Doraibu Mai Kâ (2021)

Gebaseerd op een 'short' van Murakami! Ik kijk hier erg naar uit

Vanaf 24 maart 2022 in de bioscoop (September Film Distribution)

Eindigt hoog in veel eindejaarslijstjes, erg benieuwd naar. Welk verhaal is dit op basis van? Komt me als Murakami-fan wel bekend voor...

Klopt....... kortverhaal komt "Mannen zonder vrouw" als ik me niet vergis.

Zwaarmoedig drama (in twee delen) over beschadigde mensen die hun leven weer proberen op te pakken na een gevoelig en onverwerkt verlies. Ik vond het gedeelte tot aan de (uitgestelde) openingscredits interessanter dan het vervolg. Welk knap hoe delen van Chekhov's "Oom Vanya" in het verhaal verweven zijn.

Het acteerwerk en de cinematografie zijn tot in de puntjes verzorgd, maar de film duurt wel erg lang. Wat meer vaart en wat minder long takes had wat mij betreft wel gemogen.

Ik heb het verhaal gelezen maar kan bijna niet voorstellen dat daar een hele film uit te halen valt.

Maar aangezien ik Japanse cinema graag smaak en hij hier 10 februari eenmalig in de bioscoop draait laat ik mij de kans niet ontglippen.

Regisseur Ryusuke Hamaguchi vertelde in een interview dat hij het belangrijk vond om bij de verfilming van het korte verhaal ‘Drive My Car’ van Haruki Murakami de emotionele kern van het verhaal weer te geven. Dat lukt hem aardig, maar hij neemt daar in zijn film met een speelduur van zo’n drie uur wel ruim de tijd voor. Te ruim, naar mijn smaak.

In de romans en verhalen van Haruki Murakami gebeurt niet veel. In de film ‘Drive My Car’ ook niet. Hoofdpersonage Yusuke bevindt zich in een een toestand van rouw. Zijn geestesgesteldheid is verstard. Hij staat stil. De camera vangt zijn stilstand en doet hetzelfde. De film vertoont weinig beweging. En zelfs als het statische pad wordt verlaten, het verhaal stuwing krijgt en de camera Yusuke (en later Yusuke en zijn chauffeuse) begeleidt bij lange autoritten, beweegt de camera niet of nauwelijks.

De film moet het niet van dynamische acties en snelle cuts hebben. Drive My Car is een film die de tijd neemt om de emotionele gesteldheid van zijn personages te verkennen. Het verhaal verloopt traag. Gebeurtenissen worden gedetailleerd weergegeven. Veel details zijn onopvallend en alledaags en worden als terloops door de camera gevangen. Pas achteraf krijgen ze betekenis.

Naast thema’s als gewetenswroeging en rouwverwerking speelt de literatuur een grote rol in de film. Uitstapjes naar de repetities voor de opvoering van Oom Vanja van Anton Tsjechov verlammen met grote regelmaat en met veel te lange scènes het verhaal. Oom Vanja is een weemoedig toneelstuk met personages die in het verleden allerlei idealen en toekomstverwachtingen koesterden, die niet zijn uitgekomen en nu met hun teleurstellingen proberen te leven. Emotioneel gezien hebben de personages uit het toneelstuk veel overeenkomsten met de personages in de film. Duidelijk! Iets minder uitgebreide en opgelegde aandacht voor oom Vanja had gemogen. Het moge duidelijk zijn. De nauwlettende aandacht die uitgaat naar het oplezen van grote stukken tekst uit het toneelstuk, boeide me slechts in geringe mate.

De scènes tussen Yusuke en zijn gesloten chauffeuse Masaki springen er wat mij betreft uit. De intieme ruimte van de auto, het interactief beluisteren van teksten uit Oom Vanja (hier wel intrigerend!) en het beladen zwijgen zijn fascinerend. Er gebeurt weinig, maar toch zoveel. De autoritjes tonen emotionele onbeweeglijkheid en verstarring en onthullen in die pijnlijke maskerade een sluimerend verdriet dat krampachtig wordt verborgen. Ontroerende scènes.

Drive My Car is een gevoelig drama met een langzaam tempo dat heel consciëntieus is gefilmd en waarin emotioneel ingetogen wordt geacteerd. Prachtige film, maar gewoon te lang. Een film waarin ik met enkele persoonlijke inzakmomenten te kampen had. Drie uur film om een kort verhaal te vatten, is ook wel wat veel van het goede.

Met veel pijn en moeite 2

5* de film is gewoon te lang en daarbij ben ik ook al geen fan van de Japanse cinema. Ik zie toch liever films uit Korea of Taiwan.

Jij, Taiwan?

Ja hoor en mijn favoriete film landen zijn Iran en meer Arabische landen.

Toch wel benieuwd over welke films je het dan hebt? Even snel door je 4.5/5 sterren gesnuisterd maar daar zie ik zelfs nog meer Japanse films tussenstaan?

Je weet toch dat ik alles kijk en.laat me soms verrassen

Ja, maar ik zie gewoon niet echt Taiwanese films tussen je hoogste ratings staan, vandaar dat hij mij wat verrast. Kan mij ook niet echt herinneren dat je ooit wat heel positiefs gezegd hebt bij een Taiwanese film. Misschien een Ang Lee ofzo?

Ook series en die films is 3 tot meer sterren al meer dan ok.

Misschien is deze wel iets te lang maar last had ik er niet echt van. Degelijke film maar of dit een echte topper zal worden vraag ik mij wel af. De tijdsduur zal vele mensen afschrikken om deze in de bioscoop te gaan zien.

Vandaag film fest Gent on Tour, avant-première. Wordt ook vertoont op het komende Filmfestival van Oostende en de release is voor 2 maart. (België) September film.

Aardig drama over rouwverwerking met een mooi Murakami sfeertje, maar veel te lang om boeiend te blijven.

Weet niet goed wat ik hiermee aan moest. Een film waar ik niet door kwam en die veel te lang duurde, waarvan ik het wel jammer vond dat hij gedaan was.

Bij het lezen van reviews en samenvattingen leek het me zeer interessant, een film met enkel plot en karakterontwikkeling, twee personages die 3 uur in een auto alleen maar gesprekken voeren om hun onderhuidse trauma's te verwerken. En dat zit er uiteraard wel in, maar 1 van de 2 duikt pas op als de film een uur bezig is en het duurt nog eens een extra uur voor ze uberhaupt gesprekken voeren die langer dan 2 zinnen zijn.

Ik heb wel geduld, maar blijkbaar het verkeerde soort. 3 uur traag is OK voor mij, maar hier had ik het idee dat ik 2 uur naar stilstand zat te kijken vooraleer de trage evolutie eindelijk begon. Het hele toneelstuk kon me niet boeien, het zorgt naar het einde toe voor een mooie kers op de taart, maar dat was me de voorafgaande investering van tijd uiteindelijk niet waard. Dat het een kortverhaal is dat is opgevuld tot een film, vond ik wel heel erg duidelijk worden.

De film is een karakterfilm dat op het eerste zicht niet visueel overtuigt, maar eigenlijk wel heerlijke beelden kent. Het verhaal over een acteur/regisseur met stuk waarin hij zichzelf reflecteert. Theater en echte emoties vloeien meer en meer door elkaar. Het is een zeer gelaagde film, die best wel goed in elkaar steekt. Het is wat tragere cinema, maar voor je het weet ben je helemaal meegesleept. De regisseur slaagt er in om veel te zeggen tussen de lijnen en dat in een film die draait rond dialoog en theaterteksten.

Recensie van Gawie Keyser:

Dode hoek – De Groene Amsterdammer

Dit is wel een film die wat van je geduld vraagt. Er wordt zeer uitgebreid de tijd genomen om een verhaal over rouw en spijtgevoelens te vertellen. Hoewel ik daar helemaal voor ben denk ik niet dat de film nou per se drie uur had hoeven duren. Hoe mooi het repeteren van het toneelstuk ook in het verhaal is verweven, al die scènes waarin je de acteurs bij elkaar ziet gaan op een gegeven moment een tikkeltje vervelen.

Toch zat ik wel volledig in de film, want op een of andere manier zijn de belangrijke personages van begin af aan al razend interessant. Met name Watari vond ik meteen heel leuk. Verder heeft de film ook een erg mooi melancholische en ietwat vreemde sfeer. Als fan van Murakami denk ik dat Hamaguchi er op zijn eigen manier goed in is geslaagd om Murakami zijn werk te verfilmen. Verder ziet de film er op een eenvoudige manier ook onberispelijk goed uit. Vond het einde ook wel erg mooi, vooral hoe op een onuitgesproken manier bepaalde details terugkomen.

Fijne rustige voortkabbelende film die een evenwicht zoekt en vindt tussen de rouwende Kafuku en zijn toneelstuk Oom Vanja van Tchechov. Het is interessant te zien hoe beide werelden, de werkelijke en de irreële, in de ogen van Kafuku in elkaar vloeien.

De film wordt gekenmerkt door enkele mooie beelden langs de Japanse wegen. Stadsbeelden ok, maar deze worden afgewisseld met de vele kustgezichten langs glooiende beboste heuvels die verbonden worden met knappe hangbruggen. De rode Saab 900 slingert zich opvallend een weg langs al dat moois.

Inhoudelijk een erg serene film. Voor mij hoefde dit ook niet perse 3 uur te duren. Niet dat ik me verveeld heb, maar bij momenten miste ik wat schwung. De interactie tussen Kafuku en zijn chauffeuse was wel opmerkelijk en interessant. Toch was het vooral het eerste half uur dat ook mijn aandacht trok met de vrouw van Kafuku. Een mooie stijlvolle dame die ik graag verder had zien groeien in de film.

Okeeeeee.... Zat ik alweer met tranen in de bios, fucking softie die ik ben. Dit was wel een slowburner, waar pas over de helft voor mij een kentering kwam tot de "ontknoping" me flink tegen de vlakte sloeg en alles mooi rondmaakte. Tot dan waren er ook al mooie scènes en elementen maar werd het vrijwel niet Murakamish, tenzij het rechtstreeks aan hem ontleend was, maar das makkelijk scoren.

Uiteindelijk raakte ik toch het grip op de mij welbekende verhalen kwijt, en steeg dit scenario boven de Murakamibasis uit tot een grotere som der elementen. Erg goed gedaan, en erg goed gecast ook. Eentje om vaker te kijken om er volledig grip op te krijgen, en te genieten.

Ik krijg m vooralsnog niet naar 4.5*, puur op gevoel en wat zwakkere eerste gedeelte. Wie weet na herziening.

Net als het prachtige Beoning is het een lange film die is gebaseerd op een kort verhaal van Murakami, maar deze heeft niet het poëtische in z’n beelden en teksten en daarmee ook niet het verbluffende van Beoning. Deze film neemt nogal z’n tijd om het verhaal te vertellen en heeft weinig dramatische wendingen, zodat een geduldige houding voor deze film van drie uur wel is vereist. Maar met een geduldige houding wordt de film nergens saai: de film weet aldoor de aandacht vast te houden want het verhaal wordt kalm maar goed verteld.

Het verhaal zelf en z'n thematiek is ook interessant en heeft veel symboliek en metalagen: het gaat over je ware ik onder ogen komen en dus ook over oprechtheid met het toneelstuk van Tsjechov als parallel en verzoening welk toneelstuk de hoofdpersoon Kafuku regisseert (de film deed me wel wat denken aan Birdman) met personages in het stuk die alle een andere taal spreken als uitdrukking hoe we elkaar niet verstaan of kennen en die hij zelf pas kan spelen als hij onder ogen komt dat hij het verlies van Oto aan zichzelf te wijten heeft en dus verder kan leven. Ook het verhaal van Oto over het meisje dat in een vorig leven een lamprei was met de suggestie dat ze zich vast heeft gezogen aan Kafuku als steen en hij het lijk van de inbreker is en het verhaal van zijn chauffeuse Misaki over de gespleten persoonlijkheid van haar moeder en hoe zij haar moeder niet heeft gered behelzen opnieuw de thema’s van het niet kennen van de ander maar ook jezelf met diepe vervreemding als gevolg en de dubbelzinnigheid van het echte of oprechte zoals in Tsjechovs toneelstuk wordt gezegd dat de vrouw helaas trouw aan haar man was omdat die trouw een leugen was of dat ook het mogelijk spelen van Misaki’s moeder van haar waanzin oprecht was. Volgens Kafuku komt je ware ik naar boven als je Tsjechov leest dat een postmoderne betekenis krijgt doordat het gespeelde echt is en we in het echte leven juist wegkijken van de werkelijkheid.

Omdat de film aldus sterk psychologisch en symbolisch is, gebeurt er niet veel maar voert de film je langzaam naar bovenstaande ‘ontknoping’ (in mijn interpretatie): we leren de personages kennen zoals ook zij zichzelf leren kennen en met hen een belangrijke levensles. De film is een lange zit en blaast je nergens van je stoel maar heeft wel kwaliteit.

Mooi, maar waarom 3 uur? Hele zit......

Oscar beste buitenlandse film

Allemaal wel sympathieke mensen enzo, zeker omdat je ze wel aardig leert kennen in die drie uur tijd. En ze hebben ook allemaal wel wat meegemaakt, en maken ook wat mee. En het is allemaal lekker rustig, en je ziet nog wat van Japan ook. En het is wel interessant om eens langdurig te volgen hoe een theaterstuk tot stand komt, en dit en dat, maar het kabbelt verder voort zonder dat ik een idee krijg waarom dit allemaal zo lang moet duren. Zo vreselijk lang. Ik zal niet zeggen dat het eigenlijk niet echt ergens over gaat, maar waar het over gaat is me uiteindelijk ook niet precies duidelijk. Ja, over het verkrijgen van zelfkennis of zoiets, lijkt me.

Nou ja, het kijkt allemaal prima weg, en gek genoeg gebeurt er weinig maar de drie uur zijn toch ook best snel voorbij gegaan. Het boeit namelijk wel. Dat is toch klasse.

Overigens: Hoe gaat dat eigenlijk bij die Japanse titels? Ik zie het best wel vaker, dat de titel dan zogenaamd in het Japans is, zoals hier "Doraibu Mai Kâ", maar dat het eigenlijk fonetisch gewoon Engels is. Ik meen dat de 'b' daar als 'v' wordt uitgesproken, en dan staat er toch gewoon 'Drive my car' ongeveer?

Ik zal Onderhond even taggen, die weet nog wel wat over Japanse films. Misschien heeft hij hier een verklaring voor.

Het is net zoiets alsof als dit een Nederlandse film zou zijn, dan de Nederlandse titel dan "Draaif Maai Kar" zou luiden.

Voor buitenlandse/leenwoorden wordt in Japan doorgaans een ander/versimpeld schrift gebruikt (katakana). Dit zijn de tekens die je onder rechts op de poster ziet. Da's geen 1-op-1 mapping van Westerse karakters, maar elk teken is een combinatie van een medeklinker + klinker, dus om van een Westerse titel als "Drive My Car" naar de katakana versie te komen heb je een kleine vertaalslag nodig. Als je die tekens dan terugvertaalt naar het Westerse schrift krijg je titels als Doraibu Mai Kâ.

Wat de zin/onzin van dat alles is kan je uren over discussiëren, maar da's de verklaring

Bedankt. Was wel interessant genoeg om wat meer over na te zoeken, dat katakana.

Blijft wel in het hoofd zitten, en de emotie komt toch harder binnen dan ik gisteren aanvankelijk voelde. Puntje erbij.