The Power of the Dog (2021)

Acteur Benedictus. Getalenteerd met een enorm bereik. Maar we hebben deze allemaal eerder gezien. Zijn laatste film The Courier is subliem. Maar voor onderdrukte homoliefde hebben anderen het beter en recenter gedaan.

Een te timide karakterstudie vermomd in een western outfit. Jane Campion kan sinds haar grote doorbraakfilm van bijna twintig jaar gelegen, The Piano, altijd op mijn interesse rekenen maar deze nieuwe behoort helaas tot haar mindere werk. Ook dit keer weer de volle aandacht gericht op emotioneel geremde mensen, die welhaast angstig zijn om de gevoelens voor elkaar te onderkennen, maar de kijker raken doet het nergens. Met twee uur speeltijd aan de lange kant en behoorlijk langdradig door een gebrek aan hoogtepunten. De op zich niet onaardige twist aan het eind komt dan ook te laat. Acteerwerk, belangrijk bij dit type films, is redelijk, doch ontbeert de grootsheid waar je stiekem toch op hoopt. Cumberbatch karakter is te onsympathiek om ons door die 125 minuten te slepen, het real life koppel Dunst/Plemons was een stuk overtuigender in Fargo. Alleen Smit-McPhee weet met zijn aandoenlijke rol de juiste toon te treffen. Campions regie is ditmaal te star en te weinig inventief om het niet onaardige gegeven op het scherm te laten vonken. Het boek zal beter zijn geweest.

De film is een echte slowburner hetgeen ik altijd lastig te beoordelen vind: bijna de hele film zit je te wachten op de dodelijke confrontatie die in de lucht hangt maar alsmaar uitblijft zodat er in dit geval weinig anders resteert dan maar te genieten van de mooie, sfeervolle beelden van een Amerika dat op de drempel staat van traditie (Wilde Westen) en moderniteit (beschaving) waarbij pas tegen het einde de film echt interessant wordt.

De tegenstelling tussen Wilde Westen en beschaving lijkt ook het thema van het verhaal: Phil is de traditionele maar ook gemene, gevaarlijke en homofobe machoman die ervan lijkt te genieten dieren en mensen te kwellen en die de film dreiging geeft omdat hij het gemunt heeft op met name de verwijfde, fragiele en duidelijk homoseksuele jongen Peter. Maar de film geeft ook aldoor hints dat Peter niet moet worden onderschat: hij doodt net zo makkelijk schattige dieren en studeert medicijnen om chirurg te worden en doet dan ook niets liever dan lichamen open snijden. Zijn beschaving is zo beschouwd slechts een verfijndere vorm van wreedheid zodat de vraag rijst wie van de twee als eerste zal toeslaan of uiteindelijk het onderspit zal delven. Op dezelfde manier blijkt ook de tegenstelling tussen de macho (of stoer) en de homo (of gevoelig) niet perse een tegenstelling en lijkt er ook aantrekkingskracht tussen de twee rivalen.

Terwijl het verhaal zo is opgezet als een doorsnee maar saaie want actieloze western met de anticipatie van een klassiek duel tussen twee vijanden in z’n kern, versplintert het verhaal bewust op postmodernistische wijze de klassieke dualismen of tegenstellingen zodat het verhaal uiteindelijk alle kanten op kan gaan. De thematiek van Wilde Westen (traditie) vs. beschaving (vooruitgang) indachtig, kan er echter uiteindelijk toch maar één winnaar zijn. Je verlaat de bioscoop aldus met een goed gevoel maar je moet wel even volhouden.

Psychodrama dat bol staat van de onderhuidse spanningen. Op het acteerwerk en de cinematografie valt weinig af te dingen, maar het verhaal is tamelijk traag en kent te weinig oprispingen. Tekenend dat de cruciale ontknoping haast achteloos wordt afgedaan. Wat mij betreft doet dat de film geen goed.

Uitstekende film over twee broers die samen een ranch runnen. Een western-setting (inclusief een aantal prachtige beelden van het landschap), maar zeker geen reguliere western. Het tempo is traag, maar de personages komen goed uit de verf en de onderhuidse spanning is duidelijk aanwezig. Uitstekend acteerwerk van de gehele cast.

Wat een saaie, voorspelbare film. Het einde zie je al van ver aankomen.

Een schijnbaar perfecte tandem, die toch blijkbaar niet zo gesmeerd loopt wanneer broer George een oogje laat vallen op Rose, een weduwe van een zelfmoordenaar. Phil kan het moeilijk verkroppen. Hij geldt als een machoman die respect en vooral gezag afdwingt met zijn noeste werk en grote mond. Een mond die meer vergif spuit dan dat hij complimenten geeft. Subtiel en openlijk, maar o zo doeltreffend laat hij het niet na om Rose te vernederen. Die pianoscène achteraf was treffend waarbij zij sukkelt om de noten onder de knie te krijgen, maar hij fluitend de melodieën op zijn gitaar tokkelt.

Inhoudelijk gebeurt er niet zo heel veel. Een trage film die het vooral moet hebben van het uitstekende acteerwerk. Zo'n Jesse Plemons is veelvuldig te zien in bijrollen. Hij heeft me nog zelden ontgoocheld. Maar ook Cumberbatch is goed op dreef. Als ik lees hoe ver hij (op)gaat in zijn rollen welk hier in principe niet qua metamorfose groot is, dan is dat toch sterk.

Prima shots, goede montage, prima acteerwerk. Misschien voor velen inhoudelijk net iets te beperkt of te traag. Kan ik me wel iets bij voorstellen. Ik zat gelukkig wel "in" de film, anders is het inderdaad een lange zit.

Allejezus waar heb ik naar zitten kijken. Onwijs traag, saai, weinig boeiend verhaal en de o-zo aangeprezen landschappen waren wat mij betreft ook een flinke tegenvaller. Leuke film als je met insomnia kampt, meer niet.

Matig.

Als liefhebber van de western had ik op meer gehoopt. The Power of the Dog tracht een gelaagde karakterstudie te zijn, terend op de onderhuidse spanning die aanwezig is/ zou moeten zijn tussen de verschillende personages. Zo wordt de aandacht weleens verlegd van de ene onderlinge relatie naar de andere. Daardoor komt eigenlijk geen enkel personage echt goed uit de verf. Het blijft te oppervlakkig voor hetgeen het tracht te zijn.

Netflix biedt weliswaar weer veel degelijkheid aan, veel verder dan dat komt men niet. De cast bestaat voornamelijk uit bekende koppen, maar er is niemand die indruk kan maken. Ook Benedict Cumberbatch zakt aardig door de mand als gefrustreerde rancher. Ik vind hem niet overtuigend als norse zak noch als tragische, getroubleerde homo-in-de-kast. Maar dat ligt dus deels aan het onevenwicht bij de makers. An sich komt alles op het einde wel goed samen, helaas is het onderweg te vaak net niet.

2,5

Sfeervolle en cinematografisch fraaie film. Gebeurt niet zo gek veel maar het acteerwerk is in orde en het einde vind ik tamelijk verrassend.

Een titel die bij de recensenten (die ik volg)niet alleen beschreven als een goeie film, maar vooral één die je in de bioscoop moet zien. En dat is inderdaad wel. Cinematografe Ari Wegner viel me 5 jaar geleden ook al op met de film Mady MacBeth. Regisseuse Jane Campion weet ook het landschap vast te leggen.

De film is het relaas van 2 verschillende broers. Met vooral een sterke Benedict Cumberbatch die zijn personage de nodige diepgang geeft. Wat een karikatuur lijkt, bloeit open in een personage waar meer achter zit. De film draait ook rond meer rond de personages en minder om een echt verhaal. Zeer sfeervol met hele mooie muziek en bijpassende beelden. Een film die inderdaad meer tot haar recht komt op een groot scherm.

The Power of the Dog wordt gekenmerkt door een aantal schitterende beelden en een redelijk feilloze regie van Jane Campion enerzijds, maar toch ook wel door een inhoudelijke armoede anderzijds. Ik beweer niet dat er op inhoudelijk of thematisch vlak helemaal niets te genieten valt overigens; zo worden er bijvoorbeeld op een subtiele manier enkele interessante parallellen getrokken tussen Phil en de zoon van de weduwe, die stukje bij beetje duidelijker vorm krijgen. Sowieso zijn al de personages vrij fijn en interessant, evenwel zonder écht diepgang mee te krijgen. In het eerste uur had ik voornamelijk binding met de personages van Plemons en Dunst, in de tweede helft verschoof dat naar Benedict Cumberbatch's Phil. Die laatste zet een sterke acteerprestatie neer, al had ik nergens de gedachte van 'dit is een Oscar waard'. Toch bleef gedurende de hele speelduur het gevoel aan mij knagen dat deze film op inhoudelijk vlak écht niet voldoende te bieden heeft. Met excessief trage scènes heb ik absoluut geen probleem, maar daar moet je als regisseur wel iets voor in de plaats stellen; er moeten dan wel interessante ideeën of een onderhuidse subtext aanwezig zijn (zoals bijvoorbeeld een film als There Will be Blood dat geniaal doet). The Power of the Dog lijkt soms traag te verlopen omwille van het traag verlopen, en dat vond ik in dit geval een zwaktebod.

Maar puur op technisch en cinematografisch vlak levert Campion absoluut een mooie film af, en een sterk spelende cast daarbij levert langs mijn kant een dikke 3* op. Het gevoel dat er meer had ingezeten blijft wel hangen.

Sfeervol, zich langzaam ontvouwend drama over twee welgestelde landeigenaren uit Montana (Jesse Plemons en Benedict Cumberbatch). Wanneer één van hen een relatie krijgt ontstaat er problemen tussen de broers. Mooi gespeeld, vooral door een hier subtiel kwaadaardige Cumberbatch, en prachtig geschoten zal dit voor menig kijker te traag en onbestendig zijn, maar ik vond de personages boeiend en de spanning knap en zelfverzekerd opgevoerd.

Het is duidelijk dat de filmfun te halen is uit de cinematografie, met de mooie beeldcomposities ( de opeenvolgende shots vanuit de ramen o.a. vielen best origineel en kunstig mee) en uit de karaktertekening.

Opmerkelijk, ondanks het ontbreken van schokkende events in het verhaal, zit de film niet zonder een zekere spankracht.

De doordringende en boeiende vertolkingen van vooral Benedict Cumberbatch zijn daar zeker niet vreemd aan.

Sfeervolle schets van het ranchleven en de personages, elk op zich, die er deel van uitmaken.

Lust dit wel.

Jane Campion haalt m.i. net het niveau niet van "The Piano" maar brengt hier toch een degelijke film.

Een vriendin die ik hoogacht, ook in het beoordelen van films, appte mij: "Waarschuwing. Ga niet naar de nieuwste Jane Campion. Saai, voorspelbaar en erg traag." Dus met enige scepsis ging ik er voor zitten. Na verloop van tijd vroeg ik me af of we wel dezelfde film hebben gezien.

In een traag tempo ontvouwt de film het verhaal van twee broers, en een vrouw met een jong volwassen zoon Peter. De oudste broer Phil en Peter worden in het begin redelijk karikaturaal neergezet: de dominante, net niet gewelddadige man met een voortdurend dreigende uitstraling, en de enigszins verwijfde Peter die in zijn gedrag het volkomen tegendeel vormt. Hun eerste confrontatie is tekenend: Peter maakt bloemen van papier die zijn moeder gebruikt als decoratie in haar restaurant; Phil komt met zijn personeel eten en steekt de bloemen in brand.

Wanneer Phil's broer George in het geheim de moeder van Peter huwt, zijn ook haar zoon Peter en Phil voor de toekomst met elkaar verbonden. Phil schept er een sadistisch genoegen in om Peter (en zijn moeder) te kleineren, machogedrag dat vaak voortkomt uit het verbergen van wat je meent dat je eigen zwakke kant is.
Waar de moeder troost zoekt in de alcohol, zint Peter na verloop van tijd op wraak, zo onuitgesproken en zo bedekt, dat we Jane Campion alle lof moeten toezwaaien. Peter raakt beetje bij beetje aan Phil's (door hem abusievelijk vermeende) zwakke kant om vervolgens toe te slaan.

Helemaal geslaagd lijkt me de film niet. Broer George blijft vlak en verdwijnt geleidelijk uit beeld evenals de moeder van Peter. Laat ik zeggen, twee losse eindjes die afgewikkeld hadden kunnen worden. Dit zal mijn vriendin bedoeld hebben toen ze een hard oordeel velde. Het zij haar vergeven.

Het sterke van The power of the dog is inderdaad dat achter de eerste indruk van de personages iets anders schuil gaat. Het meeste geldt dit voor Phil en Peter, maar de anderen hebben het ook, allemaal op verschillende momenten in de film. Als kijker wordt je dus op het verkeerde been gezet over wat het drama van de film behelst en waar we naartoe gaan. In dit opzicht is de regie van Jane Campion vlekkeloos. Verder prima geschoten (hoewel de lof voor de cinematografie bij dit soort landschapsbeelden mij altijd overdreven voorkomt) en inderdaad wederom een intrigerende, goed afgestemde score van Greenwood. De laatste vijf minuten kiest Campion ervoor om veel uit te leggen, wat in mijn ogen helemaal niet nodig was, maar wat ook niet echt afbreuk doet aan het geheel. Gezien de complexe karakterdynamiek zou mijn advies zijn, misschien wat ongebruikelijk, om deze film niet in gezelschap te bekijken maar alleen.

De film-comeback van Jane Campion, haar eerste in dik 10 jaar. Het valt niet tegen, dankzij de mooie beelden, een trage maar fijne opbouw en goed acteerwerk van vooral Kodi Smit-McGee en toch ook wel Kirsten Dunst. Ik vond, een opgelopen nicotinevergiftiging of niet, Cumberbatch in eerste instantie iets minder overtuigend. Zelfs vloekend en ongewassen komt hij niet over als rauwdouwer. Later bedacht ik, dat was zijn personage ook niet écht, een klassiek geschoolde jongen die worstelt met zichzelf en dan maar een soort uber-macho wordt. Hij herkende zichzelf waarschijnlijk ook meer in de nogal feminiene Peter dan hij wilde toegeven. Plemons vond ik ook goed in een erg ingetogen rol. Overigens een beetje rare keus deze twee als broers te casten. Smit-McGee lijkt eerst een gevoelige, wat sukkelige jongen maar heeft juist eerder iets kils, iets boosaardigs bijna. Een acteur met een aparte uitstraling die perfect is voor deze rol.

Wat de regie betreft, het had van mij wel iets subtieler gemogen. Dat geldt bijvoorbeeld voor het drankprobleem van Rose die tussen de lege flessen scharrelt om ergens nog wat restjes op te zuipen, maar ook voor het net wat te uitleggerige toontje tegen het einde, of eigenlijk eerder al, als Phil het besmette touw knoopt met zijn bebloede hand. Beste scène vond ik het oefenen aan, jawel, de piano.

Bij het kijken naar deze film van Jane Campion dringen zich onmiskenbaar vergelijkingen op met The Piano. Beide films spelen zich af in een afgezonderde omgeving. Beide films hebben een historische setting. The Piano speelde zich af in de 19e eeuw. The Power of the Dog in 1925. Beide films verhalen van intermenselijke relaties. Beide films gaan over onderdrukte gevoelens die niet worden uitgesproken maar voor de kijker helder zichtbaar zijn. Soms visueel. Soms via muziek. Beide films handelen om conflictsituaties tussen de personages. Sudderende onenigheden, die vanaf het begin sfeerbepalend zijn en dermate intensiveren dat de verwachting wordt geplant dat ze ergens in de film tot een gewelddadige uitbarsting komen.

In tegenstelling tot The Piano concentreert de film zich voornamelijk op de mannelijke karakters, waarvan de zeer mannelijke Phil (prachtig vertolkt door Benedict Cumberbatch) wel de meest complexe en meest ondoorzichtige persoonlijke hoedanigheden bezit. De enige relevante vrouwenrol is voor Kirsten Dunst die sterk begint maar haar prominente rol in de film gaandeweg verliest aan de mannelijke karakters.

Omdat de benepen setting niet toelaat dat er vrijuit wordt gecommuniceerd tussen de personages, laat Campion vooral de beelden spreken. In de scènes die het meest over de innerlijke leefwereld van Phil zeggen, wordt in het geheel niet gesproken. Niks kitscherigs aan. Het zijn krachtige scènes die zelfs ontroeren. Het verhaal blijft altijd afstandelijk, benadert de personages heel voorzichtig en laat belangrijke informatie slechts subtiel doorschemeren. Bevrijdende hallelujah-momenten ontbreken.

Dat wil niet zeggen dat de film gebeurtenissen emotieloos registreert. De film heeft heus ontroerende en liefdevolle momenten. Korte scènes met ruimte voor het tonen en ondergaan van menselijke gevoelens. Het is alleen zo dat uit het verhaal nooit de bevestiging ontstijgt dat alles ooit helemaal goed komt. De onderlinge relaties vertoeven nu eenmaal in een moeizame atmosfeer van achterdocht, hatelijkheid en tragiek.

Prachtfilm.

De western krijgt opnieuw een vrouwelijke impuls onder de regie van Jane Campion, die echter teveel bezig is om een lange neus te trekken naar klassieke ‘mannenfilms’ en daardoor het oog op het verhaal en de implicaties daarvan meermaals dreigt te verliezen. Bovendien blijkt de rol van Kirsten Dunst, als de alcoholistische weduwe die een speelbal wordt in de rivaliteit tussen twee veedrijvende broers [Benedict Cumberbatch, Jesse Plemons] opvallend ondankbaar te zijn. Het verhaal betreft twee broers die al 25 jaar samenwerken, maar totaal verschillende normen en waarden blijken te hebben. Dat blijkt tijdens een bezoek aan het restaurant dat gerund wordt door Dunst en haar zachtaardige zoon [Kodi Smit-McPhee]. De ongemakkelijke sfeer is vooral het gevolg van de onconventionele, uitmuntende score van Jonny Greenwood.

Mooi maar traag, en eigenlijk iets te veel art-house, dus dramatiek om de dramatiek. Mooie beelden van de Amerikaanse binnenlanden in een film die eigenlijk geen western is, althans zich afspeelt in de periode die wat later ligt. Verder redelijk gespeeld, maar ook erg kil en afstandelijk en de film raakte mij echt nergens waardoor dit best een moeilijk uit te zitten film was. 2,5*.

Vooraf had ik niet gelijk door dat het hier ging om een film van Jane Campion. Zij heeft The Piano op haar naam staan en de vermoeiende serie Top of the Lake (Serie, 2013 - 2017) - MovieMeter.nl.

The Power of The Dog is eigenlijk meer van hetzelfde. Goed geacteerd, maar bijzonder onsympathieke personages in een film die zich zich voortsleept en nauwelijks interessant wordt. In pakweg de laatste 20 minuten veerde ik even op maar het was vechten tegen de slaap en uiteindelijk komt het allemaal niet lekker uit de verf.

De bedoeling is denk ik dat het allemaal rauw en authentiek overkomt maar een gevoel van stuurloosheid en desinteresse neemt de overhand. De acteurs kunnen nog zo hun best doen maar zolang Jane Champion niet weet hoe ze een boeiend scenario moet schrijven blijven haar films saai, vervelend en inwisselbaar.

Kortom meer van hetzelfde ondanks de goede acteerprestaties.

Matig.

Zeer traag opgebouwd verhaal met oninteressante personages dat zich voortsleept naar weliswaar een verrassende twist, maar het verhaal weet totaal niet te boeien. Goed acteerwerk, maar buiten Phil krijgen de meeste personages weinig invulling zoals zijn ouders, de gouverneur en echtgenote, zijn broer George en zelfs de uitwerking van de weduwe Rose en haar zoon is op dat gebied oppervlakkig. Zeker geen film voor een tweede kijkbeurt. 5/10

The Power of The Dog is geen doorkomen aan. Vreselijk saaie film die ondanks het prima acteerwerk vrijwel nergens weet te boeien. Visueel is er niet veel te genieten en de soundtrack is al net zo tam. Hoewel de setting nog wel aardig wordt neergezet met fijne locaties en dito aankleding; als er niets in die setting gebeurd valt er weinig te beleven. Ook het doen en handelen van personages is redelijk ongeloofwaardig.

1,5*

The Power of the Dog is een zeer trage film waar je echt van moet houden. Het verhaal heeft weinig om handen en het acteerwerk is prima maar niet noemenswaardig. Ik vond er al met al weinig aan.

Ik ben meer van spanning en intrige, maar toch deze film aangezet wegens Cumberbatch. Een populaire acteur die zelden een miskleun aflevert. En ook hier doet hij wat hij moet doen. Ook Kirsten Dunst laat zien dat ze echt kan acteren. Dat kan Jessse Plemons ook, maar zijn rol is een stuk makkelijker dan de andere twee. Tot slot goed acteerwerk van de jonge Kodi Smit-McPhee.

Tot zover lof.

Maar hey, een film moet uiteindelijk meer zijn dan een paar acteurs die een rol goed vertolken. Daar schiet The Power of the Dog tekort. Na amper 10 minuten voelde ik al aankomen wat de twist van het personage van Cumberbatch was en jawel, het gebeurt.

De film leunt daarna zo zwaar op het getormenteerde personage van Cumberbatch dat ze vergeten de film verder nog een beetje boeiend te maken. De muziek wordt vaak genoemd, maar misschien horen andere mensen iets anders dan ik? Ik hoorde enkel bloedirritant, pretentieus gepingel op een valse piano.

Als je dit leuk vindt, dan vind je het (vreselijke, en even pretentieuze) There Will Be Blood ook geweldig.

3 sterren

Mooi geschoten en rustig verteld, maar ondanks dat had ik toch af en toe een fragmentarisch gevoel. Er worden nogal wat sprongen gemaakt in de tijd en als kijker wordt er van je verwacht dat je zelf dingen invult wat betreft de tijdsgeest (de 1920's), het ranchleven en (onderdrukte) homoseksualiteit in die tijd.

Gelukkig had ik al vrij snel door dat Phils gemene, homofobe pesterijen en jaloezie vooral een worsteling met zijn eigen onderdrukte verlangens en persoonlijke issues waren en dat maakt zijn houding al een stuk beter te begrijpen.
De beschrijving van de film deed een spannender verhaal vermoeden dan het uiteindelijk werd. Ja, er is wat conflict en onderhuidse spanning in het gezin maar het bleek uiteindelijk meer een karakterstudie dan een drama.
Zeker niet slecht, maar ik heb wel eens spannendere films gezien.

Maar goed, de cast en het acteerwerk zijn goed en ook visueel zit het prima in elkaar. Een nette 3,5* dus.

Schitterend. Of Smit-McPhee nou wel of niet van de mannenliefde is, hij gebruikt de gedachte heel slim voor de ultieme wraak op Cumberbatch. Wat wist die jongen hem slim te bespelen. Erg goed. 'The Power of the Dog' is een intelligente film, met een zeer sterke cast (Plemons is ook altijd geweldig) en prachtige fotografie. De onderhuidse spanning is er van begin tot eind en uiteindelijk is dit een film die nog wel even blijft hangen. Beter dan verwacht. Uitstekende Netflix productie dit.

Heb mij verveeld, sorry...

Zzzzzzzzzzz. Sorry, dit was echt niet uit te zitten, viel bijna in slaap van de saaiheid. De film ziet er mooi uit met de typische westernomgevingen, maar ze vergeten dat de mensen ook nog iets inhoudelijks willen zien. Dit was zo traag en nietszeggend, ongelofelijk. Ieder shot, elke dialoog...het duurt allemaal zo lang. Uiteraard is zo'n film dat weer lekker arthouserig doet en ook een diversiteitsthema kent weer genomineerd voor de Oscars die steeds meer een lachwekkende grap worden. Mocht dit de prijzen winnen dan zijn de Oscars wel definitief failliet. Ik kan echt wel van trage films genieten, genoeg die ik hoge cijfers heb gegeven, maar dat zijn tenminste wel films die een gevoel opwekken. Deze Power of the dog is zo leeg en totaal oninteressant.

1,5*

Mooie beelden, goed acteerwerk. Maar wat een naar verhaal. Machoman die ontluikende gevoelens krijgt voor een jongen en vervolgens door die jongen op een nare manier om het leven wordt gebracht. Dit schaadt het vertrouwen in je medemens. Verder erg traag met nare vonsten en beelden. Ik keek voor Benedict Cumberbatch maar ik had deze film liever niet gezien.