The Invisible Man (2020)

Ben een paar keer tussendoor in slaap gedonderd, zegt genoeg.

Wat een SUPER film is dit. Eindelijk weer eens echt een heel spannend verhaal. De film wordt totaal gedragen door Elisabeth Moss. Wat speelt zij hier huiveringwekkend goed. De angst op haar gezicht, als ze het niet vertrouwd is zoooo sterk gespeeld. Ik kreeg er kippenvel van. De film duurt 2 uur, maar hij vloog voorbij. Deze had ik echt in de bioscoop willen zien!!!!!!

Heel aardig deze moderne variant op The Invisible Man, heel stuk minder over-the-top dan de Hollow Man van Paul Verhoeven (dat is overigens iets meer mijn favoriet), maar deze is dan weer wat realistischer en bevat meer wat meer drama. Prachtige climax, helaas zijn we dan nog niet klaar en moet er nog een tweede mindere climax overheen.

Zie niet in waarom je daar kritiek op zou moeten hebben.

Omdat het verschrikkelijk lelijk was.

Ja ik vond dat ook heel erg lelijk.

ieder geval weer een mooie speelduur

Laat ons duidelijk wezen. De film staat bol van de fouten en bizarre plotwendingen. Te pas en te onpas worden feiten of gebeurtenissen niet verder aangekaart of is er geen logische verklaring om aan te nemen waarom Cecilia niet wordt geloofd. Ook haar toch grote metamorfose van bang konijntje naar een vastberaden dame doet toch wat twijfels zaaien. En diverse tijdsbestekken tussen jager en prooi kloppen ook niet helemaal, maar dat heb je wel meer bij thrillers en horrorfilms.

Wat echter wel pleit voor de film is het sterke psychologische thrillergehalte dat de film bevat. De spanning was vaak om te snijden en vooral het eerste gedeelte van de film - vooraleer de fysieke confrontatie met Cecelia werd aangedaan - was erg sterk. Ook de sfeersetting zat erg goed met vele suggestieve beelden van waar Adrian al dan niet zou kunnen zijn.

Gemengde gevoelens dus bij de film waarbij het absolute einde niet hielp, maar ik onthoud toch vooral de pluspunten en het doel waarmee de film gemaakt is: sfeer en setting. Ook de goede acteerprestatie van Moss springt in het oog. Haar angsten en mindf*ck kwam goed tot uiting. De rest van de cast vond ik weinig bijzonders. Jammer ook dat het narcisme en de dominantie van Adrian tijdens het huwelijk weinig naar voren kwam. Van zijn werk was ook nauwelijks iets gekend.

Mee eens! Sleeping with the Enemy meets the Entity, die gedachte had ik vooraf aan de film.

Het eerste gedeelte is sterk door het psychologische aspect van onmacht wat de vrouwelijke protagonist constant ervaart door de onzichtbare aanwezigheid en de psychologische spelletjes die haar gek maken.
Het tweede gedeelte is wat minder doordat de protagonist iets te overdreven heldhaftig wordt en de te gemakkelijke uitweg in de slotscène. Nochtans zou de scène daarvoor een perfecte afsluiter geweest zijn en was die verrassing misschien zelfs niet nodig. Meer dan gemiddeld. 7/10

Teleurstellend. Verhaal rammelt aan alle kanten.

Spannende suggestie.

De zoveelste variant op de filmklassieker uit 1933 begint spannend. Spelend met suggestie en voorzien van slim camerawerk bouwt de regisseur minutieus aan de angst die bij de kijker ontstaat als het hoofdpersonage haar man stiekem tracht te verlaten. Want waarom is ze zo bang? Je hoeft geen enkele uitleg want Elisabeth Moss speelt op dat moment overtuigend genoeg, zonder ook maar iets te zeggen geloof je haar meteen. Het nagelbijten kan beginnen.

Met deze buitengewoon sterke opening wordt verder weinig gedaan, want de grote agressor komt eigenlijk amper nog in beeld. Wellicht logisch als het een onzichtbare man betreft zou je denken. Toch is dat een gemiste kans, ondanks dat hier wederom de suggestie wint. Ditmaal nipt. Het vervolg is zeker niet onaardig, maar tegen het middelpunt van de film switchen karakters iets te makkelijk van persoonlijkheid (o.a. de stoere zus die plotseling alle banden verbreekt).

Regisseur Leigh Whannell zakt al verder door het ijs en gaandeweg beginnen de plothiaten en onlogica teveel negatieve energie te vergen. Zelfs met je verstand uitgeschakeld moet je toegeven dat de 2e helft van de film een stuk minder is, één sterke scène in het restaurant daargelaten. De vele fouten en terugkerende onlogica hebben dan inmiddels hun tol geëist. Paul Verhoevens Hollywoodcarrière werd om minder beëindigd, geheel onterecht blijkt maar weer eens.

**½

Met dank aan Universal Pictures voor het recensie-exemplaar.

Net bij de trivia lees ik dat Leigh Wannel woest wordt op recensenten en andere critici die hem wijzen op plotholes want: 'Voor mij is het allemaal volkomen logisch'. Tuurlijk joh. Ik ben erg benieuwd naar zijn verklaring over bijvoorbeeld het feit dat een meisje van 11 net in haar eigen huis is aangevallen maar later in datzelfde huis overnacht. Of hoe het kan dat de beste vriend van de hoofdpersoon haar zaak mag onderzoeken. En handig, dat er in een verhoorruimte een tv aanstaat waarop we het weer kunnen zien zodat we al weten wat voor scenes we straks gaan krijgen. Want mocht het publiek te dom zijn om het te snappen. Heel erg veel van dit soort momenten waar ik me aan heb zitten ergeren.

En al zou het allemaal wél kloppen: ik vond het na verloop van tijd niet spannend meer. Genoeg mensen die het Spaansbenauwd hierbij kregen hierbij, ik ben na een tijdje afgehaakt. Een paar érg knappe scenes - 'zie je 'm wél, zie je 'm niet?' - maar ook die gingen me na verloop van tijd vervelen. En ook weer die voorspelbare drie-act structuur (Vrouw ondergaat een trauma, gaat dingen zien waarvan wij als publiek wél weten dat het klopt maar wordt niet geloofd door haar omgeving, enz enz enz) ben ik ook een beetje zat. Je krijgt goed betaald, verzin wat nieuws. Was de tweede helft nou nog even spannend gebleken als de eerste helft dan had ik daarmee kunnen leven, maar die tweede helft was veel actierijker en daarmee verdween veel van de spanning. Muziek van Benjamin Wallifsch kwam helaas ook pas op zijn recht op het einde.

2,5*

Om toch nog nog even terug te komen op die rotsen want die vielen mij ook op.

Ik zie het zo die rotsen waren oer sterk maar kregen continu harde klappen op zich vind ik dat wel een mooi symbool, maar ik vond het totaal niet passend bij deze film.

Als je een film wil maken over onzichtbare mensen in de hoofdrol zoals Hollow Man (2000)

bijvoorbeeld, dan moet je toch echt van betere huizen komen om overtuigend genoeg over te komen.

* * *

'Surprise!' Inmiddels veel 'Invisible man' films gezien maar dit was de topper. Ok, dat loopt overal in en uit zonder sleutels.... maar ondanks dat en de rest van de ongeloofwaardigheden heb ik 2 uur prima amusement gehad. Moss deed het uitstekend.

Prima oplossing voor de onzichtbaarheid. Verder oersaai.

Solide thriller dat wel, maar volgens bekend recept. Het is een variant op de originele The Invisible Man (zie ook Hollow Man), en dan vooral vanuit het perspectief van het slachtoffer: namelijk, zijn vrouw die door hem geterroriseerd wordt, en die hij probeert te framen voor van alles wat hij uitspookt. Het is solide gedaan en geacteerd, met een paar sterke scenes (het etentje met zuslief bijvoorbeeld), maar het kon me eigenlijk ook nooit ergens echt meeslepen. Zowel de emotionele investering in de personages (of eigenlijk het ene hoofdpersonage) kwam er niet, de dader leren we nooit echt kennen en blijft een soort anoniem kwaad, en de gebeurtenissen waren allemaal aan de voorspelbare kant. Zeker in de tweede helft wordt het steeds wat minder interessant, indanks de af en toe fraaie effecten.

Inderdaad ja, dat zegt meer dan genoeg, over jou dan he

Ja, inderdaad. Misschien vroeger naar bed gaan.

Professionele productie zonder een greintje creativiteit. Lopendebandwerk van Blumhouse.

2,5

Een heerlijke film waarin een toch best een duister sfeertje is neer gezet met uitstekend acteer werk.

4*

sleeping with the enemy meets hollow man meets gone girl... vond het bangelijk. voor mij klopt het plaatje, net voldoende plotwendingen en perfect einde.

Lekker vlotte film vol spanning. Ik heb genoten. En zekere aanrader

Wat een film, fraai in beeld gebracht en spanning tot het eind.

Tegenwoordig één van die zeldzame suspense thrillers.

Alles was wel mooi in beeld gebracht, de film begon ok vrijwel gelijk ( zonder voorgeschiedenis van het huwelijk van het koppel) dus vrijwel meteen begon de film.
2 x wel een wat " onverwachte" twist erin, wat spannende scenes, maar toch ook niet weer heel erg bijzonder.
Een goede wegkijker.

Vroeg alleen of er niet een soort van kwartje moest vallen toen Cecile na maanden terug ging naar het huis, en daar die hond tegen kwam, wie had er al die maanden voor dat beest in dat verlaten huis gezorgd ?

Een superfilm! Alles eraan is goed. Goed geacteerd en vooral een fantastisch verhaal en einde.

Dit is dan mijn laatste film in 2020 en het is ook een film welke al een tijdje bij mij op de plank lag (sinds mei). "The Invisible Man" maakt overigens geen onderdeel uit van de zogenoemde "Dark Universe", die een film met dezelfde titel wilden produceren als onderdeel van hun allesomvattende filmuniversum waar "The Mummy (2017)" het begin van zou zijn. Aangezien dat universum nooit een vervolg heeft gekregen wegens de (financiële) teleurstelling van "The Mummy", is "The Invisible Man" drie jaar later een onafhankelijke Horror / Sciencefiction film geworden, die geproduceerd is door "Blumhouse" en welke geregisseerd is door Leigh Whannell (o.a. "Insidious: Chapter 3 (2015)").

In dit verhaal draait het om Cecilia Kass (Elisabeth Moss), die na jarenlang geïntimideerd en gecontroleerd te zijn door haar vriend, de optoloog (iemand die zich bezig houdt met het visuele functioneren) Adrian Griffin (Oliver Jackson-Cohen), besluit om te vluchten met de hulp van haar zus Emily (Harriet Dyer). Ze mag logeren bij vriend en politierechercheur James Lanier (Aldis Hodge) en diens dochter Sydney (Storm Reid). Als ze te horen krijgt dat haar ex-vriend Adrian dood is en waarschijnlijk zelfmoord heeft gepleegd, blijft ze bang voor hem maar slaakt ze ook een zucht van opluchting. Tot ze vreemde geluiden hoort en dingen begint te zien die er niet zijn, of wel... ?

Het hart van de film is de rol van Elisabeth Moss als de gekwelde Cecilia en het is ook het sterke spel van Elisabeth Moss (bekend van de televisieserie "The Handmaid's Tale (TV Series 2017– )", waarin ze ook indruk maakt en perfect zowel angstig als boos kan kijken) dat "The Invisible Man" tot zo'n overtuigende en ijzingwekkende thriller maakt. We volgen een verhaal over een vrouw die wordt misbruikt in een gewelddadige relatie, waardoor ze mentaal beschadigd wordt achtergelaten in de wereld. Uiteraard verklaart iedereen haar voor gek wanneer ze spreekt over haar dode ex-vriend die onzichtbaar is geworden om haar tot waanzin te drijven. Hierdoor creëert de film een vorm van paranoïde, dat wordt ondersteunt door overzichtelijke cameratechnieken om de spanning op peil te houden. Daarnaast is het niet alleen de onzichtbaarheid die Adrian tot een bedreiging maakt, maar ook zijn intimiderende obsessie met Cecilia. Het voorziet de film van een heftige dosis realiteit en tot in tegenstelling tot Paul Verhoeven's "Hollow Man (2000)", is de waanzin van deze ongeziene hufter wel geloofwaardig.

De "The Invisible Man" wordt betiteld als een Horror / Sciencefiction film (persoonlijk vind ik het meer een Mystery / Thriller film), maar bevat niet veel schrikmomenten (met name de scène op de zolder), maar is wel eng en spannend op een andere manier, namelijk een onzichtbare dreiging die tastbaar en zenuwslopend is. Daarnaast weet regisseur Leigh Whannell ook ook uitermate goed Cecilia's angst voor het onzichtbare te vatten, door slim gebruik te maken van de camera. Lege ruimtes in het huis van James (daar heerst ook de meeste spanning) worden net iets te lang in beeld gebracht, waardoor de dreiging bijna constant aanwezig is en bij momenten ook ondraaglijk is.

De opbouw van het verhaal is ook gewoon goed, de eerste circa 30 minuten zijn misschien ietwat saai en langdradig, maar de mysterieuze dreigende sfeer zorgt er toch voor dat het interessant en spannend blijft. Na circa 32 minuten zie je pas voor het eerst wat van de onzichtbaarheid als Cecilia buiten in de kou staat en je dan achter haar wat adem ziet. Daarna begint ook het terroriseren van Cecilia (dekbed wordt van het bed afgetrokken, waarna er foto's worden gemaakt en ook ziet Cecilia voetstappen), waarbij niemand haar gelooft en ook niet de broer van Adrian, te weten Tom Griffin (Michael Dorman), die het testament van Adrian voorleest (ze krijgt veel geld, maar moet daarvoor wel braafjes zijn) en aangeeft het dode lichaam van Adrian te hebben gezien en hij laat haar ook foto's van de dode Adrian zien en zegt tegen haar:

"Don't let him win by bringing him back to life."

Het terroriseren wordt daarna steeds erger en zeker als zus Emily een kwetsende e-mail (waarin staat dat ze niets meer met haar te maken wilt hebben) heeft gekregen, welke Cecilia zogenaamd heeft gestuurd en na circa 50 minuten begint het noodlot voor Cecilia toe te slaan, als Sydney opeens hard wordt geslagen en zij daarvan beschuldigd wordt. Ze moet daarom ook van James het huis verlaten en ze gaat dan naar het huis van Adrian, waar ze een special pak (wat in eerste instantie onzichtbaar is) vindt dat vol zit met camera's.

Daarna komt de onzichtbare persoon ook steeds vaker in beeld (wordt voor het eerst opgemerkt via verf) en hij slaat ook steeds harder toe. Zo vermoord hij Emily (haar keel wordt doorgesneden met een mes) als deze samen met Cecilia (die het weer goed wilt maken met haar zus, ondanks dat ze niets gedaan heeft) in een restaurant gaat eten en waarvan Cecilia dan de schuld krijgt (de onzichtbare persoon stopt dan ook het mes in haar hand). Hierdoor wordt Cecilia gearresteerd en belandt ze op een politiebureau in een cel, waar ze ondervraagt (uiteraard wordt ze weer niet geloofd) en onderzocht wordt (dan krijgt ze ook te horen dat ze zwanger is, wat ze niet kan geloven). De broer van Adrian komt ook langs en zegt dat ze geen geld meer krijgt en hij begint haar ook te chanteren (hij weet o.a. over Adrian en het kind) en moet ze van hem iets ondertekenen, waarop ze tegen hem zegt:

"I used to feel sorry for you. The blood relative of a narcissist sociopath. You're just the jellyfish
version of him. Everything but the spine."

Daarna maakt Cecilia een val (doet net alsof ze zelfmoord wilt plegen) in haar cel met een vulpen (die ze stiekem van Tom gepakt heeft en zolang verstopt heeft in de douche), waarmee ze de onzichtbare persoon een aantal keren steekt, waardoor de onzichtbare persoon gedeeltelijk zichtbaar wordt. Vanaf dan ontstaat er best een fraaie actie scène in het politiebureau en daarbij sneuvelen ook de nodige dode politieagenten en die hele scène deed me wat denken aan de actie scène in het politiebureau in de ijzersterke Thriller / Misdaad film " The Hitcher (1986)" met onze helaas dit jaar overleden Rutger Hauer in de rol van slechterik.

Daarna volgt er een goede en verrassende ontknoping, waarbij de onzichtbare man wordt gedood in het huis van James (hij wilt namelijk als wraak Sydney te grazen nemen). Als hij daar dan wordt doodgeschoten (Cecilia maakt hem dan zichtbaar met een brandblusser) en ontmaskerd wordt door Cecilia, blijkt niet Adrian in het pak te zitten maar zijn broer Tom. Adrian wordt daarna vastgebonden gevonden in de kelder van zijn huis, maar Cecilia gelooft niet dat het Tom was en gaat daarom naar Adrian toe om met hem te praten (o.a. over het kind welke van hem is) tijdens een etentje (waarbij James vanuit een auto het gesprek afluistert). Adrian wordt dan opeens vermoord (zijn keel wordt doorgesneden) door een onzichtbare persoon en dat blijkt Cecilia te zijn (die tijdens het etentje met Adrian naar het toilet gaat om zich zogenaamd te verfrissen) die natuurlijk het speciale pak heeft gebruikt. Als Cecilia dan met de politie belt en naar buiten loopt en met James praat, zegt ze dat Adrian zelfmoord heeft gepleegd (James kan dat eigenlijk niet geloven) en dan ziet James het speciale pak in haar tas en laat hij haar toch gaan, waarna de film is afgelopen.

"The Invisible Man" is een goed gemaakte, fantastisch geacteerde en prachtig in beeld gebrachte Horror / Sciencefiction film met creatieve sciencefiction elementen, die (vanwege een talentvolle en creatieve cast, met name natuurlijk hoofdrolspeelster Elisabeth Moss, en crew) een verhaal van trauma, wanhoop en angst succesvol en op een elegante wijze overbrengt en de thematiek is ook best actueel.

Dit was tevens mijn 4962e stem (ik heb in totaal 152 films gezien in 2020, wat neer komt op circa drie films per week) en persoonlijke mening op een film, dus op naar 2021, waar ik dan een mijlpaal zal bereiken op "MovieMeter" met mijn 5000e stem (vermoedelijk ergens in maart, april of mei) en hopelijk is het dan ook een goede film (mijn 4000e stem bracht ik overigens uit op "Saul Fia (2015)" in 2016).