Where the Crawdads Sing (2022)

Mooie film. Mooie verhaal ook, dat ook nog eens ergens over gaat en wat herkenbaar is. En het is genieten van die nieuwe ster aan het Britse firmament, Daisy Edgar-Jones, een rasactrice ('Normal People'). Maar dit is natuurlijk ook wel erg Amerikaans met zo'n uitgesponnen rechtbankzaak, een zwart echtpaar in een winkeltje en de kleinsteedse vooroordelen over een buitenbeentje in het oerconservatieve zuiden van de VS. En zoals het hoort in een Amerikaanse film, je weet onmiddellijk wie er deugt en wie niet.

Dat slot had voor mij niet gehoeven. Is ook niet geloofwaardig. Er mag best iets te raden overblijven. Maar ja, er moest weer een happy end komen. Amerikaans hè.

Deze mysterieuze dramafilm werd gebaseerd op het gelijknamige boek van Delia Owens en scenario van Lucy Alibar, maar regisseuse Olivia Newman doet haar best om ook wat van haar eigen kwaliteiten in het geheel te vermengen. Het levert een uiterst boeiende verhouding op die met gemak wordt gedragen door een uitstekende Daisy Edgar-Jones, maar een verrassende prestatie wordt evenzeer geleverd door de jonge Jojo Regina. Vanaf de eerste minuut zit er voldoende tempo en atmosfeer in het verhaal waardoor alle gebeurtenissen, flashbacks en rechtbankscenes zonder enige moeite weten te interesseren, maar waar het voor een groot gedeelte vooral een interessant verhaal is tilt de slotfase de film eigenhandig naar een nog hoger niveau. Where the Crawdads Sing profiteert van een uiterst krachtig einde en komt voor de ongeïnformeerde kijker dan ook waarschijnlijk met voldoende verrassing uit de hoek. Een Handige Harrie in mijn omgeving had het einde aan me verklapt, maar ondanks dat heb ik nog altijd optimaal kunnen genieten. Uitzonderlijk sterk uitgewerkt vond ik de angst die Edgar-Jones had voor haar gewelddadige ex. Die dreiging wordt uitmuntend sterk gevoeld en dat is een behoorlijke prestatie voor een film zonder thrillerelementen..

De film is een lange zit, maar het verveelt niet echt, kabbelt rustig voort, zoals het water van het moeras, wordt geen enkel moment onstuimig ( helaas). De romantiek was net een tikkeltje te zoetsappig voor mij. Heel realistisch is t ook niet, ook weer jammer: achtergelaten door ouders als klein kind en groeit daarna alleen op in t moeras...voor een meisje die opgroeit in t moeras ziet zijzelf en haar huisje er wel heel verzorgd uit . Acteerwerk kan ermee door, niet heel indrukwekkend. het stukje waar haar grote liefde ineens na jaren opdaagt en doodleuk even vertelt dat hij haar wel wilde opzoeken maar niet meer durfde en er nu toch is, vond ik te simpel uitgewerkt, jammer. Ik miste zijn emotionele 'struggle' van het toenemende verlangen haar weer te willen zien enerzijds en de schaamte en de drempel voelen om de stap te zetten anderzijds. Einde zag ik al van 10 km aankomen.

Een film die ik vorig jaar ook al bekeek toen met Engelse subs en daar was ineens een schijfje met de Nederlandse subs. Moet zeggen dat ik niet veel heb gemist de vorige keer. Ik vind de film nog steeds heel broeierig mooi gemaakt. Het boek was heel complex met de vele tijdlijnen en dat was wat lastig te verfilmen, maar ik vind dat ze het heel aardig hebben gedaan.

Het is natuurlijk wel heel bijzonder om te gaan pootje baden in een streek vol met krokodillen al moet ik eigenlijk alligators zeggen. De vertelsfeer vind ik niet erg al duurt het eerste uur wel wat lang qua opbouw. Muziek, beeld en vooral de omgeving is oogstrelend mooi gefilmd. Dat alleen al is een feest om er naar te kijken, met als absolute hoogtepunt de sneeuwganzen. Opmerkelijk de film is geheel gemaakt door vrouwen, maar is zeker geen vrouwenfilm al zullen de vrouwen deze film zeker het meest waarderen.

Film 4,0

Beeld 4.5

Geluid 4.5

Extra's 4.5

Nooit een film kijken als je het boek hebt gelezen en dat geldt meer dan ooit voor deze film. De regisseur slaat de plank volledig mis met hoe Kya wordt neergezet. Het meisje hoort wild, vervreemd en één met de natuur te zijn, met een enorme natuurlijke schoonheid. De Kya in de film ziet eruit als een perfect verzorgd 13-in-een-dozijn-hollywoodmeisje die me dan ook op geen enkele manier raakt. Allemaal het boek lezen en de film overslaan is mijn advies.

Door de schuld van mijn zus had ik meer van deze film verwacht. Ik vond het best een mooi verhaal, maar bij momenten wat langdradig. Mijn zus heeft het boek meerdere keren gelezen, en stuurde me een bericht toen deze film op tv kwam “zeker kijken, je zal er geen spijt van krijgen !” schreef ze me. Ik heb er geen spijt van, maar ik vind het wel overroepen, tja, smaken verschillen. Misschien is het boek beter ?

Deze film heeft me enorm weten te charmeren. Na Twisters de tweede voor mij met Daisy Edgar-Jones in de hoofdrol, waarbij deze me net iets meer aanspreken kan. Op zich heeft het verhaal van Where the Crawdads Sing weinig vernieuwends, maar de manier waarop het gebracht zowel als geacteerd wordt, bekoort me. Vooral hoe het verhaal laagje per laagje wordt onthuld, zorgt dat het boeiend blijft. En verder uiteraard een extra plus voor de setting. David Strathairn vind ik hier ook een zeer mooie rol in hebben.