Where the Crawdads Sing (2022)

"People don't stay."

Van een film die is opgenomen in het moeras had ik toch meer smerigheid verwacht.

Gesitueerd in de jaren '50 zie je hoe Kya door toedoen van haar alcoholistische vader alleen opgroeit in de moerassen. Zij wordt door vrijwel iedereen als buitenstaander behandeld en staat ook wel bekend als het moerasmeisje. Als op een dag haar voormalige vriend dood wordt aangetroffen, wordt Kya gelijk als verdachte aangewezen.

Het gegeven is op zich best interessant, echter is de film stuurloos te noemen. Als kijker krijg je namelijk het ene moment een coming-of-age voorgeschoteld, dan weer een rechtbankdrama en gooi er nog eens wat romantiek tegenaan. Op deze wijze voelt het geheel inconsistent aan. Je zou bijna vergeten dat er nog een moordmysterie speelt. Hierdoor wordt het gebeuren langdradig, vooral tegen het einde aan.

De film oogt bovendien nog eens erg clean. Weliswaar is het prachtig om de landschappen te zien, maar Kya ziet er voor een zogenoemd verwaarloosd meisje eerder uit als een model. Ondanks het aardige spel van Daisy Edgar-Jones weet zij niet te overtuigen als moerasmeisje. Hetzelfde geldt voor de andere personages, al was ik wel gecharmeerd van David Strathairn als de gelouterde advocaat.

Al met al is 'Where the Crawdads Sing' een weinig overtuigende film.

Kleine 2,5 sterren.

De trailers uit mijn bovenstaande bericht worden opeens een stuk duidelijker voor me nu ik de film heb gezien. Where the Crawdads Sing is in principe een coming of age tienerdrama met de nodige liefdesperikelen. Maar tegelijkertijd biedt het ook een veel volwassener thema met moord(?) en is het een rechtbankdrama. Dit allemaal verpakt in een film met een prachtige omgeving in het moerassige gebied en je hebt een film die misschien tussen wal en schip kan vallen betreft de doelgroep. Het is niet zoetsappig genoeg voor de meiden die van de love interests houden en het is misschien niet rauw genoeg voor de mensen die liever een spannende thriller en rechtbankdrama hadden willen zien. Gelukkig kan ik prima met beide genres omgaan, dus ik kon de film prima uitzitten. Maar ik herken de nadelen wel. De liefdesdriehoek komt net niet goed genoeg uit de verf en de film had bij vlagen echt spannend en meeslepend kunnen zijn, maar ook dat is het weer net niet genoeg.

Toch kan ik onmogelijk om de prestatie van Daisy Edgar-Jones heen en de jongere variant van haar, gespeeld door Jojo Regina. Zij spelen hun rol zo goed dat ik met ze mee kon leven en wat ze voelden. Hierdoor snap ik het gemiddelde ook. Ik twijfel tussen 3 en 3,5. Voorlopig het voordeel van de twijfel omdat deze waarschijnlijk teveel bij mensen onder de radar zal blijven.

3,5*

Op 30 oktober 1969 ontdekt Sheriff Jackson [Bill Kelly] het lichaam van tiener Chase Andrews [Harris Dickinson] aan onder een uitzichttoren in een moeras nabij een dorpje in North-Carolina. Op basis van zeer gebrekkig ‘bewijs’ arresteren ze Kya Clark [Daisy Edgar-Jones], bijgenaamd ‘het moerasmeisje’ voor moord. David Strathairn speelt de sympathieke advocaat die de verdediging op zich neemt. In flashbacks ontdekken we hoe verschrikkelijk (en melodramatisch en ongeloofwaardig) Kya’s jeugd verliep, alsmede hoe zijn vriendschap sloot met Tate Walker [Taylor John Smith] die om mij volstrekt onduidelijke redenen geen enkele rol heeft in het proces. Blijkbaar gebaseerd op een stuiverroman, want het plot is flinterdun en net zo vergezocht (en belachelijk) als de titel. Haast lachwekkende nonsens.

Gisteren gezien en genoten. Vond het einde wel te rap. Had zo gehoopt dat haar vader toch weer was opgedoken, had gezien hoe die jongen haar bijna verkracht had en wraak nam op die hork van een jongen. om zijn dochter te beschermen. eindelijk! dat het goede in hem ontwaakt was. na al het slechte wat hij anderen aan gedaan heeft. mis wel enorm hoe zij hem op die vuurtoren kreeg. had ze het rooster al verwijderd? een beetje meer info had meer begrip betekent, had hij zich weer misdragen? het had de film wel erg lang gemaakt ik vond het toch een leuke film. erg mooie beelden. mensen die geen meelopers zijn, waardeer ze. genoot zo van de mensen die Kya hielpen en haar leerde kennen als een goed mens.

Mooi gefilmd, zeker in het begin. Interessante structuur waarbij heden en verleden door elkaar lopen, zodat de kijker inzicht krijgt in het leven van Kya. De andere spelers zijn niets meer dan flat characters. Tate is veel te zoet geschetst en kan zo weer teruglopen naar een EO-film waar die waarschijnlijk net vandaan kwam. Chase kijk te vaak lekker gemeen in de camera, zodat de kijker vanaf het begin al weet dat hij echt een nare, foute jongen is. De vader met de losse handjes is zo stereotiep slecht, hij lijkt wel een stripfiguur. Dan het scenario. Plotsklaps komt Tate het verhaal weer binnenlopen met zulke gekunstelde smoesjes en zulk slecht acteerwerk dat het wel een soap lijkt. Kya is wel slim hè. Eerst jaren alleen in de moerassen en dan toch verbaal sterk en in mum van tijd leren lezen en schrijven. Gelukkig kan zo ook extreem goed tekenen en zelfs Latijn is haar niet vreemd. Voor de kijker ging de ommekeer van analfabeet naar intellectueel in een tijdspanne van minder dan 5 minuten. Het einde was kitscherig: niet zo zeer op inhoud, als wel op de manier waarop het gefilmd is. Het was veel beter geweest te stoppen vlak na de rechtszaak met een subtiele verwijzing naar de halsketting die toch in het bezit bleek van Kya. Het is niet echt een heel slechte film, maar het rammelende scenario zal menigeen boven de 15 jaar toch wel storen. Dat is jaren geleden heel wat beter gedaan in een film met Reese Witherspoon; niet als regisseur maar als beginnend filmsterretje. Die film heet: Man in The Moon.

Genoten van deze mooie film. De manier waarop deze eindige was te verwachten. Wat hier nu mystery aan was is me ontgaan, een drama was het in ieder geval maar wel een met een interessant verhaal. Goed geacteerd, mooie plaatjes in een mooie omgeving met daarbij een passend rustig muziekje.

Dit werd allemaal wel heel mooi neergezet. Gaat over een verwilderd meisje dat in de moerassen woont en opgepakt wordt als verdachte van moord. Van een meisje dat alleen opgroeit in de deze situatie verwacht je dat ze ondervoed is, een slecht gebit heeft, onder het eczeem en luizen zit en niet kan communiceren. In de film is het een mooie en gevoelig actrice die ook nog eens slim is en goed dan tekenen en ook nog eens in een houten huis woont waar het vocht uit het moeras geen effect op lijk te hebben.... zucht. Moeilijk om haar als de bad guy... girl te zien dan..... Maar toch wel leuk om te zien omdat het verhaal steeds duidelijker wordt....

PS vond het liedje onder de aftiteling leuk. Blijkt van Taylor Swift te zijn.

Ik vind deze film een totale flop, ik moet de krant De Morgen gelijk geven wanneer ze zeggen goedkoop sentiment, en goede acteurs en actrices maar totaal miscast. Edgar-Jones is zeker geen slechte actrice, maar deze rol past haar totaal niet, ook de anders zeer goede acteur Strathairn kan niet dienen voor deze rol!!!! Het enige mooie aan deze film is het prachtige landschap....

Niks met met een zoetsappige tranentrekker, daar zal altijd een publiek voor blijven. Wel als het op de pretentieuze manier wordt opgevoerd als hier. De personages zijn van bordkarton en een en al cliché, of het nu op het vriendelijke gekleurde kruideniersechtpaar gaat, de vriendelijke blonde knul of de bad guy met gekamde haartjes. Vanaf begin af aan is de plot tot het einde uit te tekenen, en er zit werkelijk waar niets verrassends in. Zoals anderen al aanhalen is de film ook veel te clean, met een viezig dampend moeras heeft het weinig te maken, en het hoofdpersonage blijft er ook de hele film keurig uit zien. Het sullige zijplotje waarin het hoofdpersonage een hoop geld verdient met een paar lullige dierenprentjes vond ik er nogal knullig en weinig overtuigend in gebracht. Het kwam wel goed uit voor de plotontwikkeling natuurlijk. Afrader!

De verhaallijn laat hier en daar weliswaar een steek vallen, maar door de bank genomen toch een aangename survivalfilm met mooie vertolkingen van Daisy Edgar-Jones en Jojo Regina (als haar jongere versie). De fraaie beelden van het moeras maken de film tot een onderhoudend geheel.

Where The Crawdads Sing is een film vol emoties. Ik vond het een knap verhaal. Ook een prachtige setting. Ik weet dat het fictie is maar ik het voelt allemaal erg realistisch aan, alsof het een waargebeurd verhaal zou kunnen zijn. Zeker van genoten, eigenlijk een verademing van een film. Lijkt kleinschalig, hoeft geen special effects, gewoon wat warmte en menselijkheid, wat drama en romance. Het gaat ook wat over vrij zijn en uniek staan in de samenleving. Dat kan ik zeker appreciëren. Het einde was wel jammer met de schmink om hun ouder te maken, terwijl ze dan nog later een ouder koppel gebruiken.. Wat een gigantische flater was dat?! Die scène aan de kerk was eigenlijk ook compleet onnodig. Gebruik meteen het oude koppel voor het einde met de schelp. Dat was zowat het grootste minpunt van de film. De dood van Chase had ik misschien nog wel willen zien, maar dat krijgen we dan niet te zien. Kan ik mee leven, de suggestie van de schelp is in feite een betere twist dan die beelden van de moord te zien te krijgen.

Redelijke film over een meisje die alleen opgroeit in de moerassen. De film begint zeker goed, maar het romantische gedeelte is toch wat minder boeiend. Een mooi verhaal dat ook goed opgebouwd is, maar een wat hoger tempo had echt wel gemogen. Meer dan genoeg prachtige plaatjes van de moerassen van Louisiana. Een kleine 3.0 sterren.

Ik ken het boek niet, maar deze zorgvuldig in elkaar gezette verfilming is in ieder geval wel visueel indrukwekkend en meeslepend. En Daisy Edgar-Jones is voortreffelijk in de hoofdrol. Waar de film minder overtuigt is in de wel heel dik aangezette romantische sfeertekening. Ook worden bepaalde personages zo stereotiep neergezet dat het bijna beschamend is. Gelukkig is de plot boeiend en spannend genoeg om dergelijke minpuntjes door de vingers te zien.

Meer dan degelijk en onderhoudend drama, ondanks vrij sober, niks verveeld. En ook wel meegeleefd met Kya.

Pakkende film vond ik met een al even pakkende vertolking van Daisy Edgar-Jones als het moerasmeisje Kya, dat beschuldigd wordt voor de moord op een lokale jongen met wie ze iets had. Haar leven als verlaten kind in de moerassen wordt in flashback verteld. Doe er ook maar een flinke lading romantiek bij, want een groot deel van de film gaat over haar band met twee jonge mannen in haar leven. Ik ken het boek niet, maar de film was sterk geromantiseerd en behoorlijk sentimenteel. Voor iemand die in een moeras leeft ziet ze er behoorlijk proper uit en heeft ook een extensieve garderobe. Mij stoorde het niet al teveel; de film wist me over de hele lengte te boeien en dat is al heel wat.

Fijne film met een romantisch sausje dat gelukkig niet té sentimenteel wordt. Centraal staat de jonge Kya die nadat ze door iedereen werd achtergelaten alleen leeft in een huisje in de moerassen van Louisiana. Gebaseerd op het gelijknamige boek welk ik nog niet las, dus ik kan geen vergelijk maken. Ondanks het feit dat het me hoegenaamd niet stoorde, waren er wel een aantal zaken die vrij bizar waren en niet klopten van het plot. De beschuldiging van moord verloopt wel erg vlotjes bijvoorbeeld.

Grootste troeven van de film vond ik toch Daisy Edgar-Jones die een erg puike rol neerzet en waarmee ik sympathiseerde. Fijne filmtitel ook die iets zweverigs/melancholisch heeft en rechtstreeks een link heeft met de prachtige omgeving van de moerassen waar Kya zich bevindt en zich mee vereenzelvigt.

Onderhoudend in zijn geheel, maar wel vrij gelekt en gestrekt. De slotscène is een twist, maar geen idee of dit werkelijk nodig was. Ik stel me dan toch vragen hoe je dat dan geregeld krijgt op zo'n korte tijd én het feit dat je hem ook nog aan die toren moet krijgen en dat allemaal zonder gezien te worden.

Oei, dit was wél een flink portie sentimentaliteit maar gek genoeg had het ook iets ongemeen verslavends. Alhoewel erin het begin, in de moerassen van North Carolina, het lichaam van Chase Andrews wordt gevonden. Is de film niet echt geïnteresseerd in dit moordmysterie. De spanning blijft in de film achterwege, het lig meer de nadruk op de romantische verhoudingen met de twee vriendjes, afgewisseld met wat rechtbankscènes. Waarbij het verhaal dus ook best wel klef werd. De jonge liefde in de ongerepte natuur...oef...wat een Blue Lagoon-sentiment. Wat deze film leuk maakt? Daisy Edgar-Jones! Ze speelt moerasmeisje Catherine 'Kya' Clark met zo'n onschuldige, kwetsbare en verlegen uitstraling, dat je gewoon wenst dat het goed met haar gaat! Het decor van het moeraslandschap van North Carolina met zijn water, strandjes, rietkragen en bomen vol mos geven het verhaal wat meer karakter, net als Taylor Swift die je over Carolina hoort zingen.

Ik vond dit een uitstekende film, boven verwachting. Laat ik beginnen dat het eigenlijk wel eens ben met sommige kritische noten die geplaatst zijn: je moet deze film denk ik meer als een sprookje zien. Het is ook niet voor niets dat het genre 'mystery' is toegevoegd door Moviemeter. Want het klopt natuurlijk niet: een klein meisje dat voor zichzelf kan zorgen er prachtig uitziet, haar keurig en professioneel geknipt, ze heeft op mysterieuze wijze geleerd hoe ze alles moet aanpakken en is niet compleet gestoord geraakt. Niet realistisch. Maar als je daar mee kunt leven, openbaart zich een prachtig drama met veel diepere lagen. Ik vond de acteurs uitstekend gecast en ik vond dat iedereen op hoog niveau acteert. Vooral Daisy Edgar-Jones maakte indruk (ik geloof niet dat ik ooit eerder een film met haar heb gezien). Ik vond het zeker geen tranentrekker en de hoofdpersoon wordt ook niet als 'zielig' neergezet. Eerder krachtig. De filmlocties zijn top gekozen en ook het camerawerk is van hoog niveau. De film is een beetje een mix van een survival film, een whoduneit (met scenes in een rechtzaak), romantiek en drama. De film heeft een prima tempo en goed gekozen duur: het verhaal wordt rustig verteld en er wordt de tijd genomen. Dat het verhaal na de rechtzaak met 'fast forward' wordt verteld snap ik wel. Het gaat namelijk om het laatste moment dat nog cruciaal is voor het verhaal en van de tussenliggende periode wordt een impressie gegeven. Al met al een uitstekende film. 4,5 sterren.

Sfeervolle mystery drama en met wat romantiek. Goed geacteerd en goed en mooi gefilmd. Film is traag maar niet langdradig. Je moet daar wel van houden

Goede sfeer met mooie natuurbeelden. En het einde is toch wel verrassend.

4*

Heerlijke Film. Mooi gemaakt ook zonder dat regisseur en cameraman zich verliezen in mooifilmerij.

De film laat een heel zielig verhaal zien van een meisje, Kya, die nogal wat voor de kiezen krijgt in haar leven. Diverse thema s komen hierbij aan bod. Huiselijk geweld, verlaten worden, bindingsangst, verraad, eenzaamheid, dood en bedrog. Maar ook liefde, hoop en zorgzaamheid. Grote thema s van het leven dus. Dan is er altijd de kans dat het sentimenteel wordt op net de verkeerde manier. Geenzins is dat hier aan de orde. Regisseur Newman werkt het script mooi uit en Daisy Edgar-Jones zet een puike rol neer als het moerasmeisje. Ook de bijrollen worden keurig vertolkt. De film heeft een aangenaam tempo en houdt de aandacht goed vast. De natuur speelt ook een grote rol in deze film. Zoals reeds gezegd wordt dit practig in beeld gebracht. Er zitten wel aantal hiaten in de film. Maar als een film als deze een heerlijke mix geeft van drama, romantiek en spanning(was er zeker) kijk ik daar met liefde langs heen.

En dan was er ook toch nog een verassend einde. Mooi! Klassieke cinema, heerlijke film, heerlijk genoten.

Een redelijke film die soms een beetje traag was met een verrassend eind.

We hebben ons wel vermaakt met deze Netflixfilm, meestal vallen de films tegen op Netflix.

Prachtige film. Traag, mooie beelden. Het verhaal raakte me enorm. Hier denk ik nog wel eens aan terug.

Het boek zal wel beter zijn.

Tenminste die indruk krijg ik als ik de samenvatting ervan even lees - de hoofdpunten in het plot kloppen beter, en waarom er dan voor gekozen is om de vertelling in de film toch net een beetje aan te passen wordt me niet meteen duidelijk. Zoals wel vaker, moet ik zeggen. Het verhaal is op zich ook echt geen sterk punt van de film. Veel te zoetig en veel te weinig subtiel, de bedoelde sympathie wordt er met een moker in geramd. En het einde is dan de overtreffende trap nog. Onnodig en eigenlijk gewoon een trap na aan het publiek.

Maar er zijn ook wel wat dingen die wel goed gaan. Strathairn is goed gecast, en speelt een van de weinige rollen waarin hij me niet irriteert met zijn maniertjes, om maar mee te beginnen. Eigenlijk zijn haast alle bijrollen fijn. En de hoofdrol van Edgar-Jones is erg goed, al is het wat ongeloofwaardig hoe ze als fris schoongewassen, nette, beleefde en knappe meid met talent voor tekenen zo slecht ligt in het dorpje - als Assepoester in het moeras, braaf wachtend op de juiste kikker. Knap dat de moederfiguur zoveel op E-J lijkt dat je haast denkt dat ze die rol ook speelt, en daardoor juist weer zo onbegrijpelijk dat de bejaarde Kya niet eens in de buurt komt, net als haar tegenpool. Net als het einde van het narratief echt een flater van de regie, en daarmee kom je wel de film uit.

Visueel is het grotendeels wel fijn plaatjeskijken. Je zou er haast voor in het moeras gaan wonen, als je niet eigenlijk wel wist dat het daar ook vol zit met muggen en andere vervelende beesten. Denk ik tenminste.

2.5, en eigenlijk alleen voor de beelden en E-J.

Sterk romantisch drama met een heel klein beetje thriller mysterie sausje. Het verhaal is best goed en wordt ijzersterk uitgewerkt. De film is een mooie mix van coming of age, drama, romantiek en lichte mysterieuze spanning. Het is niet te zwaar maar ook niet te zoet. Een prima mix en mooi in balans. Het werken me flashbacks voegt zeker wat toe in deze film. Visueel is het allemaal erg fraai met mooi natuurbeelden, wat een extra pluspuntje is. Het acteerwerk is eveneens erg goed. Prima film. 4.0/4.5

Gisteravond op Netflix bekeken en ik heb me elke seconde van deze film vermaakt. Een boeiend verhaal wordt in alles uitstekend weergegeven. Het is een trage film met prachtige beelden van de natuur en er wordt goed in geacteerd. Al met al een sterk drama, waarin je de wereld van de protagonist in wordt gezogen en haar in stilte aanmoedigt. Bovendien laat Daisy Edgar-Jones zien dat acteren haar in het bloed zit; ze levert een puike prestatie af in deze film.

Ik ging hier bijzonder getemperde verwachtingen naar kijken. Om mij heen hoorde ik van liefhebbers van het boek, waar ik er overigens ook één van ben, dat de film ontzettend zou tegenvallen en dan omschrijf ik het nog netjes. Achteraf herken ik me wel in een deel van de kritiek die ik gehoord heb, namelijk dat de focus te veel op het 'murder mystery' aspect zou liggen. Het klopt inderdaad dat de film, als je het vergelijkt met het boek, weinig aandacht schenkt aan het opgroeien van Kya en het één worden met de natuur. Tijdens het lezen zag ik eigenlijk een soort vrouwelijke variant van Tarzan voor me: een meisje dat veel kennis heeft van haar omgeving, maar ongemakkelijk (of zelfs wereldvreemd) is in het contact met anderen en ook iets 'natuurlijker' is qua voorkomen. Daarmee bedoel ik dat haar haren door de war zitten, haar kleding niet al te modieus is, etc. Juist op dat gebied slaat deze verfilming de plank volledig mis. Kya loopt er hier eerder bij alsof ze iedere week naar de salon gaat en regelmatig de stad bezoekt voor kleding. Het is bovendien allemaal te vanzelfsprekend dat Kya vanaf jonge leeftijd gedwongen wordt om voor zichzelf te zorgen. Hier lijkt dat allemaal zonder uitdagingen te zijn verlopen, maar de liefhebber van het boek weet wel beter.

Jammer, want ik ben het dus met enkele critici eens dat de film daar echt punten laat liggen. Tegelijkertijd ben ik me er wel van bewust dat mijn interpretatie van het boek niet per se dezelfde hoeft te zijn als die van de filmmaker en daarbij komt ook dat er keuzes gemaakt moeten worden. De insteek om vooral op het moordonderzoek en wat daaraan voorafging (de relatie tussen Kaya en Tate en later Chase) te focussen is een logische. De uitvoering daarvan is eigenlijk prima gedaan. De locaties zijn mooi (die stroken overigens weer wél vrij goed met wat ik tijdens het lezen in gedachte had) en het spel van vrijwel de gehele cast was degelijk te noemen. Mogelijk dat de vorige alinea overkomt alsof ik Daisy Edgar-Jones in een negatief daglicht zet. Dat is geenszins het geval. De aankleding en uitwerking van het personage had anders gekund, maar ze speelt het materiaal dat haar gegeven wordt overtuigend.

Wat resteert is eigenlijk een rustige, nette film. Niet heel bijzonder, maar het kijkt wel zeer aangenaam weg. Er zitten een aantal gemiste kansen in als je kijkt naar het bronmateriaal en ook de mensen die niet bekend zijn met het boek zullen een aantal van dit soort zaken mogelijk onbewust opvallen. Tegelijkertijd wordt het materiaal waar men dan wél mee aan de haal gaat met respect behandeld en het levert een verfilming op waar de meesten zich toch niet een buil aan kunnen vallen.

3*

Naar de roman van Delia Owens. De vrouw die op zeventigjarige leeftijd met de inhoud van haar debuutroman profiteerde van een toenemende maatschappelijke hang (gevoed door Corona) naar een plek ver van de beschaving en dicht bij de natuur. Een plek waar hectiek, bureaucratie en vrijheidsbeperkende regels niet bestaan en het leven simpel is. De roman stond maandenlang in de bestsellerslijsten. Logisch dus, dat het boeksucces nog eens werd uitgemolken met een verfilming.

Een verhaal over Kya. Een jonge vrouw die al vanaf zeer jonge leeftijd in een moerasgebied leeft en door sommige plaatsgenoten als een meelijwekkend schepsel en door anderen als een gestoorde idioot wordt gezien. Kya is een eenzaat en wordt vanwege haar voorliefde om de eenzaamheid te zoeken, gewantrouwd. Ze wordt bespot en uitgelachen. Men verwijst op een niet vleiende manier naar haar als “The Marsh Girl".

Regisseuse Olivia Newman ensceneert het moeras als een idyllisch oord waar Kya de vrijheid heeft om te zijn wie ze wil zijn. Een toevluchtsoord waarin Kya zich kan terugtrekken na de vele teleurstellende ervaringen waarmee ze bij haar schaarse bezoekjes aan de echte wereld te maken krijgt. Hoe Kya trouwens in staat is geweest om van kinds af alleen in het moeras te overleven wordt niet echt haarfijn verklaard. Het is sowieso niet de bedoeling om als kijker heel diepzinnig over de loop der dingen in deze film na te denken.

De film is niet bedoeld voor kijkers die met een rationele blik naar de film kijken, maar richt zich veel meer op de emotionele blik van de kijker. Zie de film als een coming-of-age drama dat wordt gecombineerd met een brok romantiek en een brok misdaad, waarbij de misdaad vooral de aanleiding is voor een terugblik in de levensloop van Kya. Verwacht van het misdadige element dus niet teveel. Het gedeelte dat zich met de misdaad bezighoudt is weliswaar interessant, maar staat uitgedrukt in tijd in geen verhouding tot het romantische coming-of-age verhaal.

Het moeras levert schitterende plaatjes op. De filmische entourage is sfeervol. Het optreden van Daisy Edgar-Jones als de gevoelige en eigenwillige Kya is erg goed. Het overige acteerwerk voldoet. De karakterschetsen blijven helaas aan de oppervlakkige kant. Die hadden best wat diepzinniger mogen worden uitgewerkt. Het verhaal boeit ook maar matig. De belevenissen van Kya zijn op zich interessant maar hebben niet de emotionele impact die je zou verwachten van een film die zich op de emotionele kijker richt.

Ik heb het boek niet gelezen maar ik denk dat Delia Owens die ook als zoöloge en milieuactiviste bekendheid geniet, meer interesse heeft in de setting dan in de mensen die daarin hun leven leiden. Olivia Newman is blijkbaar dezelfde mening toegedaan.

Overduidelijk van de hand een vrouwelijke regisseur deze enorm trage film die nog meer binnen de lijntjes kleurt dan Andries Knevel in het weekend. Where the Crawdads Sing switcht tussen een rechtbankdrama en wat romantiek maar beide komen niet uit de verf. Niet in de laatste plaats door het tenenkrommende acteerwerk.

1,5*

Waar dit bijzonder hoge gemiddelde vandaan komt is mee een raadsel.

Neen, kon me niet echt bekoren.

De hoofdactrice kunt ge in principe niets verwijten maar een moerasmeisje, sinds haar adolescentie aan haar lot overgelaten, ongeletterd en schuw van de maatschappij zou ik mij toch anders voorstellen.

De opbouw van de film kan ik best aanvaarden maar vlot loopt het toch niet met heel veel filmische cliché's en bovenal te zeemzoet(de advocaat, het koppel in de winkel...) en zelfs dit laatste helpt niet inzake geloofwaardigheid. van het verhaal.

Een 3 lijkt me dan ook een maximum.

Prachtige decors, natuur, verhaal.