Dune: Part One (2021)

Ik hoop dat Dune (en ook het 2e deel) een UHD release krijgen met daarin de IMAX scenes verwerkt.

Goede film, verwacht wel nog meer van deel

2

Na herzien verhoogd naar 4,5*. Wat een film ja...

Snapte geen reet van deze film. Snap niet waarom een film zo raar en traag moet wezen.

Pfffff.....zelden zo'n film gezien die zich veel te serieus neemt. Hoe verder de film komt, hoe meer ik heb van " het zal allemaal wel"

Deze science fiction blockbuster opnieuw op prachtige 4k uitgave gezien.

En wat een uitmuntende film blijft dit.

Een visueel meesterwerk van de makers.

En met een uitmuntende cast.

De special effecten zijn ook van hoog niveau en met een schitterend verhaal.

Een film met grandioze aktie en spectaculair.

Ook de film muziek van de virtuoze Hans Zimmer en zijn orkest blijft meesterlijk.

Een film die uitmuntend is op alle fronten.

Weer van genoten dit meesterwerk op Cinema gebied.

Het is wonderbaarlijk hoeveel kracht en charme deze film verliest als je het op een doorsnee televisie kijkt met een paar vrienden op de bank.

Nog steeds een dikke prima, maar ik verlangde bij sommige scènes naar de bioscoopervaring.

Dune is weliswaar een overrompelde visuele beleving toch kon de film als totaalpakket mij niet in opperste vervoering brengen. Eerder een schouderophalend gevoel van 'ok, whatever' dan opwinding en spanning bij de avonturen van de Atreidis familie. De formule 'de Messias die zijn volk leidt naar de overwinning tegen slecht' schemert te veel door. De scenes die bij mij kippenvel brachten, waren in het begin bv als de Atreidis familie naar Arrakis gaat met hun goud gele slingers die wapperen in de wind en een prachtige score of het shot van hun planeet met het meer op de voorgrond dat vanaf dan voorgoed verdwenen zal zijn. Ook de politiek laag is aanwezig en het is nobel dat de makers dit in een blockbuster willen stoppen. Oorlog om de grondstoffen, de religieuze oorlogen, het politieke gevaar (letterlijk gezegd) dat nu met Trump nog beter uit de verf komt nl geen beleid maar deals sluiten. Maar de actie is slapjes, niet spannend , niet dreigend en natuurlijk met een verhaal/personage als ‘the one’ weet je dat er niks kan gebeuren en dat er part two en three volgen helpt ook al niet om het hoofdpersonage spannend te maken maw als hij dan op het laatst een messen gevecht moet doen, weten we de uitkomst al.

Herzien en toch 5 sterren. Op een 65” OLED scherm met goed geluid was een beter idee dan kijke vanaf je laptop. Zo veel meer waar voor je geld.

Wat betreft de film: werkelijk waar een audio- en visueel spektakel. Briljante setting, geweldige kledij, ongekende sci-fi beelden en prachtige muziek. Het wordt niet beter dan dit voor mij. Genoten van de eerste tot laatste minuut, en verkocht aan de serie. Gelijk doorgepakt met deel 2 en ook daarover kan ik tegen iedereen zeggen - je zult niet teleurgesteld zijn, maar kijk de film in de juiste setting als het kan - met goed beeld en geluid.

Charlotte Rampling (80 inmiddels) speelt in alle drie delen Reverend Mother Mohiian. Ik luisterde net naar het alleraardigste radioprogramma Desert Island Discs van de BBC - een aflevering uit 1976! - en ze mag een boek meenemen naar het onbewoond eiland. En ze kiest... Dune! Prachtige stem overigens, de intelligentie druipt ervan af - very easy on the ears.

Denis Villeneuve levert met Dune: Part One een bijzonder sterke film af. Boeiend, spectaculair en fantastisch gefilmd en geregisseerd. Het is een film die zijn tijd neemt om een wereld op te bouwen, maar ondertussen geen moment verveelt. Alles klopt, van de cinematografie en montage tot de muziek en het sound design. Villeneuve heeft duidelijk veel liefde voor het bronmateriaal en weet die liefde samen met zijn crew te vertalen naar een indrukwekkende, geloofwaardige en soms ronduit angstaanjagende wereld.

Het begint al met de Mongoolse keelzang, een briljante zet die meteen een onheilspellende sfeer neerzet. Nog voordat het verhaal goed en wel op gang is gekomen, word je als kijker de film ingezogen. Het is een prachtige vondst die direct duidelijk maakt dat we hier met iets bijzonders te maken hebben.

Het boek van Frank Herbert leek eindelijk klaar voor een getrouwe verfilming. Alejandro Jodorowsky kreeg zijn ambitieuze verfilming destijds niet van de grond en hoewel David Lynchs versie inmiddels een cultstatus heeft verworven, wist die film mij nooit echt te overtuigen. Die versie is naar mijn mening onnodig complex en saai, terwijl de visuele effecten de wereld ook niet altijd recht doen. Villeneuve slaagt er daarentegen in om het verhaal toegankelijker te maken zonder de grootsheid en de eigenheid van het bronmateriaal uit het oog te verliezen.

Een van de grootste pluspunten is dat het plot nergens onnodig ingewikkeld wordt gemaakt. De politieke spelletjes en intriges worden grotendeels naar de achtergrond geschoven, zodat de focus ligt op wat voor dit verhaal daadwerkelijk van belang is. Hetzelfde geldt voor de personages. Sommige figuren uit het boek krijgen hier minder ruimte, maar dat werkt in het voordeel van de film. Thufir Hawat heeft in het boek bijvoorbeeld een grotere rol en is een geliefd personage, maar hier krijgt hij precies de ruimte die het verhaal nodig heeft. Niet meer en niet minder. De belangrijkste verhaallijnen worden snel duidelijk, waardoor je als kijker voldoende houvast hebt om de wereld en de onderlinge verhoudingen te begrijpen.

Dat betekent overigens niet dat Villeneuve haast heeft. Integendeel, de film neemt uitgebreid de tijd om de wereld te introduceren en de verschillende elementen ervan uit te leggen. Dat werkt uitstekend. De wereld van Dune is complex en fascinerend genoeg om je voortdurend nieuwsgierig te maken naar wat er nog gaat komen. Je wilt meer weten over de personages, de verschillende machtsverhoudingen en de planeet Arrakis zelf. Ondanks de lange speelduur blijft de film daardoor boeien. Gelukkig is er ook niet gekozen voor een voice-over van prinses Irulan. Aangezien zij in dit deel geen echte functie heeft, zou dat weinig toevoegen en mogelijk alleen maar voor verwarring zorgen.

Ook de montage verdient veel lof. Er is duidelijk kritisch gekeken naar welke scènes daadwerkelijk nodig zijn om het verhaal te vertellen. Daardoor voelt vrijwel niets overbodig aan en blijft het geheel strak en doelgericht. De strijd tussen de Harkonnens en de Atreides wordt bovendien overtuigend in beeld gebracht. Hoewel je niet de volledige voorgeschiedenis en alle politieke achtergronden voorgeschoteld krijgt, begrijp je voldoende van de situatie om de gebeurtenissen geloofwaardig te vinden. Villeneuve vertrouwt erop dat de beelden en de gebeurtenissen voor zichzelf kunnen spreken, zonder alles tot in detail uit te leggen.

Ook het acteerwerk verdient ook dezelfde lof. Timothée Chalamet is wat mij betreft de perfecte keuze voor de rol van Paul Atreides. Je voelt echt dat hij je meeneemt in deze wereld. Op Arrakis is alles nieuw voor Paul en als kijker ontdek je die wereld grotendeels samen met hem. Hij wil leren, probeert de gebruiken en zijn omgeving steeds beter te begrijpen en groeit langzaam in zijn nieuwe situatie. Chalamet weet die ontwikkeling overtuigend neer te zetten en vormt daarmee een uitstekend uitgangspunt om als kijker deze reis mee te maken.

Josh Brolin heeft als Gurney Halleck relatief weinig schermtijd, maar weet in die korte momenten wel indruk te maken. Hij brengt de vaderlijke en beschermende kant van zijn personage overtuigend over, zonder dat daar veel woorden voor nodig zijn. Rebecca Ferguson is eveneens sterk als Lady Jessica. Ze weet de verschillende kanten van haar personage goed te combineren en geeft haar een overtuigende aanwezigheid.

Eigenlijk is de casting over de hele linie uitstekend. Iedereen lijkt precies op zijn plek te zitten en de liefde voor het bronmateriaal komt ook bij de acteurs overtuigend over. Dat draagt bij aan het gevoel dat deze wereld niet alleen prachtig is vormgegeven, maar ook echt tot leven komt.

En dan is er het audiovisuele aspect, waarin de film echt uitblinkt. Het sound design is fenomenaal, vooral tijdens de actie scènes. De combinatie van het geluid, de indrukwekkende schaal waarop alles is gefilmd en de uitstekende effecten zorgt ervoor dat deze momenten werkelijk episch aanvoelen. Maar ook tijdens de rustigere scènes valt er van alles te horen. Het geluid van de wind, voetstappen, schurende kleding en zand draagt allemaal bij aan de sfeer. Het is een schoolvoorbeeld van hoe belangrijk geluid kan zijn voor de beleving van een film. Niet alleen wat je ziet, maar ook wat je hoort, bepaalt hoe je deze wereld ervaart.

De muziek van Hans Zimmer vormt daarop een perfecte aanvulling. Hij heeft een prachtige, eigenzinnige score gecomponeerd die naadloos aansluit bij de vreemde, onheilspellende en soms overweldigende wereld van Dune. De muziek probeert niet simpelweg emoties voor te schrijven, maar versterkt het gevoel dat je je in een wereld bevindt die totaal anders is dan de onze. Samen met het sound design geeft de score de film een enorme eigen identiteit.

Ook visueel valt er bijzonder veel te genieten. De effecten zijn van een hoog niveau en de cinematografie is werkelijk prachtig. Villeneuve en zijn crew hebben een wereld gecreëerd die tegelijkertijd groots, indrukwekkend en geloofwaardig aanvoelt. De belichting, de composities en de manier waarop de enorme ruimtes in beeld worden gebracht, dragen allemaal bij aan dat gevoel. Alles is zorgvuldig vormgegeven, zonder dat het alleen maar om mooie plaatjes draait.

Dat is misschien wel de grootste kracht van de film: alles werkt samen en versterkt elkaar. De regie, montage, cinematografie, muziek, het sound design en de effecten staan niet los van elkaar, maar vormen één samenhangend geheel. Villeneuve houdt de touwtjes stevig in handen en weet een film van epische schaal te maken zonder de aandacht voor detail te verliezen.

Die combinatie van schaal en precisie deed me denken aan het werk van David Lean. Net als bij Lean voel je dat er een enorme wereld achter de beelden schuilgaat en dat iedere scène onderdeel is van iets veel groters. Ik durf Dune: Part One dan ook de Lawrence of Arabia van Denis Villeneuve te noemen. Een indrukwekkend epos dat laat zien hoe meeslepend en overweldigend cinema kan zijn wanneer alle onderdelen perfect op elkaar aansluiten.