The Invisible Man (2020)

Wat een TOP-film! Heb bewust van tevoren geen recensies gelezen, zodoende er blanco in te gaan en ik niet een bepaalde verwachting zou hebben... En dat heeft gewerkt! Spannende, beklemmende en dramatische sfeer. Niet een platonische, voorspelbare, recht-toe-recht-aan-horror. De rol zoals de hoofdrolspeelster deze neerzet is oscar-waardig! Ook chapeau voor de sfeervolle muziek!! In geen tijden zo'n goede film gezien, waarbij ik aan het eind nog steeds mijn vraagtekens had en de film mij buiten de bios nog bleef bezighouden... Een aanrader dus, met voor dit genre 5 sterren!

Film start als een kopie van sleeping with the enemy. Film is spannend, eerste helft een thriller, daarna ontpopt de film zich als een scion fiction horror. Elisabeth Moss staat haar mannetje en bewijst dat ze een film kan trekken. Topper

The Invisible Mad Man

Deze thriller (vond dit zeker geen horror) die mij bij het lezen van de plot deed denken aan een remake van Hollow Man, ben ik eigenlijk op de bonnefooi gaan kijken tijdens een reis in Brazilië. Zonder het bekijken van de trailer ben ik hier verder volledig blanco ingestapt en liet ik mij verassen. De grootste verassing bleek echter de stroom aan positieve berichten te zijn die ik na afloop maar binnen zag blijven komen. Dit bewijst maar weer eens hoe moeilijk het te voorspellen is wanneer een hit geboren wordt. Persoonlijk vind ik de Invisible man een wat simpele, ietwat dommige, maar vermakelijke titel, dus onder de categorie van hoogwaardige horror zou ik deze allesbehalve willen scharen.

Natuurlijk is het van belang dit soort verhalen altijd met een korreltje zout te nemen, maar er kwamen teveel zaken naar voren die mij onevenredig stoorden. Was Adrian naast onzichtbaar namelijk ook doorzichtig? Ik vond het namelijk een hele prestatie dat hij Cecilia bijna 24/7 leek te kunnen volgen zonder dat er ooit iemand tegen hem opbotste. Ook liet hij zichzelf opsluiten bij haar in de isolatie cel, en dit alles zonder ooit ook maar een keer naar de WC te hoeven bijvoorbeeld. Ook was hij naast een begaafd wetenschapper kennelijk ook zeer bedreven in de vechtsport, kijkende hoe hij eigenhandig een klein politieleger omlegt. Het plannetje van Adrian verloopt eigenlijk te gladjes, zonder dat er ooit maar iets fout gaat en Sydney bijvoorbeeld ook niet doorhad dat zij door iets onzichtbaars geslagen werd. . Ook de zogeheten plotwendingen aan het einde waren weinig creatief en achteraf ook best voorspelbaar, gezien hoe manipulatief Adrian was. Het slot waarbij Cecilia het laat lijken of Adrian zelfmoord pleegt, omdat de camera's alles vastleggen, vond ik nog zo'n storend element. Je hoeft namelijk geen detective te zijn om de beelden te analyseren en te zien dat er een mes in de lucht zweeft, waarmee de keel van Adrian opengehaald wordt. Het feit dat algemeen bekend lijkt dat meneer veel kennis heeft van nanotechnologie en heel zijn laboratorium vol ligt met bewijsmateriaal over het pak wat hij uitgevonden heeft lijkt mij voldoende bewijsmateriaal voor de politie om (juist met de camerabeelden) te kunnen concluderen dat er geen sprake van zelfmoord was.

Bovenstaande ongeloofwaardigheden heb ik nog niet aangehaald zien worden, maar zijn voor mij wel fikse minpunten. Het feit dat de film verder wel lekker wegkijkt en -met name in de eerste helft- een aantal goede scene's heeft die de spanning aardig opbouwen, laten mij niet zomaar door deze ongeloofwaardigheden heen kijken. Ik lijk nu wellicht negatief, wat ik zeker niet ben, gezien mijn voldoende die ik geef omdat ik mij wel vermaakt heb. Echter vind ik alle lof die nu gegeven wordt simpelweg misplaatst en overtrokken. Alsof ook de minpunten voor het grote publiek onzichtbaar zijn.

3,0*

Nu is horror niet helemaal mijn type film die ik normaal bezoek. De films van elementen die in real life kunnen gebeuren (psycho persoon) spannender dan Alains. Deze film zou het kunnen maken.

Ik zie dat ieder erg lovend is. Voor de pauze zat er een mooi opbouw in.je kunt je afvragen hoe realistisch een pak is waarmee je niet zichtbaar bent maar goed.... er zaten zeker een paar schrik momenten in. waarom de gsm tekeningen etc nu op zolder moest worden gelegd vond ik een flauwe scène voor een schrik element. Dat het verf ook zo eenvoudig van z’n pak ging ook jammer


Na de pauze ging het wat mij hard achteruit. Het werd onrealistischer. Het slotevenement wat op zich grappig was bedacht had wat mij betreft meer worden uitgemolken. Meer zoiets van “koekje van eigen deeg”.
skippen we even dat eerder het hele huis in de camera’s hangt en zij in no time een pak aan en uit trekt.

Al met al vermakelijk. Niet perse bios film wat mij betreft. Thuis op de bank kan ook.

Elizabeth Moss geeft een geloofwaardige, maar vrij ééndimensionale vertolking als Cecilia Kass, een vrouw die aan het begin van de film een nauwkeurig voorbereid ontsnappingsplan in werking stelt in de hoop zo aan de manipulatie door haar echtgenoot Adrian [Oliver Jackson-Cohen] te ontkomen. Ze zoekt toevlucht bij een goede vriend, maar durft lange tijd geen stap buiten te zetten. Wanneer ze te horen krijgt dat Adrian zelfmoord heeft gepleegd en dat hij haar miljoenen heeft achter gelaten, begint ze voorzichtig uit haar schulp te kruipen. Totdat een aantal raadselachtige gebeurtenissen haar doen geloven dat Adrian terug is. Uiteraard gelooft niemand haar en komt ze zelf steeds meer in de problemen.

Psychologische horrorfilm opent sterk en speelt aanvankelijk slim en effectief leentjebuur bij Paranormal Activity (2007). Helaas speelt regisseur/scenarist Leigh Wannell zijn troefkaart (is hij het of is het verbeelding) veel te vroeg en vanaf dat moment gaat het bergafwaarts. Er is een keukenscène met knappe special effects, maar het verhaal wordt ongeloofwaardig en glijdt af richting het belachelijke. Aan de overbodige en stompzinnige epiloog wil ik niet teveel woorden vuil maken.

"It just doesn't make any sense."

Na meerdere mislukte pogingen van Universal om een zogenoemd Dark Universe te creëren, is het nu aan Leigh Whannell om weer nieuw leven te blazen in dit universum. Het gaat hem in ieder geval beter af dan zijn voorgangers.

De opening waarin Cecilia in het holst van de nacht ontsnapt uit een luxueuze villa zet een lekker geheimzinnige toon neer. Achteraf blijkt dat haar bezitterige ex zelfmoord heeft gepleegd, maar op de één of andere manier lijkt hij haar alsnog te achtervolgen. In deze vorm wordt er een bepaalde paranoia gecreëerd; is Cecilia gek of is haar dode ex daadwerkelijk onzichtbaar geworden.

Middels het spelen met de camera wordt de spanning goed in stand gehouden. Het doet mij een beetje denken aan 'Paranormal Activity' waar de gebruikte kadrering suggestief werkt. Hierdoor ga je als kijker op minieme dingen letten, omdat er waarschijnlijk een dreiging achter zou kunnen schuilen. Dit soort details worden effectief over het geheel gebruikt.

Des te jammer dat de zorgvuldige opbouw in de tweede helft volledig verkwanseld wordt. Het is alsof de film louter nog aan elkaar hangt van onlogica en plotgaten, opdat het narratief maar voortgestuwd kan worden. Tot op een bepaalde hoogte kan ik daar nog wel in meegaan, maar dit is wel erg overdreven allemaal. Elisabeth Moss weet het gebeuren nog enigszins te redden.

Al met al is 'The Invisible Man' best oké voor wat het is. Het is echter zonde dat Whannell niet kan doorpakken in de tweede helft, want dit had beduidend een sterkere film opgeleverd.

Kleine 3,0 sterren.

The invisible Man is een leuke, spannende en moderne variant op een alom bekend verhaal. Bij vlagen was de film echt nagelbijtend. Goed van Whannell om gelijk vanaf het begin al de juiste sfeer te zetten. De film neemt verder rustig de tijd om op te bouwen met een goede dosering van momenten waarop je je haast genoodzaakt voelt om met een ingehouden adem de film te kijken. Straks mis je een geluidje of zie je iets over het hoofd in het frame. Erg slim gedaan van Whannell om je continu in elk shot op zoek te laten gaan naar kleine hints van een onzichtbare entiteit/verschijning.

Richting het einde bouwt de spanning wat af en begrijp ik volkomen als mensen het tegen het belachelijke aan vinden. Aan de andere kant is het overtuigende spel van Moss, waarbij de wallen onder haar ogen donkerder wofden erg overtuigend. Her en der een shockerende scene en overtuigende jump scares (lees: geen valse jump scares) en je hebt gewoon één van de betere horrorfilms die de afgelopen tijd in de bios heeft gedraaid.

3,5*

Boeiend en vermakelijk, maar ik had er toch net iets meer van verwacht. Of tenminste gehoopt. De intro in de woning aan zee is meteen spannend en mysterieus. Daarna komt het verhaal langzaam los, waarbij je als kijker af gaat vragen wat echt is en wat niet. Al zegt de titel van deze film voldoende, dus het idee dat alles zich in haar hoofd af speelt had ik eigenlijk nooit. Misschien teren ze wel wat erg op een paar scares, maar er zijn er wel een paar meteen sterk.

Het moment bij de ladder naar de zolder is goed, maar vooral de dood van Emily in het restaurant. Ik schrok me dood, echt goed gedaan. De film heeft wel een beetje een open einde, want volgens mij wordt het nooit duidelijk of Adrian of zijn broer nu de dader is. Volgens mij gewoon zijn broer en vermoord Cecilia Adrian ten onrechte. Al was hij natuurlijk wel een lul. Overigens had de film van mij best mogen eindigen na het doodschieten van Tom in zijn pak, daar had je op zich een prima einde mee gehad. Dat deel erna is vrij vergezocht. Hoe krijgt Cecilia in hemelsnaam dat pak aan in die paar minuutjes dat ze op de wc zit? En bij de dood van Tom werd duidelijk dat er een pak bestaat waarmee je onzichtbaar kan worden, dus dan gelooft de politie ook echt niet dat Adrian op het einde nog zelfmoord heeft gepleegd. Maar goed, ik heb me wel uitstekend vermaakt. Prima cast, lekker tempo, een paar goede momenten. De spanning is geregeld best goed te voelen, helemaal geen verkeerde Blumhouse film. Wel moet je denk ik niet proberen alles te verklaren, dan krijgt de film het lastig. Je vraagt je ook af hoe Adrian sowieso overal Cecilia kon volgen, tot in een inrichting toe.

3,5*

Interessante film. Zou er eigenlijk niet zo snel heen gaan, maar werd gedwongen. Begon wat slap, maar uiteindelijk toch best goed. Sowieso interessant gegeven, aardig geacteerd en hele opvallende muziek. Eng is het zelden, maar wel vaak naar.

3.5*

Goede, spannende film! Elisabeth Moss tilt de film zoals ik verwacht had naar een hoger level. Wat een geweldig goed actrice is dat toch! De beginscène was meteen fantastisch, waar ze wegliep bij haar man. De spanning zat er meteen prima in. Het moment in het restaurant waar haar zus de keel wordt doorgesneden en ze het moordwapen in haar hand terugvindt is schokkend, en ongekend goed. Wat ook knap is, is dat je na afloop toch nog steeds twijfelt en niet precies weet wat er is gebeurd en wie er achter de moorden zit. Aanrader!

Genoten van deze thriller, met als hoogtepunt de scene in het restaurant en op de ladder. Ik had er wel iets meer van verwacht, vanwege de goede reviews, maar ik miste toch iets. Misschien wel oa gebrek aan info mbt de relatie tussen Cecilia en de politie agent en haar zus of de hond die meerdere keren opeens weer opduikt, wat meer onlogische dingen. Over het algemeen, een boeiende film met goede scars die niet ‘goedkoop’ aanvoelen.

Wat ik niet begrijp, is dat sommige mensen twijfelen over de daadwerkelijke dader. Lijkt me heel duidelijk, en geen SURPRISE

Na Upgrade had ik wel vrij hoge verwachtingen van de nieuwe Leigh Whannell. En warempel, de beste man flikt het weer. Ditmaal zijn het vooral de 'minimale middelen' die opvallen. Whannell zorgt meteen voor een pakkende opening, met maar bar weinig woorden maakt hij sterk duidelijk wat er aan de hand is. Vervolgens is de film op z'n best als er niets gebeurd. Lege kamers waren nog nooit zo spannend. Soms zit je op het puntje van je stoel, puur omdat je naar een lege stoel kijkt. Enorm doeltreffend. Gaandeweg leunt de film steeds iets meer op actie en sensatie in plaats van pure spanning, maar het blijft de gehele speelduur intrigerend. Los van de minimale middelen vond ik het erg fijn dat de film lekker simpel bleef.

Elisabeth Moss is verder uitstekend gekozen als de vrouw die langzaam doordraait en het zwaar te verduren krijgt - ik las al een reactie van iemand die haar nu eens een luchtige romantische komedie gunde. Je leeft goed met haar mee en ook de bijrollen worden sterk vertolkt. Ik heb het origineel van James Whale nog niet gezien, maar wat ik gehoord heb heeft het vrij weinig met deze nieuwe versie te maken, op de titel - en een naam van een hoofdpersonage - na. Maar het klinkt als een goede manier om een klassieker nieuw leven in te blazen; geen letterlijke remake, geen semi-reboot/sequel en geen universum bouwen met Mummy en het monster van Frankenstein, maar een originele insteek voor een bestaand concept en zo'n film dan lekker simpel en effectief houden. Ik kijk in ieder geval halsreikend uit naar de volgende Whannell.

4 sterren.

In het begin top
Je gaat er ook van uit dat hij overleden is en hij als geest haar het leven zuur maakt
Maar na de scene op zolder
Was bij het horror genre er af
Meer spiderman achtig althans het pak wat hij draagt om ontzichtbaar te zijn
Jammer ik had me meer net zo iets voor gesteld
als de film 100 feet of de klassieker the entity

De meeste horrorfilms zijn onzinnig en oninteressant omdat ze geen relatie hebben met de echte wereld maar af en toe komt er een serieuze horrorfilm langs die over iets reëels gaat. Deze horrorfilm is een serieuze film want gaat over hoe een traumatische ervaring je kan blijven achtervolgen, ook als de bron ervan weg is (dat is een echt probleem in de echte wereld). Daarbij heeft de film van de andere kant het interessante gegeven van een goochelaar of illusionist die de geest manipuleert, zoals in Nederland Victor Mids wiens programma niet voor niets Mindfuck heet, die een alternatieve verklaring open laat. Wel vond ik het grootste deel van de film tegenvallen omdat er weinig interessants werd gedaan met dit uitgangspunt: op een voorspelbare of althans weinig originele manier zien we hoe het slachtoffer gepest en belaagd worden door haar onzichtbare belager. Maar vanaf het moment dat ze wordt gearresteerd wordt de film een stuk beter omdat er dan gelaagdheid en twists aan het verhaal worden toegevoegd waardoor de film steeds meer voor de kijker in plaats van voor het slachtoffer een mindfuck wordt. Zo begint de film als een mager zesje maar eindigt hij als een dikke acht. Omdat de film zo uiteindelijk toch bevredigt gun ik hem de acht.

Horror is niet echt mijn ding. Maar toen ik jaren terug nietsvermoedend Upgrade eens opzette, was ik zwaar onder de indruk. En bovendien leek me dit meer een thriller dan echte horror. Dus wilde ik "The invisible man" toch echt wel zien.
En blij toe, want Leigh Whannell heeft weer een hele fijne film afgeleverd. Mede dankzij het knappe spel van Elisabeth Moss, die de rollercoaster aan gevoelens en emoties waar Cecilia doorheen raast erg overtuigend weet neer te zetten. Maar ook zeker door zijn eigen kracht. De film is stijlvol en mooi. En, niet onbelangrijk voor een thriller, spannend. De keuze om minimaal gebruik te maken van muziek of achtergrond geluiden werkt uitstekend. In de soms doodse stilte zorgt zelfs het geluid van een lichtknopje al voor enige opwinding.
Verder zit het verhaal prima in elkaar. Natuurlijk met een twistje hier en daar. Maar wat ik vooral prettig vond is dat niemand extreem domme dingen hoeft te doen om het verhaal te laten slagen. Het handelen van alle karakters was prima geloofwaardig. Nou ja, behalve dat van het kanonnenvoer in de gang van het zorgcentrum dan misschien.
Ik ben echt heel benieuwd wat Whannell ons nog maar gaat voorschotelen.

Hier heb ik van genoten. Lekker wegkijkende spannende film. Is dit horror, nah eerder een thriller, één uit het goede hout gesneden. De film had me direct mee en liet me niet meer los. Leuk en boeiend gegeven. Met een toch wel ijzersterke Moss. Blij dat ik deze door het coronavirus nu al heb kunnen kijken (ben geen fan vd mensenmassa-cinema). Één vd beter films al dit jaar.

Lekkere wegkijker met een gezonde dosis spanning.

Ik denk dat het genre thriller beter bij deze film past.

De film is iets wat aan de lange kant voor wat het is,maar ja...we hebben nu tijd zat.

Deze regisseur heeft nu toch al wat puike films afgeleverd dus ik ben benieuwd wat er nog komen gaat.

Best fijn.

Zoals de meeste Whannell films eigenlijk. Zeker geen slecht regisseur, het enige jammere is dat het materiaal waarmee hij steeds aan de slag gaat hem wat lijkt tegen te werken. Ditmaal de oude Universal klassieker die een nieuw likje verf krijgt, maar zo héél veel anders kan je ook niet doen met het gegeven, waardoor het vanaf het begin al net iets te vertrouwd aanvoelt.

Daarom best knap dat Whannell het geregeld spannend weet te krijgen, ook al weet je wat er staat te gebeuren en hoe het gaat gebeuren. Minder is wel dat de film bij momenten aandoet als een 90s TV thriller, met een paar lauwe twists die weinig toevoegen. Daar had best wat in geknipt mogen worden, had de film meteen ook iets korter gemaakt.

Visueel is het aardig, soundtrack is zeker niet verkeerd, best effectief zelfs. Moss vond ik echter niet super, en ook de rest van de acteurs zijn eigenlijk net iets te mager voor deze film. Maar echt storend is het niet. Uiteindelijk is het best leuk voor een keertje, maar het echte geniale ontbreekt toch wel wat mij betreft.

3.5*

Edit: lees trouwens her en der dat dit een horrorfilm zou zijn, dat is me dan toch compleet ontgaan. Voor dit soort films heeft men toch de "thriller" aanduiding uitgevonden?

“He said that wherever I went, he would find me, walk right up to me, and I wouldn't be able to see him. “

De derde film die ik van regisseur ‘Leigh Whannell’ mag bewonderen en voor de tweede keer weet hij mij uitermate en positief te verassen. Zijn eerste film uit de ‘Insidious’-reeks was niks bijzonders maar daarna weet hij de goeie kant op te gaan en kan ik hopelijk wel zeggen dat wij hier te makken hebben met een waarschijnlijk top-regisseur uit de toekomst, als hij in ieder geval doorgaat zoals hij nu doet.

Ik heb zelf nog nooit de eerste versie van deze films gezien, die uit 1933. Maar ik ben wel van plan deze z.s.m. eens op te zetten, 71 minuten is echt niet lang en aangezien deze remake mij erg heeft verrast heb ik ook wel zin om die eens te checken!

Toch begint de film met wat vraagtekens, de ontsnapping van ‘Cecilia’ was leuk in elkaar gezet en toch wel spannend om te volgen, alles wat daarop volgde werd steeds beter en de film wist mij echt aan te trekken. Ik zat er lekker in en mijn kameraad ook, waar die twee uurtjes eigenlijk niet echt voelbaar waren; ze vlogen namelijk voorbij. ‘Leigh’ weet er een uitzinnig staaltje spanning in te verwerken waardoor de film constant aantrekkelijker werd om te volgen: waar is hij nou??

‘Cecilia’ werd leuk geacteerd en ook erg goed door ‘Elisabeth Moss’. Het acteren tegen iets wat eigenlijk daar niet is, is altijd wel een opgave want veel acteurs en actrices kunnen niet zon expressie op hun gezicht krijgen. Bij ‘Elisabeth’ zagen we de angst uit haar ogen kruipen die we zelf vervolgens goed konden voelen op het scherm. En natuurlijk het punt dat ze eigenlijk zo goed als voor gek wordt verklaard door haar naasten, en ik met mijn kameraad constant nog zeiden “niet doen! Dan ben je de gekkie hier” werd ook tof gedaan. Ook ‘Aldis Hodge’ deed het wel leuk, al zijn dat wel de twee personen die in deze film er echt uit sprongen. Voor de rest komen we nauwelijks echt hoofdpersonen tegen, althans hij is onzichtbaar .

De film kende helaas wel zijn ups en downs. De film kent een paar heerlijke creepyscenes, wanneer ‘Cecilia’ bijvoorbeeld met haar zus uit eten gaat was heerlijk. En daar was ‘Adrian’ ook met zijn pak die vervolgens met een mes de keel van zijn zus doorsnijd en deze vervolgens in de hand van ‘Cecilia’ drukt. Geweldige scene was dat waar wij wel echt van genoten, of het stukje dat ze verf naar beneden gooit en je een onzichtbaar persoon ziet staan op de trap. Heerlijk! Toch zwakt de film op het einde iets af, en kennen we het langzamerhand wel. Gelukkig was dit maar een klein gedeelte van deze film, en dat kwam puur omdat het einde nogal bombastisch was waar ‘Cecilia’ met het pak de keel van ‘Adrian’ doorsnijdt als een soort ‘revanche’.

Hoewel het niet echt horror was, was de film op sommige momenten lekker bloederig. De film kent leuke spanning en is goed opgebouwd, het verhaal is ook erg geinig en vond ik supertof te volgen. Ik heb me dus uitermate vermaakt met deze zit, en een film die voor mij toch vrij ‘nieuw’ aanvoelde.

4.0*

Jammer dat sommigen zo negatief reageren op deze film (Moviemeter reactie) en buiten het verhaal niet eens registreren dat de acteurs hun werk uitstekend vertolken, dat op zich is al 2* waard!

En dan het verhaal, ja, vroeger, wel 45 jaar geleden werd er ook een onzichtbare man ten tonele gevoerd in een serie maar om nu te beweren dat dit een kopie is, dat gaat wel heerlijk ver!

Een prima thriller die kenmerken heeft van een horror maar meer op een goede thriller lijkt nadat je de hele film hebt gezien. Bepaalde scènes hadden we niet verwacht en soms meent de kijker dat het einde nabij is om weer een andere richting in te slaan die hij/zij niet had verwacht.

Volgens ons moeten we niet te veel prijs geven, gewoon gaan kijken en vermoedelijk ga je de film ook positief beoordelen.

Wij tenminste wel, een 8!

Niet goed. Teveel onlogische keuzes van de hoofdrolspeelster.

Een film die zichzelf limiteert door met een tot in den treuren herhaald en voorspelbaar concept op de proppen te komen. Het lijkt alsof Whannell zich vervolgens aan die voorspelbaarheid probeert te ontworstelen door wat twistjes toe te voegen aan het einde, maar die maken het eigenlijk alleen maar erger. Toch spijtig, want op zich is de regie van Whannell verder niet echt slecht. 2,5*.

Niks opvallends aan?

De film is gewoon zoals zovele andere horror/thrillerfilms uit de Blumhouse-stal. Een beetje spanning (hier geef de titel zelf al het uitsluitsel) en een paar kleine horrormomenten. Op zijn best vakkundig maar nooit heel schokkend. Schrijver/regisseur Leigh Whannell (deed al eerder werk voor Blumhouse met Dead Silence, Insidious en Upgrade)j is gelukkig wel een aardig regisseur. Echter een opzienbarend verhaaltje is dit niet! Zeg maar een combinatie van Hollow Man en Sleeping with the Enemy (1991) En in meer dan één opzicht, ietsepietsie Paranormal Activity. Meer aan het einde zie je webcam-beelden en er zijn genoeg beelden waarin domweg niks gebeurd?

Grootste blikvanger is dan ook dat hier niet de mannelijke titelfiguur centraal staat, maar zijn slachtoffer Cecilia (toegewijd acteerspel van Elizabeth Moss) Maar mannen zijn slecht, vrouwen goed, lichte #metoo-sociaal commentaar maakt van dit geen sterke film. De film voelt dan ook veel meer als het verhaal van "The Invisible Man's Wife" oftewel haar mentale lijden en wat ze heeft doorgemaakt. De onzichtbare man van het plot, is als personage domweg onzichtbaar uitgewerkt. Sommige scènes zijn daarnaast ook nog best voorspelbaar. De film was ook niet heel verschrikkelijk, maar het was ook niet echt geweldig. De film weet bij mij gewoon niet genoeg indruk te maken.

Whannell was matig begonnen als regisseur met Insidious 3, waar ik me werkelijk geen snars meer van herinner. Zijn volgende langspeler, Upgrade, was dan weer wel een schot in de roos.
Met deze nieuwste film bewijst Whannell dat hij bij de betere regisseurs hoort van het genre. De film doet erg denken aan Hollow Man maar heeft een andere insteek. De spanningsopbouw is erg goed omdat iets wat je niet kan zien erg creepy is. Eenmaal dat je een monster of stalker ziet in een dergelijke film is het effect van het onbekende eraf en moeten er nieuwe manieren bedacht worden om angst aan te jagen. Helaas zijn die maar al te vaak niet erg inventief en loopt het af op een sisser. Dat had ik bij deze film eigenlijk niet. Bovendien zit er ook wel een mooie eindtwist in (al is die in feite best voorspelbaar).

Redelijk sterke thriller. Het verhaal zit best aardig in elkaar maar kent wel wat plotgaatjes. De uitwerking is erg goed. Direct vanaf het begin zit je als kijker met vraagtekens en pakt de film je bij de strot. De spanning is direct voelbaar en stijgt tot bijna nagelbijtend niveau. Het einde had beter gekund maar is best okay. Het acteerwerk is prima, met name Moss zet een sterke rol neer. De sfeer en soundtrack zijn verder goed met degelijke special effects. Prima film 4.0

Whannell

Weer een slim en leuk filmpje van de man. Hij begon wat lastig met een deel 3 van een franchise. Weinig eer te behalen. Maar zijn laatste twee laten zien dat hij het vak wel verstaat.

Qua reboot is dit de slimste manier. Het verhaal heeft wat urgentie, je spendeert niet veel tijd aan hoe hij invisible is geworden. En gaan met die banaan. Acteerwerk is prima voor een film als deze. Had iets meer verwacht van Moss maar ze speelt ergens ook wel een soortgelijke rol als Handmaids Tale.

Wat ook fijn is aan de regisseur is dat hij voelt dat een film een climax moet hebben. Dus qua geweld en tempo gaat het ook even omhoog daar. Het allereinde is net iets te scooby doo maar prima film. Die wel dat cinematografische/montage extratje mist. Maar voor Amerikaanse begrippen heel behoorlijk.

3,5 sterren.

Sterk suggestief eerste uur, onheilspellend en beklemmend, daarna wordt het allemaal wat minder. Zodra special effects en aktiescenes hun intrede doen begint de plot te rammelen en nemen de onwaarschijnlijke ontwikkelingen toe. De ontknoping valt uiteindelijk ook nogal tegen. Jammer, want regisseur Leigh Whannell geeft de film een strakke, stijlvolle look mee en weet de spanning aanvankelijk knap op te bouwen, geholpen door een sterke rol van Elisabeth Moss.

The Invisible Man (2020) is een meer dan prima uitgewerkte film die geen moment saai is. Het verhaal is ons allemaal bekend maar toch weet het in deze versie zeker weer te verrassen. Dat vind ik sowieso op zich zeer knap. Echte aanrader.

In 2014 verscheen de film Dracula Untold, wat het begin zou zijn van reboot van de beroemde Universal Classic Monsters met figuren als Dracula, The Mummy, Frankenstein, The Wolf Man, The Creature from the Blue Lagoon en The Invisible Man. (en nog wat aanverwanten). Ook al is Dracula Untold wat vergeten, was het toch een klein succes zodat men verder ging met een Cinematic Universe. Op zich niet nieuw, want eigenlijk waren de originele monsterfilms ook een soort Cinematic Universe. Na Dracula kregen we The Mummy wat een pak minder was en The Invisible Man moet het dan weer recht trekken. Er zit weinig lijn in de reeks, dus veel 'universe' zit er precies toch niet in.

De meeste monsterfilms van die tijd zijn gebaseerd op een boek. Bij de reboot heeft men eigenlijk het concept behouden en het verhaal verwijderd. Ver weg van de originele films en hun gothic sfeertje. Ook bij The Invisible Man blijft er niets meer over van het origineel. Dan moet je zelf met iets komen dat je in de plaats kan zetten. Bij The Mummy is dat niet gelukt, bij The Invisible Man grotendeels wel. De donkere aanpak werkt wel met de nodige spanning en sfeer.

De film bestaat uit twee delen met een paranoia eerste gedeelte dat soms doet denken aan Paranormal Activity en later wordt meer gespeeld met het idee van een onzichtbare man. Het einde is toch wat een domper. Wat ontbreekt in het verhaal wordt deels goedgemaakt door de illusie van de onzichtbare man en de paranoia, maar vooral door Elizabeth Moss. Verder is het niet veel bijzonder, visueel had ik er toch wat meer van verwacht. Maar op zich wel van genoten en iets beter dan gehoopt. Maar als je het per se een reboot wil noemen, moet er meer van het origineel in zitten. En zonder verhaal of zelfs maar een liefde voor die oude films, heb je alleen maar een lege kapstok.

“He said that wherever I went, he would find me, walk right up to me, and I wouldn't be able to see him.”

Uitstekende horrorfilm van Leigh Whannell. The Invisible Man is een moderne en originele versie van het oorspronkelijke verhaal van H.G. Wells, en Elisabeth Moss is briljant als de getraumatiseerde Cecilia. Whannell kiest voor een combinatie van sci-fi en horror, en de onheilspellende sfeer en schrikmomenten zorgen voor een ongemakkelijke filmbelevenis. Precies zoals dit soort films zouden moeten zijn. Het laatste gedeelte heeft net een twist te veel en je moet wel een beetje ‘suspension of disbelief’ hebben, maar dan is het ook twee uur lang genieten geblazen.