Dýrið (2021)

Bevreemdende film. Een film die ook letterlijk is opgedeeld in drie hoofdstukken, waarbij de intrede van de broer enigszins overbodig was. Hoewel zijn rol wel te begrijpen valt al was het maar om het koppel een spiegel voor te houden. Maar niet dat dit veel hielp voor het kinderloze koppel dat wellicht al enkele miskramen achter de rug had.

Verklarend is de film allerminst. Je dient het allemaal te ondergaan en gewoon te aanvaarden. Wanneer de duisternis valt over het ruige woeste Ijslandse landschap, komt de mystiek naar boven. Onheilspellend bijna hoe sommige scènes voeding geven aan het paranormale. Knap gedaan. In overeenstemming met het afgelegen boerderijtje en de uitgestrekte natuur van Ijsland is dit een film die niet moet hebben van woorden, maar eerder van beelden.

De dreiging kwam vooral in het begin sterker naar voren. Later ebde dit toch wel wat weg en lag de focus meer bij de ontwikkeling van het kind. Het einde was wel plots en het creatuur kwam even snel dat het verdween. Wel nogal raar dat zijn actie werd beslecht met een jachtgeweer (?)

Geen echte horror alvast, beetje mysterie, maar dan ook niet te veel. Een zuivere trage filmhuis met een beetje mystiek. Niet voor iedereen weggelegd alvast.

Aardige film over een koppel op een schapenboerderij die een bijzonder schaap ter wereld brengen. Traag, met spaarzame dialogen en er gebeurd ook niet al te veel. Wel heeft deze originele film een bevreemdende sfeer. Het ziet er ook goed uit met genoeg mooie plaatjes van het IJslandse landschap.

Je zou er toch zwaar depressief van worden als je er zou wonen. De heuvels van IJsland, guur, koud, grauw... Maar deze plek is de thuisbasis van een vreemd boerenstel. Ingvar en Maria brengen zich daar de dagen door met de saaie rituelen. Het beheren van de schapen, eten, slapen, opstaan... weinig tot vrijwel niks tegen elkaar zeggen. Een kat die soms ten tonele verschijnt, een hond als hulpje om de schapen te hoeden. En op een dat is er een wonder.

IJsland mocht ook zijn duit in een zak doen met een A24-productie. De goedkope en abstracte elementen zijn aanwezig, al is Lamb het eerste half uur wel behoorlijk taai en traag. Maar werkt het wel toe naar een bizar uitgangspunt. Of.. wordt het steeds bizarder. Ingvar en Maria richten zich op een pasgeboren lammetje en voeden het beest op als hun eigen kind. Ik kan het niet simpeler uitleggen. Maar toch... blijkt het niet zomaar een lam te zijn. Een lam met een hoofd van het dier, maar een lichaam van een mens. In eerste opzicht een vrij goedkoop verzinsel en misschien is Lamb dat ook vrijwel zelf ook. Maar toch weet het te boeien.

Want je had het ook kunnen zien aankomen; het lammetje is slechts een verdrongen vervanger nadat hun dochtertje (met dezelfde naam) enkele jaren terug is overleden. Dan krijgt Ingvar op een dag ook nog eens zijn landlopende broer op bezoek, maar die went al wel iets te snel aan de situatie.

Maar dat einde... Ja, logisch ook, maar ook wel vrij grotesk voor een film die subtiel wilt blijven.

Het is een film waarbij de regisseur overduidelijk veel heeft geïmproviseerd, waardoor het ook net iets te logisch wordt... terwijl je ondanks de clichés er op een een of andere manier ook niet omheen kan draaien. Logisch ook, want het gaat hier (in beginsel) om slechts een boerderijdier en niet over een buitenaards wezen of iets dergelijks...

3,5*

Ik zou daar dolgelukkig zijn.

Hoort het leven eigenlijk niet zo te zijn? Al het andere wat je nodig denkt te hebben is puur verzonnen.

En toch hoeven we nog niks te betalen voor de zon.

Mooi duister surrealistisch sprookje. IJsland is een prachtig land en hier vaak schitterend en sfeervol in beeld gebracht. De film kent een rustig tempo en laat veel over aan de kijker om zelf in te vullen. Ik hou daar wel van. Niet zo vreemd ook om op de aftiteling de betrokkenheid van Bela Tarr te lezen.

Onthaastend.

4*

Een moderne folk-horror van de hand van Sjón, die eerder meewerkte met Bjork en ook schreef aan Northmann (2022). Een trage film die toch fascineert en net schittert in die heerlijke donkere fantasie. Het geheel hoeft niet echt een verklaring, je haalt er zelf maar uit wat je denkt te zien. Maar de film kent wel elementen van folklore en de nodige symboliek. Noomi Rapace is geschikt voor deze rol. De dialogen zijn schaars zodat de beelden meer spreken. Geen grootse opvallende film, maar wel een boeiend pareltje.

Een absurde gimmick die op geen enkele manier interessant wordt, origineel willen zijn zonder enig inzicht of talent.

Absurdisme om het absurdisme is absurd.

Het is je ding of helemaal niet

Het is Art of Fart...

Voor mij is het Fart.

Ik had exact hetzelfde. Mooie beelden, sfeervol, duister, ondefinieerbare dreiging...en toen dat stripfiguur...wat een wansmaak.

Totaal of topic ! Maar als ik geld had , zou ik elke zomer over zomeren ipv over winteren ! Wat een land !

Leuk.

Een simpel idee, maar leuk uitgewerkt, en fijn mysterieus zodat je zelf nog wat invullen kan. En leuk raar, fijn ver verwijderd van het gewone kijkvoer. De setting in het verlaten IJslandse landschap levert ongewone maar idyllische plaatjes op, waarin de schapenboerderij een perfect geloofwaardig thuis is - met maar een detail wat ontbreekt. Maar daarin wordt voorzien. Erg mooi opgebouwd, in een tempo wat past bij het lege landschap en het eenvoudige bestaan.

Rapace is voor deze film precies de juiste actrice - ook al ietwat ongewoon op een bijzondere manier, en de emoties die zowel gewoon als vreemd zijn komen daardoor mooi door. De broers, gespeeld door de voor mij onbekende IJslandse acteurs Björn Hlynur Haraldsson en Hilmir Snær Guðnason zijn dan wat gewoner maar zitten vergelijkbaar goed in hun rol.

Horror is misschien niet het juiste genre wat mij betreft overigens - eng wordt het niet. Mysterie past misschien beter. Het einde zal door sommigen misschien onbevredigend gevonden worden, maar ik vond het juist sterk - meer dan zo moet een einde aan een film niet zijn.

Nog maar enkele weken terug van een prachtige reis rond en op IJsland, is deze film wel passend.

In de zomer is IJsland goed te doen, het was er zonnig en warm toen wij er waren, maar anders? Kou, ijs en zeven maanden donker/schemer: liever niet.

Deze film doet als een mythe aan, een zeer vergezocht verhaal, maar interessant vanwege de herkenningspunten:

de taal, de landschappen en vergezichten. Een kruising tussen mens/schaap is een verzinsel, onrealistisch.

Er zijn veel mensen op IJsland die zo afgelegen wonen en zelfs maanden lang geïsoleerd, vanwege sneeuw en ijs.

Behalve mooie truien breien is er dan weinig te doen. Dat doet iets met je geest, gezien deze film.

Volgend jaar weer IJsland per boot, oogstrelend land

Ik vind het nogal storend dat je de film niet kunt vinden in de zoekbalk onder de titel Lamb. Een titel waaronder de film vooral bekend is en een titel die 999 van de 1000 mensen zullen begrijpen. Nee, in plaats daarvan moet ik de onbegrijpelijke IJslandse term intikken om de film hier tevoorschijn te halen. En daarvoor moest ik eerst IMDB raadplegen waarop de film wél direct te vinden is…

Persoonlijke aanval verwijderd.

Review Moviemeter horror challenge 2024: Nou, met recht iets beter dan de film van gisteravond, maar ontloopt elkaar niet veel. Wat een ellenlange film, waarin eigenlijk bar weinig gebeurt. Vast en zeker om een bepaald gevoel op te roepen, in dat lege niemandsland dat Ijsland heet (wat een omgeving, prachtig!), maar op een gegeven moment vond ik het een soort bewegend stillleven. Een magere spanning op relationeel vlak, en dan plots, Manlamb, of toch Lambman? Ik kon in ieder geval het lopende schapenhoofdje van Ada niet serieus nemen... Het kan allemaal veel slechter, dat besef ik mij wel, maar bijzonder was het ook niet dit filmpje...

Het is me niet helemaal duidelijk waar het horrorlabel vandaan komt, maar dat heb ik wel vaker bij A24, dat immers veel, nogal genre-fluïde films uitbrengt, die in variërende mate flirten met horror-elementen.

Deze past ook prima binnen de studio’s huisstijl, al is het wat bescheiden van opzet: de film is traag, zet in op sfeer boven plot, is bijtijds onheilspellend (vaak zonder dat er écht iets gebeurt) en werkt middels beeldtaal een klein gegeven uit tot volledige speelduur. Ik mistte de impact die velen uit de A24-stal wel hebben en ook visueel blijft het wat achter. Veel mooie plaatjes daar niet van, maar Jóhannsson heeft het landschap van IJsland natuurlijk niet zelf verzonnen, noch heeft hij patent op symmetrie.

Het hele middenstuk vond ik best charmant, met de aandoenlijke wisselwerking tussen Ada en zijn/haar (?) ouders en later ook met oom Petúr. De dreiging van de openingsscène wordt er echter nooit mee ingelost. Het einde lijkt wel iets van een twist te willen voorstellen, maar niet alleen oogt het wat lachwekkend, het komt tamelijk uit de lucht vallen en haalt bovendien een beetje de angel uit het magisch-realistisch gehalte waar de film grotendeels op leunt. Natuurlijk, de geitmens is ook niet uit het dagelijkse leven gegrepen maar uiteindelijk is het mysterie van Ada’s geboorte wel doorgeprikt omdat hij blijkbaar in de eerste 10 minuten platgezegd in hun stal een schaap geneukt heeft. Ada is dus geen bovennatuurlijk wonder maar een simpel gevalletje biology at work.

Als geheel vond ik het daarom minder sterk, maar erdoorheen zit genoeg waar ik best voor te porren ben. 2,5*

Hoe gaan ik dit nu eens noemen? Ik denk dat iets als 'tragikomische absurdistische fabel' het beste in de buurt komt. Het zit in beetje in een hoekje gevormd door Alex Warmerdam, Aki Kaurismäki en specifiek The Lobster van Yorgos Lanthimos. Regisseur Valdimar Jóhannsson heeft ook gestudeerd onder Béla Tarr en dat merk je aan het trage tempo en de voorliefde voor lang aangehouden mooie shots (in dit geval vooral van IJslandse natuur.)

Onder de hele film loopt een soort absurdistische ondertoon met geen enkele echte grap, echt het soort film waar het citaat (van wie?) "funny, but not funny ha-ha" voor bedoeld was. Ik houd daar heel erg van, maar mijn ervaring is dat weinig dingen meer liefde/haat zijn dan dat, dus meningen zullen verschillen (daar wijzen de beoordelingen op Letterboxd ook op.)

Maar uiteindelijk is toch vooral een tragedie over heel echte dingen als een kinderwens en ik word dan juist meer geraakt om het zo afstandelijk en raar is, dan door een film die juist heel direct op de emotie speelt. Dat voelt als manipulatie, terwijl in Dýrið alle emotie echt verdiend is.

Nog wat losse dingen:

- Beste acteerprestatie ooit door een schaap in een film van het schaap of de schapen die het moederschaap spelen.

- Leuke hond ook.

- Special effects zeer overtuigend.

- De Zweedse Noomi Rapace speelt een hoofdrol in deze IJslandse film. Ik kon geen Zweeds accent in haar IJslands ontdekken. Dit is een film met weinig dialoog, dus er is niet veel vergelijkingsmateriaal, maar ik zou ook niet weten hoe IJslands met een Zweeds accent anders klinkt dan echt IJslands.

- De synthesizer post-punk track uit de wilde jeugd van één van de karakters is een banger!