The Whale (2022)

Kijk er zaten misschien wat momenten in die ik achter af een beetje minder vond bepaalde types die niet helemaal paste op dat moment of niet helemaal sterk over kwamen. Maar mijn hele beleving in de bioscoop was toch dat ik overdonderd werd door het drama en je krijgt ook geen moment ook maar een sprankeltje hoop nee! het dendert maar door. En het thema was natuurlijk ook uniek het kan mensen echt aan het denken zetten van ja ik ga wat meer lopen...

4 1/2 ster.

Het is inmiddels ruim 20 jaar geleden dat ik kennis maakte met het werk van Arnofsky. Die kennismaking was Requiem For A Dream in de bios en was behoorlijk verpletterend. Ik kan me de voorstelling en wat ik voelde nog goed herinneren. En hoewel ik veranderd ben en mijn filmliefde die toen extra werd aangewakkerd inmiddels vele bochten en afslagen nam en ik die film al jaren niet meer heb gezien (het was trouwens ook mijn allereerste DVD) staat hij nog steeds op 5 sterren. Daarna zijn eerdere film gezien (Pi) en die beviel ook. Met The Fountain werd ik flink teleurgesteld. Ik kon niks met die film. The Wrestler en Black Swan lagen me meer. Toen kwam Noah, die heb ik nooit gezien omdat ik de trailer al bijna niet kon uitkijken. Mother ging eigenlijk volledig aan me voorbij zelfs. Aranofsky was een beetje van mijn radar verdwenen. En dan nu eindelijk weer eens iets van hem gezien. En dat was geen succes.

De situatieschets in het begin weet te fascineren en Fraser ziet er imposant uit en acteert vooral groot, maar hij weet Charlie wel te vermenselijken en dat is wel een pluim waard. Op het moment dat de situatie die geschetst wordt tot drama moet leiden gaat het hopeloos mis met de film en krijgen we een soort gevecht tussen holle en lege uitwerkingen van religie. oproepen tot oprechtheid, drang tot zelfvernietiging en nog wat thema's en uiteindelijk Charlie die op een aanstellerige manier zijn leerlingen een bepaalde kant op wil duwen. Het einde is een van de slechtste die ik de afgelopen tijd zag. Minstens zo erg is dat Aranofsky vrijwel niks gebruikt van wat hem zo interessant maakte. Editing bijvoorbeeld en de samenhang tussen dat en de muziek. Of dwarse camerastandpunten om emoties te ondersteunen. Subtiel was Aranofsky nooit, maar dat gebrek aan subtiliteit voelt een stuk leger in een film die ook stilistisch niet zoveel brengt.

Tegenvaller, ondanks een uitstekende prestatie van Brendar Fraser als de kolossaal dikke Charlie die in zijn leven fouten heeft gemaakt en hier in zijn laatste fase mee moet leren dealen. Ik ken Fraser vooral van popcornvermaak als The Mummy reeks, maar hij laat hier wel zien dat hij veel meer kan. Zijn leed, zijn emoties en zijn onmacht zijn erg sterk in beeld gebracht in een film die depressief aan voelt met dat kleine, donkere woonkamertje waar we voor 90 procent van de tijd naar kijken.

Jammer genoeg zijn de overige rollen van minder niveau, beetje karikaturen. De betere scènes vind ik nog wel die met hem en zijn tienerdochter, die verbitterd en boos haar vader ziet die haar als kind in de steek liet. Maar ook Ellie is geen fantastische rol en tot het einde toe voelt ze wat onnatuurlijk aan. En dan moet het onvermijdelijke over-emotionele slot nog volgen, met Charlie zijn dood als hij toch nog een soort van ''closure'' heeft met alles en iedereen. Het is jammer dat de film erg voorspelbaar blijft en dus ook zo eindigt. Van een regisseur als Darren Aronofsky verwacht je toch meer. Ik vond zijn films altijd fantastisch, tot alles na Black Swan. Met Noah en vooral Mother kon ik helemaal niks, vreselijk. Deze The Whale is wel weer een stuk beter maar blijft oppervlakkig en erger, het raakte me nauwelijks, terwijl ik best wel geraakt kan zijn bij trieste verhalen in films.

Ik kan er goed mee leven als Fraser een Oscar zou winnen voor deze rol, maar buiten zijn prestatie kun je de film snel vergeten.

3*

Toevallig net de avond gekeken voordat Fraser de Oscar voor beste acteur won voor deze rol. Hij doet het zeker uitstekend, maar ik ben nu ook weer niet weggeblazen door zijn prestatie en krijg wederom de indruk dat je kans op een Oscar groeit als je als acteur of actrice omwille van een rol een enorme fysische transformatie moet ondergaan.

De film zelf is degelijk. Het betreft een sterk drama dat erg weet te boeien. Langzaamaan worden de levens van de hoofdpersonen ontrafeld, waardoor ons menig verrassing staat te wachten. Het is alleen jammer dat de allerlaatste scène over de top is. Net op de valreep ontspoort wat mij betreft de film dus. Niet mijn enige klacht, want van Aronofsky verwacht ik visueel toch ook een betere film. Alleen al de aspect ratio staat me tegen. Ja, ik begrijp dat dat moet uitbeelden hoe klein de wereld van de hoofdpersoon is, maar dat kan toch ook op andere manieren? Het hoeft wellicht niet eens, want alles vindt plaats op één enkele locatie, namelijk het appartement van de hoofdpersoon. Daaruit blijkt toch al dat zijn wereld klein is.

Maar goed, los van de visuele kwaliteit van de film blijft het drama verder overeind staan. 3*.

Erg sterk en ontroerend ‘kamerspiel’. Een geweldige rol van Fraser terechte Oscar wat mij betreft) , maar ook zijn dochter verdient een groot compliment.

Vaak ben ik minder enthousiast over dit soort zuivere drama’s. Maar de regie van Arronofski, waarbij er gekozen is voor een claustrofobisch 4:3 kader en alles op een locatie, werkt erg goed. Fraser is zo omnipresent en je (ik) kan niet anders dan net hem meeleven, als zijn leven voor ons ontrafeld wordt en voor hem eindigt

4,5

Niet de meest gezellige film... erg zwaarmoedig! Dit melodrama heeft me nochtans redelijk aangegrepen. De laatste scène met zijn dochter vond ik erg droevig. Aronofsky houdt het hier klein, met niet meer dan vier acteurs en een klein huiskamertje. Maar hij heeft het talent om te boeien. Het script is meer bedoeld voor toneel dan voor film wat een praatfilm oplevert.. ik keek nogal op van de fysieke transformatie van Brendan Fraser.
Charlie is een obese man die zijn leven tot een puinhoop heeft herleid. In de eerste plaats door zijn vrouw en dochter op egoïstische wijze achter te laten voor een homoseksuele relatie. Daarna kwam hij helemaal alleen te staan toen zijn vriend zelfmoord pleegde. De karakterontwikkeling van Charlie toont ons een man die een kapitale fout in zijn leven heeft gemaakt en er een hoge prijs moet voor betalen, maar ook een man die desondanks niet opgehouden heeft zijn dochter lief te hebben, ondanks ze hem respectloos behandelt. Misschien niet overal even realistisch en de jonge prediker vind ik maar weinig toevoegen aan het geheel. Mooiste vond ik dat Charlie vanuit de visie vertrekt dat er in ieder mens iets geweldigs zit... (Do you ever get the feeling that people are incapable of not caring?)

Solide film maar niks van Aronofsky’s handtekening in terug te zien helaas.

Mooi voor Brendan Fraser dat hij de oscar heeft gewonnen

Wow, dat was een partijtje acteerwerk van Brendan Fraser. Die Oscar is (dik) verdiend! Als je in een walvis pak gehesen wordt en dan zo weet te acteren, dus vooral met je gezicht, dat is erg knap! Hij is ook uitstekend gecast omdat Fraser een hele vriendelijke oog-opslag heeft. De (bijna) altijd positieve hoofpersoon die zichzelf naar het einde heeft gegeten. Aangezien alles in 1 kamer zich afspeelt moet alles dus van de acteurs/actrices komen en dat is erg goed gelukt! Sadie Sink is prima en ik vond zelf Liz erg goed. Zag ook dat het gebaseerd is op een theater-stuk, dat is goed te merken en uitstekend verwerkt tot film!

4*

Naar een film kijken over een man van bijna 300 kilo en dan concluderen dat die film toch wel erg zwaar is. LOL!

Hard to watch dit.

Ik was vreemd genoeg aanvankelijk een beetje sceptisch over de Oscar van Fraser.

Maar dit is wel echt een bijzonder sterke rol.

Een dikke voldoende, woeha. Vet goeie rol van Fraser. Heel wat vetrollen zelfs. Aan het einde is het sentiment nog meer opgezwollen dan het obese lijf van Charlie, maar het zij vergeven. Echt een heel zware zit vond ik het niet. Maar je zit wel naar iemand te kijken die zijn verdriet op probeert te eten met kilo's tegelijk.

Hij viel me alleszins mee. Het belangrijkste wat de film wilde meegeven is dan al doorgedrongen. Uiteindelijk gaat het vooral om het belang van eerlijkheid. En iets van hoop want zelfs het meest kwaadaardige karakter blijkt toch niet zo slecht te zijn.

De film beoogt gelukkig niet een politieke boodschap erin te rammen, hoewel er wel lastige thema's in verband met christendom in verwerkt zitten. Het gaat vooral om de personages. Vooral interessant zijn de dochter en de missionaris, die je gaandeweg wat beter leert kennen. Charlie zelf heeft ook genoeg diepgang en wordt allerminst gespaard door hem als slachtoffer neer te zetten.

Een knappe prestatie van Fraser en zijn makeup crew. Zeer overtuigend. Dan die 4:3 ratio: ik vond het geen probleem, je hebt balken opzij ipv boven en onder op een 16:9 tv. Het echte Aranofsky gevoel is minder aanwezig omdat hij eerdere films zelf schreef en daarbij andere thema's aanhield, met name obsessie, die hij door zijn stijl erg goed in beeld kon brengen. De muziek is conventioneler, gewoon wat sentimentele strijkers.

Zelf hou ik meer van droger materiaal zoals About Schmidt. De tranen hoeven niet te blijven stromen, het constateren van alle treurnis volstaat. En het hoeft ook niet zo overdreven allemaal.

Dan nog de symboliek. Ik heb er niet zoveel mee, maar de dochter is Ahab en Charlie de walvis kennelijk. Landwhale is een typische uitdrukking voor obesen.

De hoofdacteur speelt het echt steengoed.

Eens leuk om zien maar meer ook niet.

Ik onthou vooral de hoofdrol speler en de dochter die goed acteerden.

Waarom ik geen hogere score geef? Ik hou niet van die religieuze nonsens erin. Wrm is dit weer nodig?

Charlie weegt 270 kilo, lijdt aan vraatzucht en leeft in een schemerdonkere woning vanwaaruit hij online schrijfcursussen geeft. Zijn studenten zien hem niet want hij heeft zijn camera uitgeschakeld. Hij schaamt zich en walgt van zichzelf. Zonder rollator kan hij zich amper bewegen. Voortdurende aanvallen van ademnood impliceren een naderende dood. Een aantal personages dat gelieerd is aan de reden waarom hij zijn neerwaartse spiraal heeft ingezet, bezoekt hem af en toe. Ziehier de opmaat voor een narratief waarmee regisseur Darren Aronofsky zich op hollywoodiaanse wijze lekker kan uitleven.
Gefilmd in een vervelend 4:3 formaat zet de film zijn stevige accenten in het begin en borduurt daarop voort in het verloop. De toon wordt meteen gezet in de eerste scène waarin flink wordt gebabbeld, Charlie’s eenzaamheid wordt geaccentueerd en een destructieve aanval van vraatzucht de kijker met de wanhoop van Charlie confronteert. En dat alles gebeurt dan in dat benauwende kader gevuld met vaag verlichte beelden die heel succesvol (eerlijk is eerlijk) een naargeestige sfeer oproepen.
Het kleine kader bleef me trouwens de gehele film hinderlijk opvallen. De meerwaarde ontging me. Meer dan een pathetische poging om een doorsnee drama een arthouse-achtige uitstraling te geven, kon ik er niet aan ontlenen. Vooral niet omdat de film zich geheel in het appartement van Charlie afspeelt en die paar vierkante meter leefruimte de boodschap dat Charlie een verstikkend bestaan leidt, wat mij betreft al voldoende accentueert.
The Whale is een melodrama in een toneelachtige setting. De uitvoering is eveneens toneelachtig. En dat betekent veel dialoog. Behalve literair wordt er ook religieus gebabbeld. De gedesillusioneerde Charlie krijgt af en toe bezoek van een blije evangelist die hem de weg naar het licht op wil duwen. Veel heil levert dat niet op behalve dat Charlie door het opdringerige gedrag van de blije man zijn eigen filosofie die zegt dat een ieder zijn persoonlijke zegen of verderf zoekt en daarmee zelf verantwoordelijk is voor zijn daden, des te steviger omarmt. Ach, en zo draait het steeds maar in een kringetje rond. Of het nu een evangelist betreft of een bevriende verpleegster of zelfs zijn eigen dochter. Charlie wijst alle goede bedoelingen rigoureus af en wentelt zich liever in zijn eigen onmacht, verdriet en zelfvernietiging.
Brenden Fraser speelt Charlie. Dat doet hij heel verdienstelijk. Hij verleent Charlie een bepaalde mate van emotie die de film als geheel niet oproept. De dialogen die wat mij betreft interessanter en diepzinniger klinken dan ze werkelijk zijn, slagen daar niet in. Ook het pompeuze fatsuit dat Fraser draagt, doet in tranentrekkend opzicht weinig. Nee, voor de emotionele beleving moet je toch bij de acteur Fraser zijn. Ach, en aan het 'hartverscheurende' einde van de film, kan hij ook niets doen.

Sterk drama. Het verhaal raakt wat sociale thema’s en de film speelt zich af in één ruimte. Maar ondanks de beperkte setting verveelt de film geen moment. Sterker nog, het is een boeiend geheel van begin tot eind. De film wordt tot een nog hoger niveau getild door het ijzersterke acteerwerk van met name Fraser. Ook Sink laat haar talent goed zien. De make-up is erg goed en alles ziet er realistisch uit. Prima film. 4.0

Een aangrijpend portret van een vereenzaamde vader die door morbide obesitas opnieuw contact zoekt met zijn dochter die hij acht jaar geleden in de steek heeft gelaten. Een kolossale Brendan Fraser, zowel wat acteerwerk als omvang betreft. Een terechte winnaar van de Oscars alvast voor mij. Eentje die ook in het rijtje past natuurlijk.

Een film die ook gaat over wie je zelf bent en hoe je daarmee omgaat. Ook de dochter en zovele andere tieners worstelen met hun identiteit. En de moeder zit als alcoholverslaafde ook niet zo geweldig goed in haar vel. Een film over waarheid en hoe je tegenover de dingen staat. Over eerlijkheid met jezelf en de andere. Op dat vlak zeker boeiende personages (Thomas). En tenslotte werd ook het gezondheidsbeleid en sociaal verzekeringssysteem nog eens door de mangel gehaald.

Geen eenvoudige opdracht voor Aronofsky om alles te filmen in één ruimte, maar ik bleef alvast geboeid kijken. Hier en daar een scène om bij stil te worden. Die ene (emo)vreetbui kwam wel binnen. Grootste kritiek voor me was dat het allemaal wel erg snel de revue passeerde. De ex, de dochter … opeens waren ze er uit het niets, na zovele jaren… De laatste scène gaat er misschien Hollywoodiaans net over voor me, voor de rest is het een ingetogen sereen portret geworden.

Voor mij tot nu toe verreweg de minste Aronofsky. Het thema obesitas wordt knap weergegeven, maar een paar hysterische vrouwen en een Jehova getuige doen de film geen goed.

The Whale is in alle opzichten een bijzondere film. Als eerste zit je een gehele tijd naar een plek te kijken die ook vooral donker is. Wat het dan bijzonder maakt is dat de film je vooral weet bezig te houden met zo weinig middelen. Wat daarin succesvol is, is vooral het werk wat Brendan Fraser neerzet. De ondersteunende cast doet het ook geweldig. Het verhaal zelf heeft wat levensvragen waarop men antwoord probeert te krijgen. Dit spreekt mij altijd wel aan. Het komt hier ook realistisch over en ik vond het een fascinerende film.

Uitstekende film over een leraar die vanwege zijn flinke overgewicht niet eens meer naar buiten kan. Toch wel een ontroerend portret waarin het hoofdpersonage in het reine probeert te komen met zijn naasten. Ondanks dat de film zich geheel in een appartement afspeelt, zakt het nergens in. Een uitstekende rol van de bijna onherkenbare Brendan Fraser. Maar ook Hong Chau mag zeker niet onvermeld blijven.

Yes... "Oh!"

Dat ik de laatste paar jaar steeds vaker achter mijn oren krab bij de nieuwste films staat buiten kijf.
Zo ook The Whale. Je merkt dat na 2017 Hollywood en omstreken een flinke omslag heeft gekregen waarin de zaken anders moesten... en dat het daarbij toelaatbaar is om bepaalde figuranten nu echt hun verhaal te laten doen.

Want film na film... ongeacht men aan de drugs zat, verging van de ellende, kapot ging, in een vicieuze cirkel belandde... Het was altijd heel eendimensionaal gezien al deze anti-helden wel de ogen van zowel de mannelijke als vrouwelijke fans moesten strelen met hun modellenuitstraling en de torso's. Nu is het tijd voor een no nonsense tegenovergestelde. Ja, Jared Letho zou in Requiem for a Dream voor de patatgeneratie en de beginnende millennials de meisjes in katzwijm hebben laten vallen... Die ogen, dat haar, die geknaktheid wat zo schattig maakt. De rest eromheen lijkt dan misschien nog op punt twee te staan. Aranofsky heeft het anno 2022 begrepen en zet hier nu echt, maar dan ook echt iets neer wat een afbreuk doet aan de idealen. En dat mag ook wel eens een keer gebeuren. Niet alles in het leven is vanzelfsprekend.

En zo is het leven van deze Charlie ook absoluut niet. De introductie van hem is schrikbarend. Niet eens vanwege het uiterlijk... Al bij de eerste minuten wordt je in een brei van machteloosheid en zelfdestructie gegooid, terwijl Charlies echte verhaal nog moet komen. De man kampt met morbide obesitas, maar het feit dat zijn gezondheid nu wel zo fataal is dat het nu een zaak van leven of dood is lijkt hem niet eens meer te deren. In plaats daarvan, en terwijl zijn zorgster Liz er de scherpe kantjes er maar vanaf snijdt, terwijl deze man zichzelf blijft voeden met kipbuckets en de bestellingen bij de lokale pizzaboer, waarbij de bezorger de pizza's maar beter voor de deur kan leggen en het geld uit de brievenbus moet pakken. Hij laat zich niet graag meer zien natuurlijk. Hij geeft daarnaast ook les via videobellen en houdt zijn webcam maar ook het liefst uit. En dat terwijl Charlie hiervoor nog gewoon een doodnormale man was. Zijn lerarenpraktijk was nog in orde en hij had een vrouw en een dochter.
Maar het lot lijkt ook dichterbij te komen als zijn dochter Ellie op een dag bij hem voor de deur staat.

Ellie, wat is die Sadie Sink toch een heerlijke booswicht, na haar pittige rolletjes in Stranger Things en Fear Street 78. De frustraties en het verkapte verdriet waarmee ze haar woede naar haar vader uitspreekt zijn gewoon beklemmend en zo komen we ook steeds dichter bij de conclusie... en eigenlijk misschien ook wel het verkeerd gekozen excuus waarom Charlie zichzelf begon vol te proppen... en waar maar geen eind aan komt. Een endorfine, een verslaving, een dwangneurose. In al zijn ladekasten nog reservevoedsel, en er moet gepropt worden. In combinatie met het pijnlijke zeer begin je er gewoon misselijk van te worden en hield ik de filmversnaperingen toch maar al te graag dicht. Maar hoe Charlie zichzelf ook naar de afgrond en de dood werkt, het is wel een man die je uiteindelijk bloedserieus gaat nemen.

Het hele verhaal dat begon met het feit dat hij tijdens zijn huwelijk vreemdging met een mannelijke student... maar uiteindelijk een situatie vormt waarbij hij door zijn rouw moeilijk zijn acceptatie omtrent zijn geaardheid heeft kunnen weggeven is de ultieme kers op de taart en vader en dochter... en uiteindelijk ook zijn ex-vrouw komen steeds dichter bij de waarheid. En voor sommigen is het eng, bijvoorbeeld voor die christelijke buurjongen die hij steeds om hulp vraagt als het moet. Ook is die hele Moby Dick-actie een goed voorbeeld dat een menselijke kracht al een hoop biedt... althans, voor hoe lang het op het einde mag duren.

Brendan Fraser zet hier de rol van zijn leven neer en ook van Aranofsky is dit een script om u tegen te zeggen. Dat Aranofsky diep gaat weten we al, maar net zoals Mother! weet hij dit ook vakkundig op één locatie te houden.
Soms dat je wel eens vergeet dat het niet verder komt dan een locatie of woonkamer. Gewoon een krachtige film met een diepe laag en nuance die terecht zijn Oscar verdiend heeft.

4,5*

Brendan Fraser.

Oops!

Bijna al zijn films gaan toch over (zelf)destructie of als ie het op zijn heupen krijgt de destructie van de complete mensheid?

Ja, een vrij breed thema is dat, ook niet een thema wat Aronofsky exclusief als regisseur behandeld. Zelfde als bijvoorbeeld religie wat je in zijn laatste films vooral terugziet. Qua uitwerking verwacht ik wel dat Aronofsky net een stapje verder gaat, zijn films voelen echt als een trip aan. Dit is letterlijk een theatervoorstelling.

Mwah. Hij gaat er wel héél nadrukkelijk in op. Noem eens een andere regisseur die dat steeds door zijn heel oeuvre behandelt? Bovendien is het ook weer niet zo dat iemand die zichzelf vernietigt zo’n veelvoorkomend thema is. Aronofsky behandelt een wiskundig die zichzelf gek maakt op zoek naar de zin van het leven. Mensen die zichzelf helemaal kapot maken met drugs. Een worstelaar en balletdanserses die zichzelf kapot maken voor hun sport. Mother en Noah met de mensheid die zichzelf verwoest. Een iemand met obesitas die zichzelf al dan niet bijna doodeet. Qua inhoud dus erg typisch en ook daarin zit een duidelijke handtekening.

Niet mijn punt dat hij er niet op ingaat; het is vooral dat hij er altijd wel wat interessants mee weet te doen en net een stapje verder gaat. Een handtekening gaat verder dan een themaatje wat je behandeld. Requiem for a dream is vrij shockerend, en audiovisueel samen met Pi echt next-level. Black Swan was psychologisch ongelofelijk sterk, The Fountain emotioneel en visueel erg creatief, Mother ging op ‘t einde in overdrive. Aronofsky weet altijd wel te verassen door een zeer schrijnend en/of shockerend portret te schetsen. The Whale vond ik een stuk tammer qua uitwerking, nergens echt qua regie ingrijpend, een theatertje met wat oppervlakkige emoties qua familie, erg ingetogen en niet de all-out vibe die ik associeer met Aronofsky’s uitwerking ongeacht het thema.

[quote]Warp schreef:

Ik zeg niet dat hij er op ingaat. Ik zeg dat hij er in op gaat. Dát is wat anders. Daarmee is het niet een themaatje, maar iets wat cruciaal is voor wat ie te vertellen heeft. De mens maakt zichzelf kapot, dat is een rode draad, geen terzijde. Een handtekening is niet alleen terugv te vinden in het visuele, Aronofsky is een auteur, ook al heeft ie dit niet geschreven. Hij wilde dit verhaal al jaren vertellen. Het mooie van film, verhaal, beeldtaal en geluid ontmoeten elkaar. Noah lijkt ook geen Aronofsky film, maar blijkt dat wel te zijn. De mens die het verdient uitgeroeid te worden door zijn zelfvernietigende gedrag. Maar, misschien heb je gelijk hoor( dat deze behalve dat thema te weinig zijn handtekening draagt). Ik heb deze film immers nog niet gezien. Net Mother! pas.

Mooie tip heb ik opgedaan uit je top 10 btw ( heeft verder nergens mee te maken)

[quote]mister blonde schreef:

Ja een handtekening gaat inderdaad verder dan alleen het visuele of een thema. Iets als het gevoel wat een film bij je oproept of de indruk die het bij je achterlaat tellen daarin volledig mee. Een film als Requiem for a Dream en bijvoorbeeld een Basketball Diaries hebben ook beide als hoofdthema kapotgaan door drugs, toch laten ze mij beide met een ander gevoel achter. Of een film als Oldboy en Irreversible, ook beide met als rode draad wraak hebben beide een hele andere uitwerking. The Whale geeft mij hierin gewoon niet hetzelfde gevoel als een vintage Aronofsky mij geeft. Meer alsof het door iemand anders is gemaakt die toevallig door Aronofsky is geïnspireerd.

En nice, altijd goed om dat te horen!