Smile (2022)

Ja dit is voor mij top natuurlijk, hier hou ik ontzettend van en als alles dan nog is subliem is gebracht en uitgewerkt, van het verhaal, de cast en het heerlijk psychisch-paranormaal creepy sfeertje. Hierdoor zat ik aan het scherm gekluisterd. Dikke 9/10

En Parker Finn, meer van dat aub

Het zal nooit mijn genre worden.

Ik vond het saai.

2 sterren van joolz en collins, dat is niet bemoedigend. Ik had wel hoop voor deze titel. Misschien haal ik er wel meer uit

Degelijk, maar een storend element voor mij was dat de protagonist (weeral) persoonlijke trauma's moet overwinnen om 'hun doel' te bereiken.

Hier zat veel meer in....

Volgens mij zegt een 3,47 na 233 meer. Prima film.

Ik snap je punt, maar ik vind mensen wiens smaak ik intussen echt behoorlijk ken vaak wel een aardige graadmeter. Dat wil niet zeggen dat ik het er altijd mee eens ben natuurlijk, maar het doet meer met mijn verwachting dan het gemiddelde hier.

Maar zoals ik zei, misschien haal ik er meer uit. Hoop natuurlijk van wel

Och ja, leuk, vermakelijk wel. Ben geloof ik een beetje afgestompt, wat is nog éng? Eng als in de kriebels van krijgen. Daarvoor val ik vaak toch weer terug op "oudjes" Geen enkele jump scare wist mij de rillingen te geven maar ik werd wel excited van het einde! Tof dat ze wel laten zien wat ze nou eigenlijk zien op het eind ennnn dubbelspoiler the bad guy wins! Ja houd ik van. Sjort voor mij de score op naar 3 sterren.

Dit was weer eens een lekker enge creepy griezelfilm. Je gaat na deze "Smile" toch behoorlijk argwanend naar grijnzende types aankijken. Lekker origineel gevonden dit thema. Aardig wat schrikmomenten en soms best lekker uitziende gore. 3.5*/4*

Is er niemand opgevallen hoe de protagoniste acteerde?

Ze doet me denken, denken? Het is Hilary Zwank 2.0. De manier hoe ze kijkt met haar ogen en haar gezichtsuitdrukkingen zijn precies hetzelfde. De bewegingen en haar emotionele gevoelens vooral bij droevige look is spot on.

Ze acteerde echt goed vond ik. De mannelijke acteurs vond ik zeer matig.

Deze Horror / Thriller film had ik een paar weken geleden liever in de bioscoop gezien dan de matige Actie / Fantasy film (een Superheldenfilm) "Black Adam (2022)". Maar nu ik hem afgelopen donderdagavond (ik had namelijk vrijdag verlof) gezien heb op de televisie, ben ik eigenlijk toch enigszins blij dat ik hem niet gezien heb in de bioscoop. Want zodra een Horror / Thriller film in de bioscoop draait weet je eigenlijk al van te voren dat het gaat tegenvallen als horrorliefhebber en dat het enkel en alleen draait om de spanning en schrikmomenten en dat is bij "Smile" ook het geval. "Smile" is ook niet echt origineel, want het doet regelmatig denken dan de bekende horrorfilms "The Ring (2002)" en "It Follows (2014)" en daarin draait het net zoals in "Smile" ook vooral om een vrouw. "Smile" weet wel te vermaken en slecht is "Smile" zeker ook niet.

In dit verhaal draait het om Dr. Rose Cotter (Sosie Bacon), een psychiater die ziet dat haar patiënt, het jonge verward meisje Laura Weaver (Caitlin Stasey), zelfmoord pleegt voor haar ogen, door glimlachend haar gezicht en keel door te snijden met een scherf van een vaas. De trauma die ze hieraan overhoudt consumeert haar steeds meer, tot het punt dat ze waanbeelden begint te zien. Hierin verschijnen verschillende personen, zoals haar patiënt Carl Renken (Jack Sochet), allemaal met een grote glimlach op hun gezicht. Dit wordt veroorzaakt door een bovennatuurlijke kracht, die ervoor zorgt dat mensen met een grote grijns op hun gezicht verschijnen, vlak voordat ze zelfmoord plegen. Wordt Dr. Rose Cotter het volgende slachtoffer van deze bovennatuurlijke kracht!

Het is misschien een flauwe constatering, maar het kunnen waarderen van "Smile" hangt veel af van de hoeveelheid horror die je reeds gezien hebt. Als je namelijk veel horror hebt gezien, dan heb je alles wel een beetje gezien. horrorliefhebbers zien vooral dat er gretig leentjebuur wordt gespeeld bij moderne genreklassiekers als "The Ring" en "It Follows". En horrorgroentjes daarentegen wacht een spookhuis rit van jewelste.

Deze hysterische en nogal uitgerekte film van debutant Parker Finn lijkt tussen de regels door iets zinnigs te willen vertellen over traumaverwerking, in deze film is dat de dood van de moeder van Rose toen Rose nog een kind was, maar heeft meer interesse de kijker zo effectief mogelijk de stuipen op het lijf te jagen. En eerlijk is eerlijk, daar is "Smile" best goed in, al zal een beetje horrorliefhebber roepen het allemaal al honderd keer eerder te hebben gezien. Voor horrorgroentjes is deze film waarschijnlijk helemaal geslaagd en voor horrorliefhebbers eigenlijk niet.

Laten wij eerst kijken naar het positieve aan "Smile". Filmregisseur Parker Finn behandelt het verhaal van "Smile" op een zo’n serieus mogelijke manier en laat zijn acteurs ook zo spelen. Sosie Bacon (ik dacht eerste eventjes dat het Abbi Jacobson was uit de leuke komische televisieserie "Broad City (TV Series 2014–2019)" en ze heeft inderdaad ook wel wat weg van Hilary Swank) als onze Rose profiteert hier het meeste van. Ze geeft zich helemaal als de door trauma’s achtervolgde Rose en brengt dit behoorlijk geloofwaardig.

De film heeft ook een hele fijne vormgeving. Er is erg veel aandacht gegaan naar belichting en geluid en de makers kiezen er ook vaak voor om bepaalde scenes op een andere manier dan gebruikelijk in beeld te brengen die alsnog het juiste effect hebben op de kijker. De spanning is in "Smile" dan ook vaak bijzonder goed voelbaar, terwijl het soms alleen gaat om rondkijken in een kamer, of wachten op wat komen gaat vanuit de duisternis van een deuropening. Ook wordt er een goed beeld geschetst van iemand die door wanhoop en angst zich helemaal verliest.

Er zijn echter ook wat kanttekeningen bij deze positieve woorden, want zeker niet alles gaat goed in "Smile". Ten eerste is het verhaal een mengelmoes van al reeds bestaande horrorfilms. Smile speelt namelijk leentjebuur bij bekendere films als "The Ring" en "It Follows" en durft ook scenes bijna één op één na te doen uit andere minder bekende films zoals een scene die erg dicht in de buurt kwam van de Horror / Thriller film "The Taking of Deborah Logan (2014)", alleen dan andersom. Een doorgewinterde horrorliefhebber zal de scene vast wel herkennen, maar het is heel goed mogelijk dat het grote publiek dat niet doorheeft en deze scene ziet als authentiek. Gelukkig is het door Parker Finn goed in beeld gebracht en werkt het ook. Dat laatste geldt ook voor de jumpscares.

"Smile" zit er vol mee en eigenlijk zijn het er ook teveel, maar "Smile" leunt niet volledig op deze manier van bangmakerij. Telkens als zo'n verdomde grijns in beeld komt krijg je de kriebels. Het is eenvoudig, maar het werkt op de zenuwen. Het gevoel van onmacht blijft voornamelijk hangen. Je weet nooit wanneer iemand met een brede lach tevoorschijn komt. Hierdoor blijft de verontrustende sfeer constant aanhouden. Als het verhaal voor iets meer originaliteit was gegaan en misschien niet zou hebben gekozen om te denken dat het hedendaagse publiek elke 15 minuten een jumpscare nodig heeft, dan had "Smile" een moderne klassieke horrorfilm kunnen worden. Dat is het nu helaas niet, maar Parker Finn heeft wel een mooi visitekaartje weten af te geven aan Hollywood.

Hoewel Sosie Bacon natuurlijk het meeste in beeld is en het ook goed deed, passeren er ook nog andere acteurs en actrices de revue, zoals het donkere vriendje van Rose, te weten Trevor gespeeld door Jessie T. Usher. Dat is tegenwoordig de normaalste zaak in films, dat een vrouw of man een donkere of Aziatische partner heeft, want anders is de film natuurlijk niet politiek correct. Eerlijk gezegd vond ik Jessie T. Usher tenenkrommend slecht spelen en Rose ex-vriend, te weten rechercheur Joel gespeeld door Kyle Gallner, deed dat gelukkig iets beter. Hij had wel beter haar ex-vriend kunnen blijven, want nu wordt hij op het einde het volgende slachtoffer van de bovennatuurlijke kracht, als Rose voor zijn ogen met een glimlach zelfmoord pleegt door zichzelf in de fik te steken (dat zie je dan in de ogen van Joel).

Verder zien we nog Robin Weigert als psychiater Dr. Madeline Northcott, waar Rose vroeger onder behandeling bij was en waar ze nu weer aanklopt voor hulp en medicijnen. Ze zorgt o.a. voor een creepy scène als ze naar Rose toegaat en daar opeens een glimlach op haar gezicht verschijnt. En ook zien we Gillian Zinser als zus Holly, die eveneens zorgt voor een creepy scène, niet m.b.t. een glimlach, maar vanwege haar loshangend hoofd.

Nieuw is het allemaal niet, maar "Smile" doet een aantal dingen goed. De uitmuntende camerabeelden, muziek en sfeer maken "Smile" geregeld bloedstollend spannend. Het lugubere kinderverjaardagsfeest (met een dode kat als cadeau), een waanzinnige "auto en zus" scène en een over-de-top finale zijn voor horrorgroentjes zeker zeer genietbaar, maar voor horrorliefhebbers eigenlijk niet meer. Dat is ook de reden dat ik deze film niet meer dan 3,0* kan geven.

Redelijk effectieve horrorfilm met een sterk maar helaas nogal wisselvallig uitgevoerd concept. De opbouw is oprecht doodeng en de eerste helft bevat veel memorabele creepy scenes, maar zoals zo vaak binnen het genre verwaterd alles richting het einde. De matige cast helpt ook niet mee.

Erg voorspelbaar en niet eng. Nog een horror film die deze trend volgt. Ik heb deze film met wat maten gezien en het afkraken was erg gemakkelijk. De film moet altijd zo duidelijk laten zien dat een "enge scene" aankomt (aka een jumpscare) waarvan de meest orginele al in de trailer is gespoiled. Het acteer werk was meestal middelmatig en die hele 'smile' was NIKS ENGS AAN. De film wilde ook twee verhalen vertellen: 1 over Rose haar trauma van vroeger en 1 over de 'smile', waarbij ik altijd dacht "KIES ER 1". De 1 helpt de ander totaal niet qua verhaal, terwijl tijdens de film ze dit heel erg graag willen laten zien overkomen.

Kortom, hou je van horror films, dan vind je dit te pruimen, beter krijg je toch niet.

Ik vraag mij af of het in een horrorfilm verplicht is om slecht te acteren. Eerlijk zijn, de zuster van Rose en dan die acteur die haar vroegere vriend Joel speelde waren afschuwelijk slecht, ook de andere acteurs vond ik absoluut niet goed. Het verhaal was niet slecht maar ik was toch blij dat het eindelijk na bijna twee uur gedaan was. Er zijn weinig echt goede horrors en deze was ook niet al te best, het acteren krijgt van mij 4 op 10......

De glimlach heeft de potentie om talloze verschillende emoties over te brengen - liefde, verlegenheid, woede, geluk, een glimlach is net zo veelzijdig als degene die hem draagt. Maar kan een glimlach angst overbrengen?

De film "Smile" denkt zeker van wel.

Na getuige te zijn geweest van een bizar, traumatisch incident waarbij een patiënt betrokken was, begint Dr. Rose Cotter angstaanjagende gebeurtenissen te ervaren die ze niet kan verklaren. Rose moet haar verontrustende verleden onder ogen zien om te overleven en te ontsnappen aan haar gruwelijke nieuwe realiteit. Klinkt dit als een bekend uitgangspunt? Misschien of misschien niet. Hoewel - in eerste instantie - een ogenschijnlijk origineel idee, terwijl "Smile" voor je ogen speelt, begin je je te realiseren dat de film een ​​opvallende gelijkenis vertoont met een bepaalde horrorfilm uit begin 2000 met Sarah Michelle Gellar in de hoofdrol (geen spoilers hier , aangezien mevrouw Gellar behoorlijk productief was in de jaren 2000). Dat gezegd hebbende, de bekendheid zou er niet toe moeten doen, zolang "Smile" de beloofde horror waarmaakt, en misschien het publiek betovert met een paar trucs die het in petto heeft. En voor het grootste deel doet het dat ook.

"Smile" begint erg sterk, met een schokkende en gedenkwaardige opening die de deur wijd open laat voor schijnbaar eindeloze horrormogelijkheden. En het eerste bedrijf is echt geweldig. Uitgaande van het uitgangspunt, zitten de eerste 45 minuten of zo van de film vol met alle griezelige geintjes die je nooit zou willen meemaken in het echte leven - er zijn een paar jumpscares die me echt raakten, er waren echt verontrustende beelden en het algemene thema en het concept was intrigerend en verontrustend genoeg dat ik het constant koud had....... nee dankzij het frisse herfstweer.

Met tal van paranormale gebeurtenissen om zelfs de meest afgematte kijker tevreden te stellen, zal het eerste bedrijf van deze film zeker voldoening geven, compleet met een flinke dosis psychologisch drama. I

Het tweede bedrijf van "Smile", dat overgaat in een zeer algemene onderzoek thriller, mist veel van wat het eerste bedrijf zo interessant maakte; en hoewel ik weet dat het onderzoek naar wat er precies gebeurt bedoeld was om kijkers verder te verleiden en interesse te wekken, kon ik niet anders dan denken dat de film beter zou hebben gewerkt met meer dubbelzinnigheid en met minder metaforen .

Het derde bedrijf is echt wanneer de vertrouwdheid naar de oppervlakte komt.

Het laatste deel deed het echter bijna goed - hoewel ik bijna kon voorspellen wat er ging gebeuren, merkte ik nog steeds dat het verhaal heel bevredigend was.

Is deze film eng? Niet echt. Het heeft griezelige beelden en een handvol schrikreacties, maar er is hier niets dat je niet eerder hebt gezien in een Sarah Michelle Gellar-film uit begin 2000 (zou het Scooby-Doo 2: Monsters Unleashed (Film, 2004) kunnen zijn?). Dat gezegd hebbende, het verhaal dat "Smile" besluit te vertellen - hoewel voorspelbaar - is nog steeds vermakelijk, met veel momenten die kijkers zullen opwinden en doen schrikken. Dit is niet de engste of de meest originele horrorfilm die er is maar het is perfect om te zien tijdens het zogenaamde spookachtige seizoen als je je verwachtingen kunt temperen en gewoon van de rit kunt genieten.

Een mooie 7+.

Redelijk sterke horrorfilm. Het.verhaal zit best aardig in elkaar maar mist wel wat vernuft. De uitwerking is erg goed. Finn benut vrijwel alle mogelijkheden om de kijker de stuipen op het lijf te jagen en een aantal keer flink te laten schrikken. Zeer effectief dus en zeker niet kijken als je alleen thuis bent in de avond. Zoals gezegd mist het einde wel een wauw effect en de film mist daarmee de kers op de taart. Het acteerwerk is verder in orde en de acteurs die het van hun lach moeten hebben zijn goed gecast. Geslaagd, maar net niet cum laude. 4.0

Luguber filmpje met een uitstekend script, prima acteerwerk en een mooie score. Hoe de score is afgemixed in Dolby Digital 5.1 is subliem; het helpt mee aan de sfeer van de film. Samengevat: Dokter Cotter heeft een trauma en dat speelt weer op. De "lach" op de gezichten is echt eng. Eindelijk weer eens een fijne horror/thriller, al vind ik het meer passen in het laatste genre. 3,5*

Toen ik de trailer voorbij zag komen, leek het concept me een beetje flauw en 'wat hebben ze nú weer verzonnen'. Een lach kan creepy of onnatuurlijk zijn, maar echt eng? Nou ja, Aphex Twin comes to mind...Toch kreeg ik zin om de film te kijken, nadat ik las dat het door sommige mensen toch best eng werd bevonden.

Maar goed, het verhaal blijkt uiteindelijk te gaan om de welbekende 'doorgeefketting' van een vloek, die maakt dat mensen die eraan blootgesteld worden, uiteindelijk doordraaien en zelfmoord plegen. Erg sterke Ringu vibes dus. Of It Follows.

Niet heel origineel dus, maar de hoofdrolspeelster heeft talent dus dat maakt de film kijkbaar. Ook de cinematografie en score zijn uitstekend.
Er zijn natuurlijk jumpscares (de meeste zijn al te zien in de trailer), maar die deden me niet zoveel. De onderhuidse spanning (iets waar ik horrorfilms doorgaans op beoordeel) is soms voelbaar, maar niet heel de film door aanwezig.
De ontknoping (in het ouderlijk huis met het lange 'entity'-monster) vond ik vrij zwak.

Overall voelde het als een standaard horrorfilm. Het concept was al niet heel spannend of origineel, de uitvoering is degelijk maar verder stijgt de film nergens boven zichzelf uit.

3*

Ik vond het persoonlijk wat een teleurstellende film. Smile werd behoorlijk gehypet maar kon voor mij de verwachtingen zeker niet inlossen. De hoofdactrice is niet goed genoeg om de film te dragen vond ik. A-Train van de serie The Boys vind ik ook echt een slechte acteur. De andere acteurs zijn ook zwak. Buiten 1 geweldige jumpscare is er weinig horror aan deze film. Het lijkt meer een onderzoekende (politie)film bij momenten. Paranoia-achtige films zijn ook nooit zo mijn ding geweest.

Beste film, en zeker horror film van dit jaar!

Een ripoff van It Follows, maar de filmwereld zit vol ripoffs natuurlijk. De film begint met iets mysterieus waar je het fijne van wil weten en gaandeweg krijgen de nodige scare jumps, veel volgens het boekje. Die sfeer zit best goed, maar al snel brokkelt het wat af en is de film toch meer een lege doos. Het wordt niet slecht, maar valt wat in verveling met nog enkele scare jumps maar te weinig om de film helemaal te redden. Een boeiende horror, maar ook weer niet top.

Prima film en heerlijk sfeertje. Sosie Bacon speelt echt goed. Zag haar voor het eerst (tenminste, daar bleef ze me bij) in de serie As We See It en ben nu verkocht. Ook daar speelt ze een psychiater, dus dat is wel op haar lijf geschreven.

Deze film deed me vooral denken aan Fallen (Film, 1998). Zelfde concept, maar met iets meer horrorelementen.

Bekijk de film nog eens...en tel hoe vaak men aan het huilen is n de film? Eerder dus een tearjerker aka Tranentrekker

Goeie film over een psychiater die na een incident met een patient niet meer dezelfde persoon is. Een origineel verhaal dat hier een effectieve horrorfilm oplevert. Ondanks dat het nergens echt inzakt, had de film echter best een stuk korter gekund. Sosia Bacon weet de film goed te dragen in de hoofdrol en voor Parker Finn is dit een geslaagd regiedebuut te noemen.

Beetje standaard horrorfilm van tegenwoordig en daarmee bedoel ik;

Regelmatig zie ik een horrorfilm en is het in het begin behoorlijk pakkend, eng, spannend... Verhaal is niet verkeerd, maar naarmate het einde nadert wordt het vaak wat vreemd en onsamenhangend. Zo ook bij Smile. Een goed einde schrijven blijkt toch wederom een kunst op zich.

Neemt niet weg dat het wel een goeie horror is, die vooral in het begin je beet pakt

3*

Saaie zeker niet enge film met een voorspelbaar einde.

Beetje een slap aftreksel van Fallen en die film is wel heel goed voor de mensen die hem nooit hebben gezien. Aanrader

Smile is inderdaad één van de betere horror films die ik heb gezien. Ik ben echt fan van goede horrorfilms, maar helaas zijn de meeste horrorfilms eerder slechte komedies. Deze film is daar zeker een uitzondering van. Naast 1408 staat smile bij mij in de top 2 voor horrorfilms.

Prima film en vertolkingen met mooie opbouw maar met waardeloze, voorspelbare en onbevredigende einde.