The Whale (2022)

Ik kan me voorstellen dat veel mensen dit een goede film vinden en dat is het ook wel.

4*

Verrassend goede film met veel emotie maar niet op een irritante manier.

Eindelijk deze kunnen bekijken en hij viel zeker niet tegen. Vond het een erg mooie film die toch nog iets luchtiger was dan verwacht. Het acteerwerk was erg goed. Het verhaal verveelde ook niet en ondanks dat hij bijna 2 uren duurde, stoorde het zeker niet.

Een dikke aanrader!

Mooie film met geweldige acteerprestaties.

Hoewel ik niet het idee had dat alle verhaallijnen altijd even interessant waren, kwam alles uiteindelijk op een hele mooie en bevredigende manier samen en tot conclusie.

De laatste scène was emotioneler dan ik me had kunnen voorstellen. Toen de credits op mijn scherm verschenen, sprak ik onvrijwillig het woord "wauw..."

Ik kan mij niet heugen dat ik ooit zo'n reactie gehad heb op een film. Überhaupt is het lang geleden dat ik op zo'n manier heb zitten huilen.

Geweldige film.

8,5 / 10

Wat een geweldige film! Was een beetje benauwd dat het saai zou worden of voort zou kabbelen, maar dat is niet het geval.

Ik kan niet anders starten dan dat Fraser terecht zijn oscar voor beste acteur heeft gewonnen en dat de film ook terecht heeft gewonnen voor beste make up. Fraser draagt de film volledig. Het is lang geleden dat ik iemand zo overtuigd en met zoveel inlevingsvermogen zijn rol heb zien spelen. Wauw! De make up is ook perfect: ongelooflijk hoe ze Fraser hebben omgetoverd tot 'whale'. Het is knap dat de film een neutrale positie behoudt tov obesitas. Je ziet de ellende die het oplevert en je ziet de goedheid van de persoon zelf. Er wordt geen oordeel aan je opgedrongen. Je krijgt in de film één week in het leven van Charlie te zien. En de film doet (gelukkig) geen moeite om alle motieven helemaal uit te leggen. Ik dacht zelf 'waarom probeert Liz hem niet op andere gedachte te brengen' tot je je realiseert dat je 'één week in het leven van ....' ziet. Alles wat zou verwachen of vindt dat zou moeten gebeuren is daarvoor al gebeurd. Je ziet hoe Liz de situatie accepteert en haar liefde en vriendschap koestert. Ook prettig dat de film uiteindelijk hoopvol en optimistisch is: het is geen zwaar drama. Het is gelukt om een zwaar drama met voldoende luchtigheid te brengen. Ook de andere thema's komen goed uit de verf: wat vind je echt? Hoe authentiek ben je? Kun je de keuzes van een ander accepteren? De kracht van optimisme en ergens in geloven.

De film is niet perfect. De verhaallijn van de predikant vond ik niet briljant integreren. Ook de bijrollen vond ik niet briljant. Vooral Ellie ne Mary worden te geforceerd en karikaturaal neergezet. De emotiewisselingen gebeuren niet vloeiend genoeg en zijn soms moeilijk te begrijpen. Ik werd echter wat milder toen ik in de aftiteling las dat het verhaal oorspronkelijk een toneelstuk is geweest en dat zie je gedurende de hele film: het voelt op veel momenten meer aan als een toneelstuk dan een film. De dialogen maken de film. De bewegingen zijn soms uitvergroot (zoals je dat op een podium moet doen om ook de achterste rijen te kunnen bereiken). Dat had van mij niet gehoeven. Daar heb ik een half sterretje van de score voor af getrokken. Maar voor de rest, een briljante film. 4 sterren.

De gratie van het ballet uit "The Black Swan", de afstotelijke aanblik van het hoofdpersonage uit de "The Whale", ook dat is Darren Aronofsky niet zo vaak in de regiestoel, maar vaak met een voltreffer.

Zoals deze "The Whale" waar uiteindelijk Brendan Fraser een Oscar aan overhield en dit in een film die gaat over spijt, veel spijt, schaamte, ook liefde en over mensen die stuk voor stuk beseffen dat er met hun leven beter te doen was.

Een film ook die naarmate hij vordert meer en meer in je lijf snijdt.

Een film die veel meer inhoudt dan de aanblik van de wansmakelijke beelden en de vaak - hoe komen ze er bij - hatelijke dialogen.

Valt het begin al op door het filmformaat, de openingsscène met het platform lesgeven met de filosofische besluiten en wegmoffelen van de lesgever, en is het al vlug duidelijk dat we het trieste verblijf van Charlie niet zullen verlaten, het slot is een knappe, indrukwekkende, verrassende, emotionele verademing.

Die kinderen halen heel de film naar beneden. Wat een wijsneuzen.

Een aparte vertolking van Brendan Fraser, maar ook van regisseur Darren Aronofsky zelf. Ik had nooit ingeschat dat Aronofsky met zo'n direct gegeven aan de haal zou gaan, ik had hem altijd op een wat surrealistischere aanpak geschat. Uiteraard zijn dramafilms voor hem niet nieuw, maar nergens werden ze op deze manier geregisseerd. Gelukkig is de beste man bekwaam in zijn werk en dat levert wederom een geslaagde regiebijdrage op. De Oscar voor Fraser, naar mijn inzien, is volledig terecht. Een geweldige acteerprestatie door iemand die even alle ellende uit zijn leven weg lijkt te acteren. Het levert een film op die regelmatig weet te ontroeren, maar de genadeklap daarin niet uit durft te delen. Dat is mede te wijten aan een iets te karikaturale invulling van de bijpersonages, zeker Sadie Sink vond ik niet erg passen. Ik denk dat de film op bepaalde regievlakken wat extra peper had kunnen gebruiken, maar de finale is bovengemiddeld sterk en de innemende aanwezigheid van Fraser zorgt er eigenlijk altijd wel voor dat de film boeiend blijft. Ik kijk alvast uit naar het volgende werk van Darren Aronofsky.

Een film die niemand onberoerd laat.

Heftig drama die geweldig wordt geacteerd door Brendan Fraser.

De goede man heeft hier zeer terecht een oscar voor gekregen.

Deze film is zeer goed gecast, want de verpleegster, de dochter en zijn ex vrouw spelen ook heel goed.

Om Brendan Fraser zo te veranderen in iemand die lijdt aan morbide obesitas, is toch ook heel erg knap gedaan.

Prachtige, maar ontroerende film.

Prachtig drama die me bijna twee uur ademloos naar het scherm liet kijken. Nergens een valse emotie, terwijl het verhaal vol emoties zit. Zeer sterk geacteerd door de gehele cast. Je kunt zien dat deze film is gebaseerd op een toneelstuk, omdat hij zich maar op één locatie afspeelt. Fraser kreeg een wat mij welverdiende Oscar voor zijn rol. Vier sterren.

Prachtig emotioneel drama waarbij de gevoelens zeer realistisch voelbaar zijn dankzij ieder lid van de cast die allemaal een steentje bijdragen tot een perfect geheel. Ondanks het beperkt aantal qua cast en de film zich maar op één locatie speelt, weet deze film voortdurend te boeien door het emotionele verhaal en het verloop ervan. Uiteraard een terechte Oscar voor Brendan Fraser, maar ook Hong Chau ( Liz ) , Ty Simpkins ( Thomas ), Samantha Morton ( zijn vrouw Mary ) en vooral Sadie Sink ( dochter Ellie ) spelen hun rollen ook prima. Sadie Sink kennen we van de geweldige serie Stranger Things en de sterke horrortrilogie Fear Street. Zeker zien ! 8/10

Wauw, wat een film. Geweldig goed geacteerd en dat einde.... poe poe!

Sjonge... deze kwam wel even binnen! Terwijl mijn zoon nietsvermoedend aan tafel zijn huiswerk zat te maken pinkte ik hier en daar een traantje weg. Welke keuzes maak ik voor mijzelf, mijn gezin, mijn kinderen? Welke onderdelen van mijn leven staan op een dood spoor maar ben ik onmachtig om daar verandering in aan te brengen?

De film is zeker niet foutloos, er is technisch gezien best het één en ander aan te merken. Maar het heeft me zeker weten te raken, waardoor ik niet uitsluit dat ik in de toekomst mijn stem nog ga verhogen. *4.0

De trailer maakte dat ik deze film wilde zien, al ben ik geen liefhebber van Aronofsky.

Het spel van Fraser is natuurlijk fantastisch, ik heb denk ik wel een donkerbruin vermoeden welk stukje ze op de Oscars getoond hebben toen het rijtje beste acteurs voorbijkwam. "I need to know that I've done one thing right in my life!" Dat stukje.

Mooi hoe Fraser verschillende emoties laat zien in één enkele gezichtsuitdrukking: aandoenlijkheid, schuldgevoel, verslagenheid...

Er is donker gefilmd, ik moet zeggen dat ik daar niet zo van houd, maar het past wel bij het tragische, deprimerende onderwerp.

De film is niet geheel rauw en oprecht te noemen, af en toe schiet er ook echt wel iets clichématigs of vals sentimenteels voorbij, zeker in het tweede uur. De scène waarin de dochter (die ik overigens behoorlijk irritant vond worden op een gegeven moment) en de missionarisjongen naar een slaapkamer lopen, de deur gaat dicht, hij gaat op de grond tegen de deur zitten en zij doet hetzelfde aan de andere kant van de deur, terwijl het gesprek doorloopt.

Pi, Requiem for a Dream, Black Swan en Mother vind ik geweldige films en ook vreemde eend in de bijt The Wrestler wist mij erg te bekoren. Met The Fountain kon ik destijds niks en Noah spreekt me echt niet aan en heb ik nog niet gezien, maar Aronofsky sla ik dus best wel hoog aan als cineast.

Beetje verrassend dan om van hem deze film voorgeschoteld te krijgen, die op papier wat weg had van een tearjerkende zaterdagavondfilm.

En dat is het eigenlijk ook wel geworden, nu ik 'm heb bekeken. Al moet ik wel toegeven dat de film vlot wegkijkt, inderdaad nogal toneelachtig maar ik hou op zich wel van films die zich op 1 locatie afspelen.

Maar niks hier van wat we van Aronofsky gewoon zijn. Geen audiovisuele trip, geen verhaal waarbij alle registers worden opengetrokken en je mee afdaalt met personages die de grip verliezen op de realiteit.

Project dat dus wat uit de toon valt in het rijtje films van deze regisseur, maar op zich nu ook weer geen straf om The Whale uit te zitten. 2* dan maar.

Het was spannend of dit een tegenvaller of een meevaller zou worden, want ik vind dat 'filmhuis' films vaak veel teveel credits krijgen door zogenaamde 'vaklui' die denken te weten wat een goede film is.

Ik kan bijvoorbeeld 'The Mummy' net zo waarderen dan deze 'The Whale'. Het heeft alles te maken of je open staat voor alle genres op filmgebied en of de film in zijn genre gelukt is. Er zijn vreselijke slechte actiefilms, maar ook vreselijk slechte 'filmhuis/art films'.

Maar dit was zeker een zeer goede film. De grauwe donkere sfeer in het huis, de constante regen, maar vooral de manier hoe Charlie aan het vreten is, ging door merg en been. Ik had gelijk geen zin meer in mijn chips.

De dochter komt iets te geforceerd over. Had een tandje minder gekund, maar aan het einde alsnog erg mooie scene. Zeker de moeite waard om te kijken! Mooi dat Branden de Oscar heeft gewonnen voor deze film.

Een man. Een zetel. En tonnen voedsel. Je denkt en hoort: die eet zichzelf het graf in. Je ziet het ook, en walgt. Dit is geen maaltijd verorberen, dit is schrokken. Voeding als autotherapie. Spijs als verslaving. Kost als escapisme. Vreten als ziekte. Is mededogen voor zoiets walgelijks mogelijk?

Wel als Darren Aronofsky achter de camera staat. ‘The Whale’ bekleedt binnen diens oeuvre alleszins een unieke plaats, want de film is ontzettend klein opgevat. Ocharme enkele kamers en nauwelijks een handvol personages, en toch intrigerend van begin tot eind: dit huis clos ontleent zijn intensiteit aan de reeds meermaals bekroonde vertolking van Brendan Fraser, en aan het narratief, dat voor de toeschouwer neerkomt als een reis richting compassie.

Het intuïtief-biologische staat de toeschouwer eerst nog in de weg. Charlie mag dan wel sympathiek lijken, hij ziet er gedrochtelijk uit, hij verzorgt zich niet, hij lijkt zijn eigen dood te bewerkstelligen. Quid? Wat is er toch met deze koppige goedzak, dat hij zich zo laat gaan? Met mondjesmaat strooit Aronofsky kruimels informatie rond, tot zich een tragisch portret aftekent waarbinnen Charlie geen abject figuur meer kan zijn, maar een haast bovenmenselijk positief martelaar.

Opvallend is dat al wie Charlie’s pad kruist, zelf gelouterd wordt door die ontmoeting. Zijn ware gedaante wordt pas zichtbaar voor wie zijn verhaal kent, een levenspad dat door religie enerzijds en Charlie’s conflictvermijdende natuur anderzijds langzamerhand kapseisde. De man verloor bijna alles, en wil zichzelf in een daad van financiële barmhartigheid jegens zijn dochter min of meer uitwissen. Hoe ver kan naastenliefde gaan?

De loutering die uit ‘The Whale’ spreekt, gaat gepaard met een complete ommekeer qua perspectief. Niet Charlie wordt een ander, maar iedereen rondom hem. Men leert immers kijken voorbij de vooroordelen en vooringenomenheden. Het symbool van de walvis, die er aan zal moeten geloven, wordt een mystiek gegeven, dat Aronofsky schitterend in beeld weet te brengen: hoe een mens op zijn laatste transcendente momenten de begrenzingen van zijn eigen lichaam weet te overstijgen, en een metafysisch licht kan laten schijnen op zijn omgeving. Dat is Charlie, alias The Whale!

Aronofsky laat zijn ethische studie weliswaar gepaard gaan met aardig wat sentiment, en emotionele kitsch is nooit ver uit de buurt. Dat neemt evenwel niet weg dat ‘The Whale’ diep ontroert, en dagenlang nazindert. Het is immers een sterk moreel appel om iemand niet te beoordelen op hoe hij of zij er uit ziet. There’s more than meets the eye, weet je wel. Of, om het met Clouseau te zeggen: "het zit vanbinnen". Niets nieuws onder de zon, maar de oude wijsheid weet Aronofsky grandioos opnieuw te verpakken.

3,25*

Een 'dikke' aanrader...ik ging stuk

een film waar ik nogal droevig van werd.

Pffff wat een langzaam gedram. Was niet door te komen.

Ja, waar heb ik nu naar zitten kijken? Eigenlijk gewoon naar iemand die wil sterven en ook echt aan het sterven is. De beelden laten je walgen met een gigantisch zware man die een heel slechte relatie heeft met eten. Ondertussen blijkt de beste man van binnen gevoelens te koesteren die haaks staan op wat we zien en dat is best confronterend. Het is dan ook jammer dat de belangrijke mensen om hem heen mindere rollen neerzetten, want ze zitten vol met aangezet overdreven gedrag. De predikant is eigenlijk gewoon overbodig. Dat leidde regelmatig af, maar in de basis is dit best een redelijke film.

prachtige /ontroerende film.

Speelt zich allemaal af in een woonkamer, maar toch vliegt de tijd voorbij.

Zeker goed geacteerd en chemie tussen de spelers. Vooral de band tussen Charlie en Liz.

Veruit Aronofsky's beste film, volgens mijn beleving. Wel jammer van dat 4:3 formaat, is nergens voor nodig. Na Pi vond ik het al maar minder worden, al waren er kleine oplevingen met Black Swan en The Wrestler. Mother vond ik ronduit strontvervelend. Maar The Whale is een heerlijk super vet aangesmeerd drama met fenomenaal acteerwerk en goede dialogen waardoor een geloofwaardig en zeer invoelbaar verhaal uit de doeken wordt gedaan. Mooi ook dat de liefdeloze letterlijkheid van de Bijbel er opnieuw van langs krijgt.

Ik heb nog wat gedachten over The Whale aan het papier toevertrouwd:

- Wij kennen hem als de potvis, maar in Groot-Brittannië spreekt men van de sperm whale, oftwel de spermawalvis.
- Protozoa of protozoën is de informele benaming voor een groep eencellige, vaak beweeglijke, heterotrofe eukaryoten zonder chloroplasten, die zelfstandig
- De term protozoa is samengesteld van het Griekse πρῶτος (prôtos) en ζῶα (zôa) wat respectievelijk "eerste" en "diertje" betekent
- het kleinste levende wezen tegenover het grootste, de walvis? Tevens, een miniscuul wezentje dat niet hoeft te eten?
- Verwijst Aronofsky met protozoa naar de evolutie-theorie en steekt hij daarmee zijn denkbeeldige middelvinger op naar het Bijbelse scheppingsverhaal? De film begint en eindigt immers met “protozoa.”
- Ellie's three-line essay with 17 phonetic units - 'This apartment smells. / This notebook is retarded. / I hate everyone.' - is a senryu, a piece of Japanese form of short poetry, similar to a haiku, but without seasonal reference, and more cynical in its tone, often emphasizing on human foibles. One can even see Charlie counting 5-7-5 syllables on his fingers while reading the lines of the essay.
- Thomas die we in het begin van de film uit de bus zien stappen en met koffer (tas?) over een verlaten weg zien lopen, zegt voor hij naar huis terugkeert: “We have an obligation, but it is not to the flesh, to live according to it. For if you live according to the flesh, you will die. But if by the spirit you put to death the misdeeds of the body, then you will live.”

In de eindscène staat Chalie zonder hulp op uit zijn bank en stapt hij richting zijn dochter Ellie die haar essay over Moby Dick voorleest.
- Mijn interpretatie is dat Charlie vanuit het vlees geest (licht) is geworden dankzij de (zijn) Liefde voor zijn dochter, die via haar essay te kennen geeft dat zij haar homoseksuele vader begrijpt (en in wezen innig liefheeft). Dus niet Gods woord (uit de Bijbel) maar de liefde- en begripvolle woorden van mens tot mens rechtstreeks vanuit het hart stellen de mens in staat, wekken de illusie om, zich uit zijn eigen gevangenschap van het vlees te bevrijden.

Zaterdagavond bracht Arnofsky's The Whale, en daarmee een film die mij bij voorbaat erg interessant leek vanwege de goed beoordeelde acteerprestaties van Brendan Fraser die zo blijkt vanwege verschillende redenen zelf lang buiten de Hollywood kijker en wereld geweest is. Wellicht dat hij daarom de ultieme en perfecte cast voor deze getormenteerde rol was.

Maar fijn, terug naar de film zelf met het simpele beginpunt rondom karakter Charlie die verstoppertje speelt met zichzelf en de wereld. Zichzelf dood vreten lijkt het antwoord op al zijn zorgen en problemen en daarmee lijkt dit dan ook weer een typische Arnofski film waar het gewicht van de rugtas ondoenlijk zwaar is, het leven vol van schuld en innerlijk conflict maar er tevens ruimte is voor verandering en rehabilitatie. Het is nooit te laat om goed te doen en hoewel met één been reeds in het graf vanwege zijn morbide obesitas, lijkt Charlie het doel op te vatten toch nog iets doen met zijn leven en één van de weinige dingen waar hij trots op is, namelijk zijn dochter. Maar zoals alles in het leven, en vooral in het geval van Charlie, valt dit ook niet mee.

Het is een fascinerende en opmerkelijke vicieuze cirkel waar zo'n karakter als Charlie in door blijft modderen terwijl de alarmbellen afgaan maar hij op zelfdestructie af blijft steven met op de achtergrond de ware reden van alle verdriet, iets dat beetje bij beetje op zijn plek valt als zijnde duidelijk maar tevens een soort van dominosteen die andere stenen in beweging gebracht heeft met de huidige situatie tot gevolg. Zo ook het karakter Ellie met haar huidige kijk op haar vader en bezoekjes waar vooral een generatiekloof speelt maar zijn geemmer over essay's ook wel eens to much is.

In alle treurigheid en grauwheid wordt er samen met het moment dat Charlie schoon schip maakt en eerlijk is, opgebouwd naar een bijzonder emotionele finale waar alles draait om een essay, ja alweer een essay, die de kern is van de film, dochter Ellie in de spiegel kijkt en zichzelf weer wordt, en Charlie zichzelf vooral toont als 'the whale'. En dat is toch wel een wtf moment dat alles op zijn plek valt, de film zich onderscheidt als een ijzersterk drama en Fraser toch wel terecht een Oscar gewonnen heeft met deze rol. En zo kijkende naar de Oscars van 2023 is het opmerkelijk dat een film als deze niet genomineerd was voor beste film maar Top Gun Maverick wel, maar goed dat terzijde.

Redelijk.

Atypische Darren Aronofsky. The Whale is een rechttoe rechtaan drama. Gaat Requiem for a Dream puur over de verslaving, dan is The Whale al een stapje verder en komen thema's als spijt en degout aan bod. Zeker het eerste half uur kon ik het best smaken. Het donkere appartementje waarin Charlie zijn uitzichtloos bestaan doorbrengt: zonder vol op de gas te staan, weet Aronofsky toch enige beklemming teweeg te brengen. Nadien, als de tienerdochter prominent in beeld komt, wordt de film iets te zagerig en moeten zwaarwichtige dialogen voor het nodige effect zorgen. Dat gezegd zijnde vind ik Brendan Fraser - die ik niet hoog inschat - verrassend goed in zijn rol, zeker als hij ingetogen mag blijven.

3

Toch wel een indrukwekkende film, die grotendeels door Fraser wordt gedragen.

Alles speelt zich af in een donker appartement in een smoezelig interieur waar Fraser zijn dagen slijt met online les geven en eten.

De tienerdochter was zo cliche als maar kan en ook de handvol andere bijrollen waren beduidend niet op het niveau dat Fraser hooghield, alleen Liz was een aanwinst met haar ondankbare taak hem enigzins alive te houden.

Begon arthousey maar gaandeweg moeten dan toch Hollywoodiaanse taferelen erbij gepakt worden en alles moet erg uitleggerig gedaan worden, dat was iets minder. Het einde was wel emotioneel.

Ik heb het bekijken van deze film een tijdje uitgesteld, omdat ik vreesde voor een lang en zwaar drama. Afgelopen week was ik er eindelijk aan toe en ik ben zó blij dat ik hem heb gezien. Wat een prachtige film. Het is een drama dat je langzaam maar zeker het verhaal in trekt, waardoor het verrassend prettig en meeslepend kijkt.

Het acteerwerk is werkelijk indrukwekkend. Vooral Brendan Fraser doet het erg goed, maar ook Sadie Sink speelt heel sterk. Je ziet een complexe en ontroerende band tussen vader en dochter. Hun relatie is jarenlang beschadigd geweest door afwezigheid, pijn en onbegrip. Op meerdere momenten kreeg ik een brok in mijn keel.

De film duurt bijna twee uur, maar doordat ik zo in het verhaal zat, voelde het einde voor mij nog steeds iets te snel. Het is een verdrietig, maar tegelijkertijd ook een mooi en betekenisvol einde.

Twijfel je of je deze film moet kijken, niet doen. dit is echt een parel!

Hier moest ik even van bijkomen. Wat een indrukwekkend drama.
Het speelt zich grotendeels af in het kleine huis van Charlie. De intimiteit waarin gefilmd wordt is sterk. Het 4:3 formaat maakt het nog kleiner.
Ik was overweldigd door het acteerwerk van Brendan Fraser. Maar ook dochter Ellie (Sadie Sink) speelde overtuigend. Zij sprongen er wat mij betreft uit, zonder de andere acteurs tekort willen doen.
De filmmaker zal mogelijk allerlei diepere gedachte hebben gehad voor deze film. Relaties en geloof/bijbel spelen een hoofdrol. Charlie wil niet gered worden en doet het tegenovergestelde van wat Alan deed. Het resultaat is hetzelfde.
Het eind is misschien wat over de top, maar ook wel weer mooi.
Ik ben blij dat ik deze ijzersterke films heb gezien.