The Whale (2022)

De aan morbide obesitas lijdende docent Engels Charlie [Brendan Fraser] is zichzelf dood aan het vreten en heeft dientengevolge niet lang meer te leven. Eerst verschijnt Thomas [Ty Simpkins] die Charlie denkt te kunnen helpen met de verkondiging van het evangelie volgens een religieuze groepering waar Charlie zich in het verleden op heeft gestort. Dan staat Charlies 16-jarige dochter Ellie [Sadie Sink] voor het eerst in acht jaar voor de deur. Ondanks haar verbittering en uitgesproken ‘haat’ voor haar vader wil ze toch dat hij haar helpt met een opstel dat ze moet schrijven voor Engels. Uiterst vergezocht melodrama waarbij Aronofsky alle registers opentrekt om medelijden voor Charlie op te wekken, inclusief Frasers tenenkrommende gezwalk in een fatsuit. Fraser doet er nog een schepje op door niet veel meer te doen dan als Puss In Boots zo vertederend mogelijk uit de ogen kijken. Dat is alles en het liet mij eerlijk gezegd koud (ook omdat de ontknoping volstrekt voorspelbaar is), maar in de goedgevulde bioscoopzaal waar ik dit zag moesten aardig wat mensen flink snotteren.

Oei Aronofsky toch. Tijdens het kijken dacht ik al: dit lijkt wel geschikt voor toneel. En ja, bij de eindtitels bleek dit een adaptie van een toneelvoorstelling te zijn. Maar zoals zoveel toneelverfilmingen voegt de film echt niets toe en wordt er weinig met de camera gedaan. Ik vraag me toch af wat dat zo trekt bij filmmakers. Dan heb je een camera, dan kan je de wereld in, blijf je binnen in één ruimte. Er zijn uitzonderingen zoals Rear Window maar meestal zit er niets bijzonders bij. Ook visueel enorm saai en dat benauwende formaat helpt dan ook niet om er visueel iets moois in te zien (dat kan wel, zie vele films uit de jaren 50). Ongetwijfeld om het gevoel van dat kleine flatje nog sterker te maken, maar ik vind het vooral vervelend. Niet dat dit verhaal zich leent voor de stijl van Requiem for a Dream, maar ik had wel iets meer mogen verwachten van Aronofsky. Voorts is ook de editing matig, er komt maar geen flow of ritme in de film.

Dan lees ik hierboven dat hier weinig Hollywoods aan is maar daar ben ik het niet mee eens. Allemaal simpele psychologie, grootse emoties en dikke tranen (vooral Fraser, geloofwaardig gespeeld verder maar te dramatisch soms), een blik aan trauma's en iedereen zijn eigen sores, de opstandige tienerdochter, alles voelt gescript en nep aan. Dit ding is een toneelverfilming maar heel erg Hollywood-achtig ook.

Is alles dan slecht? Nee, dat ook niet. Het eerste uur kijkt nog best goed weg. Chau heeft een prachtrol en vooral de kleine momentjes tussen haar en Fraser zijn echt soms ontroerend mooi, maar die momentjes zijn dun bezaaid en worden steeds minder. En zo zakt de film steeds verder weg. 2,0*.

Film over een gemiddelde Amerikaan.

Ik maak een grap maar dit soort mensen bestaan natuurlijk. Je ziet ze ook wel op televisieprogramma´s waarbij ze met een hijskraan soms uit een hun woonkamers getild moeten worden. Ik was ooit in Amerika en daar zie je daadwerkelijk soms van dit soort walvissen voorbij waggelen of in een rolstoel voorbij rollen. Het is raar want je hebt daar ook een Heart Attack Grill restaurant waar voor de winkel een gigantische weegschaal staat. Als je daar op gaat staan en je weegt meer dan 160KG dan mag je gratis komen eten. 160KG is sowieso al meer dan het dubbele dat ik nu weeg. Het is fascinerend maar ook extreem raar hoe Amerikanen zo geobsedeerd kunnen zijn door eten. En zeer slecht eten. Het lijkt wel alsof het zo slecht mogelijk, zo vet mogelijk moet zijn. Vrijheid!

Maar het is natuurlijk heel triest... Dat is de realiteit en iedereen weet het en daar gaat deze film over, denk ik. Om de realiteit van deze mensen mensen te laten zien en dat hun leven zeer ellendig is en vol schaamte. Dat is denk ik wel hoe de film opent en de hoofdpersoon bijna een hartaanval krijgt tijdens het kijken van porno. Dat is heel triest maar de realiteit benadrukkend. Het is niet grappig, er is niks grappigs aan deze film. En ja wat moet iemand perse met deze film? Natuurlijk leiden deze gigantische walvissen van mensen geen leuk leven en dat weten we ook natuurlijk ook allemaal als je iets langer doordenkt. Op het einde raakt de film mij wel maar dat is ook logisch en het is bijna emotionele manipulatie.

De magie van Aronofsky is wel een beetje weg moet ik zeggen. Het zou net zo goed een film van iemand anders kunnen zijn. Qua editing en dergelijke is het ook best een saaie bedoeling. Wel blij dat ik hem heb gezien maar nooit meer. Ook zijn slechtste film. Nu heb ik wel zin om The Wrestler nog een keer op te zetten.

Ondanks de fraaie rol van Brendan Fraser is dit al met al een kleine tegenvaller van regisseur Darren Aronofsky. De film kan zich niet losmaken van het toneelstuk waar het op is gebaseerd, iets dat zich vooral uit in het feit dat de personages continu hun emoties moeten tonen en benoemen, iets dat op den duur een beetje begint tegen te staan. Eén en ander wordt hierdoor ook nogal sentimenteel en manipulatief. De film heeft het hart duidelijk op de goede plaats, maar de personages bleven bij mij op afstand en op emotioneel vlak werd ik niet voldoende geraakt.

Krijgt hier niet zoveel goede kritieken maar ik vond dit een zeer mooie film met toch een prachtprestatie van Brendan Fraser. En het is hem van harte gegund want heeft de laatste jaren veel miserie gekend, ben blij dat hij terug boven water komt, en hoe.

Ben dikwijls in de VS geweest en je zou er van schrikken hoeveel mensen daar niet meer uit hun huis of appartement geraken door hun overgewicht, zoals hier al ergens staat te lezen. Maar ik heb daar zelf een fastfood restaurant bezocht om 0.400h s'morgens, waren gewoon 24h per dag open, en vanaf s'morgens is daar al veel volk....

Het zal niemand ontgaan zijn dat er heel wat buzz is rondom de terugkeer van Brendan Fraser en zijn performance in The Whale, goed voor een Oscar-nominatie met een mogelijke kans op winst. Ik zag een paar interviews met hem over zijn leven en vond hem wel sympathiek als mens, dus de film leek me wel sowieso een must-see.

En inderdaad, Brendan Fraser is overtuigend en sterk in de rol van Charlie. Ik gun hem een Oscar, het zou de kroon zijn op zijn terugkeer in Hollywood.
Helaas ben ik minder enthousiast over The Whale als film. De film is gebaseerd op een toneelstuk en zodoende speelt het zich allemaal af op één locatie (Charlie's appartement) met een kleine cast. Zoals met veel van dat soort films/toneelstukken betekent dat dat het plot uitsluitend vooruit gestuwd wordt door de onderlinge dynamiek tussen de personages en hun dialogen/acties op die locatie (i.t.t externe gebeurtenissen). Op zich geen probleem, maar het maakt de bewegingsvrijheid van het plot beperkt en de onvermijdelijke expositie om ons te kunnen binden aan de personages leidt vaak tot geforceerde situaties of dialogen. Personages verlaten de woning, komen al dan niet op willekeurige tijdstippen terug, alleen, samen of toevallig tegelijkertijd zodat dit leidt tot diverse plotontwikkelingen, onthullingen of emotionele uitbarstingen.

En dan staat of valt het verhaal eigenlijk met de personages; het probleem is dat sommige personages volstrekt ongeloofwaardig of oninteressant zijn. Met name de opdringerige missionaris Thomas vond ik een ongelooflijk slecht geschreven personage. Zijn houding en acties waren totaal onbegrijpelijk en onrealistisch.
Dan dochter Ellie, haar karakter en houding t.o.v. Charlie vond ik vreemd, zeker gezien het feit dat zij hém opzocht en hem al jaren niet gezien had. Op een of andere manier zouden wij op het eind moeten rooten voor haar en haar relatie met Charlie, maar ik vond haar nog steeds vreselijk tot het laatste moment.
Eigenlijk vond ik alleen Liz een overtuigend en consistent personage.

Het is moeilijk uit te leggen, maar The Whale laat precies zien waarom ik een beetje een hekel heb aan die 'één-locatie'-films: het wordt al snel geforceerd en onnatuurlijk, en emoties zijn all over the place; natúúrlijk is er nog een scène met de moeder van Ellie om expositie en closure te geven voor Charlie, natúúrlijk komt Thomas nog een keer terug om zijn ware aard te laten zien, natúúrlijk komt Ellie nog eens langs (toevallig op het moment dat Charlie net sterft), natúúrlijk passeren in 1 interactie alle denkbare emoties de revue, niet omdat het natuurlijk is, maar omdat 'wrijving' het nu eenmaal 'spannend' maakt. Het ene moment wordt er gescholden, het andere moment liggen ze bij elkaar, om vervolgens weer de deur uit te stormen.
Het einde was ook walgelijk melodramatisch. Het witte licht, het symbolische naar haar toe lopen, het gedicht, de zee....Tekstboek-Hollywood melodrama.

Dus ja, het wordt rooten voor Brendan bij de Oscars, maar als film deed het me weinig.

2,5*

Een van de meer tragische films die ik ooit zag. Ook lastig wat ik ervan moet vinden. At face value is het een film over een man die zichzelf heeft laten gaan door tragiek in zijn leven en de verwijdering ten opzichte van zijn dochter, maar doordat het Aranofsky is, het deels over geloof gaat, het essay over Moby Dick een paar keer terugkomt en er wat elementen inzitten (zoals die ‘missionairy’ jongen) waar ik niet zoveel mee kon, vond ik het een ietwat moeilijke kijkervaring. Ik zat in ieder geval heel de tijd te ‘puzzelen’ wat het allemaal te betekenen had, maar het kan ook zijn dat ik er dan juist weer teveel in zie.

Die toneelachtige sfeer waar sommigen over schrijven vond ik zelf tijdens het kijken nog redelijk meevallen, maar nu ik erover nadenk is het inderdaad wel een beetje een soort klucht (mensen komen te pas en te onpas binnen stormen) zonder de grappen. Daaraan merk je wel dat het een toneelstuk is en dat kon af en toe wel wat irritant of onnatuurlijk worden. Daarnaast kon ik zoals gezegd weinig met die missionaris, helemaal in combinatie met de nogal overdreven acterende vervelende dochter.

Het had van mij iets meer over alleen Charlie mogen gaan, want zijn personage zorgt voor een aangrijpende film. Ook de enige/eerste film die ik heb gezien die gaat over een personage met zulke morbide obesitas en dat maakt het, ondanks dat het overkoepelende thema misschien niet heel nieuw of baanbrekend is toch wel weer een vrij originele kijkervaring. En erg goed neergezet door Brendan Fraser uiteraard.

bescheiden 3,5*

De titel verwijst natuurlijk naar de obese hoofdpersoon als een soort monster van Frankenstein dat zich moet verbergen voor de afkeurende blikken van de buitenwereld, maar meteen blijkt ook de roman Moby Dick, waarin kapitein Ahab jaagt op een walvis, een hoofdrol in de film te spelen – de hoofdpersoon is een docent essay schrijven en koestert een bepaald essay over Moby Dick – waarbij net als in die roman de walvis een metafoor is: de buitenkant (zwaarlijvigheid) en onze strijd tegen (of haat jegens) onze naaste is slechts een afleiding van van waar het echt om gaat, namelijk dat afwijzing pijn doet en we (diep van binnen) om elkaar geven. Daar wordt nogal uitdrukkelijk ook het thema van (schuld en) redding door geweven: iedereen wil een ander redden en/of moet zelf gered worden maar moeten we ons daartoe richten tot God, onze naaste of onszelf omdat we alleen onszelf kunnen redden?

Uiteindelijk gaat de boodschap van de film om eerlijkheid: alleen als we onszelf (uiterlijk en innerlijk) durven laten zien – en ons niet laten afleiden door uiterlijkheden en ons niet verbergen achter een beschermende muur of schone schijn – dan vinden we elkaar en komt het goed. Dat maakt de film wel wat paradoxaal: de film zit als essay knap in elkaar met alle relevante thema’s erin verweven en een mooie boodschap, maar daarmee neigt de film naar het bedachte dus gekunstelde, clichématige en zelfs bewust sentimentele (zoals het dramaboekje voorschrijft krijgen we eerst conflicten gepresenteerd waarna je aldoor al voelt dat het goed gaat komen en de Amerikaanse groepshug dus oplossing niet meer ver weg is) waardoor de film juist niet authentiek voelt en in die zin haaks op haar eigen boodschap staat.

Brendan Fraser is in meer dan één opzicht kolossaal in deze film. Dat is maar goed ook, want voor het overige stelt dit verfilmd toneel niet veel voor, afgezien allicht van Hong Chau. Aronofsky heeft een aantal mooie films gemaakt, maar een enthousiaste fan zal ik wel nooit worden, ook niet na deze film.

Kennelijk wilde Aronofsky deze film al jaren maken, maar wachtte hij op de perfecte acteur. Fraser dus. Na het zien van de film vraag ik me af waarom hij deze film zo graag wilde maken. Want het is toch ook weer geen verhaal dat we nooit eerder gezien hebben. Zelfdestructie is natuurlijk een thema dat we vaker zien bij deze regisseur, net als religie, en die moeilijke vader-dochter relatie zagen we al eerder in The Wrestler. Wat maakt deze film dan zo 'anders' behalve dat het wellicht de eerste film is met een morbide obese persoon in de hoofdrol, ik vraag het me af.

Fraser is wel geloofwaardig in de hoofdrol, en de Oscar die hij waarschijnlijk wel zal krijgen is hem gegund. De scenes tussen hem en Hong Chau waren de beste van de film. Ik had, zo te zien niet als enige, meer moeite met de dochter en vooral de missionaris. Misschien dat daar in de VS, wat in wezen een diep-religieus land is, wat anders naar gekeken wordt, maar ik vond het maar een oninteressant personage, en zijn back story maakt het er bepaald niet beter op. De dochter is bijna een parodie op een rebelse tiener, maar daar kon ik nog wel iets meer mee. Ik vond het trouwens wel zeer opmerkelijk dat er zo makkelijk vanuit wordt gegaan dat een grote som geld meer waard is dan nog een aantal jaar een vader hebben- die discussie wordt niet eens gevoerd binnen de familie. the money is for Ellie en daarmee uit.

Visueel is het natuurlijk niet zo bijzonder, het gaat echt om de tour de force van Fraser. Het einde was voorspelbaar maar ook wel mooi, al dacht ik eerlijk gezegd ook: pas nou toch op, straks val je dood op je dochter...

We've All Got Baggage

1 op de 2 mensen krijgt ooit te maken met psychische problemen waarbij het per persoon kan verschillen voor welke psychische problematiek je al dan niet meer aanleg hebt. Persoonlijk kan ik mij vooralsnog minder goed herkennen in een eetverslaving, maar daardoor vind ik het des te interessanter om mij in het personage van Brendan Fraser te verdiepen.

Aan de acteerkwaliteiten van de acteur zal het daarbij zeker niet liggen, want zijn rol van Charlie is met gemak het hoogtepunt van de film te noemen. De nadelen voor mij betroffen meer het over gedramatiseerde einde en de personages om hem heen (in het bijzonder zijn dochter, en de jonge missionaris) en het feit dat de beschadigingen die zij in het leven opgelopen hebben er net iets te dik bovenop liggen. Daarnaast voelen ze te sterk in dienst van het verhaal gesteld aan waardoor het verloop van het verhaal niet organisch genoeg en vaak toch behoorlijk clichématig en te “Amerikaans”aanvoelt.

In de positieve reviews wordt bovenstaande vaak genegeerd, waarbij ik hier op Moviemeter wel duidelijk een trend zie dat mensen dit opvalt en dat men zich hieraan ergert. Het haalt de algehele kwaliteit van de film namelijk wel naar beneden, en dat is jammer. Enigszins teleurgesteld ben ik hierdoor wel, maar alleen al vanwege de acteerprestatie van Fraser kan ik een ieder aanraden om deze te gaan zien.

3,0*

Die paar films die ik van Fraser heb gezien, beloofde niet veel goed, maar hier laat hij zijn kwaliteiten zien; geweldig acteerwerk! Prachtige film, waar je de uiteindelijk ontknoping al van ver ziet aankomen... maar toch niet teleurstelde. Voor een film die zich in één ruimte afspeelt, weet hij de twee uur te boeien.

Mooie film, en Fraser kan in de hele lijst met Oscargenomineerden prima meekomen. Benieuwd of hij het beeldje mee naar huis neemt.

"I need to know that I have done one right thing with my life!"

Na alle loftuitingen had ik hier toch veel meer van verwacht.

In 'The Whale' stapt Brendan Fraser zowat letterlijk in de huid van Charlie, een online Engels docent. De beste man leeft een teruggetrokken bestaan en lijdt aan morbide obesitas. Omdat hij zichzelf langzaam de dood in eet, poogt hij als laatste goede daad de banden weer aan te halen met zijn vervreemde tienerdochter.

Het eerste aangezicht van Fraser in de hoedanigheid van zijn karakter is werkelijk imposant; wat een metamorfose heeft hij ondergaan! Van de wijze waarop hij zich in een kleine ruimte voortbeweegt tot aan zijn complexe emoties, het is fantastisch te noemen. Dit wordt versterkt door de aspect ratio, waardoor je je als kijker ook enigszins beklemd voelt. Hierdoor zat ik er gelijk in.

Des te jammer dat er qua plot vrij weinig meer gebeurt. Het gebeuren kabbelt maar wat voort en de personages lopen om de haverklap zijn deur plat. Dit levert de nodige schreeuwpartijen op, maar niets weet eigenlijk te beklijven over het geheel. De kleine momenten met Hong Chau als verzorger kon ik daarentegen weer wel waarderen.

Al met al een teleurstellend drama van Darren Aronofsky, vooral als je nagaat dat hij jarenlang bezig was met de casting. Wel is het fijn om Fraser voor de verandering eens in zo een rol te zien.

3,0 Sterren.

Het is inmiddels ruim 20 jaar geleden dat ik kennis maakte met het werk van Arnofsky. Die kennismaking was Requiem For A Dream in de bios en was behoorlijk verpletterend. Ik kan me de voorstelling en wat ik voelde nog goed herinneren. En hoewel ik veranderd ben en mijn filmliefde die toen extra werd aangewakkerd inmiddels vele bochten en afslagen nam en ik die film al jaren niet meer heb gezien (het was trouwens ook mijn allereerste DVD) staat hij nog steeds op 5 sterren. Daarna zijn eerdere film gezien (Pi) en die beviel ook. Met The Fountain werd ik flink teleurgesteld. Ik kon niks met die film. The Wrestler en Black Swan lagen me meer. Toen kwam Noah, die heb ik nooit gezien omdat ik de trailer al bijna niet kon uitkijken. Mother ging eigenlijk volledig aan me voorbij zelfs. Aranofsky was een beetje van mijn radar verdwenen. En dan nu eindelijk weer eens iets van hem gezien. En dat was geen succes.

De situatieschets in het begin weet te fascineren en Fraser ziet er imposant uit en acteert vooral groot, maar hij weet Charlie wel te vermenselijken en dat is wel een pluim waard. Op het moment dat de situatie die geschetst wordt tot drama moet leiden gaat het hopeloos mis met de film en krijgen we een soort gevecht tussen holle en lege uitwerkingen van religie. oproepen tot oprechtheid, drang tot zelfvernietiging en nog wat thema's en uiteindelijk Charlie die op een aanstellerige manier zijn leerlingen een bepaalde kant op wil duwen. Het einde is een van de slechtste die ik de afgelopen tijd zag. Minstens zo erg is dat Aranofsky vrijwel niks gebruikt van wat hem zo interessant maakte. Editing bijvoorbeeld en de samenhang tussen dat en de muziek. Of dwarse camerastandpunten om emoties te ondersteunen. Subtiel was Aranofsky nooit, maar dat gebrek aan subtiliteit voelt een stuk leger in een film die ook stilistisch niet zoveel brengt.

Tegenvaller, ondanks een uitstekende prestatie van Brendar Fraser als de kolossaal dikke Charlie die in zijn leven fouten heeft gemaakt en hier in zijn laatste fase mee moet leren dealen. Ik ken Fraser vooral van popcornvermaak als The Mummy reeks, maar hij laat hier wel zien dat hij veel meer kan. Zijn leed, zijn emoties en zijn onmacht zijn erg sterk in beeld gebracht in een film die depressief aan voelt met dat kleine, donkere woonkamertje waar we voor 90 procent van de tijd naar kijken.

Jammer genoeg zijn de overige rollen van minder niveau, beetje karikaturen. De betere scènes vind ik nog wel die met hem en zijn tienerdochter, die verbitterd en boos haar vader ziet die haar als kind in de steek liet. Maar ook Ellie is geen fantastische rol en tot het einde toe voelt ze wat onnatuurlijk aan. En dan moet het onvermijdelijke over-emotionele slot nog volgen, met Charlie zijn dood als hij toch nog een soort van ''closure'' heeft met alles en iedereen. Het is jammer dat de film erg voorspelbaar blijft en dus ook zo eindigt. Van een regisseur als Darren Aronofsky verwacht je toch meer. Ik vond zijn films altijd fantastisch, tot alles na Black Swan. Met Noah en vooral Mother kon ik helemaal niks, vreselijk. Deze The Whale is wel weer een stuk beter maar blijft oppervlakkig en erger, het raakte me nauwelijks, terwijl ik best wel geraakt kan zijn bij trieste verhalen in films.

Ik kan er goed mee leven als Fraser een Oscar zou winnen voor deze rol, maar buiten zijn prestatie kun je de film snel vergeten.

3*

Toevallig net de avond gekeken voordat Fraser de Oscar voor beste acteur won voor deze rol. Hij doet het zeker uitstekend, maar ik ben nu ook weer niet weggeblazen door zijn prestatie en krijg wederom de indruk dat je kans op een Oscar groeit als je als acteur of actrice omwille van een rol een enorme fysische transformatie moet ondergaan.

De film zelf is degelijk. Het betreft een sterk drama dat erg weet te boeien. Langzaamaan worden de levens van de hoofdpersonen ontrafeld, waardoor ons menig verrassing staat te wachten. Het is alleen jammer dat de allerlaatste scène over de top is. Net op de valreep ontspoort wat mij betreft de film dus. Niet mijn enige klacht, want van Aronofsky verwacht ik visueel toch ook een betere film. Alleen al de aspect ratio staat me tegen. Ja, ik begrijp dat dat moet uitbeelden hoe klein de wereld van de hoofdpersoon is, maar dat kan toch ook op andere manieren? Het hoeft wellicht niet eens, want alles vindt plaats op één enkele locatie, namelijk het appartement van de hoofdpersoon. Daaruit blijkt toch al dat zijn wereld klein is.

Maar goed, los van de visuele kwaliteit van de film blijft het drama verder overeind staan. 3*.

Niet de meest gezellige film... erg zwaarmoedig! Dit melodrama heeft me nochtans redelijk aangegrepen. De laatste scène met zijn dochter vond ik erg droevig. Aronofsky houdt het hier klein, met niet meer dan vier acteurs en een klein huiskamertje. Maar hij heeft het talent om te boeien. Het script is meer bedoeld voor toneel dan voor film wat een praatfilm oplevert.. ik keek nogal op van de fysieke transformatie van Brendan Fraser.
Charlie is een obese man die zijn leven tot een puinhoop heeft herleid. In de eerste plaats door zijn vrouw en dochter op egoïstische wijze achter te laten voor een homoseksuele relatie. Daarna kwam hij helemaal alleen te staan toen zijn vriend zelfmoord pleegde. De karakterontwikkeling van Charlie toont ons een man die een kapitale fout in zijn leven heeft gemaakt en er een hoge prijs moet voor betalen, maar ook een man die desondanks niet opgehouden heeft zijn dochter lief te hebben, ondanks ze hem respectloos behandelt. Misschien niet overal even realistisch en de jonge prediker vind ik maar weinig toevoegen aan het geheel. Mooiste vond ik dat Charlie vanuit de visie vertrekt dat er in ieder mens iets geweldigs zit... (Do you ever get the feeling that people are incapable of not caring?)

Een dikke voldoende, woeha. Vet goeie rol van Fraser. Heel wat vetrollen zelfs. Aan het einde is het sentiment nog meer opgezwollen dan het obese lijf van Charlie, maar het zij vergeven. Echt een heel zware zit vond ik het niet. Maar je zit wel naar iemand te kijken die zijn verdriet op probeert te eten met kilo's tegelijk.

Hij viel me alleszins mee. Het belangrijkste wat de film wilde meegeven is dan al doorgedrongen. Uiteindelijk gaat het vooral om het belang van eerlijkheid. En iets van hoop want zelfs het meest kwaadaardige karakter blijkt toch niet zo slecht te zijn.

De film beoogt gelukkig niet een politieke boodschap erin te rammen, hoewel er wel lastige thema's in verband met christendom in verwerkt zitten. Het gaat vooral om de personages. Vooral interessant zijn de dochter en de missionaris, die je gaandeweg wat beter leert kennen. Charlie zelf heeft ook genoeg diepgang en wordt allerminst gespaard door hem als slachtoffer neer te zetten.

Een knappe prestatie van Fraser en zijn makeup crew. Zeer overtuigend. Dan die 4:3 ratio: ik vond het geen probleem, je hebt balken opzij ipv boven en onder op een 16:9 tv. Het echte Aranofsky gevoel is minder aanwezig omdat hij eerdere films zelf schreef en daarbij andere thema's aanhield, met name obsessie, die hij door zijn stijl erg goed in beeld kon brengen. De muziek is conventioneler, gewoon wat sentimentele strijkers.

Zelf hou ik meer van droger materiaal zoals About Schmidt. De tranen hoeven niet te blijven stromen, het constateren van alle treurnis volstaat. En het hoeft ook niet zo overdreven allemaal.

Dan nog de symboliek. Ik heb er niet zoveel mee, maar de dochter is Ahab en Charlie de walvis kennelijk. Landwhale is een typische uitdrukking voor obesen.

Charlie weegt 270 kilo, lijdt aan vraatzucht en leeft in een schemerdonkere woning vanwaaruit hij online schrijfcursussen geeft. Zijn studenten zien hem niet want hij heeft zijn camera uitgeschakeld. Hij schaamt zich en walgt van zichzelf. Zonder rollator kan hij zich amper bewegen. Voortdurende aanvallen van ademnood impliceren een naderende dood. Een aantal personages dat gelieerd is aan de reden waarom hij zijn neerwaartse spiraal heeft ingezet, bezoekt hem af en toe. Ziehier de opmaat voor een narratief waarmee regisseur Darren Aronofsky zich op hollywoodiaanse wijze lekker kan uitleven.
Gefilmd in een vervelend 4:3 formaat zet de film zijn stevige accenten in het begin en borduurt daarop voort in het verloop. De toon wordt meteen gezet in de eerste scène waarin flink wordt gebabbeld, Charlie’s eenzaamheid wordt geaccentueerd en een destructieve aanval van vraatzucht de kijker met de wanhoop van Charlie confronteert. En dat alles gebeurt dan in dat benauwende kader gevuld met vaag verlichte beelden die heel succesvol (eerlijk is eerlijk) een naargeestige sfeer oproepen.
Het kleine kader bleef me trouwens de gehele film hinderlijk opvallen. De meerwaarde ontging me. Meer dan een pathetische poging om een doorsnee drama een arthouse-achtige uitstraling te geven, kon ik er niet aan ontlenen. Vooral niet omdat de film zich geheel in het appartement van Charlie afspeelt en die paar vierkante meter leefruimte de boodschap dat Charlie een verstikkend bestaan leidt, wat mij betreft al voldoende accentueert.
The Whale is een melodrama in een toneelachtige setting. De uitvoering is eveneens toneelachtig. En dat betekent veel dialoog. Behalve literair wordt er ook religieus gebabbeld. De gedesillusioneerde Charlie krijgt af en toe bezoek van een blije evangelist die hem de weg naar het licht op wil duwen. Veel heil levert dat niet op behalve dat Charlie door het opdringerige gedrag van de blije man zijn eigen filosofie die zegt dat een ieder zijn persoonlijke zegen of verderf zoekt en daarmee zelf verantwoordelijk is voor zijn daden, des te steviger omarmt. Ach, en zo draait het steeds maar in een kringetje rond. Of het nu een evangelist betreft of een bevriende verpleegster of zelfs zijn eigen dochter. Charlie wijst alle goede bedoelingen rigoureus af en wentelt zich liever in zijn eigen onmacht, verdriet en zelfvernietiging.
Brenden Fraser speelt Charlie. Dat doet hij heel verdienstelijk. Hij verleent Charlie een bepaalde mate van emotie die de film als geheel niet oproept. De dialogen die wat mij betreft interessanter en diepzinniger klinken dan ze werkelijk zijn, slagen daar niet in. Ook het pompeuze fatsuit dat Fraser draagt, doet in tranentrekkend opzicht weinig. Nee, voor de emotionele beleving moet je toch bij de acteur Fraser zijn. Ach, en aan het 'hartverscheurende' einde van de film, kan hij ook niets doen.

Sterk drama. Het verhaal raakt wat sociale thema’s en de film speelt zich af in één ruimte. Maar ondanks de beperkte setting verveelt de film geen moment. Sterker nog, het is een boeiend geheel van begin tot eind. De film wordt tot een nog hoger niveau getild door het ijzersterke acteerwerk van met name Fraser. Ook Sink laat haar talent goed zien. De make-up is erg goed en alles ziet er realistisch uit. Prima film. 4.0

Een aangrijpend portret van een vereenzaamde vader die door morbide obesitas opnieuw contact zoekt met zijn dochter die hij acht jaar geleden in de steek heeft gelaten. Een kolossale Brendan Fraser, zowel wat acteerwerk als omvang betreft. Een terechte winnaar van de Oscars alvast voor mij. Eentje die ook in het rijtje past natuurlijk.

Een film die ook gaat over wie je zelf bent en hoe je daarmee omgaat. Ook de dochter en zovele andere tieners worstelen met hun identiteit. En de moeder zit als alcoholverslaafde ook niet zo geweldig goed in haar vel. Een film over waarheid en hoe je tegenover de dingen staat. Over eerlijkheid met jezelf en de andere. Op dat vlak zeker boeiende personages (Thomas). En tenslotte werd ook het gezondheidsbeleid en sociaal verzekeringssysteem nog eens door de mangel gehaald.

Geen eenvoudige opdracht voor Aronofsky om alles te filmen in één ruimte, maar ik bleef alvast geboeid kijken. Hier en daar een scène om bij stil te worden. Die ene (emo)vreetbui kwam wel binnen. Grootste kritiek voor me was dat het allemaal wel erg snel de revue passeerde. De ex, de dochter … opeens waren ze er uit het niets, na zovele jaren… De laatste scène gaat er misschien Hollywoodiaans net over voor me, voor de rest is het een ingetogen sereen portret geworden.

The Whale is in alle opzichten een bijzondere film. Als eerste zit je een gehele tijd naar een plek te kijken die ook vooral donker is. Wat het dan bijzonder maakt is dat de film je vooral weet bezig te houden met zo weinig middelen. Wat daarin succesvol is, is vooral het werk wat Brendan Fraser neerzet. De ondersteunende cast doet het ook geweldig. Het verhaal zelf heeft wat levensvragen waarop men antwoord probeert te krijgen. Dit spreekt mij altijd wel aan. Het komt hier ook realistisch over en ik vond het een fascinerende film.

Uitstekende film over een leraar die vanwege zijn flinke overgewicht niet eens meer naar buiten kan. Toch wel een ontroerend portret waarin het hoofdpersonage in het reine probeert te komen met zijn naasten. Ondanks dat de film zich geheel in een appartement afspeelt, zakt het nergens in. Een uitstekende rol van de bijna onherkenbare Brendan Fraser. Maar ook Hong Chau mag zeker niet onvermeld blijven.

Yes... "Oh!"

Dat ik de laatste paar jaar steeds vaker achter mijn oren krab bij de nieuwste films staat buiten kijf.
Zo ook The Whale. Je merkt dat na 2017 Hollywood en omstreken een flinke omslag heeft gekregen waarin de zaken anders moesten... en dat het daarbij toelaatbaar is om bepaalde figuranten nu echt hun verhaal te laten doen.

Want film na film... ongeacht men aan de drugs zat, verging van de ellende, kapot ging, in een vicieuze cirkel belandde... Het was altijd heel eendimensionaal gezien al deze anti-helden wel de ogen van zowel de mannelijke als vrouwelijke fans moesten strelen met hun modellenuitstraling en de torso's. Nu is het tijd voor een no nonsense tegenovergestelde. Ja, Jared Letho zou in Requiem for a Dream voor de patatgeneratie en de beginnende millennials de meisjes in katzwijm hebben laten vallen... Die ogen, dat haar, die geknaktheid wat zo schattig maakt. De rest eromheen lijkt dan misschien nog op punt twee te staan. Aranofsky heeft het anno 2022 begrepen en zet hier nu echt, maar dan ook echt iets neer wat een afbreuk doet aan de idealen. En dat mag ook wel eens een keer gebeuren. Niet alles in het leven is vanzelfsprekend.

En zo is het leven van deze Charlie ook absoluut niet. De introductie van hem is schrikbarend. Niet eens vanwege het uiterlijk... Al bij de eerste minuten wordt je in een brei van machteloosheid en zelfdestructie gegooid, terwijl Charlies echte verhaal nog moet komen. De man kampt met morbide obesitas, maar het feit dat zijn gezondheid nu wel zo fataal is dat het nu een zaak van leven of dood is lijkt hem niet eens meer te deren. In plaats daarvan, en terwijl zijn zorgster Liz er de scherpe kantjes er maar vanaf snijdt, terwijl deze man zichzelf blijft voeden met kipbuckets en de bestellingen bij de lokale pizzaboer, waarbij de bezorger de pizza's maar beter voor de deur kan leggen en het geld uit de brievenbus moet pakken. Hij laat zich niet graag meer zien natuurlijk. Hij geeft daarnaast ook les via videobellen en houdt zijn webcam maar ook het liefst uit. En dat terwijl Charlie hiervoor nog gewoon een doodnormale man was. Zijn lerarenpraktijk was nog in orde en hij had een vrouw en een dochter.
Maar het lot lijkt ook dichterbij te komen als zijn dochter Ellie op een dag bij hem voor de deur staat.

Ellie, wat is die Sadie Sink toch een heerlijke booswicht, na haar pittige rolletjes in Stranger Things en Fear Street 78. De frustraties en het verkapte verdriet waarmee ze haar woede naar haar vader uitspreekt zijn gewoon beklemmend en zo komen we ook steeds dichter bij de conclusie... en eigenlijk misschien ook wel het verkeerd gekozen excuus waarom Charlie zichzelf begon vol te proppen... en waar maar geen eind aan komt. Een endorfine, een verslaving, een dwangneurose. In al zijn ladekasten nog reservevoedsel, en er moet gepropt worden. In combinatie met het pijnlijke zeer begin je er gewoon misselijk van te worden en hield ik de filmversnaperingen toch maar al te graag dicht. Maar hoe Charlie zichzelf ook naar de afgrond en de dood werkt, het is wel een man die je uiteindelijk bloedserieus gaat nemen.

Het hele verhaal dat begon met het feit dat hij tijdens zijn huwelijk vreemdging met een mannelijke student... maar uiteindelijk een situatie vormt waarbij hij door zijn rouw moeilijk zijn acceptatie omtrent zijn geaardheid heeft kunnen weggeven is de ultieme kers op de taart en vader en dochter... en uiteindelijk ook zijn ex-vrouw komen steeds dichter bij de waarheid. En voor sommigen is het eng, bijvoorbeeld voor die christelijke buurjongen die hij steeds om hulp vraagt als het moet. Ook is die hele Moby Dick-actie een goed voorbeeld dat een menselijke kracht al een hoop biedt... althans, voor hoe lang het op het einde mag duren.

Brendan Fraser zet hier de rol van zijn leven neer en ook van Aranofsky is dit een script om u tegen te zeggen. Dat Aranofsky diep gaat weten we al, maar net zoals Mother! weet hij dit ook vakkundig op één locatie te houden.
Soms dat je wel eens vergeet dat het niet verder komt dan een locatie of woonkamer. Gewoon een krachtige film met een diepe laag en nuance die terecht zijn Oscar verdiend heeft.

4,5*

Eindelijk deze kunnen bekijken en hij viel zeker niet tegen. Vond het een erg mooie film die toch nog iets luchtiger was dan verwacht. Het acteerwerk was erg goed. Het verhaal verveelde ook niet en ondanks dat hij bijna 2 uren duurde, stoorde het zeker niet.

Een dikke aanrader!

Mooie film met geweldige acteerprestaties.

Hoewel ik niet het idee had dat alle verhaallijnen altijd even interessant waren, kwam alles uiteindelijk op een hele mooie en bevredigende manier samen en tot conclusie.

De laatste scène was emotioneler dan ik me had kunnen voorstellen. Toen de credits op mijn scherm verschenen, sprak ik onvrijwillig het woord "wauw..."

Ik kan mij niet heugen dat ik ooit zo'n reactie gehad heb op een film. Überhaupt is het lang geleden dat ik op zo'n manier heb zitten huilen.

Geweldige film.

8,5 / 10

Wat een geweldige film! Was een beetje benauwd dat het saai zou worden of voort zou kabbelen, maar dat is niet het geval.

Ik kan niet anders starten dan dat Fraser terecht zijn oscar voor beste acteur heeft gewonnen en dat de film ook terecht heeft gewonnen voor beste make up. Fraser draagt de film volledig. Het is lang geleden dat ik iemand zo overtuigd en met zoveel inlevingsvermogen zijn rol heb zien spelen. Wauw! De make up is ook perfect: ongelooflijk hoe ze Fraser hebben omgetoverd tot 'whale'. Het is knap dat de film een neutrale positie behoudt tov obesitas. Je ziet de ellende die het oplevert en je ziet de goedheid van de persoon zelf. Er wordt geen oordeel aan je opgedrongen. Je krijgt in de film één week in het leven van Charlie te zien. En de film doet (gelukkig) geen moeite om alle motieven helemaal uit te leggen. Ik dacht zelf 'waarom probeert Liz hem niet op andere gedachte te brengen' tot je je realiseert dat je 'één week in het leven van ....' ziet. Alles wat zou verwachen of vindt dat zou moeten gebeuren is daarvoor al gebeurd. Je ziet hoe Liz de situatie accepteert en haar liefde en vriendschap koestert. Ook prettig dat de film uiteindelijk hoopvol en optimistisch is: het is geen zwaar drama. Het is gelukt om een zwaar drama met voldoende luchtigheid te brengen. Ook de andere thema's komen goed uit de verf: wat vind je echt? Hoe authentiek ben je? Kun je de keuzes van een ander accepteren? De kracht van optimisme en ergens in geloven.

De film is niet perfect. De verhaallijn van de predikant vond ik niet briljant integreren. Ook de bijrollen vond ik niet briljant. Vooral Ellie ne Mary worden te geforceerd en karikaturaal neergezet. De emotiewisselingen gebeuren niet vloeiend genoeg en zijn soms moeilijk te begrijpen. Ik werd echter wat milder toen ik in de aftiteling las dat het verhaal oorspronkelijk een toneelstuk is geweest en dat zie je gedurende de hele film: het voelt op veel momenten meer aan als een toneelstuk dan een film. De dialogen maken de film. De bewegingen zijn soms uitvergroot (zoals je dat op een podium moet doen om ook de achterste rijen te kunnen bereiken). Dat had van mij niet gehoeven. Daar heb ik een half sterretje van de score voor af getrokken. Maar voor de rest, een briljante film. 4 sterren.

De gratie van het ballet uit "The Black Swan", de afstotelijke aanblik van het hoofdpersonage uit de "The Whale", ook dat is Darren Aronofsky niet zo vaak in de regiestoel, maar vaak met een voltreffer.

Zoals deze "The Whale" waar uiteindelijk Brendan Fraser een Oscar aan overhield en dit in een film die gaat over spijt, veel spijt, schaamte, ook liefde en over mensen die stuk voor stuk beseffen dat er met hun leven beter te doen was.

Een film ook die naarmate hij vordert meer en meer in je lijf snijdt.

Een film die veel meer inhoudt dan de aanblik van de wansmakelijke beelden en de vaak - hoe komen ze er bij - hatelijke dialogen.

Valt het begin al op door het filmformaat, de openingsscène met het platform lesgeven met de filosofische besluiten en wegmoffelen van de lesgever, en is het al vlug duidelijk dat we het trieste verblijf van Charlie niet zullen verlaten, het slot is een knappe, indrukwekkende, verrassende, emotionele verademing.

Een aparte vertolking van Brendan Fraser, maar ook van regisseur Darren Aronofsky zelf. Ik had nooit ingeschat dat Aronofsky met zo'n direct gegeven aan de haal zou gaan, ik had hem altijd op een wat surrealistischere aanpak geschat. Uiteraard zijn dramafilms voor hem niet nieuw, maar nergens werden ze op deze manier geregisseerd. Gelukkig is de beste man bekwaam in zijn werk en dat levert wederom een geslaagde regiebijdrage op. De Oscar voor Fraser, naar mijn inzien, is volledig terecht. Een geweldige acteerprestatie door iemand die even alle ellende uit zijn leven weg lijkt te acteren. Het levert een film op die regelmatig weet te ontroeren, maar de genadeklap daarin niet uit durft te delen. Dat is mede te wijten aan een iets te karikaturale invulling van de bijpersonages, zeker Sadie Sink vond ik niet erg passen. Ik denk dat de film op bepaalde regievlakken wat extra peper had kunnen gebruiken, maar de finale is bovengemiddeld sterk en de innemende aanwezigheid van Fraser zorgt er eigenlijk altijd wel voor dat de film boeiend blijft. Ik kijk alvast uit naar het volgende werk van Darren Aronofsky.

Prachtig drama die me bijna twee uur ademloos naar het scherm liet kijken. Nergens een valse emotie, terwijl het verhaal vol emoties zit. Zeer sterk geacteerd door de gehele cast. Je kunt zien dat deze film is gebaseerd op een toneelstuk, omdat hij zich maar op één locatie afspeelt. Fraser kreeg een wat mij welverdiende Oscar voor zijn rol. Vier sterren.