Door" biedt een nostalgische ervaring voor fans van de Insidious-reeks, met de terugkeer van de vertrouwde cast uit het eerste deel. Deze film weet de spanning op te bouwen en levert een intrigerend verhaal af.

De hernieuwde samenkomst van de originele cast voegt een gevoel van vertrouwdheid en opwinding toe aan de film. Het is leuk om na al die jaren weer ondergedompeld te worden in het Insidious-universum en te ontdekken hoe de personages zich hebben ontwikkeld. Dit doet verlangen naar een mogelijk vervolg, wat de film nog interessanter maakt.

Het einde van de film is zowel bevredigend als ontroerend. De manier waarop de relatie tussen vader en zoon wordt uitgewerkt en verbeterd, voegt een emotioneel element toe aan het horrorverhaal. Dit versterkt de diepgang van de film en geeft een extra laag aan het angstaanjagende avontuur.

Een punt van overweging is de situatie rondom Josh's vrouw. Het is teleurstellend dat aan het begin van de film al blijkt dat ze ervoor koos om te vertrekken in plaats van de waarheid te delen, wat zorgt voor een wrange nasmaak. Dit voegt echter ook een element van realisme toe aan het verhaal, waarin mensen soms moeilijke keuzes maken wanneer ze worden geconfronteerd met het bovennatuurlijke.

Deze film mag dan misschien niet zo eng zijn als het origineel, maar dat was voor mij ook niet noodzakelijk. Desondanks wist de film nog steeds spanning op te bouwen en bleef het een meeslepende ervaring.

Kortom, "Insidious: The Red Door" biedt een welkome terugkeer naar het vertrouwde terrein van de Insidious-reeks, met spanning, ontwikkeling van personages en een intrigerend einde. Fans zullen genieten van deze toevoeging aan de franchise, en het opent de deur naar mogelijk boeiende vervolgverhalen.

Horrorfilms van dit type horen niet allerlei (onduidelijke) lore te bevatten. Het griezelige zit hem vaak in de kracht van suggestie. Dit is een film die een hoop tegelijk probeert, en hoewel de ambitie om er een familiedrama van te maken misschien valt te prijzen is de uitwerking heel mager te noemen. Je voelt dat de schrijvers meer geïnteresseerd waren in de horrorscènes, die desalniettemin nooit echt eng willen worden. Na de introductie in de eerste 30 minuten wordt je ermee doodgegooid.

Dat eerste half uur is overigens ook al waanzinnig stroef. In het eerste bedrijf zijn er zo veel scènes die geen enkele nieuwe informatie op de kijker overbrengen en de film alleen maar ophouden. Het was na 1 scène ook al wel duidelijk dat vader en zoon een slechte relatie hebben, en na deze introductie blijven ze lange tijd in hun eigen verhaallijn hangen. Lastig ook om wat voor ze te voelen met zulk slecht spel. Simpkins is vreselijk. Het einde is ook nog eens enorm cheesy.

Ook een prestatie om een Insidious film te maken die werkelijk geen seconde spannend is. Hier kan je bijna het het hele gezin heen, zo flauw is het allemaal. En dat terwijl ik de eerste Insidious echt nagelbijtend spannend vond, een van de betere horrorfilms deze eeuw durf ik wel te zeggen met een hele naargeestige sfeer en een stel geweldige scares. En ook het vervolg mocht er wezen. Maar alles daarna had nooit gemaakt moeten worden, totaal overbodig en niet goed. Leuk om oude castleden weer te zien, maar dit hebben ze verwerkt in zo'n saai verhaal dat ik al snel op de aftiteling zat te hopen. Het kijkt stroef, het is vergezocht en het is vooral niet spannend. Zeer onnodige film en hopelijk ook de laatste uit de reeks.

1,5*

“Face your demons.”

Een tijdje geleden werd ik door een paar vrienden gevraagd of ik mee wou naar de bioscoop. Ik hoorde dat ze naar deze film wouden en heb toen met een goede glimlach het aanbod toch wel aan me voorbij laten gaan. Dit puur als reden dat ik vind dat deze filmreeks al vanaf “Chapter 3” niet heel boeiend meer is. Toch wel jammer want deel één beschouw ik als één van de engste films die ik ooit heb gezien, en destijds was ik echt doodsbang voor die film. Ik was dan ook wel ruim tien jaar jonger (en zat toen nog midden in mijn tienerjaren), en was ook totaal niet bekend met zulke horrorfilms, of horrorfilms in het algemeen. Het is in ieder geval een film die me voor altijd zal bijblijven. Helaas heeft men vijf delen van deze reeks moeten maken, en is het ook behoorlijk uitgemolken. Bij het vierde deel was ik er eigenlijk al wel een beetje klaar mee, ik dacht overigens ook dat ik die veel lager had gestemd maar, dat viel me nog eigenlijk wel mee.

Dit vijfde deel stelde echt helemaal niks meer voor. Ik vond het op zich wel prima om te zien dat Dalton naar de middelbare school ging, al had ik misschien minder van Dalton en meer van Josh willen zien. Overigens zat ik er op het begin nog best lekker in, de film kende een leuke sfeer en het was soms nog best een fijn verhaallijn om te volgen. Maar, daarna stort de film eigenlijk volledig in, en weet in het midden stuk nog even boeiend te blijven maar, het einde was toch wel vooral vermoeiend en daar kon ik niks meer mee. Ik weet gewoon dat de voorgaande delen een stuk spannender waren, kenden een meer duistere sfeer en wist ook gewoon vermakelijk te zijn. Eigenlijk alles wat deze film merendeels niet had. Vooral suffe ‘geesten’ die vooral met het overgeven heel weinig indruk wisten te maken. Zelf vond ik de scene in de MRI toch het beste, een plek die ik eigenlijk nog niet vaak heb gezien en zo ook een nieuwe angst wist te creëren voor mij..

Patrick Wilson neemt het stokje over, en naast dat hij het bekende gezicht is van deze franchise (overigens denk ik dat hij sowieso het gezicht is van alle bovennatuurlijke (geesten) horrorfilms), heeft hij ook de regie op zich genomen. Ergens had ik nog wel een sprankeltje hoop dat hij hierdoor ook weer een beetje terugging in de oude roots van de film, dat laat hij helaas weg. Hij weet helaas een vrij nietszeggende horrorfilm achter te laten, die naast een paar donkere scenes en hier en daar wat 'geesten’ of demonen, eigenlijk niks wist over te brengen. De film voelde wat sfeerloos, het werd wel eens duister waardoor de film ook een keer wat spannender werd, al was dat maar één keer voor mijn gevoel. Spannend werd de film echter nergens, het was nogal mild en zeker met een naam als deze film had ik daar veel meer van verwacht.

De cast deed het overigens wel prima, en Wilson weet wat dat betreft prima wat hij moet doen qua kleine locatie en een prima setting. Het wist gewoon niet echt te boeien, nergens niet. En dat is misschien wel waar deze film de fout in ging. Ik heb wat dat betreft wel slechtere films gezien dan deze maar, echt goed vond ik hem nergens. En dat heeft me dus mooi wat geld bespaart, anders had ik deze ook nog eens op het grote doek bezocht.

We gaan verder met het verhaal van het tweede deel.

Niet slecht maar nergens vernieuwend noch verrassend. Het kabbelt voort in de al gekende lijn.

De jumpscare-horror werkt voor geen meter meer en met de tijd vond ik het verhaaltje zelfs eerder saai worden.

2,5*

Vervolg op Insidious 2, met de originele cast terug herenigd... Eigenlijk vond ik dit geen slecht vijfde deel, dat verwijst naar de traumatische ervaring van zoon Dalton uit deze tweede film. Ik hield wel van de link met en de knipogen naar Insidious 2. De herinneringen van vader en zoon Lambert werden onderdrukt maar de deur naar The Further staat nog steeds op een kiertje. Een kiertje dat alsmaar groter wordt naarmate de herinneringen terugkeren.

Red Door is een trendbreuk met de eerste films en velen zullen daar niet van houden denk ik. De paranormale thriller/horror maakt hier plaats voor een film die veel meer op de psychologie beroep doet. Meer dan een handvol jumpscares wordt het niet en als Insidious film is dit veel te braaf. Maar beter dan deel 4 voor mij.

niet te volgen gedoe over een knul die op de kunstacademie een schilderij maakt van een rode deur, vervolgens enkele keren in slaap valt om wakker te worden in another dimension, die lijkt op de dimensie waar Freddy Kruger ook woont; een soort parallelle wereld met blue light en mistmachines, bevolkt door spoken. Dan blijkt dat hij een alternatief astraallichaam heeft die ook in onze wereld dingen kan doen zoals het openen v. deuren. Zijn vader Wilson heeft soortgelijke problemen, ook die lijdt aan sleep paralysis met spoken in de slaapkamer. uiteindelijk moeten de astral bodies van p a& co elkaars handje daar vasthouden anders loopt het helemaal verkeerd af ......

niks van begrepen.

Die series worden steeds saaier...

Alleen de laatste half uur zat er wat "spanning" in..

Was het een topper nee, maar vind the conjuring reeks wel egt heel goed en met dezelfde hoofdrolspeler kan ik hem niet voorbij laten gaan. Hij krijgt niet de beste recensies. Maar met horror neem ik dat altijd met een korreltje zout want de meningen daarover verschillen nogal. Een 5.5 vind ik wel erg weinig, zou hem zelf een 6.5 geven. Vond het begin vooral erg sterk, het einde daarintegen had meer in kunnen zitten.achteraf denk je wel nou de film was zo voorbij en heb eigenlijk niet heel veel spannende dingen gezien en als het spannend werd duurde dat niet heel lang. Had veel meer in gezeten , half uurtje erbij met wat langere spannende momenten en een goed einde had deze film film zeker wel tot een 7.5 a 8 kunnen brengen. Maar goed hou je van horror is deze wel leuk om een keer gezien te hebben.

Tja, net niet. Maar het rond het geheel wel af.

Lang geleden dat ik voorgaande films had gezien, dus ik wist ook niet veel meer hoe alles zat. dat was wel jammer, dat word ook met paar zinnen duidelijk gemaakt, maar bleef toch beetje onduidelijk.

Film was daarnaast ook niet echt spannend meer.

Dit vijfde deel in de reeks lag al een behoorlijk tijd bij mij op de plank en bij gebrek aan beter heb ik hem maar dit weekend bekeken met tegenzin. Ik wist van te voren dat het waarschijnlijk behoorlijk zou tegenvallen en dat is ook zo, want "Insidious: The Red Door " is niets meer dan een draak van een "Horror / Mystery" film.

De film volgt de familie Lambert tien jaar na de gebeurtenissen uit de tweede film "Insidious: Chapter 2 (2013)" waarin de familie ternauwernood aan de bovennatuurlijke wereld wist te ontsnappen. De familie is inmiddels deels uit elkaar gevallen, Josh (Patrick Wilson) en Renai (Rose Byrne) wonen niet meer samen, oma Lambert is overleden en zoon Dalton (Ty Simpkins) gaat uit huis om te studeren.

Om hun demonen voor eens en voor altijd te laten rusten, moeten Dalton en Josh nog dieper "The Further" induiken en ondanks hun perikelen samenwerken, waarbij ze het duistere verleden van hun familie samen onder ogen moeten zien te komen.

Het is al weer dertien jaar geleden dat James Wan's sterke "Insidious" uitkwam, die je ook de stuipen op het lijf joeg. Het tweede deel van eveneens James Wan was ook nog goed, maar het derde deel "Insidious: Chapter 3 (2015)" en het vierde deel "The Last Key (Film, 2018)" (beiden spin-offs) waren al stukken minder en dit vijfde deel valt juist enorm tegen.

Als een reüniefilm is het nog wel aardig, want je ziet weer Patrick Wilson (hij is ook dit keer de regisseur) en Rose Byrne uit de eerste twee delen terug, Maar als horrorfilm film valt het vies tegen en in de laatste circa 30 minuten dooft de film zelfs uit als een nachtkaars. Het flauwe en voorspelbare Vader Josh en zoon Dalton verhaal weet nauwelijks te boeien en echt spannend wordt het nergens. Het is het ook een herhaling van zetten, want nu ook moeten Josh en Dalton opnieuw ontdekken wat er aan de hand is met hun paranormale gaven en het dreigende gevaar in "The Further", iets wat wij als kijker natuurlijk allang weten. Hierdoor zit je maar te wachten tot er eindelijk iets vernieuwends gaat gebeuren. Dit is letterlijk meer van hetzelfde, een herhaling van stappen uit het origineel.

Dit vijfde deel leunt sterk op schrikmomenten en de terugkerende demon (Joseph Bishara) met het rode gezicht wordt onvoldoende benut. Er zitten opzicht best veel schrikmomenten in, maar de meeste zijn goedkoop of zijn zelden effectief of zie je van kilometers ver aankomen (zoals tijdens het CT-onderzoek). Alleen het schrikmoment tijdens het geheugenspel op het raam was nog effectief en soms slaagt regisseur Patrick Wilson er nog in om je te verrassen door het schrikmoment uit te stellen en uit een onverwachte hoek te laten komen.

Aan de cast ligt het niet want Patrick Wilson speelde niet onaardig en hetzelfde geldt voor nieuwkomer Sinclair Daniel (als studente en kamergenote Chris Winslow). Ze zorgt ook voor wat humor in het verhaal. Ook was het leuk om Lin Shaye weer terug te zien en hetzelfde geldt natuurlijk ook voor Rose Byrne en haar vind ik ook altijd een mooie vrouw om naar te kijken.

Al met al is dit vijfde deel het slechtste deel uit de "Insidious" reeks en helaas stopt men niet ermee, want de spin-off "Thread: An Insidious Tale" is al in productie.

Tja , deel een en twee vond ik de echte toppers . Daarna werd het naar mijn mening enorm

Uitgemolken en was het nieuwe en dus het enge er wel een beetje vanaf . Vond dit ook niet meer dan een prima weg kijk filmpje voor een zondag . Slecht was het niet , maar niet meer dan dat . Net aan 3 sterren .

Het wordt nergens echt spannend, als dit de laatste uit de reeks is, is het een matige afsluiter.

heb deze films reeds meerdere keren gezien en ze boeien mij niet alhoewel ik wel graag deze films zie over paranormale zal maar zegen zaken er zitten goed stukken bij en de acteurs zijn ook wel goed zeker de oude vrouw maar welke acteurs ik totaal niet in deze film zag of beter gezegd niet vond dat ze in deze film thuishoorde te meer ik vind hen persoonlijk te stom ze nemen deze dingen ook niet al te ernstig ze lijken meer op een komedie dan paranormale onderzoekers. de reden dat deze red door noemt is mij ook een raadsel want we hebben deze al meer of een keer gezien in deze films en wanneer die zoon ze zwart begint te schilderen moet ik denken aan het nummer van de rock groep the rolling stones die zingt over een rode deur die hij zied en die hij zwart will schilderen. sorry at ik het moet zeggen maar natuurlijk zoals vele tegenwoordig horror film die steeds maar weer vervolgen hebben ze er een zwarte acteur bij gezet die zijn vriendin word. waar hebben we dat nog gezien? maar net als de andere films vond ik het ook niet overdreven goed

Niet heel goed. Leek wel een parody

Ja. Ik heb het (uuteraard ende natuurlijk) tot in den treurnis geschreven. Nog maar eens. Ik heb een zwak/enorme, stille verliefdheid op&van/met Patrick Wilson, wat/die noooit meer overgaat.

Maakt niet uit hoe slecht de film verder ook is, hij maakt sowieso alles 10x beter.

Zwak, ja. Eng? Nah. Op zich, hier en daar. Maar vooral heel uitgekauwd en lang niet zo nagelbijten als ooit in 2013, blijkbaar.

Horror Challenge (2024) registratie #39

Hoewel de Horror Challenge al voorbij is, wil ik toch nog bij deze film een berichtje achterlaten. Wel had ik deze keurig op tijd op het forum geregistreerd. Dus ik ben niet aan het valsspelen.

Wat mij betreft is dit deel een stuk beter dan zijn voorganger. Het niveau van de eerste twee film wordt niet geëvenaard. De sentimentele toon van het vierde deel is gelukkig wat verminderd. De vormgeving van 'The Further' was fraai. Zoals de titel ook doet vermoeden, speelt 'The Red Door' een sleutelrol. Het mysterie omtrent dit object zit er goed in. Alleen trok de locatie in de materialistische wereld me niet zo (college).

Prima regie en acteerwerk van Wilson. 3*