The Whale (2022)

Prachtig emotioneel drama waarbij de gevoelens zeer realistisch voelbaar zijn dankzij ieder lid van de cast die allemaal een steentje bijdragen tot een perfect geheel. Ondanks het beperkt aantal qua cast en de film zich maar op één locatie speelt, weet deze film voortdurend te boeien door het emotionele verhaal en het verloop ervan. Uiteraard een terechte Oscar voor Brendan Fraser, maar ook Hong Chau ( Liz ) , Ty Simpkins ( Thomas ), Samantha Morton ( zijn vrouw Mary ) en vooral Sadie Sink ( dochter Ellie ) spelen hun rollen ook prima. Sadie Sink kennen we van de geweldige serie Stranger Things en de sterke horrortrilogie Fear Street. Zeker zien ! 8/10

Sjonge... deze kwam wel even binnen! Terwijl mijn zoon nietsvermoedend aan tafel zijn huiswerk zat te maken pinkte ik hier en daar een traantje weg. Welke keuzes maak ik voor mijzelf, mijn gezin, mijn kinderen? Welke onderdelen van mijn leven staan op een dood spoor maar ben ik onmachtig om daar verandering in aan te brengen?

De film is zeker niet foutloos, er is technisch gezien best het één en ander aan te merken. Maar het heeft me zeker weten te raken, waardoor ik niet uitsluit dat ik in de toekomst mijn stem nog ga verhogen. *4.0

Pi, Requiem for a Dream, Black Swan en Mother vind ik geweldige films en ook vreemde eend in de bijt The Wrestler wist mij erg te bekoren. Met The Fountain kon ik destijds niks en Noah spreekt me echt niet aan en heb ik nog niet gezien, maar Aronofsky sla ik dus best wel hoog aan als cineast.

Beetje verrassend dan om van hem deze film voorgeschoteld te krijgen, die op papier wat weg had van een tearjerkende zaterdagavondfilm.

En dat is het eigenlijk ook wel geworden, nu ik 'm heb bekeken. Al moet ik wel toegeven dat de film vlot wegkijkt, inderdaad nogal toneelachtig maar ik hou op zich wel van films die zich op 1 locatie afspelen.

Maar niks hier van wat we van Aronofsky gewoon zijn. Geen audiovisuele trip, geen verhaal waarbij alle registers worden opengetrokken en je mee afdaalt met personages die de grip verliezen op de realiteit.

Project dat dus wat uit de toon valt in het rijtje films van deze regisseur, maar op zich nu ook weer geen straf om The Whale uit te zitten. 2* dan maar.

Het was spannend of dit een tegenvaller of een meevaller zou worden, want ik vind dat 'filmhuis' films vaak veel teveel credits krijgen door zogenaamde 'vaklui' die denken te weten wat een goede film is.

Ik kan bijvoorbeeld 'The Mummy' net zo waarderen dan deze 'The Whale'. Het heeft alles te maken of je open staat voor alle genres op filmgebied en of de film in zijn genre gelukt is. Er zijn vreselijke slechte actiefilms, maar ook vreselijk slechte 'filmhuis/art films'.

Maar dit was zeker een zeer goede film. De grauwe donkere sfeer in het huis, de constante regen, maar vooral de manier hoe Charlie aan het vreten is, ging door merg en been. Ik had gelijk geen zin meer in mijn chips.

De dochter komt iets te geforceerd over. Had een tandje minder gekund, maar aan het einde alsnog erg mooie scene. Zeker de moeite waard om te kijken! Mooi dat Branden de Oscar heeft gewonnen voor deze film.

Een man. Een zetel. En tonnen voedsel. Je denkt en hoort: die eet zichzelf het graf in. Je ziet het ook, en walgt. Dit is geen maaltijd verorberen, dit is schrokken. Voeding als autotherapie. Spijs als verslaving. Kost als escapisme. Vreten als ziekte. Is mededogen voor zoiets walgelijks mogelijk?

Wel als Darren Aronofsky achter de camera staat. ‘The Whale’ bekleedt binnen diens oeuvre alleszins een unieke plaats, want de film is ontzettend klein opgevat. Ocharme enkele kamers en nauwelijks een handvol personages, en toch intrigerend van begin tot eind: dit huis clos ontleent zijn intensiteit aan de reeds meermaals bekroonde vertolking van Brendan Fraser, en aan het narratief, dat voor de toeschouwer neerkomt als een reis richting compassie.

Het intuïtief-biologische staat de toeschouwer eerst nog in de weg. Charlie mag dan wel sympathiek lijken, hij ziet er gedrochtelijk uit, hij verzorgt zich niet, hij lijkt zijn eigen dood te bewerkstelligen. Quid? Wat is er toch met deze koppige goedzak, dat hij zich zo laat gaan? Met mondjesmaat strooit Aronofsky kruimels informatie rond, tot zich een tragisch portret aftekent waarbinnen Charlie geen abject figuur meer kan zijn, maar een haast bovenmenselijk positief martelaar.

Opvallend is dat al wie Charlie’s pad kruist, zelf gelouterd wordt door die ontmoeting. Zijn ware gedaante wordt pas zichtbaar voor wie zijn verhaal kent, een levenspad dat door religie enerzijds en Charlie’s conflictvermijdende natuur anderzijds langzamerhand kapseisde. De man verloor bijna alles, en wil zichzelf in een daad van financiële barmhartigheid jegens zijn dochter min of meer uitwissen. Hoe ver kan naastenliefde gaan?

De loutering die uit ‘The Whale’ spreekt, gaat gepaard met een complete ommekeer qua perspectief. Niet Charlie wordt een ander, maar iedereen rondom hem. Men leert immers kijken voorbij de vooroordelen en vooringenomenheden. Het symbool van de walvis, die er aan zal moeten geloven, wordt een mystiek gegeven, dat Aronofsky schitterend in beeld weet te brengen: hoe een mens op zijn laatste transcendente momenten de begrenzingen van zijn eigen lichaam weet te overstijgen, en een metafysisch licht kan laten schijnen op zijn omgeving. Dat is Charlie, alias The Whale!

Aronofsky laat zijn ethische studie weliswaar gepaard gaan met aardig wat sentiment, en emotionele kitsch is nooit ver uit de buurt. Dat neemt evenwel niet weg dat ‘The Whale’ diep ontroert, en dagenlang nazindert. Het is immers een sterk moreel appel om iemand niet te beoordelen op hoe hij of zij er uit ziet. There’s more than meets the eye, weet je wel. Of, om het met Clouseau te zeggen: "het zit vanbinnen". Niets nieuws onder de zon, maar de oude wijsheid weet Aronofsky grandioos opnieuw te verpakken.

3,25*

Veruit Aronofsky's beste film, volgens mijn beleving. Wel jammer van dat 4:3 formaat, is nergens voor nodig. Na Pi vond ik het al maar minder worden, al waren er kleine oplevingen met Black Swan en The Wrestler. Mother vond ik ronduit strontvervelend. Maar The Whale is een heerlijk super vet aangesmeerd drama met fenomenaal acteerwerk en goede dialogen waardoor een geloofwaardig en zeer invoelbaar verhaal uit de doeken wordt gedaan. Mooi ook dat de liefdeloze letterlijkheid van de Bijbel er opnieuw van langs krijgt.

Zaterdagavond bracht Arnofsky's The Whale, en daarmee een film die mij bij voorbaat erg interessant leek vanwege de goed beoordeelde acteerprestaties van Brendan Fraser die zo blijkt vanwege verschillende redenen zelf lang buiten de Hollywood kijker en wereld geweest is. Wellicht dat hij daarom de ultieme en perfecte cast voor deze getormenteerde rol was.

Maar fijn, terug naar de film zelf met het simpele beginpunt rondom karakter Charlie die verstoppertje speelt met zichzelf en de wereld. Zichzelf dood vreten lijkt het antwoord op al zijn zorgen en problemen en daarmee lijkt dit dan ook weer een typische Arnofski film waar het gewicht van de rugtas ondoenlijk zwaar is, het leven vol van schuld en innerlijk conflict maar er tevens ruimte is voor verandering en rehabilitatie. Het is nooit te laat om goed te doen en hoewel met één been reeds in het graf vanwege zijn morbide obesitas, lijkt Charlie het doel op te vatten toch nog iets doen met zijn leven en één van de weinige dingen waar hij trots op is, namelijk zijn dochter. Maar zoals alles in het leven, en vooral in het geval van Charlie, valt dit ook niet mee.

Het is een fascinerende en opmerkelijke vicieuze cirkel waar zo'n karakter als Charlie in door blijft modderen terwijl de alarmbellen afgaan maar hij op zelfdestructie af blijft steven met op de achtergrond de ware reden van alle verdriet, iets dat beetje bij beetje op zijn plek valt als zijnde duidelijk maar tevens een soort van dominosteen die andere stenen in beweging gebracht heeft met de huidige situatie tot gevolg. Zo ook het karakter Ellie met haar huidige kijk op haar vader en bezoekjes waar vooral een generatiekloof speelt maar zijn geemmer over essay's ook wel eens to much is.

In alle treurigheid en grauwheid wordt er samen met het moment dat Charlie schoon schip maakt en eerlijk is, opgebouwd naar een bijzonder emotionele finale waar alles draait om een essay, ja alweer een essay, die de kern is van de film, dochter Ellie in de spiegel kijkt en zichzelf weer wordt, en Charlie zichzelf vooral toont als 'the whale'. En dat is toch wel een wtf moment dat alles op zijn plek valt, de film zich onderscheidt als een ijzersterk drama en Fraser toch wel terecht een Oscar gewonnen heeft met deze rol. En zo kijkende naar de Oscars van 2023 is het opmerkelijk dat een film als deze niet genomineerd was voor beste film maar Top Gun Maverick wel, maar goed dat terzijde.

Redelijk.

Atypische Darren Aronofsky. The Whale is een rechttoe rechtaan drama. Gaat Requiem for a Dream puur over de verslaving, dan is The Whale al een stapje verder en komen thema's als spijt en degout aan bod. Zeker het eerste half uur kon ik het best smaken. Het donkere appartementje waarin Charlie zijn uitzichtloos bestaan doorbrengt: zonder vol op de gas te staan, weet Aronofsky toch enige beklemming teweeg te brengen. Nadien, als de tienerdochter prominent in beeld komt, wordt de film iets te zagerig en moeten zwaarwichtige dialogen voor het nodige effect zorgen. Dat gezegd zijnde vind ik Brendan Fraser - die ik niet hoog inschat - verrassend goed in zijn rol, zeker als hij ingetogen mag blijven.

3

Hier moest ik even van bijkomen. Wat een indrukwekkend drama.
Het speelt zich grotendeels af in het kleine huis van Charlie. De intimiteit waarin gefilmd wordt is sterk. Het 4:3 formaat maakt het nog kleiner.
Ik was overweldigd door het acteerwerk van Brendan Fraser. Maar ook dochter Ellie (Sadie Sink) speelde overtuigend. Zij sprongen er wat mij betreft uit, zonder de andere acteurs tekort willen doen.
De filmmaker zal mogelijk allerlei diepere gedachte hebben gehad voor deze film. Relaties en geloof/bijbel spelen een hoofdrol. Charlie wil niet gered worden en doet het tegenovergestelde van wat Alan deed. Het resultaat is hetzelfde.
Het eind is misschien wat over de top, maar ook wel weer mooi.
Ik ben blij dat ik deze ijzersterke films heb gezien.