Doraibu Mai Kâ (2021)

Ik zag vandaag zo'n auto staan hier in Groningen

Film galmt lang na inderdaad. Nog eens te zien krijgen.

Schitterende film, treffende symboliek, fijne wisselwerking met het toneelstuk, aangrijpend verhaal, subliem geacteerd, mooi menselijk drama: klein meesterwerk.

Leuk dat zo'n ontoegankelijke film (lang, saai, symboliek) een belangrijke oscar kan winnen. Meestal wordt daar toch wat meer op veilig gespeeld.

(Maar dan wel weer CODA laten winnen boven Power of the Dog en Dune.)

Maar dan heb ik nog een administratieve vraag. De film wordt hier gepresenteerd als Doraibu Mai Kâ met als alternatieve titel Drive My Car, maar heet de film dan niet eigenlijk Drive My Car met Doraibu Mai Kâ als Japanse vertaling dus als de alternatieve titel?

Een film die al dagen nagalmt in mijn hoofd. Waanzinnig hoe een 3 uur durende film zo constant de aandacht vast weet te houden en waarin elk detail er toe doet. Het beeld wat me het meest bij blijft hangen is Yusuke en Misaki die roken in de auto met open dak. Alles komt daar samen: verleden, heden en toekomst. Maar ook de karakters van Yusuke en Misaki vallen op dat moment in elkaar. Kippenvel.

Dé sleutelscene bij uitstek (mits ik de symboliek juist interpreteer) was toch die op de achterbank met dat soapsterretje, als blijkt dat het verhaal van Oto eigenlijk over Kafuku en Oto gaat. Dat was schitterend, brok-in-de-keel-werk.

De film galmt hier vijf dagen na dato ook nog flink na, wordt echt met de dag beter.

Vanochtend goed uitgerust viel deze nog weer beter dan eerder op de vermoeide vrijdagmiddag. Briljant scenario, zeg ik ook vooral als Murakami-fan. Hier zijn anderhalf verhaal uitgebouwd tot een volle roman die zo door Murakami zelf geschreven had kunnen zijn. Sterker nog; door bepaalde nu besefte verbanden en betekenissen werd voor mij licht op aspecten van andere literaire werken van de Japanner geworpen.

Erg sterke casting ook; de auto is subiet een legende, ik kreeg nu direct kippenvel bij de entree van Misaki Watari die een onvergetelijk karakter is, de intens communicerende stomme prachtige Koreaanse blijft een geniale factor die zo ontzettend veel diepere lagen aaneenlijmt... En Kafuku zelf is een perfect neutraal Murakami-personage... En dan dat moment van stilte...

Er zit zó veel in, oppervlakkig moois, diepe lagen te ontdekken, volgens mij zelfs als je niet zoals ik alle Murakami's zeker 5x gelezen hebt...

Het zal verleidelijk zijn voor anderen om zich ook aan zo'n verfilming te wagen. Ik houd m'n hart vast; na Burning, en nog meer deze Drive My Car ligt de lat wel heel erg hoog... Film van het jaar, voor nu althans. Qua scenario, regie en casting dikke oef. En onwezenlijk mooie drievoudige finale.

(fyi; ik heb Norwegian Wood links laten liggen... Ik kon het niet riskeren het beeld in mijn hoofd van dat boek negatief te laten beinvloeden. Een bevriend Murakami-meisje gaf me daar gelijk in, die had er spijt van)

Stront vervelend. Maar nu zal ik wel kalt gestellt worden de cultuur marxisten

Ik heb me die drie uur lang prima vermaakt, maar zou het geen meesterwerk willen noemen.
Helemaal op het eind bleef ik wel met een groot vraagteken zitten. In de laatste scene rijdt de chauffeuse van Kafuku zonder Kafuku zelf in zijn rode Saab samen met de hond van de dramaturg en zijn dove vrouw over een snelweg. ...Die snapte ik echt niet.
Als iemand mij uit kan leggen hoe dit (vermoedelijk) tot stand was gekomen, dan graag.

Ik hoop maar dat het goed gaat met de spoiler hierboven. Ik had namelijk mijn tweede tekstblokje ook gemarkeerd als spoiler, maar dat zie ik nu niet terug. Meen wel ergens gelezen te hebben dat dit een bekende bug is en dat niet-stemmers geen spoilers zien.

Klopt, ik zie alleen je stichtelijke eindzin.

Richardus, hoe kijk jij dan naar het door Kafuku richting Watari uitgesproken voornemen om voor altijd door te blijven leven zoals ze richting het eind van de film deden? Wordt dat voornemen uitgevoerd? Of valt dat niet uit het laatste stukje film op te maken?

En als het niet dezelfde auto is, wat betekent die laatste scène dan? Dat Watari gewoon dezelfde auto heeft gekocht omdat die zo lekker reed? Zo'n antieke Saab (met het stuur nog aan de linkerkant) ligt toch niet voor het oprapen?

Come on, bij een film die zo precies in elkaar valt moet dat einde toch meer betekenen.

Ik blijf bij mijn eigen verklaring.

Lekker puh.

Ja, het is een lange zit, maar als kijker wordt je zo meegesleept in het rustige en aangrijpende verhaal dat je daar nauwelijks erg in hebt. In de film zitten ontelbare prachtige scene’s, soms alledaags, soms poëtisch, maar vooral veel diepgaand menselijk leed. Mijn hoogtepunt was de scene in de sneeuw bij het oude huis van de chauffeuse, direct gevolgd door het slot van Oom Wanja, een voor mij lastig te duiden toneelstuk, maar die eindscene ontroerde mij toch, een prachtige keuze van de makers. 2022 leverde al vele parels op in de bioscopen, en dit is er één van. Ga het nog zien als je kan.

Dit was één van de fijnste bioscoopervaringen in jaren. Drie uur lang in een stoel met nog twee andere mannen verspreid in de zaal heerlijk naar deze fijn voortkabbelende film gekeken. Drie uur, dat is lang, maar met een introductie die al een kortfilm op zichzelf is, is dat uitstekend te doen. Alsmede door het heerlijke tempo waar aan plot niet zoveel gebeurt, maar aan sfeer en karakterontwikkeling des te meer met mooi ingetogen acteerwerk. Ook al die scènes met het repeteren waren eindeloos boeiend om naar te kijken.

Nu wel, drie uur was ergens ook wel te lang. Maar vooral omdat in het laatste uur de regisseur toch voor meer plot kiest en minder voor die sfeerschets, dan moeten er verhalen worden afgerond en wordt er nog een blik trauma's opengetroken en dan is er nog dat gedoe met die jongen die een moord heeft gepleegd - eerlijk gezegd deed dat alles roch wel wat afbreuk aan de zalige filmervaring die deze film tot dan toe was. En veel regisseurs vergalopperen zich daaraan. Dat gebeurde in Casablance eigenlijk al. Een goed voorbeeld hoe het ook kan is Hou's https://www.moviemeter.nl/film/27219.

Hamaguchi heeft duidelijk goed gekeken naar grootmeesters van weleer. Die beelden van de auto al rijdend over de wegen komt zo van Tarkovski af die ook zulke scènes opnam in Japan (in Tokyo dan) en veel caféshots met de camera laag van achter de bar zijn duidelijk geïnspireerd door Ozu. Nee, visueel is dit echt een heerlijke film. Enorm naturel, maar toch met een beeldenpracht en zeggingskracht die je bij een naturel NOS Journaal niet ziet. En soms zijn de beelden ook gestilleerd mooi, denk alleen al aan de openingsscène. 4,0*.

Mooie beelden en goed spel, maar wel een lang zit zeg. Op sommige momenten tergend langzaam. Het had op z'n minst met een half uur minder gekund. In dat opzicht ook onmurakamiaans, die er juist een snelle verteltrant op na houdt, ook in zijn realistische verhalen.

Indrukwekkende, volwassen film.

Mooi geschoten en perfect gespeeld. Geen film voor een lekker zaterdagavondje, je moet er wel effe voor gaan zitten maar dan kan hij je ook heerlijk overspoelen.

Ik doe er een halfje bij. Zoals meerdere mensen hier zeggen blijft de film je achteraf beklijven.

Ik las ergens online de review: 'alsof je door de motregen wandelt en thuiskomt en blijkt dat je zeiknat bent'.
Perfecte weergave van wat deze film doet in al zijn gelaagdheid.

Zit vol schitterende scenes maar de mooiste was wellicht als Kafuku en zijn chauffeuse bij het Koreaanse echtpaar eten en de man het verhaal van zijn doofstomme vrouw vertaald. Je ziet die ogen van de twee zo mooi van de vertaler naar de originele vertelster gaan en weer terug. Zo subtiel en menselijk

Erg mooi inderdaad, het meeste is hier eigenlijk al gezegd. Het begin van Drive my car is nog wat mat en aan het eind vliegt het juist op één moment even uit de bocht (wanneer ze bij dat huis van die moeder speeches staan af te steken), maar verder dus heel fraai. De tunnelscenes en Tarkovsky, zeker, kippenvel. De gebarentaal, ook prachtig. Drive my car vindt de juiste balans tussen wat zich tussen de regels afspeelt en wat in de regels zelf naar voren komt. Nog een treffend moment: hoe de hoofdpersoon en de chauffeuse de trap aflopen van dat afvalverwerkingsbedrijf, zo onnadrukkelijk maar toch zo precies, echt knap gedaan. En fijne soundtrack/score ook.

Niet slecht, maar toch wel een tegenvaller. Als fan van Murakami had ik het verhaal al jaren geleden in zijn boek gelezen. Ik keek dan ook erg uit naar deze film, maar zoals zo vaak komt de magie die een boek heeft vaak niet goed tot uiting in een film.

Drive My Car is de beste film van 2022. Dat vinden althans de 646 leden van Fipresci die hun stem uitbrachten voor de jaarlijkse Fipresci Grand Prix. De internationale organisatie van filmcritici had ook Licorice Pizza, The Power of the Dog, Triangle of Sadness en The Worst Person in the World op de nominatielijst staan.

(Filmkrant)

Zeker mooi. Maar niet de beste van 2022 denk ik. Niet voor mij althans.

Niet slecht. Bevat alleen 0 elementen die ik in een film kan waarderen. Daarmee na 2,5 uur toch maar afgezet.

Dat je zo'n film niet kan waarderen, prima. Maar kijk hem dan tenminste af als je er al 2,5 uur op hebt zitten en nog een minuut of 25 moet. Het is niet alsof je nog 3 uur moet..

Een kortverhaal van Murakami werd verweven met theaterfragmenten, een paar andere verhalen uit dezelfde bundel en originele toevoegingen. Het eerste halfuur toont wat voorafging, ruim twee jaar eerder, toen Kafuku’s vrouw nog leefde. Als een moderne Sheherazade vertelde zij pikante verhaaltjes in bed zonder ze af te maken.

Het eerste theaterfragment is Beckets absurdistische Wachten op Godot, maar daarna gaat het om Tsjechovs Oom Wanja. Er zijn parallellen tussen fictie en realiteit. Net als Wanja treurt Kafuku om de doden uit z’n verleden en kampt hij met melancholie en schuldgevoelens. Net als Sonja helpt Misaki hem weer schoonheid in het leven te zien.

Als regisseur heeft Kafuku een ongebruikelijke stijl. Hij laat de acteurs lange tijd lezen, zonder expressie en zonder aanwijzingen, om de tekst op hen in te laten werken. Op het podium moet er dan spontaan wat gebeuren tussen de acteurs. Het zijn meertalige voorstellingen, waarin de ene acteur Japans spreekt en de andere Duits, Chinees of Koreaanse gebarentaal. Communicatie is een thema; een brug slaan tussen mensen. Dat geldt ook voor dialogen per videofoon of met de opgenomen stem van een overledene.

Aanvankelijk is Kafuku bevooroordeeld tegen vrouwelijke chauffeurs, maar algauw moet hij toegeven dat de jongensachtige Misaki het zeer goed doet. Er ontwikkelt zich een platonische vriendschap. In z’n vermiljoenrode Saab doorkruisen ze Hiroshima, dat druk en modern aandoet, met de Atoombomkoepel als enige herinnering aan het oorlogstrauma. Andere locaties zijn Vladivostok, Tokyo en een besneeuwd boslandschap op het noordelijke eiland Hokkaido. Het is een diepzinnig drama over de zoektocht naar loutering.

Opvallend mooie ingetogen film is dit. Drive My Car neemt soms wel te veel tijd voor sommige delen, maar kabbelt ook heel lekker steeds verder door. Daarbij komen de op het eerste gezicht compleet verschillende personen steeds dichter bij elkaar. Er zitten enkele prachtige scenes in deze film en ook de fantasie wordt regelmatig geprikkeld. Daarnaast is communicatie een terugkerend thema, samen met rouw en schuldgevoel vormt het ook stevige kost. De benodigde diepgang zorgt ervoor dat alles langzaam inzakt, maar zich ook echt nestelt. Drive My Car werd uiteindelijk een mooie film met een intense beleving.