Dýrið (2021)

Originele film. Ziet er heel goed uit en je blijft ook kijken met interessante personages die goed acteren. Alleen hier zit letterlijk maar 1 minuut horror in en daardoor word je als kijker een beetje beetgenomen in mijn ogen. De label horror is eigenlijk niet van toepassing, wat erg jammer is want ze hadden echt wel veel ruimte om spanning te creëren en gewoonweg meer om met het concept te doen. Er was hier heel veel ruimte voor. De afsluiting is het meest interessante van de film maar dan is de film alweer afgelopen.

(Vraag;) “What the fuck is that?!” (antwoord;) “Happiness.”

Het is een "horror"-film van A24, dus ik ging al kijken met zeer lage horrorverwachtingen maar om nu deze langgerekte grap te zien als griezelig? Het had misschien nog iets van een thriller kunnen wezen aangezien ik het me het de hele film afvroeg en er uiteindelijk ook antwoord op kreeg; wie het schaap had geneukt! Het op de markt brengen als horrorfilm is dan ook erg misleidend want meer dan een meditatieve plattelandsdrama met een grap kwam ik niet! Tjonge wat waren het echtpaar, Maria en Ingvar toch zwijgzaam er werd aan het begin zo goed als niet gepraat! En Ja IJsland is erg mooi maar daarvoor kan je beter een natuurfilm kijken! Verder was het typische A24-formule of mumble-core. Langzaam, soms ijzig traag, met lange stiltes. Onnodige close-ups van willekeurige onbelangrijke items, auditieve smash-cuts, en het verplichte inzoomen naar bewolkte bergtoppen. Uiteraard nog een metafoortje erin (de pijn van kinderverlies) en de resterende tijd wordt besteed aan zweverigheid van vage relaties. Door de gehele film gebeurde verder een heleboel maar eigenlijk ook gewoon helemaal niets! Ja het kabbelde allemaal lekker weg! Echter opeens schrok men op en moest er nog een einde komen. Dus plotseling boom en laat de aftiteling maar rollen. Uiteindelijk laat het mij onbevredigend achter. Misschien had ik toch maar schaapjes moeten gaan tellen?

Verontrustend, magisch-realistisch drama met duistere sprookjeselementen dat vooral doel treft door het sterke onderkoelde spel van de hoofdrolspelers en de zelfverzekerde regie. Visueel ziet het er ook allemaal prachtig uit, niet in de laatste plaats door de sublieme en volstrekt overtuigende realisatie van de titelfiguur. Ik zat gefascineerd te kijken en werd heen en weer geslingerd tussen vertedering en afgrijzen. Erg knap gedaan in ieder geval.

Ik ben erg gek op productiemaatschappij A24, en ook op de weird ass, arty slowburn horror die ze regelmatig uitbrengen. Dat moet een klein beetje je straatje zijn, maar als het dat is, ben je hier aan het juiste adres. De regisseur van Lamb had eigenlijk alleen 2 shorts gemaakt, maar wist Rapace over te halen met een beeldboek met schilderingen, foto’s en tekeningen hoe hij het voor zich zag. Rapace, die in haar jeugd in IJsland gewoond heeft en de taal spreekt, was snel overtuigd. Lamb is de succesvolste film in de IJslandse box office geschiedenis geworden, maar bovenal een sfeervolle, magisch-realistische folkore over verlies, liefde en ouderschap.

Voor wie dit soort films geen horror vindt: de regisseur is het met je eens; hij wilde een arthouse film maken. Eentje die hij in interviews omschrijft als een visual poem, wat prima gaat tussen die woeste, IJslandse bergen die neerkijken op de boerderij waar praktisch alles zich afspeelt. Bijzonder ook om Bela Tarr bij de aftiteling tussen de uitvoeren producenten te zien staan.

Het karakter Ada vond ik erg goed gemaakt, Rapace speelt een sterke rol en ik ben razend benieuwd wat Johannsson hierna maakt. Mooi gefilmd ook.

4*

Hoewel Lamb het etiket Horror draagt, ziet regisseur Valdimar Jóhannsson dat anders. In interviews laat hij blijken dat zijn debuutfilm in eerste instantie een arthousefilm is. Voor het ongewone verhaal over een jong Ijslands stel en het lam dat ze als hun eigen kind opvoeden, liet Jóhannsson zich inspireren door het Ijslandse landschap en de talrijke volksverhalen die in Ijsland rondwaren. Zo ontstond een film over de natuur an sich. Een natuurbeleving die in deze film als natuurlijk en als tegennatuurlijk wordt ervaren.

Lamb is zeker geen pure horror. Lamb is een prachtig drama dat bovennatuurlijke elementen bevat. Het is magisch realisme dat zich op een boerderij voltrekt in het machtige decor van de Ijslandse bergenpracht. De eerste kennismaking met het leven op de boerderij duidt overigens nog niet op hele vreemde gebeurtenissen. De boven- en tegennatuurlijke elementen worden geleidelijk bij het verhaal betrokken. Dat gebeurt zo subtiel en vanzelfsprekend dat de kijker zich pas na enige tijd realiseert dat hij naar iets kijkt dat helemaal niet vanzelfsprekend is.

Zo langzaam en subtiel als de bovennatuurlijke aspecten in het verhaal worden verweven, zo ontvouwt zich het verhaal ook. Jóhannsson en cameraman Eli Arenson richten zich in beginsel vooral op het ontzagwekkende Ijslandse landschap en de boerderij die daarin een nietig object is. De beide hoofdpersonages vertoeven op hun schapenboerderij ver van de gemeenschap te midden van overweldigende natuur. De setting werkt dermate verlaten en geïsoleerd dat aan de film een post-apocalyptische ambiance wordt verleend, die niet mensvriendelijk is en een verontrustend gevoel opwekt.

Binnen die sfeer van verontrusting zorgt het Ijslandse stel met hartstocht voor de schapen. Het grootste deel van de aandacht gaat uit naar de kudde. De weinige andere momenten, brengen ze veelal rustend in bed door of aan de eettafel. Ze gedragen zich emotieloos, geconditioneerd en onhandig ten opzichte van elkaar. Op die momenten hangt er een bepaalde emotionele spanning en mistroostigheid rondom het stel. Er hangt dan een sfeer waarin een ogenschijnlijk losse opmerking naar aanleiding van een krantenartikel over tijdreizen automatisch als een subtiele verwijzing naar een donker verborgen geheim wordt opgevat waarover het stel zich niet uitspreekt, maar dat duidelijk wel aanwezig is. Beklemmend vond ik het.

Lamb overuigt niet alleen op het dramatische en atmosferische vlak. Ook het acteerwerk is erg goed. Zonder het goede acteerwerk, zou de geleidelijke inbreng van bovennatuurlijke elementen en hun integratie in het verhaal niet zo natuurlijk kunnen plaatsvinden. Vooral Noomi Rapace is fantastisch als de vrouwelijke helft van het stel, die een onnatuurlijke zelfbeheersing aan de dag legt in haar pogingen om haar emotionele verwondingen te verbergen.

Lamb is een hele fijne parabel over ouders en kinderen en over natuurlijke-, tegennatuurlijke- en bovennatuurlijke fenomenen. De film doet het lekker langzaam en fijn beschouwend. Ik heb wel genoten.

Een zeer nipte 2.5* voor de prachtige beelden van de IJslandse natuur en de mismoedige sfeer die de hele film aanhoudt. Voorts was dit een absurdistische en onzinnige slowburner, op het vervelende af. De film heeft de leesbaarheid van een postmodern kunstwerk, ondoordringbaar en onbegrijpelijk. Iedereen doet maar wat, er zit geen ratio achter. Sommigen zullen misschien tranen in de ogen krijgen van ontroering, maar ik moest de grootste moeite doen om dit drama helemaal uit te zitten.

Apart.

Lamb is de nieuwe hit van A24, klaarblijkelijk ook de best verdienende IJslandse film. De film trok oorspronkelijk niet mijn aandacht, maar ik vind het wel prettig om met de horrortijd mee te gaan en te bekijken waar de positieve geluiden vandaan komen. Daarnaast was Bela Tarr ook aanwezig bij de productie, en dat schept verwachtingen.

Zo precies als Tarr zijn films maakt is deze Lamb bij lange na niet, maar na enige tijd heeft Jóhannsson een aardige controle over zijn film. Toch duurt het even voordat de film loopt, want de voornaamste kracht komt vanuit het schaap die vanwege zijn bizarre verschijning makkelijk de aandacht vast kan houden. Dat kunnen Rapace en Guðnason echter niet, en dus zijn de scenes tussen hen twee direct saai.

Op het visuele vlak viel de film me serieus tegen. De landschappen zijn uiteraard mooi en worden goed in beeld gebracht, maar regisseur Jóhannsson staat er vooral en doet er verder niet veel mee. Het is niet dat de mooiere plekken constant worden opgezocht. Het is een profijt van de locatie, en als deze er niet was klapt de film dus snel dood op visueel gebied.

Acteerwerk is verder aardig en het middenstuk is dat ook. Goed geboeid gekeken naar deze productie die veel kracht uit zijn concept kan halen omdat deze voortdurend interessant is. Wellicht traag, maar geen moment saai gedurende het middenstuk. De meer jammerlijke gedeeltes zijn het einde en het begin omdat deze niet bevredigen. Ik kan bijzondere eindes altijd waarderen, maar dit was me niettemin te abrupt.

Soms wat matige CGI maar verder een aardige productie, die helaas een bittere smaak achterlaat door het einde. Laat je overigens niet misleiden door de genres, want Lamb is gewoon een fantasierijke dramafilm. De horror komt bijna niet voor, raar dat de film dan wel als een horrorfilm wordt gepromoot, maar goed. Aardig voor een keertje dankzij het concept, maar ook niet hoogstaand.

Het verlangen van Maria [Noomi Rapace] en Ingvar [Hilmir Snær Guðnason] wordt op miraculeuze wijze beantwoord in een psychologisch drama dat een iets te letterlijke betekenis geeft aan de term ‘het lam Gods’. Jóhannsson gebruikt de geïsoleerde, onherbergzame locatie op effectieve wijze om de eenzaamheid en de monotonie van het leven voor de hoofdpersonen te onderstrepen en daarmee hun verlangen naar (en hun liefde voor) hun eigen ‘lammetje’ te rechtvaardigen, maar wat daarop volgt is vervreemdend en bij vlagen (onbedoeld?) grappig. Een uiterst zonderlinge film.

Wat moet dit in godsnaam voorstellen? De verfilming van een IJslands sprookje? Je zou het haast wel denken. Alleen ging mijn aandacht daar niet uit maar voornamelijk naar de beelden van de betoverende prachtige IJslandse natuur. Ik moest gelijk denken aan die andere IJslandse film "Hross í Oss" uit 2013 die zich ook op het IJslandse platteland afspeelde en ook zulke prachtige beelden bevatte. Over het einde van deze film; dat vatte ik niet maar misschien was dat aanvankelijk ook de bedoeling van de regisseur.

3,0*

Jongens niet allemaal zo interessant doen. Dit is maar een heel dun verhaaltje dat voorbij hobbelt. Je krijgt nergens een antwoord op. Als dat is wat je met je lief wilt bekijken dan moet je het doen en anders iets anders kiezen.

De film had hogere ogen kunnen gooien mits een betere uitwerking naar het einde toe. Nu blijf je onbevredigend achter en vraag je je af van wat heb ik nu eigenlijk gezien. Maar wat daarvoor allemaal geserveerd wordt, mag er zeker zijn. IJsland is natuurlijk een prachtig land en ideale locatie voor dit merkwaardig bizar verhaal over een koppel die een pasgeborene baby van een schaap zelf gaan opvoeden. Niks speciaals lijkt het, ware het niet dat de baby een kruising is tussen een mens en een schaap. Het verhaal wordt bijzonder traag opgebouwd, maar dat is zeker geen minpunt want je krijgt geleidelijk een beeld van het verdriet en geluk van het koppel. Ook het mysterie en de spanningskracht blijft op die manier lang aanwezig. Bijzonder sfeertje en geweldige landschappen zijn ook nog pluspunten. Jammer van het abrupte einde, maar gezien de clou van het verhaal misschien ook ergens logisch. 6,5/10

Best goed, kan zich meten met andere in de categorie IJslandse mysterieuze, gure dramafilms (bijvoorbeeld Hrútar of Hvítur, Hvítur Dagur). Een raar verhaal, vreemde ontwikkelingen, veel onduidelijkheden, veelal zwijgende personages en onuitgesproken drama, en geen moment vervelend, al zakt het qua kwaliteit af en toe wat weg en begeven de beelden van het half-schaap-half-mens zich op het randje van het lachwekkende. Verder een goede cameravoering met leuke beelden van het IJslandse landschap, en een aantal krachtige scenes die voornamelijk gedragen worden door de prachtige Noomi Rapace.

Het eindshot roept inderdaad vragen op; ik vermoed dat het een verwijzing is naar Jezus aan het kruis: ze heeft op dat moment alles verloren; verder is 'Lamb' vermoedelijk een verwijzing naar het Lam Gods dat voor de mensheid geslacht werd - dus is zij het eigenlijke lam. Al valt te betwijfelen in hoeverre ze zichzelf heeft opgeofferd in dit verhaal, maar ik zou het niet te serieus nemen. Dikke 3*

Het begin viel zo zwaar voor mij. Mijn hart brak in honderd stukjes. Ik moest elke keer weglopen bij het gemekker van de moeder toen ze het van haar had afgenomen.
Ik had een ander einde verwacht maar ook gewild. Het gaat echt om de laatste 2 minuten! Ik vond t niet sterk overkomen terwijl de rest van de film dat wel had. De ram vond ik niet goed gevisualiseerd en we kregen geen antwoord waarom ze zo waren. Ik had liever gehad dat een verdwaalde dorpsgek de schuldige was. en ada('s) de enige mirakel in t spel

Oei, deze film viel me erg tegen. De film heeft een horrorvibe maar de dreiging die vooral door de muziek af en toe wordt gemaakt leidt niet echt naar iets spannends: de lang verwachte ontknoping aan het eind is nauwelijks een hoogtepunt te noemen. De film blijkt meer een sprookje maar dat sprookje kan makkelijk in vijf minuten worden verteld: er is geen reden om daar een lange speelfilm van te maken waardoor je het grootste deel van de tijd naar een weinig boeiend boerenleven en een verhaal waarin praktisch niets gebeurt zit te kijken. De film of het sprookje gaat over rouwverwerking en heeft misschien als boodschap dat we de natuurlijke grenzen tussen soorten niet moeten overschrijden maar die interessante thematiek heeft geen interessante film opgeleverd.

Een film in drie hoofdstukken waarvan de laatste twee niet gemaakt hadden hoeven te worden.

Wat een prachtig en veelbelovend begin à la Béla Tarr (die in de aftiteling als uitvoerend producent wordt opgevoerd): weidse natuur in dichte mist, trage camera, kudde pony's, en een echtpaar dat zwijgend zijn dagelijkse werkzaamheden verricht op een eenzame boerderij. Dan gebeurt er een wonder dat door het echtpaar als volkomen vanzelfsprekend wordt aanvaard. Mooi, mooi.

Helaas blijkt dit gegeven te dun om een speelfilm lang vol te houden, dus wordt in hoofdstuk 2 de broer van de man geïntroduceerd, wat mij betreft een misser van jewelste die alles wat is opgebouwd volkomen platslaat. Dan is er geen houden meer aan... en verlaat je ten slotte teleurgesteld de filmzaal.

Ik was verleid door de trailer, die een soort magisch realistisch sprookje beloofde dat over zou gaan in een mysterieuze horrorshow. Nu bevatte het wel elementen van dat alles, maar het was in de kern een traag drama met een vrij abrupt einde.

Ik heb persoonlijk niets tegen trage drama's met vrij abrupte eindes, maar dit trage drama met een vrij abrupt einde viel toch behoorlijk tegen. De verhaalontwikkeling was nogal vlak, de immer aanwezige dreiging niet aanwezig genoeg en de ontknoping een deus ex machina. Geen vervelende zit, maar ook bepaald geen aanrader. Sterker nog, ik heb de film al aan verschillende mensen afgeraden.

Bevreemdende film. Een film die ook letterlijk is opgedeeld in drie hoofdstukken, waarbij de intrede van de broer enigszins overbodig was. Hoewel zijn rol wel te begrijpen valt al was het maar om het koppel een spiegel voor te houden. Maar niet dat dit veel hielp voor het kinderloze koppel dat wellicht al enkele miskramen achter de rug had.

Verklarend is de film allerminst. Je dient het allemaal te ondergaan en gewoon te aanvaarden. Wanneer de duisternis valt over het ruige woeste Ijslandse landschap, komt de mystiek naar boven. Onheilspellend bijna hoe sommige scènes voeding geven aan het paranormale. Knap gedaan. In overeenstemming met het afgelegen boerderijtje en de uitgestrekte natuur van Ijsland is dit een film die niet moet hebben van woorden, maar eerder van beelden.

De dreiging kwam vooral in het begin sterker naar voren. Later ebde dit toch wel wat weg en lag de focus meer bij de ontwikkeling van het kind. Het einde was wel plots en het creatuur kwam even snel dat het verdween. Wel nogal raar dat zijn actie werd beslecht met een jachtgeweer (?)

Geen echte horror alvast, beetje mysterie, maar dan ook niet te veel. Een zuivere trage filmhuis met een beetje mystiek. Niet voor iedereen weggelegd alvast.

Aardige film over een koppel op een schapenboerderij die een bijzonder schaap ter wereld brengen. Traag, met spaarzame dialogen en er gebeurd ook niet al te veel. Wel heeft deze originele film een bevreemdende sfeer. Het ziet er ook goed uit met genoeg mooie plaatjes van het IJslandse landschap.

Je zou er toch zwaar depressief van worden als je er zou wonen. De heuvels van IJsland, guur, koud, grauw... Maar deze plek is de thuisbasis van een vreemd boerenstel. Ingvar en Maria brengen zich daar de dagen door met de saaie rituelen. Het beheren van de schapen, eten, slapen, opstaan... weinig tot vrijwel niks tegen elkaar zeggen. Een kat die soms ten tonele verschijnt, een hond als hulpje om de schapen te hoeden. En op een dat is er een wonder.

IJsland mocht ook zijn duit in een zak doen met een A24-productie. De goedkope en abstracte elementen zijn aanwezig, al is Lamb het eerste half uur wel behoorlijk taai en traag. Maar werkt het wel toe naar een bizar uitgangspunt. Of.. wordt het steeds bizarder. Ingvar en Maria richten zich op een pasgeboren lammetje en voeden het beest op als hun eigen kind. Ik kan het niet simpeler uitleggen. Maar toch... blijkt het niet zomaar een lam te zijn. Een lam met een hoofd van het dier, maar een lichaam van een mens. In eerste opzicht een vrij goedkoop verzinsel en misschien is Lamb dat ook vrijwel zelf ook. Maar toch weet het te boeien.

Want je had het ook kunnen zien aankomen; het lammetje is slechts een verdrongen vervanger nadat hun dochtertje (met dezelfde naam) enkele jaren terug is overleden. Dan krijgt Ingvar op een dag ook nog eens zijn landlopende broer op bezoek, maar die went al wel iets te snel aan de situatie.

Maar dat einde... Ja, logisch ook, maar ook wel vrij grotesk voor een film die subtiel wilt blijven.

Het is een film waarbij de regisseur overduidelijk veel heeft geïmproviseerd, waardoor het ook net iets te logisch wordt... terwijl je ondanks de clichés er op een een of andere manier ook niet omheen kan draaien. Logisch ook, want het gaat hier (in beginsel) om slechts een boerderijdier en niet over een buitenaards wezen of iets dergelijks...

3,5*

Een moderne folk-horror van de hand van Sjón, die eerder meewerkte met Bjork en ook schreef aan Northmann (2022). Een trage film die toch fascineert en net schittert in die heerlijke donkere fantasie. Het geheel hoeft niet echt een verklaring, je haalt er zelf maar uit wat je denkt te zien. Maar de film kent wel elementen van folklore en de nodige symboliek. Noomi Rapace is geschikt voor deze rol. De dialogen zijn schaars zodat de beelden meer spreken. Geen grootse opvallende film, maar wel een boeiend pareltje.

Leuk.

Een simpel idee, maar leuk uitgewerkt, en fijn mysterieus zodat je zelf nog wat invullen kan. En leuk raar, fijn ver verwijderd van het gewone kijkvoer. De setting in het verlaten IJslandse landschap levert ongewone maar idyllische plaatjes op, waarin de schapenboerderij een perfect geloofwaardig thuis is - met maar een detail wat ontbreekt. Maar daarin wordt voorzien. Erg mooi opgebouwd, in een tempo wat past bij het lege landschap en het eenvoudige bestaan.

Rapace is voor deze film precies de juiste actrice - ook al ietwat ongewoon op een bijzondere manier, en de emoties die zowel gewoon als vreemd zijn komen daardoor mooi door. De broers, gespeeld door de voor mij onbekende IJslandse acteurs Björn Hlynur Haraldsson en Hilmir Snær Guðnason zijn dan wat gewoner maar zitten vergelijkbaar goed in hun rol.

Horror is misschien niet het juiste genre wat mij betreft overigens - eng wordt het niet. Mysterie past misschien beter. Het einde zal door sommigen misschien onbevredigend gevonden worden, maar ik vond het juist sterk - meer dan zo moet een einde aan een film niet zijn.

Het is me niet helemaal duidelijk waar het horrorlabel vandaan komt, maar dat heb ik wel vaker bij A24, dat immers veel, nogal genre-fluïde films uitbrengt, die in variërende mate flirten met horror-elementen.

Deze past ook prima binnen de studio’s huisstijl, al is het wat bescheiden van opzet: de film is traag, zet in op sfeer boven plot, is bijtijds onheilspellend (vaak zonder dat er écht iets gebeurt) en werkt middels beeldtaal een klein gegeven uit tot volledige speelduur. Ik mistte de impact die velen uit de A24-stal wel hebben en ook visueel blijft het wat achter. Veel mooie plaatjes daar niet van, maar Jóhannsson heeft het landschap van IJsland natuurlijk niet zelf verzonnen, noch heeft hij patent op symmetrie.

Het hele middenstuk vond ik best charmant, met de aandoenlijke wisselwerking tussen Ada en zijn/haar (?) ouders en later ook met oom Petúr. De dreiging van de openingsscène wordt er echter nooit mee ingelost. Het einde lijkt wel iets van een twist te willen voorstellen, maar niet alleen oogt het wat lachwekkend, het komt tamelijk uit de lucht vallen en haalt bovendien een beetje de angel uit het magisch-realistisch gehalte waar de film grotendeels op leunt. Natuurlijk, de geitmens is ook niet uit het dagelijkse leven gegrepen maar uiteindelijk is het mysterie van Ada’s geboorte wel doorgeprikt omdat hij blijkbaar in de eerste 10 minuten platgezegd in hun stal een schaap geneukt heeft. Ada is dus geen bovennatuurlijk wonder maar een simpel gevalletje biology at work.

Als geheel vond ik het daarom minder sterk, maar erdoorheen zit genoeg waar ik best voor te porren ben. 2,5*