Insidious: The Red Door (2023)

Spannend en eng zoals vanouds. De combinatie van de muziek en de serieus enge jumpscares die er in zitten, maken het meer dan goed! Wij dachten dat dit weer een minder vervolg zou zijn, maar dat is zeker niet het geval.

Ach ja, the Red Door is een aardig einde van een franchise die is afgetrapt met een top 3 horrorfilm van de 21e eeuw voor mij. Het is dan natuurlijk schier onmogelijk om dit te overtreffen. Uiteraard is dit vijfde deel, geregisseerd door niemand anders dan Patrick Wilson, een film die niet in de schaduw kan staan van het meesterlijke eerste deel, maar niet van het sterke tweede deel.
Vergeleken met hedendaagse horrors vind ik dat Wilson hier een leuke film van te maken. Een film die sfeervol is, goede (en terechte/verdiende) jump scares maakt en speelt met het verwachtingspatroon in deze situaties. Ik houd daar altijd wel van en het houdt je scherp. Dit levert een aantal zeer leuke scènes op.

Wat dat betreft allemaal prima en daardoor scoort deze film makkelijk een voldoende voor mij. Maar uiteindelijk is het plot een beetje dom. Alsof ze niet hebben geleerd van deel 1 en weer die memory wipe doen. Terwijl deel 1 duidelijk heeft aangetoond dat je dit niet moet wegstoppen, maar juist moet omarmen zodat je ermee om weet te gaan. Verder was de climax een beetje slap. De leuke scènes waarmee wordt opgebouwd resulteert niet in een climax die je op het puntje van je stoel laat zitten. Het eindigt wellicht wat te slap en zonder echte lef. Maar het voelt wel als het afsluiten van deze franchise. Dit zal ongetwijfeld de oorzaak zijn. Maar hoe creepy was dst einde van deel 1 wel niet?

Maarja. Naast de slappe zooi waar deze film tegenwoordig mee moet concurreren is de film op horrorgebied nog steeds stukken beter dan veel films die uitkomen. De spanningen werkt goed en de jump scares zijn goed en verdiend. Maar het mist net dat beetje pit en lef om echt goed te zijn. Voor een vijfde film in een horrorreeks is het trouwens wel knap dat het standaard dit basisniveau van een voldoende haalt.

"It's happening again."

Voor dit vervolg had ik helemaal geen verwachtingen, omdat ik de prequels erg ondermaats vond. Naast het feit dat Patrick Wilson hier zijn regiedebuut maakt.

In dit deel keert de familie Lambert terug. Vader en zoon hebben inmiddels via een hypnosesessie alle vervelende gebeurtenissen uit hun geheugen gewist. Wanneer Dalton van zijn kunstdocent de opdracht krijgt om te diepen uit zijn onderbewustzijn, komt hij onbedoeld weer in aanraking met The Further en kan het riedeltje opnieuw beginnen.

Ditmaal ligt de focus meer op Dalton en zijn bijbehorende studentenleven. Wel wordt er een poging gedaan om in te gaan op de vader-zoonrelatie. Dit is niet altijd even interessant, omdat het drama vrijwel te verwaarlozen is. Het is dan ook te merken dat de verhalende elementen niet zo sterk zijn; geen samenhangend geheel.

Qua horror valt er gelukkig nog wel wat te genieten. Er zitten een aantal sluimerende scènes tussen waarin vage verschijningen de ronde doen en zodoende de spanning goed opbouwt. Uiteraard kunnen de jump scares niet ontbreken. Deze zijn op momenten zeer effectief, met name de scène met de MRI is enorm beklemmend te noemen. Wel had het steviger mogen eindigen in plaats van deze slappe hap.

Al met al is 'The Red Door' een aardige afsluiter van de trilogie. De film breekt niet veel potten, maar blijft wel onderhoudend genoeg. Overigens komt er na de eindcredits nog een Easter egg.

Kleine 3,0 sterren.

Elk horroruniversum heeft blijkbaar nood aan Patrick Wilson. Dit, intussen alweer vijfde, deel uit de reeks kiest ervoor om dichter aan te leunen bij eerdere films. Ik had de eerdere delen ooit wel gezien, maar ben er niet meer in geslaagd om ze te herbekijken waardoor ik een aantal linken ongetwijfeld gemist heb.

De film komt naar mijn gevoel nooit echt los. De rol van Lin Shaye (Elise) wordt gereduceerd tot een verwaarloosbare bijrol en een eerdere bosdoener uit "The Further" wordt opnieuw van stal gehaald. Er komen uiteraard ook een pak onverwerkte trauma's boven. Al de gesprekjes en conversaties tussenin duurden me ook wat te lang en het viel me ook tegen dat het zo kenmerkende Insidious-geluid/soundtrack eigenlijk niet werd gebruikt. De door James Wan geregisseerde Insidious-films blijven niet te evenaren, het moment is zo stilaan misschien gekomen om te stoppen met de reeks.

Deze was wel weer oké. Maar ook niet veel meer dan dat.

Begin beloofde weinig goeds. Afgezaagd vader/zoon gejank, studentensetting die eerder bij een goedkope slasher past. Maar uiteindelijk toch voldoende leuke scènes. Beste was met afstand die in het röntgenapparaat. Leuk gefilmd en goede scare.

Nadeel van deze film en eigenlijk de hele Insidious-reeks: er gaat nooit iemand dood en dat weet je van tevoren. Dat haalt de angel er qua spanning wel flink uit. Scares moeten de film overeind houden en dat vond ik hier wat beter lukken dan in eerdere delen.

Acteerwerk was belabberd, maar ach.

Het begint al met een vrouwelijk pastoor aan het graf van de moeder van Josh, maar laten we daar niet over beginnen, we raken eraan gewoon. Die zoon Dalton is zo ergerlijk! Je zou zo dat omgekeerde petje van zijn hoofd willen afslaan. Waarom zijn de youngsters in films steeds zo vervelend en onvriendelijk tegenover hun ouders? Ik ben zelf zonder vader opgegroeid en verbaas mij er steeds over hoe ondankbaar jongeren zijn die een liefdevolle en bezorgde ouder (vader) hebben.

Vader Josh (Patrick Wilson) is intussen gescheiden en niet meer dan een zielige schaduw van zijn vorige zelf. Zoon Dalton gaat naar de hogeschool en vader Josh staat erop om zijn zoon, die van hem vervreemd is, met de auto te brengen. Zijn vrouwelijke kamergenote (wat volgens mij helemaal niet kan) is natuurlijk een of andere weirdo, die meteen een diepgaand gesprek met Dalton aanknoopt en hij opent zich meteen voor haar (angst voor het donker) en zij praat over haar angst voor Barbiepoppen.

Beide personages zijn onaangename personages en totaal oninteressant. Het hele vader/zoon gedoe is eigenlijk helemaal niet interessant en het is dus wachten op de spanning en horror, waarvan we zo genoten in de eerste twee Insidious films. Maar eerst leren we nog een onuitstaanbare kunstlerares met vreemd accent kennen, die haar leerlingen hun kunstwerk laat verscheuren. Het enige wat ze moet doen is van tien tot nul aftellen, en Dalton raakt in een soort trance. Dalton tekent de befaamde rode deur die naar The Further leidt, en de poppen gaan weer aan het dansen.

De hele film is veel te donker geschoten. De fraaie camerastandpunten van de eerste Insidious films is verdwenen. De enige schrikmomenten zijn de typische goedkope en luide jumpscares, want van spanningsopbouw of een goed verhaal moet deze film het duidelijk niet hebben. Als je kotsende mensen horror vindt, dan is dit misschien iets voor jou. Dit vijfde deel is een zinloze toevoeging tot de Insidious franchise, dit voegt helemaal niets toe aan het gehele verhaal, en eigenlijk zou men er beter mee stoppen en iets nieuw verzinnen.

Wat een afschuwelijk slechte film, en wat een povere acteerprestaties. Zeker van Simpkins, dat is toch niet meer acteren, triestig. En dan die dialogen, wat een vervelend geleuter, dit is van het zwakste dat ik ooit heb gezien. En ik ben niet alleen, op Rotten Tomatoes krijgt hij 38%, The Guardian geeft 1 op 5, bij imbd krijgt hij een 6.

Hier spreekt men van dat deel 1 een klassieker was, sorry dat was helemaal geen klassieker (66% RT en een 6,8 op imbd) Deel 1 was absoluut niets speciaal maar natuurlijk beter dat deze draak..

Een klassieker is een film zoals The Silence of the Lambs, die kreeg 8,6 op imbd en 95% op RT, dat is een klassieker, maar Insidious is een film zoals er zeer vele zijn ook deel 1, gewoon slecht tot barslecht....

Insidious: The Red Door

Ik ben een Conjuring fan en daar verandert deze film niks aan.

De insidious films heb ik nooit echt eng of spannend gevonden. Deze was dat ook niet, maar vond hem wel iets beter dan zijn voorganger. Helaas zie je de meeste jumpscares van mijlen ver aankomen en die demons lijken gewoon niet eng meer. De meest benarde scene was de scene in het ziekenhuis. Het gevoel dat er iets niet klopt, dat er iets aanwezig is, maar je kan het niet goed zien en je kan nergens heen. Uitstekend gefilmd.

Wilson die met deze film zijn debuut maakt in de regisseursstoel. Eerlijk is eerlijk, het had veel erger gekund.

3 sterren.

Vijfde deel uit de reeks alweer en helaas niet één van de betere. Hoofdrolspeler Patrick Wilson regisseert ditmaal en doet dat niet onverdienstelijk, met vooral in de eerste helft een aantal doeltreffende, knap opgebouwde enge scenes, maar tegen het einde verzandt de boel in nogal standaard en rommelig uitgewerkte toestanden. Ik vrees dat de rek er nu wel uit is.

Regie: Patrick Wilson

In de hoop de traumatische hoofdstukken uit de vorige vijf films af te sluiten, zijn Josh [Patrick Wilson] en zijn zoon Lambert [Ty Simpkins] 9 jaar geleden gehypnotiseerd. Een excuus voor bijna 90 minuten aan waanbeelden en nachtmerries met de standaard pogingen tot jumpscares in de finale. Meer van hetzelfde dus, met bedenkelijke komische noot van Sinclair Daniel als Daltons vinnige kamergenoot. Ze moeten nog een hoofdstuk afsluiten: deze stomvervelende franchise.

Aardige horrorfilm. Het verhaal is best aardig bedacht en wordt redelijk uitgewerkt. Het eerste deel is het beste. Het is wat mysterieus, spannend en een aantal mooie schrikmomenten. Het tweede deel wordt wat voorspelbaar en richting het eind vliegt de film wat uit de bocht, wat ten koste gaat van de spanning. Het acteerwerk is verder goed en visueel valt er niks aan te merken. 3.0

De eerste twee Insidious-films werden geregisseerd door James Wan en waren prima films. Nu nadat Leigh Whannell en Adam Robitel twee uitstapjes (en mindere in de reeks) maakte met een soort origins-films over paranormale onderzoekster Elise Rainier keren we voor deel 5 terug naar het Lambert-familie-verhaal zoals het eindigde in deel 2. Ditmaal had hoofdrolspeler Patrick Wilson voor dit vervolg in de horrorfranchise zelf de touwtjes in handen.

Op het einde van Insidious: Chapter 2 besloten Dalton en zijn vader, Josh, hun herinneringen over ‘The Further‘ te verdringen via hypnose. Maar de familie Lambert hadden eigenlijk al een afgerond verhaal, wat dit niet tot het beste idee maakt om dit open te breken. (script is van Scott Teems (Firestarter & Halloween Kills) en Leigh Whannell) Verhalend is het niet sterk, meer gericht op de personages en hun onderliggende relaties. Broos drama dus i.p.v. horror...

De jump-scares waar de franchise grotendeels op gebouwd is, zijn ook hier uiteraard vertegenwoordig, maar werken vaak niet. Aan het begin zijn er wel een paar uitschieters waaronder een scene met een MRI-machine. Maar juist daar waar er wordt gekozen om op de achtergrond, zonder aanzwellende muziek, gestaltes te laten opdoemen die Josh niet ziet, maar wij wel, is film wat meer effectief.

Na die subtiele eerste helft vertrouwt het in de tweede helft meer op het herhalen van bekende elementen. De warrige tijdsprongen, en herhalingsoefeningen zijn dan weinig verrassend meer. Daarom is het zeker in het laatste half uur minder spannend, waarbij ook de matige set van de "verder" of "The Further" niet echt helpt! Waarom personages (Tucker en Specs en ook Lin Shaye) terughalen die niet direct iets hadden te zoeken in dit vervolg op deel 2.

Zowel als regisseur als acteur is Patrick Wilson middelmatig maar door een redelijk budget komt hij er toch aardig mee weg en is het kwalitatief gezien nog een aardig horrorfilm. Echter is het wel de zwakste uit de franchise. Oh en wie dacht of hoopte dat dit de laatste was heeft het mis, er komt een spin-off Thread: An Insidious Tale die al in productie is!

Ach.

Het is niet meer dan logisch dat een horrorreeks die voor meer dan 5 delen loop uiteindelijk kracht begint te verliezen, het is alleen jammer als het dan zo moet eindigen. Patrick Wilson heeft waarschijnlijk het vak van regie een beetje onderschat, want hoewel dit geen slechte toevoeging is aan de reeks kan het niet tippen aan de vorige vier delen.

Wilson zet in op een soort herhaling van deel 1 en dat betekent veel personages die weer terugkeren. Denk maar aan Byrne en Simpkins. Het jammere is vooral dat Wilson als regisseur dubbel en dik heeft ingezet op versterking van de inhoud, terwijl een film als Insidious altijd om de griezelelementen heeft gedraaid. Het eerste halfuur is daarom best terughoudend, maar daarna worden gelukkig alle registers opengetrokken.

De uitwerking van het concept waarbij Simpkins The Further "droomt" is geslaagd en zorgt voor een paar noemenswaardige momenten. De film is ook (nog) niet geheel ontdaan van wat spannende scares. Enkele gebruikers noemen daarbij terecht het ziekenhuismoment. Daarna zijn de scares wat flauwer, maar ze volgen elkaar gelukkig best lekker op. Zo sfeervol als de voorgaande delen is The Red Door overigens niet en dat heeft duidelijk te maken met het feit dat Wilson gewoon niet dezelfde ervaring deelt als een Wan, Whannell of Robitel.

Toch moet ik zeggen dat ik me al bij al prima heb vermaakt. Voldoende decoratie, een best vlot tempo en genoeg spannend opgebouwde momenten die ervoor zorgen dat deze film ook een voldoende kan bemachtigen. Wel vond ik het absoluut een gemiste kans om niet een nieuwe villain maar die rode demon terug te brengen. Dat maakt deze film toch net wat minder origineel. Wilson en de rest acteren overigens aardig waardoor de soms behoorlijk melodramatische scenes nergens te lang aanvoelen. Vermakelijke "afsluiter".

"Insidious: The Red Door" biedt een nostalgische ervaring voor fans van de Insidious-reeks, met de terugkeer van de vertrouwde cast uit het eerste deel. Deze film weet de spanning op te bouwen en levert een intrigerend verhaal af.

De hernieuwde samenkomst van de originele cast voegt een gevoel van vertrouwdheid en opwinding toe aan de film. Het is leuk om na al die jaren weer ondergedompeld te worden in het Insidious-universum en te ontdekken hoe de personages zich hebben ontwikkeld. Dit doet verlangen naar een mogelijk vervolg, wat de film nog interessanter maakt.

Het einde van de film is zowel bevredigend als ontroerend. De manier waarop de relatie tussen vader en zoon wordt uitgewerkt en verbeterd, voegt een emotioneel element toe aan het horrorverhaal. Dit versterkt de diepgang van de film en geeft een extra laag aan het angstaanjagende avontuur.

Een punt van overweging is de situatie rondom Josh's vrouw. Het is teleurstellend dat aan het begin van de film al blijkt dat ze ervoor koos om te vertrekken in plaats van de waarheid te delen, wat zorgt voor een wrange nasmaak. Dit voegt echter ook een element van realisme toe aan het verhaal, waarin mensen soms moeilijke keuzes maken wanneer ze worden geconfronteerd met het bovennatuurlijke.

Deze film mag dan misschien niet zo eng zijn als het origineel, maar dat was voor mij ook niet noodzakelijk. Desondanks wist de film nog steeds spanning op te bouwen en bleef het een meeslepende ervaring.

Kortom, "Insidious: The Red Door" biedt een welkome terugkeer naar het vertrouwde terrein van de Insidious-reeks, met spanning, ontwikkeling van personages en een intrigerend einde. Fans zullen genieten van deze toevoeging aan de franchise, en het opent de deur naar mogelijk boeiende vervolgverhalen.

Ook een prestatie om een Insidious film te maken die werkelijk geen seconde spannend is. Hier kan je bijna het het hele gezin heen, zo flauw is het allemaal. En dat terwijl ik de eerste Insidious echt nagelbijtend spannend vond, een van de betere horrorfilms deze eeuw durf ik wel te zeggen met een hele naargeestige sfeer en een stel geweldige scares. En ook het vervolg mocht er wezen. Maar alles daarna had nooit gemaakt moeten worden, totaal overbodig en niet goed. Leuk om oude castleden weer te zien, maar dit hebben ze verwerkt in zo'n saai verhaal dat ik al snel op de aftiteling zat te hopen. Het kijkt stroef, het is vergezocht en het is vooral niet spannend. Zeer onnodige film en hopelijk ook de laatste uit de reeks.

1,5*

“Face your demons.”

Een tijdje geleden werd ik door een paar vrienden gevraagd of ik mee wou naar de bioscoop. Ik hoorde dat ze naar deze film wouden en heb toen met een goede glimlach het aanbod toch wel aan me voorbij laten gaan. Dit puur als reden dat ik vind dat deze filmreeks al vanaf “Chapter 3” niet heel boeiend meer is. Toch wel jammer want deel één beschouw ik als één van de engste films die ik ooit heb gezien, en destijds was ik echt doodsbang voor die film. Ik was dan ook wel ruim tien jaar jonger (en zat toen nog midden in mijn tienerjaren), en was ook totaal niet bekend met zulke horrorfilms, of horrorfilms in het algemeen. Het is in ieder geval een film die me voor altijd zal bijblijven. Helaas heeft men vijf delen van deze reeks moeten maken, en is het ook behoorlijk uitgemolken. Bij het vierde deel was ik er eigenlijk al wel een beetje klaar mee, ik dacht overigens ook dat ik die veel lager had gestemd maar, dat viel me nog eigenlijk wel mee.

Dit vijfde deel stelde echt helemaal niks meer voor. Ik vond het op zich wel prima om te zien dat Dalton naar de middelbare school ging, al had ik misschien minder van Dalton en meer van Josh willen zien. Overigens zat ik er op het begin nog best lekker in, de film kende een leuke sfeer en het was soms nog best een fijn verhaallijn om te volgen. Maar, daarna stort de film eigenlijk volledig in, en weet in het midden stuk nog even boeiend te blijven maar, het einde was toch wel vooral vermoeiend en daar kon ik niks meer mee. Ik weet gewoon dat de voorgaande delen een stuk spannender waren, kenden een meer duistere sfeer en wist ook gewoon vermakelijk te zijn. Eigenlijk alles wat deze film merendeels niet had. Vooral suffe ‘geesten’ die vooral met het overgeven heel weinig indruk wisten te maken. Zelf vond ik de scene in de MRI toch het beste, een plek die ik eigenlijk nog niet vaak heb gezien en zo ook een nieuwe angst wist te creëren voor mij..

Patrick Wilson neemt het stokje over, en naast dat hij het bekende gezicht is van deze franchise (overigens denk ik dat hij sowieso het gezicht is van alle bovennatuurlijke (geesten) horrorfilms), heeft hij ook de regie op zich genomen. Ergens had ik nog wel een sprankeltje hoop dat hij hierdoor ook weer een beetje terugging in de oude roots van de film, dat laat hij helaas weg. Hij weet helaas een vrij nietszeggende horrorfilm achter te laten, die naast een paar donkere scenes en hier en daar wat 'geesten’ of demonen, eigenlijk niks wist over te brengen. De film voelde wat sfeerloos, het werd wel eens duister waardoor de film ook een keer wat spannender werd, al was dat maar één keer voor mijn gevoel. Spannend werd de film echter nergens, het was nogal mild en zeker met een naam als deze film had ik daar veel meer van verwacht.

De cast deed het overigens wel prima, en Wilson weet wat dat betreft prima wat hij moet doen qua kleine locatie en een prima setting. Het wist gewoon niet echt te boeien, nergens niet. En dat is misschien wel waar deze film de fout in ging. Ik heb wat dat betreft wel slechtere films gezien dan deze maar, echt goed vond ik hem nergens. En dat heeft me dus mooi wat geld bespaart, anders had ik deze ook nog eens op het grote doek bezocht.

Vervolg op Insidious 2, met de originele cast terug herenigd... Eigenlijk vond ik dit geen slecht vijfde deel, dat verwijst naar de traumatische ervaring van zoon Dalton uit deze tweede film. Ik hield wel van de link met en de knipogen naar Insidious 2. De herinneringen van vader en zoon Lambert werden onderdrukt maar de deur naar The Further staat nog steeds op een kiertje. Een kiertje dat alsmaar groter wordt naarmate de herinneringen terugkeren.

Red Door is een trendbreuk met de eerste films en velen zullen daar niet van houden denk ik. De paranormale thriller/horror maakt hier plaats voor een film die veel meer op de psychologie beroep doet. Meer dan een handvol jumpscares wordt het niet en als Insidious film is dit veel te braaf. Maar beter dan deel 4 voor mij.

Dit vijfde deel in de reeks lag al een behoorlijk tijd bij mij op de plank en bij gebrek aan beter heb ik hem maar dit weekend bekeken met tegenzin. Ik wist van te voren dat het waarschijnlijk behoorlijk zou tegenvallen en dat is ook zo, want "Insidious: The Red Door " is niets meer dan een draak van een "Horror / Mystery" film.

De film volgt de familie Lambert tien jaar na de gebeurtenissen uit de tweede film "Insidious: Chapter 2 (2013)" waarin de familie ternauwernood aan de bovennatuurlijke wereld wist te ontsnappen. De familie is inmiddels deels uit elkaar gevallen, Josh (Patrick Wilson) en Renai (Rose Byrne) wonen niet meer samen, oma Lambert is overleden en zoon Dalton (Ty Simpkins) gaat uit huis om te studeren.

Om hun demonen voor eens en voor altijd te laten rusten, moeten Dalton en Josh nog dieper "The Further" induiken en ondanks hun perikelen samenwerken, waarbij ze het duistere verleden van hun familie samen onder ogen moeten zien te komen.

Het is al weer dertien jaar geleden dat James Wan's sterke "Insidious" uitkwam, die je ook de stuipen op het lijf joeg. Het tweede deel van eveneens James Wan was ook nog goed, maar het derde deel "Insidious: Chapter 3 (2015)" en het vierde deel "The Last Key (Film, 2018)" (beiden spin-offs) waren al stukken minder en dit vijfde deel valt juist enorm tegen.

Als een reüniefilm is het nog wel aardig, want je ziet weer Patrick Wilson (hij is ook dit keer de regisseur) en Rose Byrne uit de eerste twee delen terug, Maar als horrorfilm film valt het vies tegen en in de laatste circa 30 minuten dooft de film zelfs uit als een nachtkaars. Het flauwe en voorspelbare Vader Josh en zoon Dalton verhaal weet nauwelijks te boeien en echt spannend wordt het nergens. Het is het ook een herhaling van zetten, want nu ook moeten Josh en Dalton opnieuw ontdekken wat er aan de hand is met hun paranormale gaven en het dreigende gevaar in "The Further", iets wat wij als kijker natuurlijk allang weten. Hierdoor zit je maar te wachten tot er eindelijk iets vernieuwends gaat gebeuren. Dit is letterlijk meer van hetzelfde, een herhaling van stappen uit het origineel.

Dit vijfde deel leunt sterk op schrikmomenten en de terugkerende demon (Joseph Bishara) met het rode gezicht wordt onvoldoende benut. Er zitten opzicht best veel schrikmomenten in, maar de meeste zijn goedkoop of zijn zelden effectief of zie je van kilometers ver aankomen (zoals tijdens het CT-onderzoek). Alleen het schrikmoment tijdens het geheugenspel op het raam was nog effectief en soms slaagt regisseur Patrick Wilson er nog in om je te verrassen door het schrikmoment uit te stellen en uit een onverwachte hoek te laten komen.

Aan de cast ligt het niet want Patrick Wilson speelde niet onaardig en hetzelfde geldt voor nieuwkomer Sinclair Daniel (als studente en kamergenote Chris Winslow). Ze zorgt ook voor wat humor in het verhaal. Ook was het leuk om Lin Shaye weer terug te zien en hetzelfde geldt natuurlijk ook voor Rose Byrne en haar vind ik ook altijd een mooie vrouw om naar te kijken.

Al met al is dit vijfde deel het slechtste deel uit de "Insidious" reeks en helaas stopt men niet ermee, want de spin-off "Thread: An Insidious Tale" is al in productie.