Smile (2022)

Heel aardige horror. De regisseur is duidelijk geïnspireerd door het recente It Follows. Waar die film meer speelt op sfeer draait deze meer om jumpscares, mijn voorkeur gaat uit naar eerdergenoemde maar toch is dit wel een heel aardige horror.

Tering wat een CREEPY film.

Ik hou van slashers en gore horror.

Deze is echt eng.

De jumpscares zijn echt achterlijk effectief.

Niet 1 maar meerdere keren schrik je je een ongeluk.

Wow, dat word lekker slapen vannacht.

Zelfs de rare scènes zijn eng.

Effectiefste film van het jaar

“She's gonna die... i'm gonna die... we're all gonna die... nothing matters”

Ha, lekker man zo’n heerlijke creepy film in de bioscoop. En ook direct een lekker begin om mijn horrormaand mee af te trappen. Je weet wat je mag verwachten, een film als dit zal vast bordenvol clichés zitten en waarschijnlijk zou de trailer spannender ogen dan de film zelf in de bioscoop. Na het zien van de trailer had ik wel héél erg het gevoel als ik naar een vervolg van ‘It Follows’ ging (zoals ik ook al eerder aangaf in onder deze post). Het concept neigt inderdaad wel wat van die film, toch had ik wel een heel andere feeling bij deze film, het was toch nog meer creepy. Al lag dat misschien meer aan het feit dat ik deze film ook in de bioscoop heb gezien, met uiteraard een betere set geluid en een groot beeld.

Toch laat deze film een klam gevoel achter, en is het gelijk op het begin al wel duidelijk dat ‘Finn’ een bepaalde kant op wou gaan. Met een waanzinnige opener komt de film van de grond af, hoewel de opening niet direct bordenvol spanning zit en er gelukkig geen jumpscares gebruikt worden weet ‘Finn’ er vooral een hele bijzondere en kille sfeer van te maken. Waar het vooral lijkt alsof je een rustig gesprek in gaat eindigt in een waanzinnig bloedbad, en ‘Finn’ is niet bang om dingen te laten zien en dat is iets wat ik tegenwoordig wel vaker zoek in horrorfilms zeker in de bioscoop. De toon is gezet, en de verwachting voor een goede film is omhoog gezet.

De introductie met de hoofdpersonages worden daarna rustig voortgezet, je weet een beetje in wat voor een situatie je terecht komt en waar je mee te maken krijgt. Dat deze vooral psychologische horrorfilm ook met de gedachten van de kijker wil spelen is snel en vaak duidelijk. Dit komt voornamelijk door het camerawerk waar vaak close-up shots worden gebruikt, en ook de edits zijn leuk met vooral veel bombarie. De film is eigenlijk nergens rustig, en de constante spanning (en sfeer) dat er iets kan gaan gebeuren ligt eigenlijk heel lang op de loer. Vaak gebeurt er wat, en vaak word je ook weer met lege handen terug in de film gezet.

‘Sosie Bacon’ zet een leuke rol neer. Heel bijzonder vond ik het allemaal niet maar, de progressie naar de langzame mental breakdown deed me wel wat, en vond ik ook erg interessant om te volgen. Voor de rest vond ik ‘Kyle Gallner’ ook wel een prima rol spelen, al was het wat doorsnee en vond ik eigenlijk geen enkele rol nou echt eruit springen. Vrij doorsnee personages.

‘Finn’ maakt ook gebruik van veel jumpscares. Wat ik niet altijd even leuk vind omdat de laatste paar keren waren deze altijd heel makkelijk te ontrafelen, en zag je ze al van mijlen ver aankomen. Ook in deze film zaten van die cliché momenten waar je eigenlijk niks aan hebt, en die werkten ook niet wat je ook merkte in de zaal. Maar, de film zit ook vol met jumpscares die wel werken, waar je ook de spanning om je heen voelde en de vrienden van mij toch wel in hun broek scheten. Eén moment had de film mij ook te pakken, dat was wanneer ’Rose’ naar de geluidsfragmenten gaat luisteren van het gesprek tussen haar en de patiënt die zelfmoord pleegde en dan een lichte toon van haar naam hoorde. En wat ik verwacht had was dat er een heel hard geluid in het fragment zat, niet dat de entiteit opeens naast haar zat, en toen ervaarde ik ook de heerlijke angst-kippenvel.

Maar, ik blijf het benoemen; de film blijft constant creepy asf. En is bij vlagen ook héél gore en vooral lekker grof. Het verhaal vond ik leuk maar, daar liep de film voor mij soms een beetje vast. Ik had er soms wat meer van verwacht, wat extreems. Want na de film zit ik nog steeds met een paar onopgeloste vragen waar ik dan wel weer wat van baal. Dat is vooral qua opbouw die hoewel hij best spannend was aangezien de film heerlijk begint, ik toch meer van de entiteit wou zien, van de demon die nu op ‘Rose’ aan het jagen is. Neem bijvoorbeeld het moment wanneer ze het cadeau inpakt voor haar neefje, en het alarm afgaat. Er wordt dan te veel gehamerd op de spanning maar, ik had het graag wat speelser willen zien, wellicht mocht dat wel wat langer van mij duren of toch dat die demon in beeld kwam. Echter, zijn dat kleine wensen en is dat voornamelijk achteraf heel makkelijk gezien. Tijdens de film was de spanning namelijk lekker te voelen, en heb ik me gewoon prima vermaakt.

Qua achtergrond weet ik eigenlijk niks. Hoe of wat de moorden zijn begonnen wordt een beetje in de hoek gedrukt. De film leidt een link ergens in Brazilië aan te gaan al wordt daar niet echt verder op ingezoomd, en hoe het is ontstaan is mij überhaupt onduidelijk. Daarnaast leek de film af te gaan op een vrij cliché einde, al zat daar een hele leuke twist aan vast. Wanneer ‘Rosie’ zichzelf bedenkt om in haar eentje te gaan leven om zo het monster tegen te gaan lijkt te werken, alleen zou dit wel echt het meest stomme einde zijn die ik had kunnen bedenken. Wanneer ze vervolgens veilig denkt te zijn bij ‘Joel’ veranderd de situatie spontaan weer en blijkt hij bij haar huis te staan, althans bij het oude huis van hun waar haar moeder dood is gegaan waar ze naar toe was gegaan. Nu werd ze ook overgenomen door dit monster en zag ‘Joel’ haar zelfmoord plegen door haarzelf in de brand te steken waardoor de link verder is gelegd naar hem. Wat ook zorgde voor een leuk open einde en ik denk dat er wel een deel twee aan zit te komen.

Ik heb vooralsnog een hele leuke zit gehad. Sommige punten zoals hierboven al vermeld en ook de CGI zijn soms toch wat minder, al vond ik het concept supergaaf en was het vooral lekker griezelen in de bioscoop met, toch een vrij milde zaal wat het toch weer beter maakte. Helemaal geen last gehad van anderen; dat zijn de topavonden (en dat voor zaterdag).

Verfrissend.

Niet omdat het materiaal geweldig origineel is uiteraard, maar wel omdat de uitvoering verfrissend on-point is. Smile kwam pas onder mijn interesse nadat de recensies ervan goed waren. Was namelijk oorspronkelijk van plan de film thuis op de bank te kijken, maar al snel bleek het dat ik het op het grote doek moest gaan opzoeken.

Vooral de eerste helft van de film is erg geslaagd, met een aantal opvallend goed getimede scares en een onveilige sfeer. De film is nooit echt zo creepy als dat het hoopt te zijn, wel oprecht griezelig en ongemakkelijk. Zeker het gespeel met donkere hoekjes en gangen mag een effectief effect betekenen. Ook het gebruik van blurs en het focussen op een enkel persoon in het conversatiescene maakt de kijker op z'n hoede van een mogelijke smile die kan ontstaan.

Was dus erg onder de indruk van hoe eng de film soms uit de hoek kwam. Mocht misschien versterkt zijn dankzij het grote doek, maar hoe dan ook leuk. Ook fijn dat Finn voor een moderne regiestijl kiest met wat fraai camerawerk en sterke belichting. Het draaien van de lens is altijd een keuze die ik zal ondersteunen. Het is dan ook pas in de tweede helft dat de film z'n zwakkere kanten laat zien dat ten koste gaat van een verrukkelijke opbouw.

De tweede helft staat meer in het kader van wat groter werk en de finale is niet geheel bevredigend. De film gaat onrustiger en onzorgvuldiger te werk met z'n opbouw en vooral de scenes zelf zijn wat dwazer. Van echt enge momenten is geen sprake (meer), want uiteindelijk grijpt Finn naar CGI en daar gaat het mis. Ook de logica van het verhaal (Hoofdpersonage is boos op haar man omdat deze haar niet helpt, maar heeft de fout van haar man drie keer erger herhaald tegenover haar eigen moeder) en het feit dat Bacon niet echt een goede final girl is halen de film wat onderuit.

Toch moet ik zeggen dat ik een erg aardige middag in de bioscoop heb gehad. Enkele goede scares en vooral een consistente dreiging door de film heen. Je zou het niet snel verwachten van een film die zichzelf promoot als de film met de lachende demon. Ik was aardig verrast in de mate waarin ik het puntje van mijn stoel opzocht. Absoluut een fijne verrassing. Jammer overigens dat de rol van Stasey zo kort was.

Fijn dat er weer een keer iets gebeurt in horrorland wat geen prequel of sequel of spin-off is, maar nog steeds ontbreekt de originaliteit - apart dat veel kijkers en recensenten erin trappen en denken dat het wél een originele film is. Sosie Bacon is een hele goede actrice maar ook zij is in feite niet veel meer dan het zoveelste vlakke vrouwelijke personage dat door niemand wordt geloofd, in een film die zó overduidelijk van acte naar acte gaat dat het zonder opletten nog allemaal goed te volgen is. Er was geen moment wat me echt verraste.

Ja, het begin van de film vond ik echt eng, maar dan moet de rest nog komen - alsof Parker Finn zijn beste kaarten al in het begin al weggeeft. Want vanaf dan is het een opeenstapeling van jumpscares en clichés: wéér donkere huizen, wéér is-dit-telefoontje-wel-wat-het-lijkt, wéér griezelige loopjes, wéér personages die dood zijn en griezelige schetsen hebben achtergelaten ('ik kijk er liever niet naar' - zet ze dan niet zo mooi neer onder al die sfeerlampen, doos). En die jumpscares zijn weer van het ergste soort door de volumeknop kneiterhard te zetten waardoor je vooral schrikt van het geluid in plaats van wat er daadwerkelijk gebeurt.

En wat was er in godsnaam aan de hand met die camera die om de haverklap ondersteboven hing? Niet dat ik zo'n fan was van Midsommar maar daar zaten nog camera-geinigheidjes in die iets toevoegden aan het geheel. Dit is gewoon voor de leuk, een esthetisch trucje zonder toevoegde waarde.

Nogmaals: Sosie Bacon is prima, en Kal Penn was de verrassing van de film. Voor de rest was het een enorme afknapper die veel te lang duurde. Ik zet nog wel een keertje Fallen op, of Jason Goes to Hell; the Final Friday. Vergelijkbaar plot, leuker uitgevoerd. Bah bah bah. 2,0*

Ik ken geen andere films waarin mensen met een satanische grijns een slecht voorteken zijn. In die zin vond ik het wel origineel. Voor de rest zitten er inderdaad wel wat typische horrorfilm ingrediënten in, maar daar stoorde ik me verder niet zo aan.

Drie keer toch? Viel dus ook wel mee en was niet om de haverklap.

Lach des doods

Eindelijk weer een ijzingwekkende horror, met een origineel en pakkend verhaal. Toegegeven, richting het slot boet de film iets aan kracht in, maar in zijn totaliteit is dit het sterkte griezelverhaal die ik dit jaar, en sinds lange tijd gezien heb. Smile is dan ook een must om toe te voegen aan je Halloween lijstje, mocht je deze nog niet gezien hebben.

De bioscoop voegt altijd wel een extra dimensie aan dit genre toe, maar alsnog was ik onder de indruk hoe vaak ik mijn adem inhield om te voorkomen dat ik steeds de lucht invloog. Hoewel ik als doorgewinterde horrorliefhebber de nodige ervaring heb schrik ik vrij gemakkelijk, maar hier was het wel heel extreem. Mij laten schrikken staat daarnaast 80 procent van de tijd niet gelijk aan mij echt angst aan kunnen jagen, maar dit was iets wat Smile wel goed deed. De vele ijzingwekkende glimlachen bleven mij nog lang bij en toen ik de zaal uitliep betrapte ik mijzelf er op dat ik extra waakzaam was om zelf niet door iemand op deze manier aangestaard te worden.

De grootste fout die de regisseur maakt is dat hij richting het slot nét iets te veel van de bovennatuurlijke entiteit prijsgeeft waardoor de spanning in mijn lijf lichtelijk wegtrok. Het keerpunt was hierbij toen het monster voor de eerste keer tegen Rose begon te praten via haar psycholoog maar ook aan het slot als men helaas net iets te veel opzichtige CGI gebruikt. Gelukkig worden deze momenten overheerst door de ijzingwekkende momenten, en ook het slot heeft mij niet teleurgesteld. Dit zou zomaar eens een hele reeks kunnen worden en hoewel ik Smile 2 niet bepaald bijster origineel vind klinken, sta ik hier best voor open. Al heeft het mijn voorkeur dat men het bij deze film gaat laten, omdat ik de kans klein schat dat een eventueel vervolg hetzelfde niveau kan behalen als het origineel.

4,5*

In de bios dan, want dat soort films komen letterlijk dagelijks uit. Vond dit verder ook maar saai en braaf. Goedkope jump scares, een erg saai en uitleggerig tweede deel en een premisse waar veel te weinig spanning uit gehaald wordt. Valt me erg tegen dat een doorsnee horrortje als dit wél goed scoort.

En toch bezoek je de bioscoop voor deze film. Wat had jij dan hier willen zien dat je er wel een voldoende voor over had gehad? Ik vond het concept origineel, uiteraard wel een zijpaadje van bekende horrorfilms, maar toch zeker ook met een eigen smoel qua thema. En de uitwerking loopt inderdaad niet over van originaliteit, maar hoe kun je een horrorfilm over een entiteit nog heel verrassend of vernieuwend krijgen? Ik zou het niet weten. Je kan wel proberen te scoren met spanning, sfeer en creativiteit. Dat is Smile voor mij (en velen zo te zien) goed gelukt.

The Oceanic Six: uiteraard bezoek ik de bioscoop hiervoor want ik heb een Pathé Unlimited pas en de film leek me leuk. Wat ik anders had willen zien? Een doodenge ervaring. Simpel. En voor mij was Smile dat allesbehalve.

Ik weet niet, maar dit is op een of andere manier een van de engste dingen die ik ooit heb gezien, qua trailer al. ik ga hem dus ook zeker niet kijken.

Ik vond die publiciteitsstunt met die grijnzende mensen op de achtergrond bij een sportwedstrijd al mega freaky.

Nou ja goed, wilde ik toch even gezegd hebben.

Hij is nog veel enger dan de trailer

Openingsscene vond ik echt doodeng. Maar das war einmal.

Gisteravond naar deze film geweest omdat er eigenlijk geen andere interessante film draaide. Alleen de trailer bekeken en halverwege toch besloten om de film een kans te geven. Aangenaam verrast door het verhaal, de jumpscares die ik niet altijd zag aankomen. Vooral de soundtrack was zeer goed. Ook wel wat minpuntjes over de demon waarover niet veel wordt uitgelegd, alleen dat het naar eerdere incidenten werd herleidt in Brazilië en een agent die zijn zwijgplicht te buiten gaat. De film was beklemmend en enkele road scènes werden ondersteboven weergegeven wat het verhaal meer creepy maakte. Een van de betere horrorfilms. Het einde nodigt uit voor een deel 2 al zou dat van mij niet hoeven.

Een goede film jongens en meisjes.. die ook lekker begint met een tekst intro zoals in Killer7 (2005) - GamesMeter.nl !. En er zat ook een rap tempo in het verhaal even naar de wc gaan was geen optie.. en ja de psychische gesteldheid van de mens in het extreemste of was het toch die vloek?. Een paar min puntjes vond ik dat de camera standpunten overdreven werd in gezet, zoals het op de kop zetten van het beeld en er waren nog wel een paar overdreven momenten totaal onnodig. En het einde ja.. dat leek helemaal nergens op ik was teleurgesteld het was zeker geen big bang.

Van de week in de bioscoop gezien, trailer sprak erg aan.

Ik zat daar als enige man in de zaal met een groepje tienermeiden. Voor de rest was er geen kip te bekennen en terwijl ik gewoon aan mijn flesje bockbier lurkte, zag ik hoe bij deze dames de handen geregeld voor de ogen gingen en dat er zelfs kreten geslaakt werden. Na de aftiteling gingen de ogen naar mij toe en liet ik om te plagen even een grijns zien en vroeg aan ze of ze de film nog een beetje hebben overleefd. En of ik er van heb genoten, was de vraag terug... Jazeker, maar ik heb wel enger gezien.

En dat is ook zo. Even samenvatten...

Smile is zeker wel een goede horrorfilm... Alleen maar om zo'n lach. Zoiets heb ik maar weinig gezien in horrorfilms. Ik kan me nog die scene uit Insidious herinneren en ook in de film The Dark and the Wicked wist zo'n griezelige grimas me de stuipen op het lijf te jagen. Smile doet er, en de titel zegt het al, dit keer niet sporadisch over en de openingscene met Laura, zoals je het grote gedeelte ook al in de trailer meekrijgt, is fenomenaal. Wat een overgang van een radeloos meisje naar zo'n figuur met een ijskoude lach op haar gezicht dat alles behalve vriendelijk of opbeurend is. En wat er daarna volgt...

En Rose is als psychologe een getuige van deze gruwelijke tafereel, en vanaf dat moment gebeuren er vreemde en creepy dingen in haar bestaan... en niemand geloofd haar.

Wat potentie betreft is het wel jammer dat Smile zich iets te veel afhankelijk stelde voor de typische opgedikte popcorn-titels. Hierdoor lijkt het accent meer te worden gelegd op de suspense en willen de clichés ook weer geregeld om de hoek kijken en krijg je als doorgewinterde horrorkijker wel vaak een deja vu gevoel. Voor de meisjes in de zaal een ware belevenis, voor mij toch wel herkenbare kost. Neemt niet weg dat het verhaal en de metaforen best goed op zijn plaats vallen. Maar hierdoor zou ik het ook bijna geen horror kunnen noemen; eerder een psychologische thriller dat is gestoeld op psychoses. Want ja, als je het daar op baseert zou de film helemaal nog niet zo ver van de realiteit liggen (op het doorgeven na dan). Door het zo Amerikaans op te dikken en de nadruk zo op de horror te leggen ga je er een beetje met verkeerde verwachtingen naartoe. En de trailer heeft al de enge hoogtepunten al voorgekauwd in plaats van dat het nog een verrassing blijft. De subtiliteit is niet meer te bereiken.

Dat neemt niet weg dat de film daardoor minder is, hij is alleen op een verkeerde manier gepromoot vind ik, want het wil nog wel een beetje buiten de lijnen van de uitgemolken Insidious/Conjuring-hype blijven. Want nogmaals; geesten komen totaal niet voor in de film... Althans, niet buiten Rose's hoofd. En dat vind ik een goed uitgangspunt. Qua metaforen is deze film geslaagd.

En dan zeker het einde. Ik had onlangs nog het groteske einde van de IJslandse Lamb gezien en ik bespeur hier enige overeenkomsten. (al is het nu niet met een lam)...

Qua sfeer zit de film nog goed in elkaar. Geen bombasme, de soundtracks zijn juist gekozen, de griezelige Ambient-drones komen op de juiste momenten en de jumpscares zijn nog wel redelijk effectief. De lach blijft gewoon het visitekaartje. Als de regisseur zich niet erg richtte op het grote bioscoopvolk, dan had deze nog wel perfect kunnen zijn.

3,5*

Goede scare momenten maar wat een bagger einde.... Dat haalt heel de film naar beneden.

Echt een geweldige film. Origineel en fantastisch acteerwerk. Paar keer echt kippenvel gehad. Enorm genoten hiervan

Benieuwd naar deze film en barbarian dit jaar.

Toch wel de betere zo niet de beste horror tot nu toe van dit jaar.

Heerlijk freaky sfeertje en een paar goede scares,ik heb hier best van genoten.

Hier en daar een tikkeltje te veel geouwehoer maar dat neem ik op de koop toe.

Kom maar op met een volgend deel want hier wil ik wel meer van zien.

Nu krijg ik er helemaal veel zin in. Toch maar naar de bios as weekend denk ik.

Zeker doen......fijn filmpje.

Ging erheen met een verwachting van eigenlijk helemaal niks, maar damn... wat een film! Schrikmomenten waren top, spanning bleef er de hele film inzitten, 4* van mij

Gisteren gezien, kwam wat traag op gang naar mijn smaak maar pakte me daarna wel. Leuke insteek qua verhaal maar wel wat jammer dat er weinig achtergrond is van het hoe en waarom. Maar ja, daar kunnen we misschien weer vervolgen voor verwachten......

Wat een vreselijke vergissing om deze film in de bioscoop te zien. Niet dat de film bioscooponwaardig is, maar de meeste bezoekers zijn gewoon filmonwaardig of zelfs -onterend. Na een traumatische filmervaring bij The Devil's Rejects in Kinépolis door het janhagel in de zaal heeft het tot vandaag geduurd, bijna twintig jaar later, voor ik nog eens een horrorfilm op het grote doek durfde te gaan zien. En jawel, het was weer prijs. Zelfs om elf uur 's avonds was elke stoel bezet, tieners die de hele film lang hun domme bek niet gehouden hebben. Zelfs niet fluisteren, maar gewoon luidkeels tetteren en lachen, het leek er wel Pukkelpop. Nooit in mijn leven zet ik nog een voet in een bioscoop. Een filmliefhebber heeft daar echt niks meer te zoeken.

Smile is overigens fantastisch, ook al speelde de horror zich grotendeels in de zaal af. Cinematografisch pareltje waar echt alles klopt: de muziek, de acteurs, de suspense, zelfs de jump scares. Wat een tempo ook. Er gebeurt de hele tijd wat. De gore was onverwachts heftig. Er zitten enkele waarlijk ijzingwekkende en memorabele scènes tussen. De film begint ook heel sterk. Absoluut een topper in het genre.

Helemaal mee eens. Gisterenavond de film in Rotterdam gezien, wat een onwijs vervelende zaal. Pubertjes die gilden omdat dat stoer was, en continu bleven praten. Asociaal, heb er geen andere woorden voor. Verpest helaas wel de film voor mij.

Buiten dat, de film is absoluut een leuke en fijne horror om te kijken. Maar wel met een betere zaal...

Beetje dramatisch dit, is ook verre van waar vind ik maar bij horrorfilms heb je wel een beetje een punt. Horrorfilms trekken veel paupers aan die zich niet gedragen. Groepen jongeren die dit alleen bezoeken voor die 3 schrikmomenten en bij stille scènes hun grote bek niet houden. Kan me er ook over opwinden. Maar dit is zeker niet bij alle genres en zelfs niet altijd bij horror. Ik zat deze week in een muisstille zaak bij de laatste Halloweenfilm.

Bij mij overkomt me het ook regelmatig, helaas...

Maar bij sommige bioscopen, kan je bij zulke dingen , een bepaald nummer smsen en dan komen ze luisteren....

De Kinépolis van Brugge. Ik heb niet geklaagd bij het personeel omdat de hele zaal gretig leek te delen in het wangedrag. Mochten het nu nog een paar ballorige knapen geweest zijn, had ik ze zelf kunnen disciplineren, maar zelfs met de hulp van de flexi-jobbers en studenten die als personeel moesten doorgaan, denk ik niet dat de crowd control gelukt zou zijn.