The Whale (2022)

De aan morbide obesitas lijdende docent Engels Charlie [Brendan Fraser] is zichzelf dood aan het vreten en heeft dientengevolge niet lang meer te leven. Eerst verschijnt Thomas [Ty Simpkins] die Charlie denkt te kunnen helpen met de verkondiging van het evangelie volgens een religieuze groepering waar Charlie zich in het verleden op heeft gestort. Dan staat Charlies 16-jarige dochter Ellie [Sadie Sink] voor het eerst in acht jaar voor de deur. Ondanks haar verbittering en uitgesproken ‘haat’ voor haar vader wil ze toch dat hij haar helpt met een opstel dat ze moet schrijven voor Engels. Uiterst vergezocht melodrama waarbij Aronofsky alle registers opentrekt om medelijden voor Charlie op te wekken, inclusief Frasers tenenkrommende gezwalk in een fatsuit. Fraser doet er nog een schepje op door niet veel meer te doen dan als Puss In Boots zo vertederend mogelijk uit de ogen kijken. Dat is alles en het liet mij eerlijk gezegd koud (ook omdat de ontknoping volstrekt voorspelbaar is), maar in de goedgevulde bioscoopzaal waar ik dit zag moesten aardig wat mensen flink snotteren.

Mijn 8ste film van deze cineast binnenkort!!

Brendan is zoals altijd geweldig, maar het voortkabbelende plot en vooral de uiterst vervelende en zwak acterende dochter maken dit tot een weinig memorabel werkje. Ik keek hier ontzettend naar uit, maar merkte toch al na een half uurtje dat de verveling op momenten begon toe te slaan. Voor Aronofsky’s standaard is dit een zwakke toevoeging aan zijn repertoire.

Vooral die dochter had wel flink minder karikatuur van een boze puber mogen zijn, maar eigenlijk vond ik het allemaal wel wat toneelstukpersonages.

Oei Aronofsky toch. Tijdens het kijken dacht ik al: dit lijkt wel geschikt voor toneel. En ja, bij de eindtitels bleek dit een adaptie van een toneelvoorstelling te zijn. Maar zoals zoveel toneelverfilmingen voegt de film echt niets toe en wordt er weinig met de camera gedaan. Ik vraag me toch af wat dat zo trekt bij filmmakers. Dan heb je een camera, dan kan je de wereld in, blijf je binnen in één ruimte. Er zijn uitzonderingen zoals Rear Window maar meestal zit er niets bijzonders bij. Ook visueel enorm saai en dat benauwende formaat helpt dan ook niet om er visueel iets moois in te zien (dat kan wel, zie vele films uit de jaren 50). Ongetwijfeld om het gevoel van dat kleine flatje nog sterker te maken, maar ik vind het vooral vervelend. Niet dat dit verhaal zich leent voor de stijl van Requiem for a Dream, maar ik had wel iets meer mogen verwachten van Aronofsky. Voorts is ook de editing matig, er komt maar geen flow of ritme in de film.

Dan lees ik hierboven dat hier weinig Hollywoods aan is maar daar ben ik het niet mee eens. Allemaal simpele psychologie, grootse emoties en dikke tranen (vooral Fraser, geloofwaardig gespeeld verder maar te dramatisch soms), een blik aan trauma's en iedereen zijn eigen sores, de opstandige tienerdochter, alles voelt gescript en nep aan. Dit ding is een toneelverfilming maar heel erg Hollywood-achtig ook.

Is alles dan slecht? Nee, dat ook niet. Het eerste uur kijkt nog best goed weg. Chau heeft een prachtrol en vooral de kleine momentjes tussen haar en Fraser zijn echt soms ontroerend mooi, maar die momentjes zijn dun bezaaid en worden steeds minder. En zo zakt de film steeds verder weg. 2,0*.

En wat vond ik er nou van:

Het verhaal speelt zich af in de woonkamer van Charlie (Brendan Fraser). Erg mooi is de band tussen Liz (Hong Chau) en Charlie. Dan komt dochter Ellie (Sadie Sink) onverwacht langs en wil ondanks alles geholpen worden met een essay. Op haar boze en confronterende manier probeert ze toch contact te maken. Charlie eet zichzelf langzaam dood wat een pijnlijke reden heeft en wil daarom ook niet geholpen worden. Dit allemaal speelt zich af in dus die woonkamer. Wat is dit knap gedaan zeg. Het acteer werk is zoals het in deze film moet zijn. Soms wat te overdreven en soms erg klein. Aanrader? AB-SO-LUUT!!! Is het te vroeg om te zeggen de beste film van 2023? De film raakte me diep, en ontroerde me. Zorg wel dat de zakdoekjes in de buurt zijn, want hier was er geen dry eye in the house.

Film over een gemiddelde Amerikaan.

Ik maak een grap maar dit soort mensen bestaan natuurlijk. Je ziet ze ook wel op televisieprogramma´s waarbij ze met een hijskraan soms uit een hun woonkamers getild moeten worden. Ik was ooit in Amerika en daar zie je daadwerkelijk soms van dit soort walvissen voorbij waggelen of in een rolstoel voorbij rollen. Het is raar want je hebt daar ook een Heart Attack Grill restaurant waar voor de winkel een gigantische weegschaal staat. Als je daar op gaat staan en je weegt meer dan 160KG dan mag je gratis komen eten. 160KG is sowieso al meer dan het dubbele dat ik nu weeg. Het is fascinerend maar ook extreem raar hoe Amerikanen zo geobsedeerd kunnen zijn door eten. En zeer slecht eten. Het lijkt wel alsof het zo slecht mogelijk, zo vet mogelijk moet zijn. Vrijheid!

Maar het is natuurlijk heel triest... Dat is de realiteit en iedereen weet het en daar gaat deze film over, denk ik. Om de realiteit van deze mensen mensen te laten zien en dat hun leven zeer ellendig is en vol schaamte. Dat is denk ik wel hoe de film opent en de hoofdpersoon bijna een hartaanval krijgt tijdens het kijken van porno. Dat is heel triest maar de realiteit benadrukkend. Het is niet grappig, er is niks grappigs aan deze film. En ja wat moet iemand perse met deze film? Natuurlijk leiden deze gigantische walvissen van mensen geen leuk leven en dat weten we ook natuurlijk ook allemaal als je iets langer doordenkt. Op het einde raakt de film mij wel maar dat is ook logisch en het is bijna emotionele manipulatie.

De magie van Aronofsky is wel een beetje weg moet ik zeggen. Het zou net zo goed een film van iemand anders kunnen zijn. Qua editing en dergelijke is het ook best een saaie bedoeling. Wel blij dat ik hem heb gezien maar nooit meer. Ook zijn slechtste film. Nu heb ik wel zin om The Wrestler nog een keer op te zetten.

Goed , maar ik heb toch wel veel meer verwacht , vooral toen ik de trailers gezien heb .

Kleine 3,5 ster

De meningen zijn verdeeld. Voor Aranosky begrippen meer mainstream Hollywood en bij vlagen zelfs melodramatisch. De dochter is de oervorm van een boze puber. Een karikatuur wellicht. Het familiedrama is een verhaal uit duizenden. En het is duidelijk te zien dat dit een adaptatie is van een toneelstuk.

En toch wist de film me te raken. Dat komt door die geweldige rol van Fraser die dit naar een hoger niveau tilt. Eigenlijk alle scenes met hem zijn goed, en die waar hij niet in voorkomt zijn gewoon minder. Ok, de rol van Sink is ook noemenswaardig, maar het is Fraser die de film draagt.
Enorm sympathieke rol vooral. Je krijgt spontaan medelijden als je in hem zo ziet worstelen met dat lichaam, of door zijn dochter wordt verrot gescholden. Maar als je hem ziet eten voel je ook weerzin. Erg knap gespeeld, je ziet duidelijk dat Fraser huiswerk heeft gedaan voor deze rol.

4* en de oscar mag naar Fraser. Prachtig einde ook trouwens.

Ondanks de fraaie rol van Brendan Fraser is dit al met al een kleine tegenvaller van regisseur Darren Aronofsky. De film kan zich niet losmaken van het toneelstuk waar het op is gebaseerd, iets dat zich vooral uit in het feit dat de personages continu hun emoties moeten tonen en benoemen, iets dat op den duur een beetje begint tegen te staan. Eén en ander wordt hierdoor ook nogal sentimenteel en manipulatief. De film heeft het hart duidelijk op de goede plaats, maar de personages bleven bij mij op afstand en op emotioneel vlak werd ik niet voldoende geraakt.

poeh dat was heavy van 2 kanten gezien maar goeie film !!

Krijgt hier niet zoveel goede kritieken maar ik vond dit een zeer mooie film met toch een prachtprestatie van Brendan Fraser. En het is hem van harte gegund want heeft de laatste jaren veel miserie gekend, ben blij dat hij terug boven water komt, en hoe.

Ben dikwijls in de VS geweest en je zou er van schrikken hoeveel mensen daar niet meer uit hun huis of appartement geraken door hun overgewicht, zoals hier al ergens staat te lezen. Maar ik heb daar zelf een fastfood restaurant bezocht om 0.400h s'morgens, waren gewoon 24h per dag open, en vanaf s'morgens is daar al veel volk....

Staat deze film symbool voor de Amerikaanse ( Westerse) maatschappij? Hartverscheurend en mijn maag draaide om.Nooit gedacht dat Brendan Fraser zo goed kon acteren.

Drama die realistisch wordt vertolkt door Brendan Fraser.

Een van zijn beste rollen ooit.

"The Whale" vertelt het verhaal over een diep ongelukkige zware obesitas patient en het verhaal speelt zich af in een enkele ruimte. Zoals al eerder in dit forum genoemd voelt de film aan als een toneelstuk.

"The Whale" moet het dan ook hebben van het acteerwerk. En dat zit zeker goed.

Niet alleen Fraser maar ook talentje Sadie Sink ( "Stranger Things") zet overtuigend Charlie's dochter neer.

Een dochter eveneens met bagage. "The Whale" is zware maar wel zeer interessante kost.

Oscar waardig.

4*

The Whale wordt niet zonder meer lovend door alle filmcritici ontvangen, en mijn go-to filmpodcast guys waren zelfs behoorlijk negatief over de film. Daardoor waren mijn verwachtingen niet al te hoog meer, en wellicht viel Aronofsky's nieuwe me daarom wel extra mee. Brendan Fraser speelt een toprol, en ook Hong Chau is hier een fijne afwisseling van de toch wel zware scènes. Het is misschien geen meesterwerk, maar ik kan probleemloos naar boven afronden.

3,8*

Het zal niemand ontgaan zijn dat er heel wat buzz is rondom de terugkeer van Brendan Fraser en zijn performance in The Whale, goed voor een Oscar-nominatie met een mogelijke kans op winst. Ik zag een paar interviews met hem over zijn leven en vond hem wel sympathiek als mens, dus de film leek me wel sowieso een must-see.

En inderdaad, Brendan Fraser is overtuigend en sterk in de rol van Charlie. Ik gun hem een Oscar, het zou de kroon zijn op zijn terugkeer in Hollywood.
Helaas ben ik minder enthousiast over The Whale als film. De film is gebaseerd op een toneelstuk en zodoende speelt het zich allemaal af op één locatie (Charlie's appartement) met een kleine cast. Zoals met veel van dat soort films/toneelstukken betekent dat dat het plot uitsluitend vooruit gestuwd wordt door de onderlinge dynamiek tussen de personages en hun dialogen/acties op die locatie (i.t.t externe gebeurtenissen). Op zich geen probleem, maar het maakt de bewegingsvrijheid van het plot beperkt en de onvermijdelijke expositie om ons te kunnen binden aan de personages leidt vaak tot geforceerde situaties of dialogen. Personages verlaten de woning, komen al dan niet op willekeurige tijdstippen terug, alleen, samen of toevallig tegelijkertijd zodat dit leidt tot diverse plotontwikkelingen, onthullingen of emotionele uitbarstingen.

En dan staat of valt het verhaal eigenlijk met de personages; het probleem is dat sommige personages volstrekt ongeloofwaardig of oninteressant zijn. Met name de opdringerige missionaris Thomas vond ik een ongelooflijk slecht geschreven personage. Zijn houding en acties waren totaal onbegrijpelijk en onrealistisch.
Dan dochter Ellie, haar karakter en houding t.o.v. Charlie vond ik vreemd, zeker gezien het feit dat zij hém opzocht en hem al jaren niet gezien had. Op een of andere manier zouden wij op het eind moeten rooten voor haar en haar relatie met Charlie, maar ik vond haar nog steeds vreselijk tot het laatste moment.
Eigenlijk vond ik alleen Liz een overtuigend en consistent personage.

Het is moeilijk uit te leggen, maar The Whale laat precies zien waarom ik een beetje een hekel heb aan die 'één-locatie'-films: het wordt al snel geforceerd en onnatuurlijk, en emoties zijn all over the place; natúúrlijk is er nog een scène met de moeder van Ellie om expositie en closure te geven voor Charlie, natúúrlijk komt Thomas nog een keer terug om zijn ware aard te laten zien, natúúrlijk komt Ellie nog eens langs (toevallig op het moment dat Charlie net sterft), natúúrlijk passeren in 1 interactie alle denkbare emoties de revue, niet omdat het natuurlijk is, maar omdat 'wrijving' het nu eenmaal 'spannend' maakt. Het ene moment wordt er gescholden, het andere moment liggen ze bij elkaar, om vervolgens weer de deur uit te stormen.
Het einde was ook walgelijk melodramatisch. Het witte licht, het symbolische naar haar toe lopen, het gedicht, de zee....Tekstboek-Hollywood melodrama.

Dus ja, het wordt rooten voor Brendan bij de Oscars, maar als film deed het me weinig.

2,5*

Het is jammer van het melodramatische en sentimentele einde (dat met kleine aanpassingen voorkomen had kunnen worden) maar als geheel toch een mooi en schrijnend verhaal, toneelmatig uiteraard, maar in de uitvoering en vooral door de prima cast gewoon goed. En de excellerende Fraser mag zijn beeldje ophalen natuurlijk. Hollywood smult van dit soort rollen.

Een van de meer tragische films die ik ooit zag. Ook lastig wat ik ervan moet vinden. At face value is het een film over een man die zichzelf heeft laten gaan door tragiek in zijn leven en de verwijdering ten opzichte van zijn dochter, maar doordat het Aranofsky is, het deels over geloof gaat, het essay over Moby Dick een paar keer terugkomt en er wat elementen inzitten (zoals die ‘missionairy’ jongen) waar ik niet zoveel mee kon, vond ik het een ietwat moeilijke kijkervaring. Ik zat in ieder geval heel de tijd te ‘puzzelen’ wat het allemaal te betekenen had, maar het kan ook zijn dat ik er dan juist weer teveel in zie.

Die toneelachtige sfeer waar sommigen over schrijven vond ik zelf tijdens het kijken nog redelijk meevallen, maar nu ik erover nadenk is het inderdaad wel een beetje een soort klucht (mensen komen te pas en te onpas binnen stormen) zonder de grappen. Daaraan merk je wel dat het een toneelstuk is en dat kon af en toe wel wat irritant of onnatuurlijk worden. Daarnaast kon ik zoals gezegd weinig met die missionaris, helemaal in combinatie met de nogal overdreven acterende vervelende dochter.

Het had van mij iets meer over alleen Charlie mogen gaan, want zijn personage zorgt voor een aangrijpende film. Ook de enige/eerste film die ik heb gezien die gaat over een personage met zulke morbide obesitas en dat maakt het, ondanks dat het overkoepelende thema misschien niet heel nieuw of baanbrekend is toch wel weer een vrij originele kijkervaring. En erg goed neergezet door Brendan Fraser uiteraard.

bescheiden 3,5*

Wow, wie had dat gedacht van Brendan Fraser? Gewoon WOW!

De titel verwijst natuurlijk naar de obese hoofdpersoon als een soort monster van Frankenstein dat zich moet verbergen voor de afkeurende blikken van de buitenwereld, maar meteen blijkt ook de roman Moby Dick, waarin kapitein Ahab jaagt op een walvis, een hoofdrol in de film te spelen – de hoofdpersoon is een docent essay schrijven en koestert een bepaald essay over Moby Dick – waarbij net als in die roman de walvis een metafoor is: de buitenkant (zwaarlijvigheid) en onze strijd tegen (of haat jegens) onze naaste is slechts een afleiding van van waar het echt om gaat, namelijk dat afwijzing pijn doet en we (diep van binnen) om elkaar geven. Daar wordt nogal uitdrukkelijk ook het thema van (schuld en) redding door geweven: iedereen wil een ander redden en/of moet zelf gered worden maar moeten we ons daartoe richten tot God, onze naaste of onszelf omdat we alleen onszelf kunnen redden?

Uiteindelijk gaat de boodschap van de film om eerlijkheid: alleen als we onszelf (uiterlijk en innerlijk) durven laten zien – en ons niet laten afleiden door uiterlijkheden en ons niet verbergen achter een beschermende muur of schone schijn – dan vinden we elkaar en komt het goed. Dat maakt de film wel wat paradoxaal: de film zit als essay knap in elkaar met alle relevante thema’s erin verweven en een mooie boodschap, maar daarmee neigt de film naar het bedachte dus gekunstelde, clichématige en zelfs bewust sentimentele (zoals het dramaboekje voorschrijft krijgen we eerst conflicten gepresenteerd waarna je aldoor al voelt dat het goed gaat komen en de Amerikaanse groepshug dus oplossing niet meer ver weg is) waardoor de film juist niet authentiek voelt en in die zin haaks op haar eigen boodschap staat.

Brendan Fraser is in meer dan één opzicht kolossaal in deze film. Dat is maar goed ook, want voor het overige stelt dit verfilmd toneel niet veel voor, afgezien allicht van Hong Chau. Aronofsky heeft een aantal mooie films gemaakt, maar een enthousiaste fan zal ik wel nooit worden, ook niet na deze film.

Kennelijk wilde Aronofsky deze film al jaren maken, maar wachtte hij op de perfecte acteur. Fraser dus. Na het zien van de film vraag ik me af waarom hij deze film zo graag wilde maken. Want het is toch ook weer geen verhaal dat we nooit eerder gezien hebben. Zelfdestructie is natuurlijk een thema dat we vaker zien bij deze regisseur, net als religie, en die moeilijke vader-dochter relatie zagen we al eerder in The Wrestler. Wat maakt deze film dan zo 'anders' behalve dat het wellicht de eerste film is met een morbide obese persoon in de hoofdrol, ik vraag het me af.

Fraser is wel geloofwaardig in de hoofdrol, en de Oscar die hij waarschijnlijk wel zal krijgen is hem gegund. De scenes tussen hem en Hong Chau waren de beste van de film. Ik had, zo te zien niet als enige, meer moeite met de dochter en vooral de missionaris. Misschien dat daar in de VS, wat in wezen een diep-religieus land is, wat anders naar gekeken wordt, maar ik vond het maar een oninteressant personage, en zijn back story maakt het er bepaald niet beter op. De dochter is bijna een parodie op een rebelse tiener, maar daar kon ik nog wel iets meer mee. Ik vond het trouwens wel zeer opmerkelijk dat er zo makkelijk vanuit wordt gegaan dat een grote som geld meer waard is dan nog een aantal jaar een vader hebben- die discussie wordt niet eens gevoerd binnen de familie. the money is for Ellie en daarmee uit.

Visueel is het natuurlijk niet zo bijzonder, het gaat echt om de tour de force van Fraser. Het einde was voorspelbaar maar ook wel mooi, al dacht ik eerlijk gezegd ook: pas nou toch op, straks val je dood op je dochter...

Een film op 1 locatie en weinig acteurs/actrices dan moet je van goede huize komen. En deze film bleef mij toch 2 uur lang boeien door het geweldige acteren van Brandan Fraser. Sadie Sink speelt hetzelfde typetje als in Stranger Things dus daar was niet veel nieuws. Goed genoeg voor 4 sterren.

Hier keek ik al een tijdje naar uit. Ik ben altijd wel een fan van Brendan Fraser geweest, en om hem een grootse comeback te zien hebben in een Aranofsky-film waarvan het plot me ook wel aansprak, daar was ik wel benieuwd naar. Helaas blijkt dit toch wel een teleurstellende film te zijn. Ik kan niet zeggen dat ik niet ontroerd werd, maar dat heeft meer te maken met het spel van de acteurs dan met de aanpak van Aronofsky en het schrijfwerk. Dit is een gigantisch melodramatische en vaak smakeloze film waarin ik eigenlijk in geen enkele relatie of personage echt geloofde. Ja, Liz vond ik nog wel leuk dankzij Hong Chau . Mooi jaar voor haar met eerder ook een fantastische rol in The Menu.

Brendan Faser is ook sterk over het algemeen, al vond ik hem ook wel wat zwakke melodramatische uitschieters hebben om die Oscarnominatie te rechtvaardigen. De ironie is dat de film met zijn melodramatische aanpak juist erg op de prijzen lijkt te mikken. Nogal opmerkelijk voor een film die eerlijkheid predikt. Ik vond de score vaak ook echt belachelijk, en de film heeft er ook een handje naar wat uitleggerig naar de kijker toe te zijn. Zo'n complexe film is het niet eens. Alle nuance komt van de acteurs, die er eigenhandig voor zorgen dat de film nog een beetje overeind blijft.

Meer toneelstuk dan film. Brendan Fraser redt de film, groot acteur.

De trailer belooft weinig goeds.

We've All Got Baggage

1 op de 2 mensen krijgt ooit te maken met psychische problemen waarbij het per persoon kan verschillen voor welke psychische problematiek je al dan niet meer aanleg hebt. Persoonlijk kan ik mij vooralsnog minder goed herkennen in een eetverslaving, maar daardoor vind ik het des te interessanter om mij in het personage van Brendan Fraser te verdiepen.

Aan de acteerkwaliteiten van de acteur zal het daarbij zeker niet liggen, want zijn rol van Charlie is met gemak het hoogtepunt van de film te noemen. De nadelen voor mij betroffen meer het over gedramatiseerde einde en de personages om hem heen (in het bijzonder zijn dochter, en de jonge missionaris) en het feit dat de beschadigingen die zij in het leven opgelopen hebben er net iets te dik bovenop liggen. Daarnaast voelen ze te sterk in dienst van het verhaal gesteld aan waardoor het verloop van het verhaal niet organisch genoeg en vaak toch behoorlijk clichématig en te “Amerikaans”aanvoelt.

In de positieve reviews wordt bovenstaande vaak genegeerd, waarbij ik hier op Moviemeter wel duidelijk een trend zie dat mensen dit opvalt en dat men zich hieraan ergert. Het haalt de algehele kwaliteit van de film namelijk wel naar beneden, en dat is jammer. Enigszins teleurgesteld ben ik hierdoor wel, maar alleen al vanwege de acteerprestatie van Fraser kan ik een ieder aanraden om deze te gaan zien.

3,0*

Die paar films die ik van Fraser heb gezien, beloofde niet veel goed, maar hier laat hij zijn kwaliteiten zien; geweldig acteerwerk! Prachtige film, waar je de uiteindelijk ontknoping al van ver ziet aankomen... maar toch niet teleurstelde. Voor een film die zich in één ruimte afspeelt, weet hij de twee uur te boeien.

Mooie film, en Fraser kan in de hele lijst met Oscargenomineerden prima meekomen. Benieuwd of hij het beeldje mee naar huis neemt.

"I need to know that I have done one right thing with my life!"

Na alle loftuitingen had ik hier toch veel meer van verwacht.

In 'The Whale' stapt Brendan Fraser zowat letterlijk in de huid van Charlie, een online Engels docent. De beste man leeft een teruggetrokken bestaan en lijdt aan morbide obesitas. Omdat hij zichzelf langzaam de dood in eet, poogt hij als laatste goede daad de banden weer aan te halen met zijn vervreemde tienerdochter.

Het eerste aangezicht van Fraser in de hoedanigheid van zijn karakter is werkelijk imposant; wat een metamorfose heeft hij ondergaan! Van de wijze waarop hij zich in een kleine ruimte voortbeweegt tot aan zijn complexe emoties, het is fantastisch te noemen. Dit wordt versterkt door de aspect ratio, waardoor je je als kijker ook enigszins beklemd voelt. Hierdoor zat ik er gelijk in.

Des te jammer dat er qua plot vrij weinig meer gebeurt. Het gebeuren kabbelt maar wat voort en de personages lopen om de haverklap zijn deur plat. Dit levert de nodige schreeuwpartijen op, maar niets weet eigenlijk te beklijven over het geheel. De kleine momenten met Hong Chau als verzorger kon ik daarentegen weer wel waarderen.

Al met al een teleurstellend drama van Darren Aronofsky, vooral als je nagaat dat hij jarenlang bezig was met de casting. Wel is het fijn om Fraser voor de verandering eens in zo een rol te zien.

3,0 Sterren.