Napoleon (2023)

Ietwat teleurstellend.

Ridley Scott en historische epossen. Gladiator en Robin Hood vind ik zeer matig, de director's cut van Kingdom of Heaven is dan weer wél goed. Het is dus een beetje hit-or-miss. Van Napoleon had ik daardoor geen bijster hoge verwachtingen en maar goed ook.

Dik tweeënhalve uur duurt deze bioscoopversie en toch is het me niet lijvig genoeg. Scott lijkt niet echt te kunnen kiezen, laat staan focussen, op wat nu écht belangrijk is. Napoleon krijgt uiteraard veel schermtijd, maar Joséphine komt er bekaaid vanaf - dus hun relatie ook. Die relatie pakt wel wat tijd, maar nu ook weer niet zo veel als ik gedacht had. Scott wil immers ook het politieke parcours van Napoleon laten zien. Een slechte keuze, want veel meer dan wat fragmentarische scènes en sleutelmomenten uit z'n loopbaan zijn het eigenlijk niet. Door heel de periode van 1789 t.e.m. z'n dood in 1821 te nemen, neemt Scott gewoon te veel hooi op z'n vork.

Het gevolg is dat, ondanks de behoorlijke speelduur, de film nogal 'dun' aanvoelt. Dat geldt voor de relatie met Joséphine, de politieke loopbaan, maar ook het militaire genie dat hij geweest zou zijn. De scène in Austerlitz zou dat moeten tonen, maar daar lijken mij vooral de tegenstanders oerdom te zijn. De eerstvolgende oorlogsscènes zijn de mislukte campagne in Rusland en Waterloo, ook niet z'n grootste succes. Van dat militair genie heb ik dus ook weinig gezien.

Blijft een onemanshow van Joaquin Phoenix over. Die krijgt echt alle mogelijkheden om er wat van te maken en op zich doet hij dat niet slecht, ware het niet dat we Phoenix al eens als dictatoriaal ettertje gezien hebben. Deze vertolking is eigenlijk perfect wat je van Phoenix verwacht. Net daardoor blijf ik wat op m'n honger zitten: zijn mompelende, norse Napoleon met hier en daar een zielige opvlieger is te typisch Phoenix.

De andere zekerheid naast Phoenix is de grote schaal waarop Scott z'n actie kan en mag maken. Het budget is er, dat is overduidelijk - al is Austerlitz iets te veel een CGI-show. Maar Waterloo bijvoorbeeld lijkt me de locatie wel eer aan te doen. Ik ben daar zelf ooit eens geweest; het 3D-filmpje in het museum dat een cavaleriecharge toont is helaas voor Scott toch nog iets echter. Helemaal vlot loopt het hier nergens, niet inhoudelijk maar ook niet vormelijk. Door de ondergrens zakt deze film niet, maar veel meer dan dat is het evenmin.

2,5

Volledig

Ik geef het onder voorbehoud een halve ster hoger want ik verwacht vrijwel zeker de veel langere versie ook beter te vinden. Mocht dit niet het geval zijn dan gaat m'n stem terug naar 4* of een teleurgestelde 3.5*...

De lange versie moet vrijwel zeker uitmuntend zijn en die acht ik het Origineel waarover men uiteindelijk in de basis hoort te beoordelen! Al begrijp ik heel goed dat de verkorte versie schade zal doen aan de rating en perceptie. Volkomen logisch en verwacht.

Voorspelbare zonde natuurlijk. Dit had men aan moeten zien komen.

Daarbij zeer jammer dat men niet ongeveer dezelfde lengte als Killers of the Flower Moon de bioscoop in heeft kunnen krijgen... Dat was een oké compromis geweest.

Bijna twee uur eruit gehakt? Hoe kan een regisseur dat zich inbeelden en compenseren tijdens het draaien van de film? Zijn er films geweest waarbij dit naar tevredenheid is verlopen?

Frans of Engels, de noodzaak voor de historisch correcte taal is persoonlijk, het Engels vergde wat acceptatie en inlevingsvermogen maar ik vond het oke, dankzij de goede acteerprestaties.

Groots opgezet episch spektakel.

wat een megalomaan oorlogszuchtig ventje was die Napoleon!

de veldslagen zijn indrukwekkend.

sommige scenes met Josephine vond ik tenenkrommend slecht.

al met al geen slechte film

De militaire carrière van Napoleon Bonaparte [Joaquin Phoenix] waarin al zijn beroemde veldslagen in afgeraffelde vorm voorbij komen. Aan de hand van correspondentie tussen Napoleon en Josephine [Vanessa Kirby] ontdekken we dat dat Napoleon in zijn liefdesleven eigenlijk maar een infantiel, sneu ventje was. Een vreselijke combinatie van farce (de seksscènes), romantisch drama en oorlogsepos dat volledig voorbijgaat aan de persoonlijke kwaliteiten waarmee hij de loyaliteit van zijn soldaten wist te winnen. Een film met een identiteitscrisis die verder wordt belemmerd door een zwakke, bij vlagen bizarre ondersteunende cast (droogkomiek Miles Jupp als Keizer Francis I?) en als los zand aan elkaar hangt. Ridley Scott heeft meer interesse in rondvliegende ledematen dan in diepgang, al biedt de fatale Slag bij Waterloo in ieder geval nog iets van spektakel, al verbleekt het volledig bij Abel Gances Napoleon (1927) en Sergey Bondarchuks Waterloo (1970).

Een gekwelde zielepoot op zoek naar erkenning? Een megalomane gek verantwoordelijk voor miljoenen slachtoffers? Zo wil Scott ons doen geloven. Een gotspe.

Afijn, met genoeg wodka achter de kiezen is er veel te behappen. Napoleon die hoogstpersoonlijk een cavalerie charge aanvoert? Eigenlijk zo fout dat het goed wordt. Joaquin die zijn 'complex' afreageert op de piramides in de rol van Don Quichot is best wel vermakelijk. Al had hij zich laten afschieten op een kanonskogel over de Sfinx heen. En ce moment, je me rends sans condition. Nou ja, de fictieve slag op het ijs bij Austerlitz was wel even slikken. Een degradatie malicieus van de grootste veldheer aller tijden tot een soort van ja wat eigenlijk, een schurk, een gangster??

Goed, toch wel 4 sterren.

Napoleon

Ik was hier best wel benieuwd naar wat een tegenvaller uiteindelijk, het was rommelig en het leek wel op de meeste belangrijke dingen die hij gedaan heeft weg gelaten waren. En sommige personen waren op een bepaald moment niet eens meer in beeld o.a z’n broer, merendeel ging het vaak over z’n liefje josephine en niet z’n kind(eren).

En serieus ik heb vele films gezien met betere veldslagen dan dit, leuk om te zien maar het camerawerk kon ook beter. Ik heb me niet verveeld dat dan weer wel maar het is gewoon een film die je toch weer vergeet. En dan natuurlijk de vele feitjes of dingen die niet kloppen kwa geschiedenis. t

Ik ben veel enthousiaster dan menigeen hier en wellicht komt dat doordat mijn interesse in geschiedenis (dus oorzaak en gevolg, jaartallen) sowieso wat groter is dan de gemiddelde kijker. Ben blij dat Scott er voor gekozen heeft de complete periode 1793-1821 mee te nemen in zijn verhaal zodat je eigenlijk een heel volledig beeld krijgt van de opkomst en ondergang van Napoleon. Uiteindelijk komen alle belangrijke zaken er eigenlijk wel in voor, behalve dan de slag bij Leipzig maar die zit vast wel in de lange versie. De veldtocht naar Rusland was ook uitstekend in beeld gebracht.

Ook Phoenix valt me mee, hij ontkomt niet helemaal aan zijn Joker-rol maar dat leek vooraf ook al onvermijdelijk. Veel droge humor waar je van moet houden, maar aan het einde van de film ga je hem op een of andere manier toch sympathiek vinden. Toch ook wel wat kritiekpuntjes, de vele kleine grapjes slaan soms wat door en hoeven niet altijd. De kroning tot keizer in 1804 doet bijvoorbeeld wel heel potsierlijk aan. Zelfde geldt voor de seksscènes.

Verder had Scott wel iets nauwkeuriger kunnen zijn met de historische feiten, de hoofdlijnen kloppen prima maar binnen de verschillende veldslagen gaat hij te veel buiten zijn boekje. Austerlitz is bijvoorbeeld een karikatuur van de echte veldslag, waarbij het lijkt of Napoleon een compleet leger door het ijs schiet waar er in werkelijkheid slechts een paar soldaten verdronken.

Waterloo wordt mooi in beeld gebracht maar is geen seconde spannend. Dat Napoleon als een laatste wanhoopsdaad zelf op een paard springt en ter strijde trekt is helaas ook niet op waarheid berust. Net als de kogel door zijn hoed. Dit soort sensationele details hadden wat mij betreft niet gehoeven en voegen weinig toe aan de film.

Zeker de moeite! Maar niet voor iedereen.

Napoleon begint meteen bruut met een onthoofding door de Guillotine. De gehele film blijft een flinke rauwheid behouden met bloedvergieten en ook nog wat seks. Nergens wordt het mooier gemaakt dan het is. Het geheel is ook vrij donker gefilmd. Er wordt niet gestreefd naar mooie plaatjes, hoe goed Ridley Scott dat ook kan. Maar het geheel is erg overtuigend in beeld gebracht.

Wat je van te voren wel weet is dat de echt Franse sfeer niet 100% over gaat komen doordat niet alleen vrijwel alles in het Engels is, maar ook zonder Frans accent. Sfeer vond ik sowieso een minpunt. Nergens echt meeslepende bijzondere muziek. Het geheel deed wat grauw en depri aan.

Een zwaargewichtenrol van zo'n complexe staatsman kun je wel aan Joaquin Phoenix toevertrouwen. Wat bij hem vooral overtuigt is de gefrustreerdheid en arrogantie van iemand die alsmaar erkenning zoekt maar altijd net niet krijgt wat hij wil.

Vanessa Kirby is ook erg goed als zijn onbereikbare vrouw Josephine. Zal me niet verbazen als we nog veel van haar gaan zien door haar unieke uitstraling, grote brutale ogen. En zo'n 19e eeuwse tettenjurk, de tepels amper bedekt en de boebels fier omhoog, staat haar echt fantastisch, mon dieu!

De film probeert veel te vertellen. En daar heeft het soms natuurlijk wel last van. Sommige zaken zoals die hele Franse revolutie of bepaalde geopolitiek worden heel snel afgehandeld. En wat hij precies in Egypte aan het doen was, het leek niet belangrijk.

De relatie met Josephine krijgt namelijk ruim aandacht. De onbehouwenheid en boersheid in de slaapkamer van Napoleon worden een aantal keer getoond, dit zal sommige liefhebbers van keurige kostuumdrama's behoorlijk afstoten. Maar het is hier functioneel: we zien hoe onbeholpen Napoleon is als minnaar. Toch blijft Ridley Scott niet de ideale regisseur om gevoelskwesties als de subtiliteiten in huwelijks leed maximaal uit te buiten. Het blijft bij liefdesbrieven, tranen en wat stroeve dialogen die net te algemeen klinken. Nergens een scene die er bovenuit spat en prachtig drama levert.

Dan de veldslagen. Die zijn heel interessant om te zien en erg goed gemaakt, stuk voor stuk. Hier kan Scott zijn technische vernuft en meesterlijke controle om alles helder en duidelijk in beelden te vatten weer bewijzen.

Een triomf vergeleken met het teleurstellende The Last Duel.

Gisteravond bezocht en het werd een aangename zit waarbij de lange speelduur gelukkig voorbij vloog. Dat wil niet zeggen dat het een perfecte film is geworden, maar er zit meer dan genoeg vaart en spektakel in om van begin tot eind geboeid te kijken.

Ridley Scott is een vakman en dat zie je hier gewoon terug in hoe het allemaal in beeld komt. Hij maakt de keuze om het leven van Napoleon fragmentarisch te vertonen, van de opstand in Parijs tot zijn verbanning naar Sint-Helena na de verloren veldslag in Rusland. Het goede aan deze keuze is dat je gewoon veel te weten komt over wat Napoleon allemaal heeft gedaan in die pakweg 20 jaar, maar het mindere is weer dat je nooit echt een strak lopend verhaal ziet omdat je meteen weer naar een volgend belangrijk moment door gaat. Sowieso voelt de film afstandelijk in de vertelling. Napoleon wekt weinig sympathie op en je krijgt ook te weinig mee waarom hij bepaalde dingen zegt of doet. Privé volg je alleen zijn liefdesleven met Josephine en ook zijn moeder heeft een bijrolletje, maar verder? Hij had bijvoorbeeld een broer die Nederland heeft geregeerd, maar dat soort subplotjes hebben ze weggelaten. Ergens snap ik het ook wel, want alleen al de focus op Napoleon en zijn veldslagen is al een enorme klus.

Daar zit dan wel weer de grote klasse van de film, want de oorlogen en de actie komen bloederig, rauw en genadeloos in beeld. Dat begint al met de opening in Parijs en dat eindigt met zijn grote nederlaag op het einde. Deze wijze van oorlog in beeld brengen spreekt me wel aan, omdat het niet mooier wordt gemaakt dan het was. Al blijf ik me wel verbazen hoe ze het destijds deden, met veel bombarie en ook netjes in rijen staan, wachten tot je eraan gaat. Maar de tactieken waren ook weer boeiend om te volgen, zoals hoe de vijand op het ijs werd gestuurd of op het eind de tactieken waar Napoleon weer geen antwoord op wist.

Alles bij elkaar is dit geen filmklassieker geworden, maar wel een grote aanrader om in de bioscoop te kijken. Daar is dit voor gemaakt, ga het daar dan ook zien. De aankleding is perfect, inhoudelijk had het beter gekund.

3,5*

Dit is zeker een film die in de bioscoop pas echt tot zijn recht komt in al zijn grandeur. Je kunt van Ridley Scott zeggen wat je wil, maar hij maakt wel echt bioscoopfilms, geen streamers (ook al is deze mede mogelijk gemaakt door AppleTV). Ik heb er echt van genoten me geen seconde bezig gehouden of het nou precies historisch accuraat is of niet.

Wil je het levensverhaal van Napoleon weten? Lees dan een van de vele biografieën die over hem zijn geschreven. Wil je in een mooie film over een opmerkelijke man met een ingewikkeld huwelijk die een aantal van de meest beroemde veldslagen in de geschiedenis uitvocht? Dan is dit je film. Nergens pretendeert de film meer te zijn dan dat en dat hoeft van mij ook niet.

Naast de vakbekwame regie van Scott is het vooral ook genieten van Phoenix en Kirby, die allebei een indrukwekkende acteerprestatie neerzetten. Het lijkt over de top, maar wordt nooit kitsch. Echt heel knap hoe ze die dunne scheidslijn opzoeken, maar er nooit over heen gaan.

Kortom, 2 en een half uur spektakel en geweldig acteerwerk. Ik kijk uit naar de 4 uur durende director's cut die nu al is aangekondigd.

Wederom een uitstekende acterende Phoenix, al moest ik af en toe wel aan de Joker denken (lol). Een 2 1/2 uur durende film die alles moest vertellen over het leven van Napoleon met zijn veldslagen van 61 in het totaal. Dat lukt dus niet. In het eerste deel van de film is hij al snel keizer en veel gekonkel met Josephine. De veroveringen van bijna heel Europa worden overgeslagen. In het tweede deel van de film wordt de slag om Austerlitz en Waterloo heel goed en spectaculair in beeld gebracht. Over het algemeen vond ik het wel een goed film, alleen het gekonkel met Josephine had van mij wat minder gemogen en ingeruild mogen worden voor meer actie, maar toch 4 steren

Dikke mwoh film. Het is wel duidelijk dat Ridley Scott niks geeft om historische feiten en Napoleon is een kapstok voor hem. We weten wat Scott vet vindt en dat is epische gevechtsscenes regisseren. Dus daaromheen vertelt hij futloos het verhaal maar alles is zo oppervlakkig. De beste man maakt geen keuzes en propt gewoon alles in 1 film van 1789 tot 1815. En het is wel duidelijk waar het over gaat. Niet over mensen maar over vechten. En dat is niet bijster boeiend.

Toch voel ik me wel enigszins bekocht doordat wij in de bioscoop duidelijk de inferieure versie voorgeschoteld krijgen. Terwijl de DC ook gewoon al klaarligt. Ik vind dit echt een kwalijke gang van zaken. Dit is toch wat anders dsn een regisseur die jaren later de versie uitbrengt zoals ie moet zijn.

Nu heeft Scott blijkbaar een goede versie klaarliggen en hebben ze voor het bioscooppubliek even zo een uur eruit gesneden. Dit is puur het publiek voor de gek houden en dwingen de film nog een x te kijken.

Ik maak er ook maar mijn recensie van. Ondanks dat ik me met ruim 2,5 uur prima heb vermaakt en me geen minuut heb verveeld, de veldslagen echt bruut aanvoelen en Kirby ook weer van het scherm spat, voelt het toch niet helemaal bevredigend. Van een rise in dit biopic vindt er een plotse fall plaats. Als je puur alleen naar de film kijkt en eventuele geschiedkundige kennis achterwege laat voelt deze overgang heel plots aan Je voelt dat er gewoon een enorm stuk film en verdieping uit is geknipt op dit punt. Het ene moment is Tsaar Alexander verslagen bij Austerlitz, dan even later tekenen ze een vredesverdrag en als het inkt nog niet eens opgedroogd is bestormd Napoleon Rusland alweer.

.

Ik mis daarnaast een balans tussen de staatsman Napoleon en in de privésferen. Vanaf het bovengenoemde punt gaat de film in een enorme stroomversnelling en volgt het ene evenement het andere op en wordt bet privéleven er ook doorheen gejast.Je merkt gelijk ook de vele limitieten van het vertellen van dit verhaal. Je mist zoveel achtergronden. Van de staatsrechtelijke hervormingen tot aan de politieke spanningen in Europa. Veel wordt terzijds benoemd, maar echt intrigerend wordt het daardoor nooit.

Wat mij betreft had dit beter in een 8 uur durende epos verfilmd moeten worden waarin er een duidelijke hoofdstukverdeling is. Vsn de jonge jaren tijdens het Terreur en het Directoire tot aan de vele spanningen op het slagveld. Zelfs met de aanstaande Director's cut weet je eigenlijk al dat er veel vragen onbeantwoord zullen blijven voor veel mensen die minder in de geschiedenis hiervan zitten.

Al weet ik wel 100% zeker dat ik die cut hoger zal waarderend dan de bioscoopcersie. Wat mij betreft raad ik iedereen de bioscopversie dan ook af en wacht gewoon lekker tot de Director's cut ergens over anderhalf maand op Apple tv+ of fysieke media verschijnt.

Ondanks alle toch wat negatieve reacties past deze prachtige film volledig thuis in mijn straatje.

Het meesterlijke acteerwerk van Phoenix zorgt ervoor dat Napoleon heel veel sympathie opwekt, juist door zijn menselijke voorkomen. Vaak denken mensen, door de stoere foto’s in geschiedenisboeken , dat grootse leiders zoals Napoleon gevoelloos en kil zijn. Dat is in deze film absoluut niet het geval en het contrast is door de schrijvers en de acteur perfect in beeld gebracht.

De veldslagen gedurende de film zijn een van de spannendste en gedetailleerde scènes die ik in dit genre heb gezien, genadeloos en tegelijkertijd overzichtelijk verteld.

De relatie tussen Napoleon en zijn vrouw is apart, maar zeer boeiend. Juist omdat je hierdoor zijn ondergang begrijpt.

Onthou bij het kijken van deze film dat niet alle “helden” van steen waren. Verder zit het historisch niet helemaal accuraat in elkaar, maar dat vind ik totaal niet relevant bij het kijken van een film.

Ik heb van deze film misschien nog wel meer genoten dan het pareltje van Scorsese, eerder dit jaar.

5 sterren.

Je hebt drie soorten biografische film, ook wel biopics. Ten eerste films waarin keuzes worden gemaakt en slechts een enkel aspect of korte periode wordt gepakt en je de persoon waarom de film draait goed leert kennen. Denk aan Steve Jobs of Lincoln. Vaak levert dat keuzes maken goede films op.
Daarnaast heb je als tweede soort films die wel een groot deel van het leven tonen maar toch nog wel een film zijn, waarin slechts enkele aspecten worden gepakt van iemands persoonlijkheid en de film wordt daaromheen gebouwd. Dit kan goede films opleveren, denk aan The Aviator. En dan is er de laatste variant waar geen keuzes worden gemaakt en de regisseur van alles wil tonen en het liefst alle grote momenten uit iemands leven. Vaak levert dit geen goede film op. Denk aan The Iron Lady, maar ook deze Napoleon heeft er nogal last van.

Goed, deze film hoort 4,5 uur te duren en 2 uur wegsnijden heeft zijn consequenties. Maar ik krijg uiteindelijk wel die bioscoopversie te zien. En ik vraag me af of 4,5 uur genoeg was geweest. Hoogstens was de film minder slecht, een echt goede film zou ik ook dan niet verwachten. Scott wil te veel. Alle grote veldslagen komen zo ongeveer langs. Zijn relatie met zijn vrouw. Zijn relatie met de soldaten. Zijn militaire inzicht. Er zit nul focus in de film en geen van die aspecten komt goed uit de verf. Zo is Napoleon even in Egypte, krijgt bericht over zijn vreemdgaande vrouw en enkele seconden later zit hij daar en het conflict is ogenschijnlijk opgelost. Om door te gaan naar een volgend hoogte- of dieptepunt. Er zit nul gevoel in de film en er komt echt niets tot leven. En die relatie met zijn soldaten komt er helemaal bekaaid van af.

De acteurs kunnen er ook weinig mee en laten weinig indruk achter. Vooral Phoenix overtuigt nergens en ik kijk 2,5 uur naar Phoenix in een zoveelste typetje in plaats van naar Napoleon. Hij mist charisma en is duidelijk miscast. Het perfecte Engels helpt ook niet bepaald en de film voelt daardoor echt gedateerd aan alsof dit ding zo’n spektakelfilm uit de jaren 60 is. De veruit beste scène is de opening, mogelijk omdat daar ook niet gesproken wordt en de cineast in Scott naar boven komt.

Nu is de pacing nog wel oké (die 2,5 uur gaan vrij makkelijk voorbij al valt de film halverwege ook vaak wel stil), de aankleding prima en een enkele scène ziet er wel aardig uit maar ook wat betreft actie valt het allemaal best tegen. Ja, met het geluid in de bios lijkt het nog wat maar wat blijft hier thuis van over? 1,5*.

Joaquin Phoenix niet geschikt voor deze rol.

De veldslagen zijn prachtig in beeld gebracht, vooral de scenes in Rusland zijn heel mooi. Je voelde de kou en regen en de ellendige zinloosheid. Napoleon moet een charismatische maar complexe persoonlijkheid zijn geweest. Als twintiger won hij al de nodige veldslagen. Hier gaat Phoenix de mist in. Hij is te oud voor de rol en maakt een eendimensionaal karakter van Napoleon. Een energieke twintiger kan hij echt niet spelen. Pas in de laatste scenes, als Napoleon eindigt als banneling op een vergelegen eiland, is er geen sprake van een 'miscast'

De verwachting was misschien wat hoog, maar deze film is een flinke tegenvaller. De film blijft oppervlakkig, wordt nergens echt boeiend en de historische gebeurtenissen worden kort en slecht weergegeven. De veldslagen zijn overigens wel aardig in beeld gebracht, maar dit kan de film niet redden. Jammer.

“I am the first to admit when I make a mistake. I simply never do.”

De grote () leider Napoleon Bonaparte is ongetwijfeld een figuur die mij en een oude jeugdvriend van mij in onze greep heeft gehouden, en waar we eigenlijk best door gefascineerd waren. Eigenlijk was dit de persoon die mijn interesse heeft gewekt voordat ik eigenlijk kennis begon te zoeken binnen de tweede wereldoorlog. Eigenlijk heb ik sinds die jaren me nooit echt heel erg meer verdiept in de beste man, dus een film zoals dit dat had ik wel nodig. De andere films over hem heb ik praktisch nog nooit gezien. Toen we deze film voorbij zagen komen (dan wel als trailer) bij de vorige bioscoop bezoek (Saw X) waren ik en mijn kameraad eigenlijk wel direct geïnteresseerd in deze film, we zijn beiden best wel grote nerds voor dit soort dingen.

Gisteren de keuze gemaakt om naar deze film te vertrekken, en het was best een vermakelijke zit. Ik ga altijd heel goed op dit soort films dus ja, ook Napoleon wist me zeker te interesseren. Toch wist de film zelf dat niet altijd even goed, en Scott toch soms vrij saaie keuzes in het verloop van de film waar hij natuurlijk te veel informatie en gebeurtenissen in een krappe 2,5 uur wil drukken terwijl een man als Bonaparte gewoon te veel heeft gedaan en meegemaakt om het in zo'n korte tijd goed samen te vatten. Daardoor voelt de film onwijs gehaast aan, de film gaat eigenlijk constant van hak op de tak en wordt nergens echt héél erg goed onderbouwd. Vooral eigenlijk met moment van zijn eerste verbanning vond ik het toch wel minder worden, zeker als die dan op miraculeuze wijze bedenkt weer terug de macht te willen pakken, en eigenlijk binnen no-time een heel leger weer achter zich te hebben. Ik zal men moeten geloven dat het zo makkelijk ging, al betwijfel ik het wel. Al was die tijd toch wel anders natuurlijk.

Buiten dat vond ik eigenlijk het liefdesverhaal met Josephine gewoon zwakjes. Duidelijk was Napoleon dus een ongelooflijk grote simp voor haar, best komisch trouwens en heb ook smakelijk mogen lachen om de seksscènes, het leek verdomme wel een konijn. Dit alles toonde gewoon aan dat Napoleon iets moest hebben als autisme (wat overigens niet erg is) maar, mag toch duidelijk zijn. Nee de film legt toch duidelijk de nadruk meer op het liefdesverhaal eigenlijk, althans ik had het gevoel dat we vaker naar dat zaten te kijken dan naar de veldslagen.

Alleen was dat wel het enige echt negatieve wat ik kon vinden over de film. Want ik heb toch voor de pauze me uitstekend weten te vermaken met deze film, en de film wist me goed te pakken. Scott laat duidelijk alles goed in beeld komen, zo ook de onthoofding van de koningin in het begin maar, vooral de veldslagen die erin zaten waren toch wel heel prachtig in beeld gezet. En daar zag je toch wel echt het vakmanschap van Scott hoor. En dat zijn eigenlijk ook momenten in deze film waar ik echt van heb gesmuld, prachtige scenes met heel vermakelijke actie. Ik ga altijd wel goed op beelden van dit soort veldslagen, al had ik er nooit zelf willen staan.

Sowieso is de aankleding on-point. Duidelijk een film gemaakt met de liefde van Scott maar, die zichzelf niet al te goed wist te ontplooien. Dat veroorzaakte misschien datgene wat ik veel voorbij zie komen, en dan vooral in de negatievere berichten onder deze film. Ook in de zaal gisteravond merkte ik toch dat het leeg liep zonder het euforische gevoel wat ik toch wel had gehoopt bij deze film. En ondanks dat, de rest van het toch negatievere stuk in mijn ogen, en de boomer oma die tijdens de film via Wikipedia opzocht over Bonaparte, vervolgens een foto maakte van het scherm dit deelde en daarna keek wat de persoon aan de andere kant voor avondeten had, heb ik me toch wel heel erg vermaakt. Het is geen korte zit, iets wat je overigens ook totaal niet mag verwachten bij deze film maar, ik heb me merendeels weten te vermaken.

Veel indrukken zijn er sowieso wel gewekt, de veldslagen waren prachtig en het verhaal is prima te volgen, ondanks dat ik helemaal niks had met die Josephine, die een beetje overkwam als geldwolf. Toch wat historie les gehad al zijn veel van zijn gebeurtenissen bij mij standaard voer geweest tijdens geschiedenisles. Bonaparte is zeker één van de beste leiders geweest die de wereld gekend heeft, en ook hij heeft een zogeheten ‘Legacy’ achter gelaten waar nog weel mensen in de toekomst op terug zullen kijken.

De film kon me niet boeien , de verhaallijn kwam mij saai over en ik vond de Vecht scènes niet echt opwindend. Daar komt nog bij dat ik gedurende de hele film naar een acteur (Joaquin Phoenix) zat te kijken en niet naar het personage (Napoleon) die hij vertolkte. Al met al de film heeft geen indruk achtergelaten en ik denk dat de film het niet lang volhoud in de Nederlandse bioscopen, jammer

Napoleon. Ik had mijn verwachting al niet erg hoog gesteld, dus dat viel nog mee.

Naast het feit dat iedereen in Frankrijk netjes Engels (zonder Frans accent) spreekt, waardoor je nooit het gevoel krijgt in Frankrijk te zijn, vind ik ook de Franstalig gezongen liedjes niet erg bij het tijdsbeeld passen, die klinken namelijk veel te modern. Het is wel grappig dat de Franse inwoners zelfs hun eigen naam niet goed kunnen uitspreken:

"General, there is a young man who wants to see you, his name is Eugenne Bon-nie?!"

"General Bonaparte, my name is Eugene Bonneeee son of Josephine Bonneeee."

Keizer Frans van Oostenrijk spreekt dan wel één zinnetje in het Duits. Bravo!

De film vindt geen goed evenwicht tussen oorlogsfilm en drama. Napoleon duurt 158 min, maar toch heb ik het gevoel dat men teveel wil vertellen in te korte tijd waardoor alles er snel wordt doorgejaagd (de getroubleerde generaal wordt zomaar opeens de keizer van Frankrijk...). Joaquin Phoenix is niet Napoleon maar Joaquin Phoenix met een grappig hoedje op. Voor geen moment geloof ik dat hij Napoleon Bonaparte is. Een totale miscast dus als je het mij vraagt. Er is ook geen enkele chemie tussen Phoenix en Kirby (Josephine). En over de stompzinnige sexscenes zullen we maar zwijgen. Alles wordt ook heel afstandelijk verteld waardoor je als kijker niet wordt meegevoerd met het verhaal.

Voor degenen die zeggen dat historische accuraatheid geen rol speelt en dat je maar een boek moet lezen als je de echte feiten omtrent een hirstorische figuur wilt leren, daar ben ik het helemaal niet mee eens. Als ik een film over Napoleon kijk dan wil ik kunnen geloven dat de feiten grotendeels op de ware feiten gebaseerd zijn. Tenzij als een film heel duidelijk niet de feiten volgt, maar met opzet en heel duidelijk een andere kant van het verhaal wil vertellen, zoals bijvoorbeeld bij The Last Temptation of Chirst (1988) het geval is. Dan krijg je dus een fantasieverhaal dat gebaseerd is op een historische of zelfs een legendarische figuur, en de kijker weet dat.

Wat vind ik dan wel goed aan Napoleon? De veldslagen zijn redelijk gruwelijk en troosteloos, met vertraagde beelden, dramatische muziek en met een grauw grijs kleurenpalet gefilmd. Maar voor mij duren ze te kort en het wordt op geen enkel moment spannend of opwindend. Gelukkig wordt de Slag bij Waterloo nabij Broekzele (Brussel) beter uitgewerkt, maar dan zitten we al aan het einde van de film en dan pas krijgt de kijker een klein nasmaakje van wat deze film had kunnen bieden indien Ridley Scott een spannende oorlogsfilm over een briljant oorlogsstrateeg had willen maken. Opnieuw is het moeilijk om te onderscheiden wie precies wie is, omdat iedereen Engels spreekt. Maar gelukkig zijn er de landsvlaggen die netjes in beeld komen, zodat je niet gaat denken dat iedereen gewoon Amerikaans (of Engels) is.

En nu ga ik de 1815 Ouverture van Tsjaikovski maar weer eens opleggen - met èchte kanonnen en klokkengeluid, natuurlijk!

Afgelopen zomer heb ik als warming up voor deze film de podcast Napoleon met Johan Op de Beeck geluisterd. Een waar auditief genot, dikke aanrader. Die luisterervaring staat echter in schril contrast met Ridley Scott's poging een van de markantste figuren uit de moderne Westerse geschiedenis te portretteren. Zijn vertelling is namelijk een behoorlijke domper.

Scott's achilleshiel is dat hij denkt dat je 25 jaar geschiedenis wel even in een film van 2,5 uur kunt proppen. Als gevolg daarvan krijg je - zoals AngelicV het perfect omschrijft - "een speeddate door de historie van autocraat Napoleon". Nergens gaat het de diepte in; overal ontbreekt de context. Het is vaak gissen naar het hoe en waarom van motieven.

Het enige waar de filmmaker wel inzoomt, is de haat-liefdeverhouding tussen Napoleon en Joséphine. Er is echter geen vuurwerk maar ongemak tussen twee nota bene topacteurs - zeker wanneer Joaquin Phoenix met een verbeten kop ritmisch zijn broeksabel hanteert. Bovendien kabbelt de love story tergend langzaam door, om vervolgens gedenkwaardige gebeurtenissen zonder Joséphine weer af te raffelen. Of historische mijlpalen zoals bijvoorbeeld de invoering van de Code Civil zelfs compleet te negeren.

Vooral Joaquin Phoenix lijkt zoekende in zijn rol als Napoleon. De ene scene speelt hij een bangerik, de andere een held. Vervolgens weer een stoïcijn, dan weer emotioneel wrak. En tussendoor zien we ook nog een drammer, narcist en geilneef. Als je niet beter weet, krijg je de indruk dat Napoleon een schizofrene patiënt is. Verkeerd gecast? Of verkeerd geïnstrueerd? Het doet er verder niet toe. Je krijgt hoe dan ook geen Napoleon te zien, maar "Joaquin Phoenix met een grappig hoedje" (credits voor Dukenukem).

Het is gelukkig niet alleen maar kommer en kwel. De kostuums en decors ademen allemaal authenticiteit uit. De bloedige veldslagen - hoewel niet altijd even historisch accuraat - zijn daarnaast visueel adembenemend. CGI wordt godzijdank ondersteunend en dus niet leidend gehanteerd. Voor je gevoel kijk je naar soldaten van vlees en bloed in plaats van 3D models van textures en materials. Hier krijg je als kijker glimpen van een historisch drama van episch formaat te zien waar filmmaker Scott op zijn best is.

Uiteindelijk is de film een fraai prentenboek waar je haastig doorheen bladert. Met te veel Joséphine en te weinig Napoleon. Met een andere focus of 10-delige serie had de vertelling veel beter tot zijn recht gekomen. Na Prometheus, Alien: Covenant en nu Napoleon is het pijnlijk duidelijk. Ridley Scott kan beter op de set staan dan zich met het script bemoeien. Nog één zo'n miskleun (ik kijk naar jou, Gladiator 2) en het is tijd voor een enkeltje St. Helena voor deze ooit zo briljante regisseur.

2,5 * Ridley Scott's Waterloo

Ik vind het toch jammer. De veldslagen zijn mooi in beeld gebracht en de setting is prachtig. Maar ik mis de diepgang in wie napoleon nu eigenlijk was. Facetten als waarom hij iedereen achternamen gaf, of iedereen rechts liet rijden komen niet aan bod. De film focust vooral op de relatie met. Dat vind ik jammer. Ik weet nu nog steeds niet wie de beste man is. Gemiste kans want ik vind napoleon zelf een van de interessante personen in de geschiedenis

De eerste 30 minuten vond ik heel tof. Ik heb echt totaal geen verstand van de geschiedenis dus dat stoorde me niet maar dat eindeloze gedoe met Josephine en die trage veldslagen waren een ware uitputtingsslag.

Napoleonnooit meer als je het aan mij vraagt.

In grote lijnen weet ik iets van Napeleon. Dus ik heb niet gekeken of de film de geschiedenis geweld aan doet. Geen verstand van.

De veldslagen zagen er spectaculair uit. Stratego als film. Al denk ik dat men de catastrofe in Rusland wel heel snel de revue liet passeren. Waterloo kreeg veel aandacht en daar was niks mis mee.

Ik vind dat gekozen had moet worden tussen het liefdesleven van Napoleon of Napoleon als krijgsheer. Nu was het van alles wat. Ik vind ook dat het allemaal te veel was om de opkomst en neergang van Napoleon in 3 uur te proppen. Daardoor werd de film te fragmentaris.

Phoenix en Kirby speelden met verve.

De sets en kostuums waren prachtig.

CGI lag er wat te dik boven op.

De lengte van de film vond ik prima. Het lijkt wel of men naar steeds langere films streeft.

Goed om gezien te hebben. Maar geen film die mij zal heugen.

Voor mij toch wel de tegenvaller van het jaar. Zag hier erg naar uit, ben groot fan van historische films en Napoleon is absoluut een icoon in de geschiedenis.

Grootste probleem voor mij is dat het leek alsof Scott geen keuze kon maken wat hij nou precies van Napoleon wilde laten zien. Nu is het van alles wat en komt bijvoorbeeld zijn genialiteit op de slagvelden totaal niet uit de verf.

In plaats daarvan zien we een onberekenbare gek die soms belachelijk overkomt en die drukker is met z'n vrouw dan het veroveren van Europa. Nu was hij natuurlijk ook wel idolaat van haar, maar de balans in deze film is wat dat betreft wel wat zoek.

Toch vind ik Joaquin Phoenix zeker niet slecht, het probleem ligt meer bij het script dan bij zijn acteerwerk. Ook Vanessa Kirby overtuigt wel als Josephine.

Visueel is het ijzersterk en de veldslagen zijn indrukwekkend in beeld gebracht. Dat kan je gerust aan Scott overlaten. Verder vermaakt het op zich best wel, maar is het zeker geen hele goede film geworden helaas.

Kleine onvoldoende, 2.5*

Eén van mijn goede kennissen is een echte Napoleonkenner. Zij vond de film niet goed, maar raadde me toch aan om te gaan kijken. De film wint inderdaad aan waarde op het grote scherm. De verwachtingen waren niet al te hoog en heb me zeker niet verveeld. Maar ik snap de kritieken wel. Ik ga hier geen historische onvolkomenheden opsommen, dat weten we intussen wel al. Alleen vond ik het bijzonder vreemd om tijdens het huwelijk van Joséphine en Napoleon 1767 te horen bij haar geboortejaar terwijl het 1763 moest zijn. Over Napoleon zei men dat het 1768 was, maar dat is historisch correct (ondanks het feit dat hij in 1769 is geboren). Knap detail van Scott, het moet gezegd. Ook leuk om de zwarte Dumas te zien of David die de kroning op doek vastlegde.

Toch twee grote zaken die me stoorden aan de film. Ik ben een groot liefhebber van Joaquin Phoenix, maar zijn rol als Napoleon vond ik niet geweldig. Voor mij zelfs één van zijn minste prestaties van al wat ik al van hem zag. Hij speelt Napoleon, maar hij IS niet Napoleon. Dan zit je beter bij Christian Clavier in Napoléon (Film, 2002). Ik kreeg ook nergens de verklaring waarom deze opportunistische dictator vandaag de dag door velen nog zo verafgood wordt. Een gemiste kans. Vanessa Kirby daarentegen vond ik wel weergaloos. Bijzonder knappe rol waarbij ze met haar préséance alle aandacht naar haar toe zoog.

Voorts is de film inhoudelijk te zwak. Te fragmentarisch waarbij de politiek ertussen wordt gegooid en waar je amper weet waarover het gaat. Jacobijnen en royalisten, het was één potpourri. Het wordt nog wat opgevrolijkt met wat geflikfooi met Joséphine - jammer dat we haar fauna en flora niet mochten bewonderen - maar het sloeg nergens op. Tot slot de veldslagen: mooi in beeld gebracht, maar ik vond ze eigenlijk ook snel afgelopen. Het gaat soms wel erg snel. Ook op dat vlak zag ik al betere battles in andere films.

Hoe kan je heel het leven van Napoleon in 1 film van 2,5 uur steken? De film wil diepgang geven aan de mens Napoleon en zijn Josephine, maar ook zijn hele carrière van opkomst bij de Franse revolutie tot ondergang bij Waterloo. Zijn maatschappelijke impact (hoop wetten en regels die nu nog steeds gelden) komt dan nog niet eens aan bod. De film Napoleon is dan ook te fragmentarisch waarbij Scott springt tussen gekozen hoogtepunten uit zijn leven. Het doet de film niet echt goed.

Joaquin Phoenix en Vanessa Kirby hebben ook al beter gedaan, maar zijn gelukkig goed genoeg als acteur om het niet in het belachelijke te trekken. En ook al is de film niet altijd samenhangend, heb je met Ridley Scott gelukkig iemand achter het stuur dat als we stilstaan bij een gebeurtenis, het visueel de moeite is. Maar met die namen en zo'n boeiend onderwerp, moet het toch beter kunnen. Dat er historisch wat onjuistheden zijn, maakt mij minder uit. Dit was het wel in grote lijnen en zowat elke historische Hollywoodfilm zit boordevol fouten. Ik wil vooral een goeie film, en helaas bleef Napoleon wat in de middelmaat steken.

Napoleon is toch wel de teleurstelling van het jaar voor mij. Tegen dat ik de film ging kijken had ik er al geen al te hoge verwachtingen meer van, maar dan nog viel het me tegen. Toch is dit geen onvoldoende; er zit genoeg vakmanschap en klasse in om er desondanks toch van te genieten met momenten. Ridley Scott zit technisch en visueel nog steeds op een enorm hoog niveau. Weinig filmmakers doen het hem na op dit moment, om zo'n grootse en epische period piece cinema op het grote doek te toveren, en daar blijf ik hem voor waarderen. Tuurlijk, dit is een 'misser', maar zit ik volgend jaar in de zalen om dat vervolg op Gladiator te gaan aanschouwen? Zonder twijfel. Zelfs wanneer Scott mist, doet hij dat op z'n minst groots. Want visueel is Napoleon gewoon écht een hele indrukwekkende film. Niet enkel in de veldslagen, maar in de sets, de kostumering, de omgevingen, de rekwisieten.

Het is héél spijtig dat de inhoud niet op dit niveau zit, want anders was het een topfilm geweest. Ridley Scott neemt véél te veel hooi op zijn vork, en wilt praktisch het hele volwassen leven van Napoleon vertellen. Dat is prima voor een televisieserie van meerdere seizoenen, maar dat kan je niet gieten in een film, zelfs niet in een heel lange film. Het is teveel, het is onoverzichtelijk, er zit geen rode draad in. In de ene scène zit Napoleon vriendjes te maken met de Russische tsaar en een minuut later zijn ze alweer in een oorlog verwikkeld. De film krijgt op deze manier nooit een manier om te ademen en komt dan ook niet echt tot leven. Selecteren wat je wilt vertellen is echt een hele simpele basisregel in de vertelkunst; na veertig jaar filmmaken moet iemand als Ridley Scott dat toch weten. Spijtig, want dit 'van hot naar her'-gevoel doet de film een beetje de das om. Tevens vond ik Joaquin Phoenix een ferme miscast. Ik zag nooit Napoleon, maar altijd een neurotisch, zielig typetje dat hij ook in andere films al heeft gespeeld. Zijn rol als Joker is niet ver weg. Dat vond ik gewoon een hele verkeerde manier om zo'n rol in te vullen. Vanessa Kirby is oké, maar krijgt ondanks geruime screentime eigenlijk weinig substantieels om mee te werken. Hun relatie als centrale kapstok gebruiken is in se zo'n slecht idee nog niet, maar het gebrek aan chemie tussen Phoenix en Kirby deed dit niet werken.

En tja, over het gebruik van de Engelse taal is al veel gezegd. Dat stoort me niet zozeer, dat is gewoon een beetje suspension of disbelief. Wat wel vreemd is, is dat er dan wel op bepaalde momenten Duits wordt gesproken. Houd het dan wel op z'n minst consistent zou je denken. Maar bon. Geen onvoldoende langs mijn kant, maar dus wel teleurstelling. Hier had zoveel meer in kunnen zitten. Zeker omdat Scott met The Last Duel enkele jaren geleden heeft bewezen nog steeds een meesterlijke epic te kunnen maken. Ik heb gehoord dat Scott een 4 uur-versie voor ogen had en dat die er ook zou kunnen komen binnenkort. Wie weet geef ik het dan opnieuw een kans. 3* voor nu.

Zo naar uit gekeken, en dan tot de vaststelling moeten komen dat het eigenlijk geene vetten is. Het probleem met Scott is dat hij zelden risico's neemt in zijn films en dat is hier een mooi voorbeeld van. Hij speelt op veilig, is bang dat zijn publiek zich gaat vervelen, dus zet hij in op simplisme en spektakel. Napoleon hanteert de meest voor de hand liggende vertelwijze; de mijlpalen uit zijn carrière, van kapitein tot zijn verbanning naar Sint Helena, worden droogjes en chronologisch voorgeserveerd. Voor wie echt helemaal, maar dan ook helemaal niks over Napoleon weet, dan is dit een geweldige introductie. Voor wie veeleisender is of een zelfverklaarde Napoleon kenner, dan is dit simpelweg onvoldoende. Ik vond zijn "rise" verhaal tot aan zijn kroning het beste stuk.

Een belangrijk ontbrekend element in de film zijn zijn militaire bevelhebbers, de "maréchaux d'empire" die een bijzondere band met hem hadden en hem vertegenwoordigden op het slagveld. Nergens te bespeuren. Maarschalk Ney en Davout zaten ergens verborgen in de film maar ik moet hen gemist hebben. Scott verkoos om zich te verdiepen in zijn relatie en huwelijk met Josephine de Beauharnais en de onverzoenbaarheid tussen zijn liefde voor haar en de onvervulde wens om erfgenamen te krijgen. Dit neemt nogal wat ruimte in beslag in de film, maar alle scènes tussen Phoenix en Kirby voelden aan als inkakkers bij mij. Verder weinig boeiende sidekicks te bespeuren in zijn entourage.

Phoenix was trouwens ook al niet zo overtuigend als de kleine keizer. Hij lijkt soms bijna een karikatuur. Rod Steiger in de film Waterloo van Bondarchuk kwam dan beter in de buurt van de mens die je je kan voorstellen bij Napoleon. Dan heb je nog de battles : allemaal best episch gefilmd maar bij geen enkele had ik een echt overweldigend gevoel. Dat is natuurlijk ook het meest uitdagende aspect voor de regisseur, dat wil ik best geloven. Maar laat ik gewoon zeggen dat ik de battles in de Lord of the Rings trilogie tien keer beter vond. Het probleem is nog niet eens de historische accuraatheid. Ook hier kiest hij een veilig pad, maar een film van Napoleon is toch net te ambitieus en zou enkel maar als mini-serie van een zes tot acht uren kunnen slagen... Ofwel neem je een heel specifiek hoofdstuk uit zijn leven onder de loep... had ik meer gewaardeerd. Nu wil Scott gewoon een heel leven vertellen in 150 minuten en maakt er geen puinhoop van, maar het scheelt weinig.